Katotohanang Matagal Nang Itinatago
Bahagi 3: Ang Katotohanang Matagal Nang Itinatago
Hindi pa man tuluyang humupa ang katahimikan sa bakuran, bumukas na ang malaking tarangkahan ng mansiyon.
Sunod-sunod na pumasok ang ilang sasakyan.
Agad na bumaba ang ilang imbestigador kasama ang kanilang mga dokumento.
Nagkatinginan ang buong pamilya.
Kanina lamang ay abala silang humahatol kay Celina.
Ngayon, wala ni isa ang makapagsalita.
Mahigpit na hinawakan ng lolo ang tungkod niya.
“Ako ang pinuno ng pamilyang ito.”
“Ano ang dahilan ng pagpunta ninyo rito sa gabi ng aming pagtitipon?”
Magalang na yumuko ang pinuno ng grupo.
“May natanggap po kaming ulat tungkol sa posibleng malawakang pandaraya sa pananalapi ng kompanya.”
“May ilang account na matagal na naming minamanmanan.”
“May impormasyon kaming narito ang ilan sa mahahalagang saksi.”
Lalong namutla si Rafael.
Napansin ko ring bahagyang umurong si Mira.
Hindi na niya maitatago ang panginginig ng kanyang mga kamay.
Lumapit ang isang imbestigador kay Celina.
“Kayo po ba si Mrs. Celina Santos?”
“Opo.”
“Kami po ang nakatanggap ng encrypted file na ipinadala sa inyo ng chief accountant.”
Tumango si Celina.
“Ngunit hindi ko pa nabubuksan ang lahat.”
Ipinakita niya ang cellphone.
Nasa loob pa rin ang mensahe.
“Kung may mangyari sa akin, ilabas mo ang katotohanan.”
Tahimik na napapikit ang lolo.
Hindi na ito simpleng alitan ng mag-asawa.
May mas malalim na nangyayari.
Habang sinusuri ng mga imbestigador ang mga dokumento, biglang nagsalita ang ama ko.
“Rafael.”
“Ako ang nagpasok sa iyo sa negosyo.”
“Sabihin mo ang totoo.”
Nanatiling tahimik ang kuya ko.
Matagal.
Saka lamang siya nagsalita.
“Hindi ko ninakaw ang pera.”
Napatingin ang lahat sa kanya.
“Pero…”
“Pinabayaan kong mangyari.”
Parang tumigil ang oras.
Maging si Mira ay napatingin sa kanya.
“Kuya…”
mahinang tawag ko.
Napabuntong-hininga siya.
“Nagsimula ang lahat isang taon na ang nakalipas.”
“May isang supplier na ipinakilala ng isa sa mga kasosyo natin.”
“Magaganda ang proyekto.”
“Mabilis ang tubo.”
“Kalaunan, napansin kong may kakaibang galaw sa mga bayarin.”
“Binalak kong ipatigil.”
“Pero…”
Huminto siya.
“May mga taong mas mataas ang impluwensiya kaysa sa inaakala ko.”
Lalong kumunot ang noo ng lolo.
“Sino?”
Hindi agad sumagot si Rafael.
Sa halip ay tumingin siya sa ama namin.
At doon ko nakita…
ang ama ko ang unang umiwas ng tingin.
Napansin iyon ni Celina.
Dahan-dahan siyang lumapit.
“Kaya mo ba akong pinalayas ngayong gabi?”
“Hindi dahil kay Mira.”
“Hindi dahil sa reimbursement.”
“Kundi dahil alam mong ilalabas ko na ang mga dokumento.”
Hindi sumagot si Rafael.
Tahimik lang siyang yumuko.
Unti-unting napuno ng luha ang mga mata ni Celina.
“Hindi mo ako ipinagtanggol.”
“Hindi mo ako pinagkatiwalaan.”
“Mas pinili mong sirain ang pangalan ko kaysa sabihin ang katotohanan.”
Unti-unting bumagsak ang balikat ni Rafael.
“Pinoprotektahan kita.”
Napailing si Celina.
“Hindi.”
“Pinoprotektahan mo ang sarili mo.”
Sa kabilang panig, nilapitan ng mga imbestigador si Mira.
“Miss Mira.”
“Kailangan naming makita ang telepono ninyo.”
Biglang napaatras ang dalaga.
“Ako?”
“Wala akong alam.”
Ngunit habang nagsasalita siya…
aksidenteng nahulog ang kanyang handbag.
Kumalat ang laman nito sa sahig.
Kasama roon ang dalawang cellphone.
Tatlong bank card.
At isang maliit na USB drive.
Natahimik ang lahat.
Isa sa mga imbestigador ang yumuko upang pulutin ang USB.
Ngunit bago pa niya ito mahawakan…
biglang tumakbo si Mira.
“Dakpin siya!”
sigaw ng isa sa mga imbestigador.
Nagkagulo ang bakuran.
Tumakbo si Mira patungo sa likod ng mansiyon.
Ngunit bago pa siya makarating sa hardin, nadulas siya sa basang daan.
Agad siyang naabutan ng dalawang tauhan.
Habang pinipigilan siya, tuluyan na siyang napaiyak.
“Hindi ako ang may pakana!”
“Hindi ako!”
“Sinunod ko lang ang utos!”
Biglang lumingon ang lahat.
“Utos?”
tanong ng pinuno ng imbestigasyon.
“Kaninong utos?”
Napakagat si Mira sa labi.
Ayaw niyang magsalita.
Ngunit ilang segundo lang ang lumipas…
bumagsak siya sa lupa habang umiiyak.
“Sir Ernesto…”
mahina niyang sabi.
Parang tinamaan ng kidlat ang buong pamilya.
Si Ernesto.
Ang ama namin.
Dahan-dahang napalingon ang lahat sa kanya.
Hindi na makatingin ang ama ko sa kahit sino.
Mahigpit niyang hinawakan ang sobre sa kanyang kamay.
Pagkatapos ay dahan-dahan niya itong inilapag sa mesa.
“Napagod na rin akong magtago.”
Tahimik ang buong paligid.
“Dalawang taon na ang nakalipas…”
“May isang malaking proyekto tayong muntik nang bumagsak.”
“Kung bumagsak iyon, mawawala ang kompanya.”
“Kaya pumayag akong makipagsosyo sa maling tao.”
“Hindi ko inakalang lalaki nang ganito.”
Napapikit siya.
“Unti-unti na nilang kinokontrol ang mga bayarin.”
“Kapag tumanggi ako…”
“Ilalabas nila ang lahat.”
Napahawak ang lolo sa dibdib.
Galit na galit siya.
“At isinakripisyo mo ang pangalan ng pamilya?”
Mahinang tumango ang ama ko.
Napaluha si Rafael.
“Lolo…”
“Hindi alam ni Celina ang lahat.”
“Sinubukan niya lang gawin ang tama.”
“Kaya ko siya pinalabas ngayong gabi.”
“Akala ko kapag nawala ang mga dokumento…”
“Titigil na sila.”
Napailing si Celina.
“Rafael.”
“Kung noon mo pa sinabi sa akin ang katotohanan…”
“Magkasama sana nating hinarap ito.”
Unti-unting tumulo ang luha sa mukha ni Rafael.
Sa unang pagkakataon sa loob ng maraming taon…
nakita kong muli ang lalaking minsang lumuhod para lamang mapangasawa ang babaeng nasa harapan niya.
Ngunit napagtanto niyang halos siya rin ang sumira sa babaeng ipinaglaban niya noon.
Lumapit ang pinuno ng mga imbestigador.
“Salamat sa pakikipagtulungan.”
“Kailangan naming kunin ang lahat ng dokumentong ito.”
“At may ilan pa kaming kailangang imbestigahan.”
Tumango ang lolo.
“Makikipagtulungan ang pamilya.”
Pagkatapos ay tumingin siya kay Celina.
“Anak…”
“Humihingi ako ng tawad.”
Nagulat ang lahat.
Sa unang pagkakataon…
ang pinuno ng pamilya ang unang yumuko sa isang manugang.
Ngunit bago pa makapagsalita si Celina…
biglang tumunog ang cellphone ng isa sa mga imbestigador.
Pagkababa niya ng tawag ay agad siyang napatingin sa pinuno ng grupo.
“Sir.”
“Nabuksan na po ang laman ng USB.”
“Ano ang nakita ninyo?”
Huminga nang malalim ang tauhan.
“Mas malaki pa pala ang kasong ito kaysa sa inaakala natin.”
“Hindi lang iisang kompanya ang sangkot.”
“May listahan ng mahigit dalawampung negosyo…”
“At…”
Saglit siyang tumingin sa pamilya bago itinuloy.
“May pangalan ng isang taong matagal nang pinaniniwalaang patay.”
Nagkatinginan kaming lahat.
Kasabay noon ay bumalik ang kulay sa mukha ng ama ko.
Ngunit hindi dahil gumaan ang pakiramdam niya.
Kundi dahil sa matinding takot.
Mahina niyang ibinulong ang isang pangalan.
“Hindi maaari…”
“Buhay pa siya…”
(Itutuloy sa BAHAGI 4….)