Humagikgik si Mika sa comms.

“Ang pangit kasi ng original na parachute mo, ma’am. Pinalitan ko ng rose shower. Mas romantic, di ba?”

Halos mapunit ang lalamunan ko sa sigaw.

“Adrian! Adrian, tulungan mo ako!”

Narinig ko ang boses niya. Malamig. Naiinis. Walang kahit katiting na takot para sa akin.

“Tumigil ka nga, Leah. Huwag kang magdrama.”

“Hindi bumukas ang parachute ko!”

“Eh ‘di gamitin mo ang reserve. O gusto mo lang talagang pilitin akong magmakaawa sa’yo?”

Nang sandaling iyon, may kung anong mas masakit pa sa takot.

Pagkamuhi.

Hindi siya nagugulat.

Hindi siya natataranta.

Parang alam na niya.

Parang kasama siya.

Mabilis na bumababa ang altitude meter ko. Nangingitim ang paningin ko sa lakas ng hangin. Nanginginig ang mga daliri ko habang hinahanap ang reserve chute handle sa harap ng dibdib ko.

Hindi ko agad mahila.

Sumasabit.

Nadudulas.

Napunit ang kuko ko. Umagos ang dugo. Humahalo sa hangin ang hininga kong paputol-putol. Sa wakas, humila nang malakas ang mechanism at bumukas ang reserve.

Pero huli na.

Masyado na akong mababa. Masyado nang mabilis ang bagsak ko.

Tumama ako sa tuktok ng mga puno ng pino sa gilid ng bundok. Nagkandabaluktot ang katawan ko sa bawat sangang sumasalpok. May kung anong malutong na tunog sa binti ko. Sumunod ang isang bagsak na halos kumalas ang kaluluwa ko sa laman nang sumubsob ako sa putik at damo.

Hindi ako agad nakahinga.

Nakatulala lang ako sa kalangitan, habang isa-isang bumabagsak sa paligid ko ang mga talulot ng rosas.

Dugo ang lasa ng bibig ko. Basa ng putik ang likod ko. Nang pilitin kong igalaw ang kanang paa ko, napasigaw ako. Mali ang pagkakabaluktot nito. Mali ang anggulo. At sa punit na tela ng jumpsuit ko, sumilip ang maputing bahagi ng buto.

Gusto kong mawalan ng malay.

Pero hindi ako pwede.

Pinilit kong abutin ang cellphone sa bulsa ko. Basag ang screen pero buhay pa. Nanginginig ang mga kamay ko habang binubuksan iyon.

Walang tawag si Adrian.

Walang mensahe.

Walang kahit anong senyales na may naghahanap sa akin.

Binuksan ko ang social media niya.

Sampung minuto pa lang ang nakakalipas mula nang bumagsak ako, pero may bago na siyang post.

Siyam na litrato.

Sa bawat litrato, yakap niya si Mika sa private hot spring resort sa tuktok ng bundok. Nakabathrobe ang babae, may hawak na champagne, at nakasandal sa dibdib ng asawa ko na para bang bagong kasal sila.

Ang caption:

“Na-trauma si Mika sa jump. Dinala ko muna sa private spring para kumalma. Yung iba, mukhang gusto pang magpaka-dramatic sa taas. Bahala siya.”

Napatitig lang ako sa screen.

Hindi ako nawala.

Hindi ako hinahanap.

Iniwan ako.

Tapos ngingitian pa niya ang buong mundo habang namamatay ako sa likod ng bundok.

Hindi ko siya tinawagan.

Diretso akong tumawag sa rescue team.

Pagkatapos noon, sinubukan kong mag-text kay Adrian:

Nasira ang parachute ko. Malubha ang lagay ko. Nasa likod ako ng bundok.

Hindi man lang na-deliver.

May pulang notification agad sa screen.

You are not friends with this user.

Nakaharang na rin ang tawag ko.

Binura niya ako.

Hindi lang sa araw na iyon. Hindi lang sa social media.

Pati sa buhay niya.

Napatawa ako, pero walang tunog. Ang lumabas lang ay dugo sa gilid ng labi ko.

Ilang pirasong talulot ng rosas ang dumikit sa putik malapit sa mukha ko.

Doon ko naintindihan.

Hindi ito simpleng panloloko.

Hindi ito selos.

Hindi ito kabit na makapal ang mukha.

May naghanda ng bulaklak para sa pagbagsak ko.

May naghanda ng magandang eksena para sa pagkamatay ko.

At ang lalaking minsang nangakong mamahalin ako habambuhay… siya mismo ang nag-abot sa akin sa kamatayan.

Natagpuan ako ng rescue team makalipas ang halos isang oras.

Pagdating ko sa pribadong ospital sa Makati, halos hindi na ako makilala ng sarili kong katawan. Wasak ang kanang binti ko. May tatlong tadyang akong bali. May pinsala ang baga ko. Dumudugo ang pali ko. Labindalawang oras na bukas ang ilaw sa operating room bago ako nailigtas ng tuluyan.

Pagmulat ko sa ICU, si Jessa lang ang nadatnan ko.

Best friend ko siya mula kolehiyo. Siya ang iilang taong nakakaalala kung sino talaga ako bago ako naging “Mrs. Villareal.”

Namumugto ang mga mata niya, parang magdamag na umiiyak.

“Leah…” boses niya’y halos mabasag sa ginhawa. “Akala namin hindi ka na magigising.”

Gusto kong ngumiti pero hindi ko kaya. Masyadong tuyo ang lalamunan ko. Masyadong mabigat ang dibdib ko.

Pagkaalis ng doktor, tiningnan ko siya at ibinulong ang unang tanong na bumalot sa isip ko kahit ayokong itanong.

“Nasaan si Adrian?”

Tumigas agad ang mukha ni Jessa.

“Yung hayop na ‘yon?” nanginginig niyang sabi. “Tumawag ako nang tumawag. Hindi sumasagot. Nung gumamit ako ng ibang number, si Mika ang sumagot.”

Napapikit ako.

“Ano’ng sinabi niya?”

Humigpit ang hawak ni Jessa sa kumot ko.

“Sabi niya naliligo raw si Adrian. Sabi rin niya nagpapanggap ka lang daw na nawawala para maawa siya sa’yo.”

Nanlamig ang buo kong katawan.

“Tapos?” pilit kong tanong.

“Sinabi kong nasa ICU ka. Alam mo’ng sagot niya?” Tumulo ang luha niya pero galit ang boses. “Tumawa siya. Sabi niya, ‘Ang galing naman ni ma’am. Skydiving pa lang hindi na nakuha ang atensyon ni Sir Adrian, kaya ICU na ang next episode?’”

Parang may humawak sa puso ko at pinisil iyon nang dahan-dahan.

“Tinawagan ko si Adrian gamit ang phone mo,” sabi ni Jessa. “This time sinagot niya.”

Huminga ako nang mabigat. “At?”

“Sinabi niyang kung gusto mo raw talaga mamatay, huwag ka nang mandamay ng ibang tao.”

Natigilan ako.

Hindi ako umiyak.

Nauubos na yata ang luha sa isang tao kapag sobrang sakit na.

Inabot ko ang telepono ni Jessa.

“Leah…” babala niya.

“Paki-dial.”

Ilang segundo lang, sumagot si Adrian.

“Jessa,” malamig niyang bungad, “wala ka bang magawa sa buhay? Sinabi ko nang huwag mong istorbohin si Mika habang nagpapahinga.”

“Ako ito,” sabi ko.

Biglang tumahimik sa kabilang linya.

Pero isang segundo lang.

“Tapos na ba ang palabas mo?” sabi niya. “Hindi ka pa rin tumitigil?”

Dahan-dahan akong napapikit. “Adrian… alam mo bang pinalitan ni Mika ang parachute ko?”

“Ano ngayon?” diretso niyang sagot.

Parang may huminto sa paghinga ko.

“Alam mo?” bulong ko.

“Leah, huwag kang OA. Gusto ka lang niyang bigyan ng surprise. Kung marunong kang gumamit nang maayos ng reserve, edi hindi ka sana nagkaganyan.”

“Pwede akong namatay.”

“Pero hindi naman, di ba?”

Sa likod niya, narinig ko ang mahinang tawa ni Mika. Kasunod no’n ang boses nitong malambing.

“Adrian, malamig na ang tubig…”

At ang sumunod na sinabi ng asawa ko, doon tuluyang namatay ang huling parte ng babaeng minsang naniwalang mahal siya.

“Leah,” sabi niya, puno ng pagkainip, “kung gusto mo talagang mabuhay, mabuhay ka. Pero huwag mo nang subukang bumalik sa akin. At kung gusto mo ng hustisya—subukan mo. Tingnan natin kung sino ang paniniwalaan ng mga tao.”

Pagkababa niya ng tawag, hindi ako agad kumilos.

Tahimik lang ang buong ICU.

Tahimik si Jessa.

Tahimik ako.

Hanggang sa dahan-dahan kong naalala ang lahat ng isinuko ko para sa lalaking iyon.

Tatlong taon na ang nakalipas, ako ang CEO ng Marcelo Group.

Si Adrian?

Isa lang siyang project manager na ambisyoso, magaling magsalita, at mas magaling magkunwaring marunong magmahal.

Pagkatapos naming ikasal, kusa akong umurong sa puwesto. Dahil ayaw ko raw masaktan ang pride niya. Dahil gusto kong suportahan ang pangarap niya. Dahil naniwala akong ang pag-ibig minsan, marunong magparaya.

Ibinigay ko sa kanya ang access sa kompanya.

Ang impluwensiya ko.

Ang mga koneksiyong ilang taon kong binuo.

Ang pangalan ko.

At ngayo’y ginagamit niya ang lahat ng iyon para protektahan ang kabit niya—at burahin ako na parang aksidente lang na dumaan sa buhay niya.

Doon ako dahan-dahang napatingin kay Jessa.

At sa unang pagkakataon mula nang mahulog ako mula sa langit, hindi takot ang nasa dibdib ko.

Kundi malamig, malinaw na galit.

“Jessa,” paos kong sabi, “may ipapagawa ako sa’yo.”

“Ano ‘yon?”

“Tawagan mo ang skydiving club.”

Humigpit ang panga ko. Nanginginig man ang katawan ko, buo na ang isip ko.

“Kunin mo ang lahat ng CCTV sa equipment room noong araw na ‘yon. Lahat ng waiver. Lahat ng logbook. Lahat ng pwedeng magpatunay kung sino ang humawak sa parachute ko.”

Napatitig sa akin si Jessa.

Siguro noon niya nakita na wala na ang babaeng iniwan nilang duguan sa bundok.

May natira pa.

At iyon ang pinakamaling bagay na dapat nilang kinatutan.

Bahagya akong yumuko, ramdam ang sakit sa bawat hibla ng laman ko, saka ko ibinulong ang pangungusap na tuluyang nagbukas sa totoong digmaang hindi nila inaasahan—

“Ibalik natin sa kanila ang araw na pinili nilang ilibing ako nang buhay.”

part2…

Hindi na ako muling tumawag kay Adrian pagkatapos no’n.

Hindi dahil wala na akong gustong sabihin.

Kundi dahil tapos na akong magsalita bilang asawa. Panahon na para kumilos bilang taong minsan niyang minamaliit.

Tatlong araw matapos ang operasyon, dumating si Jessa sa private room ko dala ang unang piraso ng katotohanan.

May flash drive sa kamay niya. May poot sa mga mata niya.

“Leah,” sabi niya, “mas malala pa kaysa sa iniisip natin.”

Ipinasok niya ang drive sa laptop at pinatugtog ang kuha sa CCTV ng equipment room ng skydiving club.

Kitang-kita si Mika.

Hindi siya basta pumasok.

Diretso siyang lumapit sa rack ng gamit ko na para bang alam na alam niya ang kukunin. Maya-maya, sumunod si Adrian. Hindi sila nag-uusap nang matagal, pero malinaw ang galaw nila. Siya mismo ang nag-abot ng locker key. Siya mismo ang tumingin sa pinto bago pumasok si Mika sa changing area na may dalang bag.

Paglabas niya, iba na ang backpack ko.

Huminto ang video sa eksenang ‘yon.

Hindi aksidente.

Hindi biro.

Hindi “surprise.”

Sinadya.

May isa pang recording mula sa hallway. Doon, kitang nag-aayos si Mika ng headset at tumatawa habang may ka-chat sa phone. Hindi rinig ang audio sa CCTV, pero sapat na ang kuha para mapatunayan na may galaw siyang hindi bahagi ng normal na proseso.

Kasunod no’n, nakuha rin ni Jessa ang internal report ng club. May discrepancy sa gear logs. Ang serial number ng primary parachute ko ay hindi tugma sa in-issue sa akin. May pinalit.

At ang mas maganda pa—may tauhan sa club na pumayag magsalita kapalit ng proteksyon. Naaalala raw niya nang hingiin ni Adrian ang “exclusive handling” ng equipment ko dahil anniversary surprise nga raw iyon at ayaw niyang may ibang humawak.

Napapikit ako sandali.

Ang lalaking pinakamalapit sa akin ang siya mismong nagsigurong walang ibang makakakita sa ginagawa nila.

“May isa pa,” sabi ni Jessa.

Inabot niya sa akin ang naka-print na screenshots mula sa social media dump ni Mika. Hindi man visible sa public profile, may archive ang mga lumang story niya. Isa sa mga iyon ang kinilabutan ako.

Video ng ulap mula sa taas.

May caption:

“Some wives don’t know when to let go. Good thing gravity knows how.”

Naka-close friends only iyon. Pero may dating kasama si Mika na may galit sa kanya at siya mismo ang nagbigay ng copies kay Jessa nang malaman ang nangyari.

Hindi na ako nagsalita.

Tahimik lang akong nakatingin sa ebidensya.

Minsan, may sakit na mas malinaw pa sa sampal.

Nang araw ding iyon, tinawagan ko ang legal head ng Marcelo Group gamit ang personal line na hindi alam ni Adrian na aktibo pa rin.

Si Atty. Ramon Hilario ang sumagot.

“Ma’am?”

Narinig ko agad ang pagkabigla sa boses niya.

Mahina akong nagsalita, pero diretso.

“Attorney, ibalik mo sa akin ang board.”

Hindi siya nagtanong kung bakit.

Hindi rin siya nag-aksaya ng salita.

“Nauna na po akong naghihintay na sabihin n’yo ‘yan.”

Doon ko nalaman ang pangalawang pagtataksil.

Habang abala akong naging mabait na asawa, tahimik na kinakain ni Adrian ang kompanyang pinaghirapan ng pamilya ko sa loob ng dalawang dekada. Pinasok niya ang ilang dummy suppliers. Nagpasok ng inflated contracts. Naglabas ng pondo sa mga shell accounts na nakapangalan sa mga taong konektado kay Mika.

At ang pinakamasakit?

May plano na pala siyang ipa-annul ang kasal namin at ilipat ang mas malaking bahagi ng corporate control sa sarili niya bago matapos ang taon.

Hindi niya lang gustong magloko.

Gusto niya akong burahin.

Sa kumpanya.

Sa pangalan.

Sa buhay.

Makaraan ang isang linggo, kahit naka-wheelchair pa ako, humarap ako sa emergency board meeting sa penthouse conference room ng Marcelo Group.

Pagpasok ko, literal na tumayo ang lahat.

Hindi dahil mahina ako.

Kundi dahil akala nilang patay na ang babaeng minsan nilang tinatawag na “Iron Leah.”

Nasa dulo ng mesa si Adrian.

Maayos ang suit niya. Kalma ang mukha. Pero nang makita niya ako, kitang-kita ko ang pagkaputla ng balat niya.

“Leah?” bulong niya, na para bang multo ang nakita niya.

“Bakit?” malamig kong sagot. “Disappointed ka bang buhay pa ako?”

Umigting ang panga niya.

Nagpanggap siyang nag-aalala.

“Where have you been? Nag-aalala kami. Ang dami mong pinagdaanan, sana nagpahinga ka muna—”

“Tumigil ka.”

Tahimik ang buong silid.

Ipinakita ni Atty. Hilario ang unang set ng dokumento: temporary reinstatement of executive authority base sa pre-marital controlling shares na hindi kailanman legal na na-transfer kay Adrian, kahit pa siya ang humawak ng operations nitong mga nakaraang taon.

Sumunod ang forensic audit summary.

Isa-isang lumabas ang mga shell companies.

Ang mga kickback.

Ang ghost consultants.

At sa huling slide, ang account na tumanggap ng malaking transfer dalawang araw bago ang skydiving anniversary trip.

Pangalan ng account holder: Mika Dela Cruz.

“Explain,” sabi ko.

Namula si Adrian.

“Corporate advance iyan,” matigas niyang sabi. “Confidential matter.”

“Talaga?” tumango ako. “Kaya ba ginamit ang pera ng kumpanya para bayaran ang private mountain resort kung saan ka nag-champagne habang iniisip mong patay na ako?”

Hindi na siya agad nakasagot.

Doon ko ipinakita ang screenshots ng post niya.

Ang timestamp.

Ang geotag.

Ang rescue report.

At ang medical record ko.

Kasunod no’n, pinatugtog sa monitor ang CCTV ng equipment room.

Mula sa unang segundo, naramdaman ko ang pagbabago sa hangin sa conference room.

May mga board member na napaatras.

May napamura.

May napahawak sa bibig nang lumabas ang kuha ni Mika na humahawak sa backpack ko, saka ang kuha ni Adrian na nag-aabot ng key at tumitingin sa paligid na para bang may binabantayan.

“Leah, listen to me—” pilit niyang sabat.

“Hindi,” putol ko. “Ikaw ang makinig ngayon.”

Bawat salita ko ay mabagal, malinaw, at malamig.

“Sinubukan ninyo akong patayin. Ginamit ninyo ang anniversary natin para gawing aksidente ang pagpaslang sa akin. Tapos ninakawan mo pa ang kumpanyang itinayo ng pamilya ko. At ngayong nakikita mo akong buhay, gusto mo pa ring magsinungaling sa harap ko?”

Tumayo siya.

Nagmatigas.

“Wala kang mapapatunayan sa korte. Waiver ang pinirmahan mo sa skydiving. Delikado talaga ang sport na ‘yon.”

Ngumiti ako.

Unang beses mula nang gumising ako sa ospital.

At iyon ang ngiting hindi na niya kayang kontrolin.

“Nakalimutan mo yatang may digital forensics,” sabi ko. “Nakalimutan mo ring mas mayaman ako sa’yo, mas matagal sa industriyang ‘to, at mas marami akong taong tapat sa akin kaysa sa mga binayaran mo.”

Tumango si Atty. Hilario sa hudyat ko.

Pumasok ang dalawang pulis at isang kinatawan mula sa NBI financial crimes division.

Hindi na nakapagsalita si Adrian.

Ibinaba ng isa sa mga opisyal ang warrant.

Kasunod noon, ipinakita rin ni Jessa—na nasa likod lang ng silid—ang kopya ng archived story ni Mika.

Good thing gravity knows how.

Sa pagkakataong iyon, tuluyan nang nabasag ang mukha ng lalaking minahal ko.

Wala na ang charming executive.

Wala na ang victim act.

Nariyan na lang ang isang duwag na nahuli.

“Leah…” boses niya ngayon ay paos na. “Pwede nating pag-usapan ‘to. Galit ka lang. Na-manipulate lang ako ni Mika—”

Napatingin ako sa kanya nang diretso.

“Tama ka,” sabi ko. “May na-manipulate talaga dito.”

Akala niya siya ang tumutukoy ko sa sarili niya.

Pero tumuloy ako.

“Ako iyon. Tatlong taon akong nagpamanipula sa isang lalaking akala ko mahal ako.”

Namasa ang mga mata niya.

Hindi ko alam kung takot iyon o kahihiyan.

At hindi ko na rin inalam.

Dinala siya palabas ng conference room habang sumisigaw siya na mahal niya raw ako, na hindi raw niya sinasadya, na nadala lang daw siya sa selos ni Mika, sa pressure, sa takot na maagawan ng lahat.

Sa unang pagkakataon, hindi na ako nasaktan sa mga dahilan niya.

Dahil malinaw na sa akin ang totoo:

Hindi kailanman biglaan ang pagtataksil.

Pinipili iyon.

Paulit-ulit.

Araw-araw.

Hanggang sa maging normal sa traydor ang manakit.

Samantala, si Mika ay inaresto rin sa resort villa na tinutuluyan niya sa Tagaytay, dalawang oras matapos ang board meeting. Nang makuha ang phone niya, mas marami pang lumabas—mga chat nila ni Adrian, mga plano, mga insulto nila sa akin, at ang pinakamasahol: usapan tungkol sa insurance payout sakaling mamatay ako sa “accident.”

Doon tuluyang nawala ang huling alinlangan ko.

Hindi nila ako gustong saktan lang.

Pinagkakitaan din nila ang kamatayan ko.

Umabot ng ilang buwan ang kaso.

Masakit ang rehabilitation ko. Mahirap matutong maglakad ulit nang walang galit sa bawat hakbang. May mga gabing nagigising ako dahil sa pakiramdam na nahuhulog pa rin ako. May mga umagang gusto kong durugin ang lahat ng salamin sa bahay kapag naaalala ko ang talulot ng rosas na bumabagsak habang unti-unting lumalapit ang lupa sa katawan ko.

Pero unti-unti, gumaling din ako.

Hindi lang sa buto.

Kundi sa pagkatao.

Binalik ko sa ayos ang Marcelo Group. Tinanggal ko ang mga taong tapat kay Adrian. Tinanggap ko ulit ang pwesto ko, pero sa pagkakataong iyon, wala nang paghingi ng pahintulot sa kahit kanino. Nagpatayo ako ng scholarship fund para sa mga kababaihang gustong mag-aral ng aviation safety at crisis management—dahil may mga babaeng pinipiling mabuhay kahit may mga lalaking nagdesisyong ibaon sila.

Nang ilabas ang hatol, puno ang courtroom.

Attempted murder.

Corporate fraud.

Conspiracy.

Napatunayan ang lahat.

Hindi umiyak si Adrian nang basahin ang sentensya. Hindi na rin siya nagsalita. Tinitigan lang niya ako na para bang ngayon lang niya tuluyang naintindihan kung sino ang sinubukan niyang patayin.

Hindi na ang asawa niyang tahimik.

Kundi ang babaeng marunong bumangon mula sa sariling libing.

Paglabas ko ng korte, maliwanag ang araw.

Nasa tabi ko si Jessa. May tungkod pa rin ako, pero hindi na ako naka-wheelchair. Mabagal pa rin ang lakad ko, pero matatag.

“Kamusta ka?” tanong niya.

Tiningnan ko ang langit.

Matagal akong nanahimik bago sumagot.

“Masaya akong buhay ako.”

At totoo iyon.

Hindi dahil nanalo ako.

Kundi dahil minsan, ang pinakamalaking ganti ay hindi ang maparusahan ang mga taong sumubok pumatay sa’yo.

Kundi ang mabuhay nang buo matapos nilang isipin na wala ka nang kinabukasan.

Makalipas ang isang taon, bumalik ako sa bundok.

Hindi para maghiganti.

Hindi para balikan ang sakit.

Kundi para kunin pabalik ang bahaging iniwan ko roon—ang babaeng duguan, bali ang paa, at mag-isang nakatingin sa langit habang bumabagsak ang mga talulot ng rosas na para bang may naghahanda ng magarang pamamaalam para sa kanya.

Wala na siya ngayon.

Ang kapalit niya, isang babaeng marunong nang pumili sa sarili.

Huminga ako nang malalim sa malamig na hangin.

At sa unang pagkakataon, hindi na ako natakot sa taas.

Dahil mas nakakatakot pala ang magmahal ng maling tao kaysa mahulog mula sa langit.

Minsan, ang mga taong gustong maglibing sa atin ang mismong naghuhukay ng sarili nilang pagbagsak. Kaya huwag mong sayangin ang buhay sa paghabol sa nagwasak sa’yo. Piliin mong mabuhay, bumangon, at ipakita sa mundo na ang pusong sugatan ay kaya pa ring maging tahanan ng tapang, dangal, at bagong simula.