Hindi ko akalaing ang simpleng pabor sa isang kaibigan ang sisira sa tahimik kong buhay.

Mas lalong hindi ko inakalang ang babaeng aakyatin ko para irita-in sa isang blind date ay magiging pinakamalaking problema… at pinakamahirap takasan.

Dahil sa isang maling room number, isang mataray na babae ang napagdiskitahan ko. Ang masaklap?

Hindi siya galit.

Interesado siya.

Ako si Nico de Vera, dalawampu’t limang taong gulang, tahimik lang sana ang gusto sa buhay. Hindi ako santo, pero hindi rin ako babaero. Marunong akong makisama, marunong akong umiwas sa gulo, at higit sa lahat, ayokong pinakikialaman ang personal kong buhay.

Kaso sa bahay namin sa Quezon City, parang pambansang isyu ang pagiging single ko.

Araw-araw may sermon si Mama.

“Anak, hindi ka naman pangit. Marunong ka namang kumita. Mabait ka naman. Bakit hanggang ngayon wala ka pa ring girlfriend?”

Paulit-ulit ko lang sinasagot, “Ma, busy lang.”

Pero ang totoo, sawa na ako sa mga relasyong pilit. Ayokong pumasok sa isang bagay dahil lang gusto ng mga tao sa paligid ko. Gusto ko, kung darating man, totoo. Hindi minadali. Hindi pinilit.

Isang Sabado ng hapon, biglang tumawag ang matalik kong kaibigan na si Renzo.

“Bro, saklolo. Nasa emergency ako.”

“Nasa ospital ka?”

“Hindi. Mas malala. Naka-schedule ako sa blind date na pinilit ng tita ko.”

Napapikit ako. “At anong kinalaman ko?”

“Ikaw muna pumunta.”

“Ano?!”

“Please, bro. Sirain mo lang. Magpakawalanghiya ka nang kaunti. Para turn-off agad si girl. Pagkatapos, alis ka na. Promise, ililibre kita ng isang linggong dinner.”

“Bakit hindi ikaw ang tumanggi?”

“Dahil pag tumanggi ako, pupunta mismo sa condo ko ang buong angkan ko.”

Napabuntong-hininga ako. Ganiyan si Renzo. Sa lahat ng gulo, ako ang takbuhan.

Hindi ko alam kung awa o katangahan, pero pumayag ako.

“Fine. Isang beses lang. Pagkatapos nito, quits na tayo.”

Pagdating ko sa mamahaling restaurant sa BGC, pakiramdam ko agad hindi ako bagay doon. Mga naka-amerikana, mamahaling pabango, mahinang tugtog ng piyano, mga waiter na parang mas mahal pa ang suot kaysa sa buong outfit ko.

Lumapit ang receptionist. “Sir, may reservation po kayo?”

“VIP room six.”

“Right this way, sir.”

Habang sinusundan ko siya, inaayos ko sa isip ko ang plano. Kailangan kong magpaka-epal. Yung tipong isang tingin pa lang, gusto na akong palayasin ng babae. Para matapos agad.

Pagbukas ng pinto, parang huminto sandali ang oras.

May isang babaeng nakaupo sa dulo ng mesa.

Mahaba ang buhok. Makinis. Tuwid ang likod. Nakasuot ng eleganteng itim na damit na simple pero halatang sobrang mahal. Nakataas ang isang baso ng tubig sa kamay niya habang tahimik akong sinusukat ng tingin.

Hindi siya iyong tipong cute lang.

Siya iyong tipong kayang patahimikin ang isang buong kuwarto sa isang tingin.

Amber ang mga mata niya. Malamig. Matalas. Hindi mataray na pangkaraniwan—mas delikado. Iyong tipong sanay na pinapakinggan, sinusunod, at kinatatakutan.

Pero dahil nasa misyon ako, pinilit kong huwag matinag.

Umupo ako sa tapat niya. Bahagya kong inilatag ang mga paa ko, umayos nang paangas, saka ngumiti nang mayabang.

“Hello,” sabi ko. “Ako ang ka-blind date mo.”

Bahagyang tumaas ang kilay niya. “Sigurado ka?”

“Syempre.”

Tahimik siyang tumitig sa akin na para bang nanonood ng palabas na interesante.

Huminga ako nang malalim at binira ko na ang pinakawalanghiya kong script.

“Diretsohin na natin. Kapag nagpakasal tayo, mas okay siguro kung mag-stay ka na lang sa bahay. Ayokong masyadong career woman ang asawa ko.”

Hindi siya kumibo.

Tinuloy ko.

“Tapos siyempre, lahat ng major decisions, dapat sang-ayon si Mama. Mahalaga ang respeto sa pamilya. Kung may business ka man o trabaho, pwede mo namang bawasan kapag may anak na tayo.”

Sa isip ko, ayan na. Tatayo na ’yan. Bubuhusan ako ng tubig. Sasampalin ako. Ipapatapon ako palabas.

Pero ang ginawa niya?

Ngumiti.

Hindi malaki. Hindi OA. Isang maliit na ngiting parang may natuklasang laruan.

“Interesting,” sabi niya.

Ako ang natigilan.

“Excuse me?”

“Sabi ko, interesting ka.”

Napangiwi ako. Baka bingi lang. Kaya dinagdagan ko pa.

“At isa pa, gusto ko iyong marunong sumunod ang babae. Iyong hindi masyadong palaban.”

Humilig siya nang bahagya sa upuan, pinagkrus ang mga braso, at hindi inalis ang tingin sa akin.

“May iba ka pa bang red flag na gustong idagdag?”

Doon pa lang, medyo kinabahan na ako. Bakit parang ako ang nati-trip-an?

“Marami pa,” sabi ko, pilit pa ring paangas. “Pero baka ma-in love ka agad.”

Napatawa siya. Totoong tawa. Hindi pilit.

At sa loob ng ilang segundo, biglang may kakaibang init na dumaan sa dibdib ko. Dahil hindi ko inasahan na kapag ngumiti pala siya, may bigla siyang lambot sa mukha. Iyong tipong nakakahatak.

Delikado.

Sobrang delikado.

“Hindi mo ba talaga ako kilala?” tanong niya.

“Ano ba dapat? Sikat ka ba?”

Naging mas malalim ang ngiti niya. “Nakakatuwa ka talaga.”

Bago pa ako makapag-isip ng panibagong katarantaduhan, biglang nag-vibrate ang cellphone ko.

Si Renzo.

Agad kong sinagot.

“Bro, nasaan ka na? Galit na raw iyong girl. Nasa room nine na siya!”

Nanigas ako.

“Anong sabi mo?”

“Room nine! Hindi six! Mali ang na-text ko sa’yo!”

Parang huminto ang mundo.

Dahan-dahan kong ibinaba ang phone, saka tumingin sa babaeng kaharap ko. Nakataas pa rin ang kilay niya, pero halatang naaaliw.

“May problema ba?” tanong niya.

Bigla akong napatayo.

“Miss, pasensya na. May… may malaking misunderstanding.”

“Talaga?”

“Hindi ako ang blind date mo.”

“Ah.” Bahagya siyang tumango. “Kaya pala.”

Pakiramdam ko gusto ko nang lumubog sa sahig.

“Sorry talaga. Nagkamali ako ng room. Hindi ko sinasadyang istorbohin ka.”

Tumalikod na ako para umalis. Halos madapa pa ako sa pagmamadali. Gusto ko na lang burahin sa utak ko ang lahat ng sinabi ko sa babaeng iyon.

Paglabas ko ng room six, dumiretso ako sa room nine at doon ko nakita ang totoong ka-blind date ng kaibigan ko—isang maayos, simpleng babae na halatang badtrip sa kahihintay.

Nagpanggap na lang akong ako si Renzo at mabilis kong tinapos ang usapan sa pinakasimpleng paraan. Hindi na ako nagpakitang-gilas. Hindi na ako nag-acting. Gusto ko na lang makauwi at mamatay sa hiya mag-isa.

Akala ko doon matatapos ang lahat.

Maling-mali ako.

Dahil paglabas ko ng restaurant, may isang itim na luxury car na nakahinto sa tapat.

At nang bumukas ang bintana, bumungad ang pamilyar na mukha ng babaeng napagkamalan kong ka-blind date.

Nakatitig siya sa akin na parang may desisyon na siyang ginawa.

“Sumakay ka.”

Napaatras ako. “Ha?”

“May pag-uusapan pa tayo.”

“Wala na, okay na ’yon. Nakapag-sorry na ako.”

“Hindi pa ako tapos.”

“Miss, baka may bodyguard ka diyan. Baka ipa-kidnap mo ako.”

Ngumiti siya ulit. “Kung gusto kitang ipakuha, hindi kita kakausapin nang maayos.”

Hindi ko alam kung matatawa ako o matatakot.

“Bakit ako sasakay?”

“Tulad ng sabi mo kanina,” sagot niya, kalmado. “Bigyan ko raw ng pagkakataon ang sarili ko. Gagawin ko.”

Napakunot-noo ako.

“Ano?”

“Tama ang narinig mo.” Bahagya siyang sumandal. “Hindi mo man ako sinadyang puntahan, pero ikaw ang unang lalaking nagsalita sa akin nang ganoon katapang… at hindi ako nainis.”

Hindi ako makahinga nang maayos.

At saka niya binagsak ang linyang tuluyang nagpayanig sa gabi ko.

“Kung wala kang girlfriend, Nico… magpanggap kang boyfriend ko.”

part2…

Hindi agad nagsink in sa akin ang narinig ko.

Nakatayo lang ako sa tapat ng sasakyan niya, basa ang palad, tuyo ang lalamunan, at parang may alarm na nagwawala sa utak ko.

“Excuse me?” mahina kong sabi.

Bahagya siyang ngumiti. “Hindi ka naman bingi kanina. Bakit parang hindi mo naintindihan ngayon?”

“Na-gets ko. Ayoko lang tanggapin.”

Tumawa siya nang marahan, saka binuksan ang pinto sa likod. “Sumakay ka muna. Hindi kita kakainin.”

“Hindi ako sure.”

“Nico.”

Pagtawag niya sa pangalan ko, biglang naging mas seryoso ang tono niya. Hindi na mapang-asar. Hindi na mapaglaro.

“Pagod na ako.”

Doon ako natigilan.

Hindi dahil sa sinabi niya, kundi sa paraan ng pagkakasabi niya. Sa unang pagkakataon simula nang makita ko siya, may lamat sa perpekto niyang harapan. Isang bahid ng lungkot na mabilis niyang itinago.

At hindi ko maipaliwanag kung bakit, pero sumakay ako.

Tahimik ang loob ng sasakyan. Mabango. Malinis. Halatang mamahalin. Ibang mundo sa kinalakihan ko.

“Pangalan mo?” tanong ko.

“Alessandra Valerio.”

Halos mapaubo ako. “Wait. Alessandra Valerio? Iyong CEO ng Valerio Media Holdings? Iyong… sikat na producer? Iyong lagi sa business magazines?”

“Hmm.” Tumingin siya sa bintana. “At ikaw naman, iyong lalaking pumasok sa maling kuwarto at sinabihang bahay lang ang lugar ko.”

“Sorry na nga.”

“Alam ko.” Napalingon siya sa akin. “Kaya nga interesting ka.”

Dinala niya ako sa isang café na pribado at tahimik. Doon niya ipinaliwanag ang gusto niya.

Pagod na raw siyang ipakilala sa iba’t ibang “qualified” na lalaki na puro apelyido, pera, at koneksyon lang ang habol sa kanya. Lahat maayos magsalita. Lahat disenteng kumilos. Lahat gustong maging parte ng mundo niya.

Pero lahat plastik.

“Kailangan ko lang ng lalaking maipapakita sa pamilya ko,” sabi niya. “Iyong hindi madaling masindak. Iyong hindi sunud-sunuran. Iyong hindi agad luluhod dahil lang mayaman ako.”

“At bakit ako?”

“Dahil ikaw lang ang may lakas ng loob na bastusin ako sa unang kita.”

“Uy, hindi ko ipinagmamalaki ’yon.”

“Nakakatuwa pa rin.”

Nagkiskis ako ng sentido. “At ano ang kapalit?”

“Wala. Pabor sa pabor.”

“Imposible.”

“Fine.” Humigop siya ng kape. “Babayaran kita.”

Mas lalo akong napaigtad. “Ayoko.”

Doon siya sandaling tumitig sa akin. Parang sinusukat kung saan ako lulugar.

“Hindi mo kailangan ang pera?”

“Kailangan. Pero ayoko ng gano’ng deal.”

Sa totoo lang, kailangan ko talaga. May maliit akong kumpanya ng post-production at editing sa Cubao. Mababa pa ang kita. Sakto lang pambayad sa renta ng opisina, sahod sa dalawang staff, at mga gamot ni Papa na ilang buwan nang pabalik-balik sa checkup. Pero may mga perang kapag tinanggap mo, pakiramdam mo may kasama nang tali sa leeg.

At ayokong may tali.

Mukhang nagustuhan niya ang sagot ko.

Sa huli, nagkasundo kami. Magiging “fake couple” kami kapag kailangan—sa harap ng pamilya, sa ilang public events, sa mga sitwasyong kailangan niyang tumigil na ang pressure sa kanya. Sa labas noon, kanya-kanya kami.

Simple lang dapat.

Dapat.

Pero walang simple sa babaeng tulad ni Alessandra.

Sa sumunod na linggo, mas nakilala ko siya. Hindi siya laging matigas. Hindi siya laging malamig. Marunong siyang tumawa nang totoo. Mahilig siyang magpanggap na kaya niya ang lahat, pero minsan halatang gusto lang niyang may makinig. Sanay siyang napapalibutan ng mga tao, pero bihira siyang may pagkatiwalaan.

At hindi ko inaasahang magiging komportable ako sa tabi niya.

Noong una naming video call sa mama niya, halos matawa ako sa higpit ng kapit niya sa braso ko sa ilalim ng mesa.

“Kabado ka?” bulong ko.

“Hindi,” bulong niya pabalik. “Pero pag pumalpak ka, papatayin kita.”

“Sweet mo talaga.”

Sa kabilang screen, nakangiti ang mama niya, si Doña Teresa. Matalas din ang tingin, pero hindi kasing lamig ng anak niya.

“Mukhang mabait ka naman, Nico,” sabi nito. “Pero sana hindi ka lang isa sa mga natutuwa sa anak ko dahil sa pangalan niya.”

Sumagot ako nang diretso. “Sa totoo lang po, noong una ay nainis ako sa kanya.”

Napalingon si Alessandra sa akin. “Hoy.”

Tumawa si Doña Teresa. “At ngayon?”

Tiningnan ko si Alessandra. Nakakunot-noo siya pero may halong kaba.

“Ngayon po,” sabi ko, “nakikita ko kung gaano siya kapagod maging matatag para sa lahat. At sa tingin ko po… mas mabait siya kaysa sa ipinapakita niya.”

Tahimik si Alessandra pagkatapos no’n.

Kinagabihan, habang palabas na ako ng bahay niya sa Forbes Park, sinabi niya nang hindi tumitingin sa akin, “Salamat.”

“Anong salamat?”

“Sa pagsagot nang totoo.”

“Akala ko papatayin mo ako?”

“Pwede pa rin.”

Napangiti ako.

Unti-unting nasanay ako sa presensya niya. Minsan pupunta ako sa bahay niya para tulungan siyang umiwas sa mga setup na dinner. Minsan siya naman ang biglang susulpot sa maliit kong studio, may dalang mamahaling dessert na hindi ko ma-pronounce. Tatawagin niya akong “probinsyanong suplado” kahit taga-QC lang naman ako. Tatawagin ko naman siyang “madam na terror.”

Sa gitna ng lahat, may unti-unting nagbabago.

Hindi na pilit ang mga ngiti.

Hindi na scripted ang mga usapan.

At hindi na ako komportable sa ideya na fake lang ang lahat.

Pero doon nagsimulang gumulo ang lahat.

Dahil si Alessandra ay hindi lang simpleng CEO. Isa rin siyang malaking pangalan sa entertainment at media. At sa mundong iyon, maraming inggit. Maraming kalaban. Maraming gustong hilahin ka pababa para lang makataas sila.

Isa na roon si Vanessa Castillo.

Dating top star ng isang rival media company. Maganda, sikat, at sanay na siya ang sentro ng lahat. Noong biglang nagsimulang umingay ang pangalan ni Alessandra bilang bagong mukha ng ilang major campaigns at film projects, siya ang unang nainis.

Hindi ko agad pinansin nang minsang binabalaan ako ng assistant ni Alessandra.

“Sir Nico, mag-ingat po kayo kay Ms. Vanessa. Hindi po iyon marunong matalo nang tahimik.”

Akala ko normal lang na selosan sa industriya.

Hindi pala.

Isang umaga, ginulat si Alessandra ng balita. Tatlong major partnerships ang sabay-sabay umatras. Dalawang projects ang “temporarily suspended.” At sa loob lang ng ilang oras, kumalat ang tsismis na “mahina raw makatrabaho” si Alessandra, may attitude problem, at ginagamit lang ang impluwensya ng pamilya niya para makuha ang gusto.

Alam kong kasinungalingan lahat.

Pero sa mundong hawak ng pera at koneksyon, mas mabilis kumalat ang kasinungalingan kaysa katotohanan.

Galit na galit ang team niya. Tahimik naman si Alessandra.

Iyon ang pinakanakakatakot sa kanya. Kapag sobrang sakit, lalo siyang tumatahimik.

Nang gabing iyon, pinuntahan niya ako sa studio.

Wala siyang make-up. Nakapusod lang ang buhok. Nakasuot ng simpleng puting polo at maong. Pero sa kabila ng payak niyang ayos, halata ang pagod sa mata niya.

“Pwede ba akong tumambay dito?” tanong niya.

“Bawal.”

Napatingin siya sa akin.

“Inom ka muna ng tubig. Tapos umupo ka. Tapos sasabihin mo sa’kin kung sino ang gusto kong sapakin.”

Doon siya bahagyang natawa. Maliit lang. Pero sapat para gumaan ang hangin.

Hindi siya nagsalita agad. Kaya ako na ang nagluto ng mabilisang seafood noodles sa maliit naming pantry. Nang nilapag ko sa harap niya, ilang segundo niya lang iyong tinitigan.

“Alam mo,” mahina niyang sabi, “ang weird mo.”

“Bakit?”

“Lahat ng tao sa paligid ko, laging may agenda. Ikaw, laging may sabaw.”

“Sopas ng pagmamahal ’yan.”

Napailing siya. Pero kumain siya. At habang kumakain, unti-unti niyang ikinuwento ang nangyari.

Paano siya unti-unting sinisiraan. Paano may bumibili sa mga tao para huwag siyang kunin. Paano may mga reporter na biglang may “inside source” laban sa kanya. Paano pakiramdam niya, may invisible na kamay na unti-unting nagsasara ng lahat ng pinto.

“At alam mo ang pinakamasakit?” tanong niya. “Hindi ko alam kung sino ang unang sumaksak.”

Hindi ko sinabi sa kanya noon, pero may kutob na ako.

Dahil ilang araw bago mangyari iyon, may urgent meeting sa kumpanya ko.

Kumpanyang hindi niya alam na pag-aari ko.

Ang alam lang niya, maliit na post-production studio lang ang hawak ko. Hindi niya alam na ang “studio” na iyon ang personal kong side operation. Ang totoong negosyo ng pamilya namin ay ang Arcadia Entertainment Group—isa sa pinakamalaking investor at bagong controlling power sa isang malaking media network sa bansa.

Umiwas ako sa apelyido ng pamilya ko sa loob ng maraming taon. Ayokong sumandal doon. Ayokong gamitin. Gusto kong patunayan na kaya ko kahit wala ang pangalan namin.

Pero sa meeting na iyon, nalaman ko ang totoo.

May ilang senior executives na gustong i-freeze ang lahat ng pwedeng mapuntahan kay Alessandra.

May mga internal memo.

May pressure mula sa ibang kumpanya.

May pangalan ni Vanessa.

At may mas masahol pa.

May mga taong gumagamit ng authority ng kumpanya namin para ipitin ang babaeng araw-araw ko nang gustong protektahan.

Kinuyom ko ang kamao ko habang binabasa ang mga dokumento.

Sa unang pagkakataon matapos ang maraming taon, tinawag ko ang legal head ng grupo at sinabi ang apelyidong matagal kong iniwasan.

“Sabihin mo sa board,” malamig kong sabi, “na ako na ang hahawak sa kasong ito.”

Doon nagsimula ang pagbagsak ng mga taong nanakit sa kanya.

Pero hindi ko pa agad sinabi kay Alessandra.

Dahil gusto ko munang siguraduhin.

Gusto kong linisin ang daan bago ko siya iharap sa panibagong laban.

Ilang linggo ang lumipas, bumawi ang takbo ng career niya. Mas malalaking offers ang dumating. Mas matibay na kontrata. Mas respetadong collaborators. Pero lalo siyang nagtataka kung bakit tila may kung sinong lihim na nagbubukas ng lahat ng saradong pinto para sa kanya.

“Sa tingin mo sino iyon?” tanong niya minsan habang magkasama kami sa Ferris wheel sa isang amusement park sa Pasay.

Umiiwas ako ng tingin. “Malay ko.”

“May tinatago ka.”

“May tinatago tayong dalawa.”

“Hindi, akin obvious lang. Iyo… nakakainis.”

Napangiti ako, pero sa loob ko, kumakabog na ang dibdib ko.

Dahil alam kong hindi ko maitatago habambuhay.

At dumating ang gabing wala nang atrasan.

Isang engrandeng film and television gala sa Manila Hotel ang ginanap. Lahat ng malalaking pangalan nandoon. Producers. Investors. Directors. Artistas. Cameras. Press. Ilaw. Mga ngiti na kalahati lang ang totoo.

Dumating si Alessandra na nakasuot ng malalim na pulang gown. Hindi ako mahilig sa mga dramatic na salita, pero noong gabing iyon, talagang tumigil ako sa paghinga nang ilang segundo.

Napansin ni Vanessa ang pagdating niya. Siyempre.

Kasama pa nito ang ilang taong matagal nang pabulong bumabatikos kay Alessandra. At doon, sa gitna ng engrandeng event, sinimulan nilang ipahiya siya.

“Aba, buhay ka pa pala,” matamis na sabi ni Vanessa. “Akala ko tuluyan ka nang iniiwasan ng industriya.”

Tahimik lang si Alessandra.

“Malakas ka rin,” dagdag pa ni Vanessa. “May nahanap ka na namang bagong sasandalan?”

Maraming nakarinig. Maraming nakiusyoso. Walang pumigil.

“Vanessa,” kalmadong sabi ni Alessandra, “hindi ko kailangan ng gulo ngayong gabi.”

“Hindi mo kailangan? O wala ka lang talagang laban?”

May ilang tumawa.

At bago pa makasagot si Alessandra, isang lalaking halatang mayabang ang lumapit—isang spoiled heir ng veteran director na kilalang protector ni Vanessa.

“Sinasabi ko na nga ba,” sabi nito. “May mga tao talagang hindi marunong lumugar. Main table? Siya? Hindi ba nakakahiya?”

Doon ko nakita ang panginginig ng kamay ni Alessandra.

Maliit lang.

Halos hindi mapapansin.

Pero nakita ko.

At sapat na iyon.

Lumakad ako papunta sa gitna ng kumpol ng mga taong nakapalibot sa kanya.

“Alisin mo ang kamay mo,” sabi ko sa lalaking pilit dumidikit kay Alessandra, “bago ko pa ipaunawa sa’yo nang mas malinaw.”

Napatingin silang lahat sa akin.

“Sino ka ba?” maangas na tanong niya.

Tahimik ang buong hall.

At sa pagkakataong iyon, wala na akong balak magtago.

“Ang lalaking hindi ninyo dapat kinalaban.”

Lumapit ang chairman ng Arcadia. Kasunod ang legal team. Kasunod ang ilang executive na kanina pa halatang kinakabahan. At sa harap ng lahat, yumuko ang chairman sa akin.

“Sir Nico,” sabi niya, sapat ang lakas para marinig ng mga nasa paligid, “nakahanda na po ang lahat ng dokumento.”

Biglang namutla ang mga nasa harap namin.

Napalingon sa akin si Alessandra. Hindi makagalaw. Hindi makapaniwala.

Unti-unti kong hinawakan ang kamay niya.

“At para malinaw sa lahat,” sabi ko, malamig at diretso, “ako si Nico de Vera, newly appointed executive director ng Arcadia Entertainment Group. Lahat ng iligal na pangha-harass, blacklisting, at paninira laban kay Alessandra Valerio ay naka-document na.”

Nawalan ng kulay ang mukha ni Vanessa.

“Kasama na riyan,” dagdag ko, “ang mga internal communications, bayad sa smear campaigns, at koordinasyon sa ilang executives para pigilan ang projects niya.”

“Sinisiraan mo ako!” sigaw ni Vanessa.

“Ayos,” sagot ko. “Sabihin mo ’yan ulit sa korte.”

Parang binuhusan ng yelo ang buong venue.

Isa-isang umatras ang mga taong kanina ay palibot-ligid sa gulo. Iyong spoiled heir, halos hindi makatingin sa akin. Iyong director na ama niya, mabilis na lumapit, namumutla, nanginginig ang boses sa paghingi ng tawad.

Pero hindi ko sila pinansin.

Ang tinitingnan ko lang ay si Alessandra.

May luha sa mga mata niya, pero hindi siya umiiyak gaya ng mahina. Iyong luha niya ay parang pagod na sa pakikipaglaban mag-isa.

“Bakit…” mahina niyang tanong. “Bakit hindi mo sinabi?”

Huminga ako nang malalim.

“Dahil gusto kong mahalin mo muna ako bilang Nico. Hindi bilang apelyido ko. Hindi bilang kapangyarihan ko.”

Mas lalong kumislap ang mga luha niya.

“At saka,” dagdag ko, bahagyang ngumiti, “ikaw nga, pinakilala mo ako bilang fake boyfriend sa pamilya mo. Fair lang na may kaunting sikreto rin ako.”

Sa gitna ng tensyon, natawa siya habang umiiyak.

Doon ko naramdaman na wala na akong dahilan para pigilan pa ang sarili ko.

Humakbang ako palapit.

“Alessandra,” sabi ko, hindi na alintana ang buong mundong nanonood, “noong una, aksidente lang ang lahat. Maling room. Maling oras. Maling simula.”

Humigpit ang hawak ko sa kamay niya.

“Pero ikaw ang pinakatamang pagkakamaling nangyari sa buhay ko.”

Tahimik ang buong bulwagan.

“Hindi na kita gustong tawaging fake. Hindi na kita gustong hiramin lang kapag kailangan. Hindi na kita gustong ihatid lang at iwanan pagkatapos. Gusto kitang piliin. Totoo. Araw-araw. Kahit walang script. Kahit walang kasunduan.”

Tuluyan nang tumulo ang luha niya.

“At kung handa ka…” mahina kong sabi, “bigyan mo naman ako ng pagkakataong totohanin ang lahat.”

Hindi ako lumuhod. Hindi dahil kulang ang nararamdaman ko, kundi dahil alam kong hindi niya kailangan ng taong yuyuko sa harap niya para magmukhang tapat. Kailangan niya ng lalaking tatabi sa kanya at mananatili.

Isang mahabang segundo ang lumipas.

Dalawa.

Tatlo.

Tapos ngumiti siya sa paraang unang beses kong nakita—walang depensa, walang yabang, walang maskara.

“Ang kapal mo pa rin talaga,” bulong niya.

“Mana sa unang pagkikita natin.”

Huminga siya nang nanginginig, saka tumango.

“Okay,” sabi niya. “Pero this time, hindi na tayo nagpapanggap.”

At sa gitna ng ilaw, bulungan, at mga matang nakatutok sa amin, yumakap siya sa akin na parang sa wakas, may lugar na rin siyang puwedeng sandalan.

Ilang buwan matapos no’n, tuluyan nang bumagsak ang mga taong nagtangkang sirain siya. Napatunayan ang sabwatan. Naibasura ang mga kontratang marumi. May ilan na na-blacklist, may ilang nahatulan sa korte, at may mga nagkunwaring walang alam hanggang sa huli.

Samantala, mas lumakas ang pangalan ni Alessandra. Pero higit pa sa career niya, mas naging totoo ang buhay niya. Hindi na siya kumakain mag-isa sa napakalaking hapag. Hindi na siya natutulog na punô ng iniisip. Hindi na niya kailangang magpanggap na kaya niya ang lahat.

Dahil kapag napapagod siya, uuwi siya sa bahay at maaabutan niya akong nasa kusina, naghahalo ng sabaw, habang pinagtatawanan ko ang order niyang “healthy diet” pero extra rice pa rin.

At ako?

Natuto akong hindi lahat ng planadong umiwas sa gulo ay ligtas sa pag-ibig.

Minsan, ang buhay, ipapasok ka sa maling pinto para ihatid ka sa tamang tao.

Mensahe para sa mga mambabasa:
Minsan, ang mga taong pinakamalakas tingnan ay sila ring pinakatahimik na sugatan. At minsan, ang tunay na pag-ibig ay hindi dumarating sa perpektong simula—dumarating ito sa tamang taong handang manatili, lumaban, at mahalin ka nang totoo kahit alam niya ang lahat ng gulo sa buhay mo.