Araw-Araw Kong Ipinagyayabang sa Best Friend Ko ang mga Regalo ng Asawa Ko—Hanggang Sabihin Kong Buntis Ako at Inutusan Niya Akong Ipalaglag ang Bata
Nang malaman kong may lihim na relasyon ang asawa ko at ang pinakamatalik kong kaibigan, hindi ako agad nakipaghiwalay.
Sa halip, araw-araw kong ipinapakita sa kanya ang mga regalong ibinibigay sa akin ng asawa ko.
Kapag nakikita ko ang inggit na pilit niyang itinatago, gusto kong matawa.
Hanggang isang araw, ngumiti ako sa kanya at sinabing, “Buntis ako.”
Kinagabihan, pag-uwi ng asawa ko, ang unang sinabi niya sa akin ay—
“Magpa-abort ka.”
Tatlong taon na kaming kasal ni Gabriel Villanueva nang una kong maramdaman na may mali.
Isang linggo iyon bago ang wedding anniversary namin.
Pagkatapos maligo, humiga siya sa tabi ko gaya ng nakasanayan. Niyakap niya ako mula sa likod at isinandal ang baba niya sa balikat ko.
Parehong yakap.
Parehong init.
Parehong boses na pagod habang bumubulong ng, “Grabe ang trabaho ngayon.”
Pero nang yumuko siya para halikan ako sa leeg, may naamoy akong pabango.
Matamis.
Medyo maanghang.
At siguradong hindi akin.
Hindi rin iyon ang cologne ni Gabriel.
Nanigas ako nang bahagya, pero hindi ko siya hinarap.
Makalipas lamang ang ilang minuto, mahimbing na ang tulog niya.
Ako naman, nakatitig sa kisame hanggang madaling-araw.
Sampung taon ko nang kilala si Gabriel.
Magkasama kami mula pa college sa Makati.
Kami ang nagsimula ng maliit na interior design studio na kalaunan ay naging isa sa kilalang firms sa BGC.
Sa mata ng ibang tao, perpekto ang asawa ko.
Gwapo.
Maasikaso.
May sariling negosyo.
At kahit abala, lagi raw inuuna ang pamilya.
Kapag masakit ang puson ko, siya ang gumagawa ng salabat.
Kapag nagpupuyat ako sa design plans, tahimik siyang nagtatrabaho sa tabi ko.
Tuwing umaga, bago umalis ng bahay, hindi siya nakakalimot humalik sa noo ko.
Kaya sinabi ko sa sarili ko—
Baka aksidente lang.
Baka pabango ng client.
Baka katabi niya sa elevator.
Pero kapag minsang nakapasok ang duda sa isip mo, mahirap na itong palabasin.
Kinabukasan, niyaya ako ng best friend kong si Camille Reyes na mag-afternoon tea sa isang bagong French café sa Greenbelt.
Magkaibigan kami mula high school.
Magkasama kaming umiyak sa unang heartbreak.
Magkasama kaming nag-review noong college.
Siya rin ang maid of honor ko sa kasal.
Noong araw na ikinasal ako kay Gabriel, halos mas malakas pa ang iyak niya kaysa sa akin.
Pagdating ko sa café, agad niya akong kinawayan.
“Nica! Dito!”
Napangiti ako.
Pero nang makalapit ako, ang una kong napansin ay ang bracelet sa pulsuhan niya.
Diamond bracelet.
Sa gitna ay may malaking bato, napapalibutan ng maliliit na sapphire.
Parang mga bituin sa paligid ng buwan.
Napahinto ako.
Kilala ko iyon.
Hindi eksaktong piraso, pero kilala ko ang design.
Isang buwan na ang nakaraan, galing si Gabriel sa private jewelry exhibition sa isang hotel sa BGC.
Pag-uwi niya, kaswal niyang sinabi sa akin,
“May nakita akong bracelet na tinatawag na Galaxy. Maganda, pero masyadong flashy para sa’yo.”
Tinawanan ko pa siya noon.
“Wow. Marunong ka na palang tumingin ng jewelry.”
Ngayon, ang bracelet na sinasabing “masyadong flashy para sa akin” ay suot ng pinakamatalik kong kaibigan.
“Bago?” tanong ko.
Agad sumilay ang tuwa sa mukha ni Camille.
Hinaplos niya ang bracelet.
“Birthday gift daw nang maaga.”
“Mula kay Paolo?”
Si Paolo ang boyfriend niyang government employee.
Hindi kalakihan ang sahod nito.
“Of course,” sagot niya.
Pero napansin kong bahagyang umiwas ang tingin niya.
“Ang pangalan nito Galaxy. Sabi niya, ako raw ang buong universe niya.”
Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa dibdib ko.
Parehong pangalan.
Parehong design.
Parehong buwan kung kailan sinabi iyon sa akin ni Gabriel.
Ngumiti pa rin ako.
“Ang bongga naman ni Paolo.”
“Paminsan-minsan lang naman siyang sweet.”
Pagkatapos ay bigla niyang tinanong,
“Anniversary n’yo na next week, ‘di ba? Ano kayang regalo sa’yo ni Gabriel?”
Hindi ko alam kung bakit, pero sa mismong sandaling iyon, malinaw ang isang bagay sa akin.
Alam niyang may regalo.
Hindi dahil best friend ko siya.
Kundi dahil alam niyang bumili si Gabriel.
Umuwi ako nang gabing iyon na tahimik.
Hindi ako nagtanong.
Hindi rin ako nag-imbestiga agad.
Dahil kung gusto kong malaman ang totoo, ayokong bigyan sila ng pagkakataong magtago.
Kaya naghintay ako.
At dalawang araw bago ang anniversary namin, dumating ang regalo ni Gabriel.
Isang limited-edition designer bag.
Halos ₱280,000.
Kinuhanan ko iyon ng litrato at ipinadala kay Camille.
“Look what my husband surprised me with.”
Halos limang minuto bago siya sumagot.
“OMG! Ang ganda!”
Sunod niyang mensahe:
“Sana all.”
Tiningnan ko ang screen.
At ngumiti ako.
Mula noon, sinadya kong gawin iyon.
Kapag nagpadala si Gabriel ng bulaklak sa office, kinukuhanan ko ng litrato.
Kapag may jewelry siyang ibinigay, pinapakita ko kay Camille.
Kapag may dinner reservation kami sa isang mamahaling restaurant, ikinukuwento ko kinabukasan.
“Ayaw ko sanang pumunta, pero nag-book si Gabriel.”
“Binigyan na naman ako ng relo. Sobra naman siya.”
“Nagpadala siya ng bouquet kahit walang okasyon.”
At sa bawat pagkakataon, nakikita ko ang pagbabago sa mukha ni Camille.
Una, pilit na ngiti.
Pagkatapos, tahimik na pagkain.
Minsan, hindi niya mapigilang itanong:
“Talaga bang mahal na mahal ka pa rin niya?”
Kunwari’y natawa ako.
“Bakit naman hindi?”
Hindi ko sinabi sa kanya na halos lahat ng regalong iyon ay pinili ko mismo.
May access ako sa business account namin.
Alam ko kung saan ginastos ni Gabriel ang pera.
At mas mahalaga—
unti-unti kong natuklasan kung saan siya nagsisinungaling.
Hotel receipts.
Restaurant reservations para sa dalawa.
Jewelry purchase na hindi napunta sa akin.
At isang serviced apartment sa Pasig na binabayaran mula sa personal account niya.
Hindi na ako nagulat nang makita kong pangalan ni Camille ang nasa visitor log ng building.
Mas masakit iyon kaysa sa inakala ko.
Hindi dahil mahal ko pa si Gabriel nang katulad ng dati.
Kundi dahil si Camille iyon.
Ang taong tinawag kong kapatid.
Isang gabi, hawak ko ang phone ko habang nakaupo sa kama, at naisip ko—
Kung confronted ko sila ngayon, iiyak sila.
Hihingi ng tawad.
Magsisinungaling.
At baka ako pa ang palabasing praning.
Ayoko.
Gusto kong makita kung gaano kalayo ang kaya nilang gawin kapag akala nila wala akong alam.
Kaya nagkunwari akong mas masaya kaysa dati.
Hanggang dumating ang araw na nalaman kong buntis ako.
Dalawang guhit.
Matagal naming pinag-usapan ni Gabriel ang pagkakaroon ng anak.
Sa unang taon ng kasal namin, gusto niya raw agad.
Pero dahil sa business expansion, ipinagpaliban namin.
Ngayon, habang hawak ko ang pregnancy test, wala akong naramdamang saya.
Ang unang naisip ko ay—
Ano ang gagawin nilang dalawa kapag nalaman nila?
Kinabukasan, nakipagkita ako kay Camille.
Pagkaupo namin, agad kong inilapag ang maliit na ultrasound envelope sa mesa.
Napatingin siya rito.
“Ano ‘yan?”
Ngumiti ako.
“May sasabihin ako sa’yo.”
Bahagya akong yumuko at mahinang sinabi,
“Buntis ako.”
Nawala ang kulay sa mukha niya.
Hindi excitement.
Hindi saya.
Hindi shock ng isang best friend.
Takot.
Purong takot.
“Sure ka?”
“Six weeks.”
Nanigas ang mga daliri niyang nakahawak sa kutsara.
Pero pagkalipas ng ilang segundo, pilit siyang ngumiti.
“Congratulations.”
Tahimik kong pinagmasdan ang mukha niya.
“Gabriel doesn’t know yet.”
Doon siya napatingin sa akin.
Mabilis.
Masyadong mabilis.
Bago kami naghiwalay, mahigpit niya akong niyakap.
“Sabihin mo agad sa kanya.”
“Tonight.”
Tumango siya.
Paglabas ko sa café, hindi ako dumiretso sa bahay.
Umupo ako sa kotse.
At naghintay.
Labing-isang minuto lang.
Tumawag sa akin si Gabriel.
Hindi ko sinagot.
Pagkatapos ay may pumasok na message.
“Where are you?”
Sumagot ako:
“On my way home.”
Nang gabing iyon, hindi niya ako sinalubong ng halik.
Nasa sala siya, nakaupo, nakasandal ang dalawang siko sa tuhod.
Hindi man lang siya nagtanong kung totoo ang balita.
Kaya alam kong may nagsabi na sa kanya.
Umupo ako sa tapat niya.
“May sasabihin sana ako.”
Tumingin siya sa akin.
Namumula ang mata niya, hindi ko alam kung sa galit o kaba.
“Ako na ang magsasabi.”
Tumahimik ako.
Huminga siya nang malalim.
At saka sinabi ang apat na salitang hindi ko kailanman inaasahang maririnig mula sa kanya.
“Nica, ipa-abort mo ’yan.”
Parang tumigil ang mundo.
Pero sa halip na umiyak, ngumiti ako.
“Bakit?”
Hindi siya sumagot agad.
Kaya inilabas ko ang phone ko.
Binuksan ko ang recording app.
At inilapag iyon sa pagitan naming dalawa.
“Ulitin mo, Gabriel.”
Nanlaki ang mga mata niya.
“Bakit ka nagre-record?”
“Dahil gusto kong malinaw.”
Tinitigan ko siya.
“Sabihin mo sa akin kung bakit kailangan mamatay ang anak natin.”
At doon niya sinabi ang isang bagay na tuluyang sumira sa huling piraso ng pagsasama naming dalawa.
“Dahil buntis din si Camille.”
PART2…
Nanatili akong nakaupo.
Hindi ako sumigaw.
Hindi ko siya sinampal.
Hindi rin ako umiyak.
Parang may bahagi sa akin na matagal nang naghanda para sa sandaling iyon.
Pero kahit alam kong may relasyon sila, iba pa rin ang marinig na buntis din ang pinakamatalik kong kaibigan.
“Gaano na katagal?” tanong ko.
Hindi agad sumagot si Gabriel.
“Gaano na katagal kayong dalawa?”
“Almost one year.”
Napapikit ako.
Isang taon.
Ibig sabihin, noong birthday ko.
Noong Christmas.
Noong nagbakasyon kaming tatlo sa Batangas.
Noong gabi bago ang anniversary ng parents ko.
Kasama ko siyang kumakain.
Kinakausap.
Niyakap.
Samantalang palihim siyang nakikipagkita sa asawa ko.
“Yung bracelet?”
Nakatungo si Gabriel.
“Ako ang bumili.”
Tumawa ako.
Mahina.
“Akala ko naman Galaxy ako.”
“Nica—”
“Hindi ba iyon ang sinabi mo sa kanya?”
Tumahimik siya.
Tumayo ako.
Akala niya aalis ako.
Pero kinuha ko lang ang folder na nakatago sa drawer ng console table.
Pagbalik ko, inilapag ko iyon sa harap niya.
Hotel receipts.
Bank transfers.
Mga screenshot.
Building visitor logs.
Mga larawan nila mula sa private investigator na kinuha ko tatlong araw matapos kong makita ang bracelet.
Nanlaki ang mga mata niya.
“Matagal mo nang alam?”
“Enough.”
“Bakit hindi mo sinabi?”
“Gusto kong malaman kung hanggang saan kayo aabot.”
Napahawak siya sa noo.
“Nica, complicated lang talaga.”
Napangiti ako.
“Hindi complicated ang pagtulog sa best friend ng asawa mo.”
“Hindi mo naiintindihan.”
“Then explain.”
Tahimik siya.
Maya-maya, sinabi niya,
“Hindi na tayo tulad ng dati.”
Classic.
Napatawa ako.
“Ah, kaya pala nagiging acceptable na ang adultery.”
“Lagi kang trabaho.”
“Business natin iyon.”
“Lagi kang may desisyon.”
“Dahil ako ang design director.”
“Lagi akong parang sumusunod sa’yo!”
At doon ko naintindihan.
Hindi ito dahil kulang ako.
Hindi dahil may mali sa pagsasama namin.
Gusto lang niyang maramdaman na mas makapangyarihan siya sa isang taong hindi niya kailangang tratuhing kapantay.
Si Camille ang taong pumapalakpak sa bawat salita niya.
Ako ang babaeng humahawak sa kalahati ng kumpanya.
“Buntis siya ng eight weeks,” sabi niya. “At gusto niyang ituloy.”
“Gusto ko rin.”
Napatingin siya sa akin.
“Hindi pwede.”
“Bakit?”
“Magiging disaster.”
“Kanino?”
Wala siyang sagot.
Lumapit siya.
“Pakinggan mo ako. Kapag nalaman ng investors—”
Doon ako tuluyang natawa.
“Ah.”
So iyon pala.
Reputation.
Business.
Hindi anak.
Hindi pamilya.
Hindi ako.
“Kung dalawa kayong sabay na buntis,” pagpapatuloy niya, “masisira ang pangalan ko. Baka umatras ang partners natin.”
“Then bakit ako ang kailangang magpa-abort?”
Doon siya natigilan.
Eksaktong tanong na gusto kong marinig niyang sagutin.
Kung kasalanan nilang dalawa iyon, bakit ako ang kailangang mawalan?
Tahimik kaming nagtitigan.
Sa huli, mahina niyang sinabi,
“Mas kailangan ako ni Camille.”
Huminga ako.
At sa kakaibang paraan, iyon ang linyang nagpalaya sa akin.
Kinabukasan, umalis ako sa bahay.
Pero hindi dahil pinalayas niya ako.
Umalis ako dahil tapos na ako.
May sarili akong condo sa Rockwell, binili ko bago pa kami ikasal.
Doon ako tumira.
Hindi ko muna sinabi kay Camille na alam ko ang lahat.
Sa halip, nag-message ako.
“Ang sama ng loob ko. Ayaw ni Gabriel sa baby.”
Halos agad siyang sumagot.
“OMG. Bakit?”
Napangiti ako.
Gusto niya akong magsalita.
Gusto niyang malaman kung sumunod ba ako.
Sabi ko:
“Sabi niya kailangan ko raw pag-isipan.”
Ilang segundo ang lumipas.
Then:
“Baka may reason siya.”
At doon ko tuluyang binura ang anumang awa na natitira sa puso ko para sa kanya.
Dalawang araw pagkatapos noon, niyaya niya akong magkape.
Pumunta ako.
Nakaayos siya.
Suot ang Galaxy bracelet.
Napansin niyang wala ang wedding ring ko.
“Okay ka lang?”
“Hindi masyado.”
Hinawakan niya ang kamay ko.
“Nica, minsan may mga bagay na kailangan nating bitawan kahit masakit.”
Tiningnan ko ang kamay niyang nakapatong sa akin.
The audacity.
“Like a baby?”
Nagbago ang mukha niya.
“Hindi ko naman sinasabing—”
“Or like a marriage?”
Binawi niya ang kamay.
“Nica…”
Doon ko inilabas ang maliit na velvet box.
Inilapag ko sa mesa.
“Ano ’to?” tanong niya.
Binuksan ko.
Sa loob ay isang bagong bracelet.
Mas eleganteng design.
White gold at emeralds.
Napatingin siya.
“Gabriel gave me this yesterday.”
Kasinungalingan iyon.
Ako mismo ang bumili.
Pero gusto kong makita ang reaction niya.
At hindi ako nabigo.
Namula ang mukha niya.
“Yesterday?”
Tumango ako.
“Sabi niya nagkamali siya. Mahal daw niya ako. Gusto niyang ayusin namin ang marriage.”
Halos madurog niya ang napkin sa kamay.
“Then the baby?”
“Gusto na raw niyang ituloy.”
Napatingin siya sa akin.
Sa loob ng ilang segundo, hindi niya maitago ang galit.
Then she smiled.
“That’s good.”
“Really?”
“Of course.”
“I thought you’d be happy.”
“I am.”
Pero bago matapos ang araw na iyon, tumawag sa akin si Gabriel.
Galit na galit.
“Anong sinabi mo kay Camille?”
“Why?”
“Umiiyak siya!”
Tiningnan ko ang city lights mula sa condo.
“Bakit siya iiyak dahil binigyan mo ng bracelet ang asawa mo?”
Tahimik siya.
“Tinawagan ka niya agad, ‘no?”
Walang sagot.
“Salamat,” sabi ko. “Kailangan ko lang ng confirmation.”
Ibinaba ko ang tawag.
Hindi nila alam, may isa pa akong hinihintay.
DNA.
Hindi sa mga sanggol.
Kundi sa isang bagay na nakuha ng investigator ko mula sa apartment.
Isang toothbrush ni Gabriel at isang prenatal document ni Camille na naiwang bukas sa mesa nang pumasok ang cleaning service.
Hindi medical result ang pinakuha ko.
Timeline lang.
Kailan nagsimula ang pregnancy.
At doon lumitaw ang problema.
Sinasabi ni Camille kay Gabriel na eight weeks siyang buntis.
Pero base sa unang ultrasound niya, lampas ten weeks na ang estimate.
Dalawang linggo ang discrepancy.
At sa mga petsang iyon—
nasa Singapore si Gabriel kasama ko para sa client presentation.
Ibig sabihin, posible pa ring sa kanya ang bata.
Pero posible ring hindi.
Hindi ko ginamit iyon para gumawa ng accusation.
Hinintay ko ang mas siguradong ebidensya.
At dumating iyon mula sa isang source na hindi ko inaasahan.
Si Paolo.
Ang boyfriend na akala kong niloloko lang ni Camille sa kuwento.
Tinawagan niya ako.
“Nica? Pwede ba tayong mag-usap?”
Nagkita kami sa isang restaurant sa Ortigas.
Halos hindi niya ako matingnan.
“May relasyon si Camille sa asawa mo, ‘di ba?”
Hindi na ako nagpanggap.
“Oo.”
Napapikit siya.
“Akala ko mali ako.”
Pagkatapos ay inilabas niya ang phone niya.
Mga screenshots.
Messages ni Camille.
Hindi kay Gabriel.
Sa isa pang lalaki.
Isang married real estate broker.
May dates.
May hotel bookings.
At may isang message dalawang buwan na ang nakaraan:
“Hindi ko alam kung sino sa inyo ang ama.”
Napako ang mata ko sa screen.
Paolo laughed bitterly.
“Akala ko sa akin.”
Napatingin ako sa kanya.
“Sa iyo?”
Tumango siya.
“Hindi niya ako hiniwalayan. Patuloy pa rin kaming nagkikita.”
Tatlong lalaki.
At si Gabriel, na iniisip na espesyal siya.
Hindi ko mapigilang matawa.
Not because it was funny.
But because karma sometimes has an extraordinary sense of timing.
Tatlong araw makalipas, may annual partners’ dinner ang kumpanya namin sa Taguig.
Naroon ang investors.
Senior designers.
Legal counsel.
At si Camille.
Dinala siya ni Gabriel bilang “personal guest” matapos akong tumangging sumama sa kanya.
Pero dumating pa rin ako.
Suot ko ang itim na dress na binili ko para sa anniversary namin.
Nang makita ako ni Gabriel, namutla siya.
“Nica?”
Lumapit si Camille.
May bahagyang bilog na ang tiyan niya.
“Nandito ka pala.”
Ngumiti ako.
“Of course.”
Maya-maya, tinapik ko ang champagne glass ko para kumuha ng atensyon.
“May announcement lang ako.”
Natahimik ang buong room.
Lumapit sa akin ang lawyer ng kumpanya.
Iniabot niya ang dokumento.
“Effective today,” sabi ko, “I am exercising the buyout clause under our founders’ agreement.”
Namutla si Gabriel.
“Nica, huwag dito.”
“Bakit? Investors naman ang dahilan kaya gusto mong ipalaglag ko ang anak ko, di ba?”
Parang sumabog ang katahimikan.
May mga napalingon kay Gabriel.
May napatingin kay Camille.
“Tumigil ka,” bulong niya.
“Hindi pa.”
Itinaas ko ang folder.
“Company funds were used to pay for personal hotels, jewelry, and an apartment related to an undisclosed affair.”
Nagsimula nang magbulungan ang partners.
“Legal has all records.”
Si Gabriel ay parang nawalan ng dugo sa mukha.
“Then there’s Camille.”
Napalingon siya sa akin.
“Nica, please.”
“You told my husband you’re pregnant with his child.”
Nanigas siya.
“Pero sinabi mo rin sa boyfriend mong si Paolo na baka sa kanya.”
Nag-ingay ang buong room.
“Hindi totoo!”
“And to another man…”
Inilapag ko ang printed screenshots sa mesa.
“…you said you didn’t know who the father was.”
“Fake!”
May boses mula sa likod.
“Hindi fake.”
Pumasok si Paolo.
Hindi ko siya pinilit.
Siya ang humiling na pumunta.
Naglakad siya papunta sa mesa at tumingin kay Camille.
“Seven years tayo. Pati ako, niloko mo.”
Nanginginig ang labi ni Camille.
Napatingin siya kay Gabriel.
“Hindi mo siya paniniwalaan, di ba?”
Pero sa unang pagkakataon, nakita kong ang parehong lalaking sumira sa marriage namin para sa kanya ay umatras ng isang hakbang.
“Camille…”
Nilapitan niya si Gabriel.
“Baby mo ’to.”
“Then we’ll do a paternity test.”
Nanlaki ang mga mata niya.
“No.”
Tahimik ang lahat.
Doon na bumagsak ang façade niya.
Umiyak siya.
Sinisi ako.
Sinisi si Paolo.
Sinisi si Gabriel.
Sinabi niyang pressured siya.
Lonely siya.
Confused siya.
Pero wala akong naramdamang satisfaction.
Nakakapagod palang manalo sa isang laban na hindi mo naman piniling salihan.
Pagkaraan ng tatlong buwan, natapos ang corporate separation namin ni Gabriel.
Dahil mas malaki ang shareholding ko at malinaw ang misuse ng funds niya, siya ang umalis sa firm.
Hindi siya nawalan ng lahat.
Hindi ko iyon hinangad.
Kinuha ko lang kung ano ang legal at nararapat sa akin.
Nag-file rin ako ng legal separation at iba pang kasong ipinayo ng abogado ko batay sa sitwasyon.
Si Camille naman ay tuluyang nawala sa circle namin.
Kalaunan, nabalitaan kong nagpa-paternity test sila.
Hindi kay Gabriel ang anak.
Hindi rin kay Paolo.
Hindi ko na inalam kung kanino.
Hindi ko na kailangan.
At ang baby ko?
Tinuloy ko ang pregnancy.
Noong una, natatakot ako.
Iniisip ko kung paano ko palalakihin ang anak ko nang wala ang pamilyang inakala kong mabubuo namin.
Pero nang marinig ko ang tibok ng puso niya sa ultrasound, may isang bagay akong naintindihan.
Ang buhay ko ay hindi natapos dahil nagtaksil ang dalawang taong pinakamalapit sa akin.
Nagbago lang ang direksyon nito.
I gave birth to a healthy baby girl.
Pinangalanan ko siyang Tala.
Dahil sa pinakamadilim na bahagi ng buhay ko, siya ang naging paalala na may liwanag pa ring dumarating.
Minsan, tinatanong ako ng mga kakilala kung pinagsisisihan kong hindi agad hinarap sina Gabriel at Camille.
Hindi.
Dahil kung hinarap ko sila sa unang hinala ko, baka umiyak lang sila, nagsinungaling, at gumawa ng mas mahusay na paraan para magtago.
Sa paghihintay, nakita ko ang tunay nilang pagkatao.
At higit sa lahat, nakita ko rin ang sarili ko.
Hindi ako ang babaeng iniwan.
Hindi ako ang asawang natalo ng kabit.
At hindi ako ang kaibigang tinalikuran.
Ako ang babaeng natutong piliin ang sarili niya bago tuluyang maubos.
Mensahe sa mambabasa:
Minsan, hindi ang pagtataksil ang pinakamasakit, kundi ang katotohanang galing ito sa mga taong pinakakatiwalaan mo. Pero huwag mong hayaang ang kasalanan nila ang magdikta ng halaga mo. May mga relasyong kailangang matapos para maalala mong hindi mo kailangang makipag-agawan para sa respeto, katapatan, at pagmamahal na dapat kusang ibinibigay sa’yo.
