Reservation Fee at ang Unang Pagguho ng mga Lihim
Bahagi 2: Ang Reservation Fee at ang Unang Pagguho ng mga Lihim
Pagkabukas pa lamang ng pinto, sinalubong ako ng malawak na ngiti ni Rafael.
May hawak siyang isang mamahaling kahon na balot sa makintab na papel at may malaking pulang laso sa ibabaw. Sa unang tingin, para itong regalo ng isang mapagmahal na asawa.
Kung hindi ko pa nakita ang bank transfer ilang minuto lang ang nakalipas, baka naniwala pa rin akong lahat ng ito ay para sa akin.
— Mahal, isara mo muna ang mga mata mo.
Pinilit kong ngumiti.
— Talaga? May sorpresa?
Tumango siya nang masigla.
— Siyempre. Pinaghirapan mo ang proyekktong iyon. Dapat lang na may espesyal tayong selebrasyon.
Dahan-dahan kong ipinikit ang mga mata ko.
Narinig kong inilapag niya ang kahon sa mesa.
Ilang segundo ang lumipas.
— Pwede mo nang buksan.
Pagmulat ko, isang manipis na gintong kuwintas ang nasa loob.
Maganda iyon.
Pero alam kong hindi iyon aabot kahit ikasampung bahagi ng halagang ibinigay niya sa kapatid niya.
Hinawakan ko ang kuwintas at marahan akong ngumiti.
— Ang ganda.
Kitang-kita ang saya sa mukha niya.
— Alam kong matagal mo nang gusto ang ganitong disenyo.
Hindi ko na sinabi ang totoo.
Ang gusto kong kuwintas noon ay matagal ko nang kinalimutan nang magsimula kaming mag-ipon para sa bahay.
Mas pinili kong unahin ang kinabukasan naming dalawa.
Habang masaya siyang nagkukuwento tungkol sa sorpresa niya, tahimik kong tiningnan ang oras sa cellphone.
Labinlimang minuto na lang.
Darating na ang broker.
Tinago ko ang kaba ko.
— Mahal, may tatawag daw sa akin mula sa opisina. Saglit lang ha.
Tumango siya.
— Sige lang.
Lumabas ako ng condominium at bumaba sa lobby.
Eksaktong alas-dos ng hapon nang lumapit ang isang babaeng maayos manamit.
— Ma’am Andrea?
— Ako po.
— Ako si Ms. Liza mula sa real estate agency.
Nagkamayan kami.
Tahimik niya akong inabot ang ilang dokumento.
— Nasa magandang lokasyon ang unit. Maraming interesado. Kung gusto ninyo talagang ibenta agad, posible tayong makakuha ng reservation ngayong araw.
Huminga ako nang malalim.
— Gawin natin.
Hindi na ako nag-atubili.
Habang pinipirmahan ko ang authorization para simulan ang proseso, nanginginig ang mga daliri ko.
Hindi dahil natatakot ako.
Kundi dahil ngayon ko lang tunay na tinanggap na tapos na ang dating ako.
Iyong babaeng handang magsakripisyo para sa lahat.
Iyong babaeng naniniwalang sapat na ang pagmamahal para mabuo ang isang pamilya.
Ngayon…
Ako naman ang pipili sa sarili ko.
Matapos ang halos kalahating oras na usapan, tumawag ang broker.
— Ma’am, may mag-asawang interesado. Pwede ba silang dumaan mamayang alas-kuwatro?
Tumango ako.
— Pwede.
Pagbalik ko sa unit, nakaupo si Rafael sa sala.
Nanood siya ng telebisyon na parang walang nangyari.
Pagkakita sa akin, ngumiti siya.
— Kanina pa kita hinihintay. May niluto akong paborito mo.
Tiningnan ko ang hapag.
Paborito ko nga.
Pero wala na akong gana.
Habang kumakain kami, bigla niyang sinabi,
— Mahal…
— Oo?
— May sasabihin sana ako.
Tahimik akong tumingin sa kanya.
Huminga siya nang malalim.
— May tinulungan kasi akong kamag-anak.
Nagtaka kunwari ako.
— Talaga?
— Oo… medyo malaki-laki ang halaga.
Hindi ko siya inistorbo.
Hinayaan ko siyang magsalita.
Pero ilang segundo ang lumipas.
Bigla siyang ngumiti.
— Wala pala iyon. Mamaya ko na lang ikukuwento.
Napababa ako ng tingin.
Hindi niya pa rin kayang sabihin ang katotohanan.
Mas pinili pa rin niyang magsinungaling.
Bandang alas-kuwatro ng hapon, tumunog ang doorbell.
Tumayo agad si Rafael.
— May inorder ka ba?
Umiling ako.
— Hindi.
Pagbukas niya ng pinto, bumungad ang broker kasama ang isang mag-asawa.
Lalong kumunot ang noo niya.
— Magandang hapon. Nandito po kami para tingnan ang unit.
Natigilan si Rafael.
— Anong unit?
Ngumiti ang broker.
— Ito pong condominium.
Napatingin siya sa akin.
— Andrea… ano’ng ibig sabihin nito?
Tahimik akong uminom ng tubig bago sumagot.
— Ibinebenta ko.
Parang nawalan ng kulay ang mukha niya.
— Ano?!
Tumayo siya nang biglaan.
— Bakit mo ibebenta ang bahay natin?
Kalmado akong tumingin sa kanya.
— Hindi ba dapat itanong mo muna kung bakit?
Hindi siya agad nakasagot.
Nagpatuloy ako.
— Kagabi lang sinabi mo na ako ang pinakamahalagang tao sa buhay mo.
— Ngayon gusto kong malaman…
— Kailan mo binalak sabihin sa akin na wala na ang apatnaraang dalawampung libong pisong pinaghirapan ko?
Nanigas siya.
Unti-unting namutla ang mukha niya.
— Andrea…
— Makinig ka muna…
Ngumiti ako.
Pero wala nang init ang ngiting iyon.
— Alam ko na.
Tahimik ang buong sala.
Nagkatinginan ang broker at ang mag-asawang buyer.
Halatang hindi nila alam kung aalis ba sila o mananatili.
Maya-maya’y nagsalita si Rafael.
— Hindi iyon ang iniisip mo.
— Pera lang iyon.
— Kikitain pa natin ulit.
Napatawa ako.
Isang malamig na tawa.
— Talaga?
— Kung ganoon, bakit hindi ang sarili mong ipon ang ibinigay mo?
Hindi siya nakapagsalita.
Nagpatuloy ako.
— Bakit ang pinaghirapan kong bonus ang ipinang-regalo mo?
— Bakit hindi mo man lang ako tinanong?
— Bakit kailangan mong magsinungaling hanggang ngayon?
Tahimik siya.
Makalipas ang ilang segundo, lumuhod siya sa harap ko.
— Pasensya ka na.
— Alam kong mali ako.
— Pero kapatid ko iyon.
— Wala siyang sariling bahay.
— Ikakasal na siya.
— Gusto ko lang siyang tulungan minsan.
Napailing ako.
— Tinulungan mo siya…
— Gamit ang buhay na pinaghirapan ko.
Hindi na siya makatingin sa akin.
Biglang tumunog ang cellphone niya.
Nasa screen ang pangalan ng nanay niya.
Sinagot niya ang tawag.
Masyadong malakas ang boses sa kabilang linya kaya narinig naming lahat.
— Rafael!
— Dumating na ba ang titulo ng bahay?
— Sabihin mo kay Andrea na huwag na siyang magdamot.
— Tutal pamilya naman tayo.
— At saka…
— Huwag mong sabihin sa kanya na plano pa nating ilipat sa pangalan ng kapatid mo ang natitirang lupa.
Parang huminto ang oras.
Nanlaki ang mga mata ni Rafael.
Agad niyang pinatay ang tawag.
Pero huli na ang lahat.
Narinig ko ang bawat salita.
Narinig din iyon ng broker.
Pati ng mag-asawang gustong bumili ng unit.
Tahimik kong ibinaba ang baso.
Tumingin ako kay Rafael.
Sa unang pagkakataon matapos ang limang taon naming pagsasama…
Hindi na ako nasaktan.
Nawalan na lang ako ng pakialam.
Dahan-dahan kong kinuha ang folder na nasa mesa.
Inilapag ko iyon sa harap niya.
At saka ko sinabi ang isang pangungusap na tuluyang nagpayanig sa buong bahay.
— Hindi condominium ang ibebenta ko ngayon… ang wakas ng kasal natin ang sisimulan ko.
(Itutuloy sa Bahagi 3: “Ang Demanda, ang mga Resibo, at ang Pamilyang Biglang Nataranta”)