Sa Araw Na Akala Nilang Sila Ang Magiging Bida Ng Pinakamalaking Product Launch Ng Taon, Isa-Isang Bumagsak Ang Lahat Ng Kanilang Plano Nang Lumabas Ang Katotohanang Hindi Pala Sila Ang Tunay Na May Hawak Ng Buong Proyekto
Bahagi 3 — Sa Araw Na Akala Nilang Sila Ang Magiging Bida Ng Pinakamalaking Product Launch Ng Taon, Isa-Isang Bumagsak Ang Lahat Ng Kanilang Plano Nang Lumabas Ang Katotohanang Hindi Pala Sila Ang Tunay Na May Hawak Ng Buong Proyekto
Hindi ako nag-post sa social media.
Hindi rin ako nagbigay ng paliwanag.
Mas gusto kong magsalita ang mga dokumento kaysa emosyon.
Kinabukasan, alas-nuwebe pa lang ng umaga, nasa opisina na ako ng kompanyang pinagtatrabahuhan ko.
Tahimik ang buong creative floor.
Iilan lamang ang nakakaalam na ako ang tunay na project director ng launch campaign na ipinagmamalaki ngayon ng Valdez Group.
Sa papel, ang contracting party ay ang kompanya namin.
At ako ang nakatalagang lead consultant.
Nang makita ako ng aming CEO na si Victoria Lim, agad niya akong pinapasok sa conference room.
—Andrea, may nangyayari bang hindi namin alam?
Ipinakita ko ang lahat ng dokumentong hawak ko.
Kasama ang email chain.
Approval matrix.
Intellectual property agreement.
At ang authorization form na ginamit nang wala akong pahintulot.
Matagal na walang nagsalita.
Pagkatapos ay mariing ipinatong ni Victoria ang folder sa mesa.
—Hindi puwedeng gamitin ang design assets mo nang wala ang pinal mong approval.
Tumango ako.
—Hindi ko gustong sirain ang event.
Gusto ko lang na maging legal ang lahat.
Nagpasya ang legal department na magpadala ng opisyal na notice.
Hindi ito demanda.
Hindi ito pagbabanta.
Isa lamang itong simpleng liham.
Nakasaad doon na ang lahat ng visual concepts, stage flow, multimedia presentation, sponsor integration at guest experience plan ay hindi maaaring gamitin hangga’t walang wastong pahintulot mula sa may-akda at sa contracting agency.
Eksaktong alas-dose nang matanggap iyon ng Valdez Group.
Makalipas ang sampung minuto, nagsimula nang mag-ring ang cellphone ko.
Rafael.
Hindi ko sinagot.
Sumunod si Bianca.
Hindi ko rin sinagot.
Makalipas ang isa pang oras, ang chairman mismo ng Valdez Group ang tumawag sa CEO namin.
Hindi nagtagal, ipinatawag ako sa isang emergency meeting.
Pagpasok ko sa hotel ballroom, hindi na iyon ang masayang lugar na nakita ko ilang araw ang nakalipas.
May mga technician na nakatayo lamang.
May florist na nagtatanong kung itutuloy pa ba ang setup.
May production manager na paulit-ulit na tumitingin sa oras.
At sa gitna ng lahat ng iyon ay si Rafael.
Pagod ang mukha.
Halatang magdamag na hindi natulog.
Nang makita niya ako, mabilis siyang lumapit.
—Andrea… puwede ba tayong mag-usap?
Mahinahon akong tumingin sa kanya.
—Narito ako para sa meeting.
Hindi para makipag-away.
Sa conference room, tahimik na nagsimula ang pagpupulong.
Ang chairman ang unang nagsalita.
—Miss Reyes, gusto naming marinig mismo mula sa inyo.
Simple lang ang sagot ko.
—Hindi ko ipinahinto ang event.
Hiniling ko lamang na igalang ang kontrata.
Inilabas ng legal team ang bawat dokumento.
Isa-isang ipinaliwanag.
Walang sigawan.
Walang insultuhan.
Puro katotohanan lamang.
Doon unang nalaman ng chairman na si Rafael mismo ang nag-utos na alisin ang pangalan ko sa project presentation.
Si Bianca ay halatang nagulat.
—Rafael… sinabi mong internal adjustment lang iyon.
Hindi siya agad nakasagot.
Nagpatuloy ang legal counsel.
—Kung itinuloy ang event nang walang clearance, parehong malalagay sa legal na panganib ang organizer at ang kliyente.
Tahimik ang buong silid.
Maya-maya ay nagsalita ang chairman.
—Miss Reyes.
—Yes, sir.
—Kung ibabalik namin ang tamang proseso, handa ka pa bang pangunahan ang proyekto?
Lumingon ako kay Rafael.
Hindi galit ang naramdaman ko.
Pagod lang.
Napakahabang pitong taon.
—Isa lang ang kondisyon ko.
Lahat ng miyembro ng team na tunay na gumawa ng proyektong ito ay bibigyan ng tamang kredito.
Walang pangalan ang buburahin.
Walang ambag ang aangkinin ng iba.
Tumango ang chairman.
—Makatarungan iyan.
Tahimik na yumuko si Bianca.
Pagkatapos ng meeting, siya mismo ang lumapit sa akin.
—Andrea…
Huminga siya nang malalim.
—Humihingi ako ng tawad.
Hindi ko alam ang buong kuwento.
Akala ko, pumayag ka.
Ngumiti ako nang bahagya.
—Hindi mo kasalanan ang maniwala sa sinabi sa iyo.
May mga taong sanay magsalita nang hindi buong katotohanan.
Napatingin siya kay Rafael.
At sa unang pagkakataon, lumayo siya rito nang walang sinasabi.
Pagsapit ng gabi, inilabas ng Valdez Group ang bagong press release.
Hindi na si Rafael ang project lead.
Pinalitan siya ng internal management team.
At ang agency namin ang opisyal na kinilalang creative partner.
Hindi pa roon natapos.
Dalawang araw matapos ang insidente, nakatanggap ako ng imbitasyon mula sa isang international events company na papasok sa Pilipinas.
Matagal na pala nilang sinusubaybayan ang mga proyekto ko.
Hindi dahil sa iskandalo.
Kundi dahil sa kalidad ng trabaho.
Habang binabasa ko ang alok, may kumatok sa opisina.
Si Rafael.
Ngunit iba na ang itsura niya.
Wala na ang dating kumpiyansa.
Tahimik lang siyang tumayo sa pintuan.
—Andrea…
—Ano ang kailangan mo?
Matagal siyang hindi nakapagsalita.
Pagkatapos ay ibinaba niya sa mesa ang engagement ring.
—Hindi ko na alam kung paano pa aayusin ang lahat.
Tumingin ako sa maliit na kahon.
Noong una, iyon ang simbolo ng kinabukasan.
Ngayon, isa na lamang itong alaala.
Mahinahon kong isinara ang kahon at ibinalik iyon sa kanya.
—Hindi lahat ng nasisira ay puwedeng ibalik sa dati.
Minsan, ang pinakamagandang magagawa natin ay tanggapin na tapos na ang isang kabanata.
Hindi siya sumagot.
Tahimik siyang umalis.
Akala ko, iyon na ang huli naming pagkikita.
Ngunit kinabukasan ng umaga, isang balitang mas mabigat pa ang bumungad sa buong industriya.
Opisyal nang inanunsyo ng Valdez Group na magsasagawa sila ng independent audit matapos lumabas ang iba pang proyekto na may maling representasyon ng pamumuno at kredito.
At ang unang pangalang ipinatawag upang magpaliwanag sa board ay si Rafael Dela Cruz.
(Itutuloy sa BAHAGI 4 ….)