LIHIM NA TRANSAKSYON NG ANAK NG CHAIRMAN AT ANG KATOTOHANANG MATAGAL NANG ITINAGO SA LIKOD NG BILYONG PISONG PROYEKTO
BAHAGI 2: ANG LIHIM NA TRANSAKSYON NG ANAK NG CHAIRMAN AT ANG KATOTOHANANG MATAGAL NANG ITINAGO SA LIKOD NG BILYONG PISONG PROYEKTO
Nang mabasa ni Chairman Ramon Villareal ang mensaheng ipinadala ko, unti-unting namutla ang kanyang mukha. Ilang segundo siyang hindi nakapagsalita. Ang kamay niyang may hawak sa cellphone ay bahagyang nanginginig habang paulit-ulit niyang binabasa ang huling pangungusap. Sa harap niya, nakatayo si Adrian na tila nawalan ng lakas sa mga tuhod. Ang mga mamamahayag, mamumuhunan, at opisyal ng bangko ay tahimik na naghihintay sa susunod na mangyayari.
—Adrian, tatanungin kita sa huling pagkakataon. Sino ang babaeng iyon?
Napayuko si Adrian.
—Dad, hindi mo naiintindihan. Hindi ito katulad ng iniisip mo.
—Kung ganoon, ipaliwanag mo! Nasaan ang apatnaraan at walumpung milyong piso?
Bago pa makasagot si Adrian, lumapit ang babaeng nakaitim na kasama ng dalawang imbestigador.
—Ako si Attorney Patricia Mendoza, legal representative ng isang independent financial investigation team. May hawak kaming mga dokumentong nagpapakita na ang pondong inilabas mula sa proyekto ay dumaan sa tatlong magkakaugnay na kumpanya bago napunta sa isang pribadong account.
Inilapag niya sa mesa ang mga kopya ng bank transaction records.
—Ang huling account ay nakapangalan kay Vanessa Cruz.
Biglang napatingin si Ramon sa kanyang anak.
Kilala niya ang pangalang iyon. Si Vanessa ang dating personal assistant ni Adrian, na biglang nagbitiw sa trabaho apat na buwan na ang nakalilipas. Sinabi noon ni Adrian na lumipat ito sa Singapore upang magtrabaho.
Ngunit hindi pala iyon ang buong katotohanan.
—Nasaan si Vanessa ngayon? —tanong ni Ramon.
Hindi sumagot si Adrian.
—Nasa Pilipinas pa rin siya, —sagot ni Attorney Mendoza. —At kaninang umaga, kusang-loob siyang nakipag-ugnayan sa aming mga imbestigador.
Napatayo nang tuwid si Adrian.
—Hindi maaari!
Nagkatinginan ang mga panauhin.
Ipinagpatuloy ng abogado ang pagsasalita.
—Ayon sa kanyang salaysay, ginamit ni Mr. Adrian Villareal ang pangalan niya upang magtatag ng isang consulting company. Ang kumpanyang iyon ay nakatanggap ng malalaking bayad para sa mga serbisyong hindi naman aktuwal na naibigay.
Napahawak si Ramon sa gilid ng mesa.
—Ginamit mo ang pera ng kumpanya para sa sarili mong interes?
—Dad, ginawa ko iyon para protektahan ang proyekto!
—Protektahan? Sa pamamagitan ng pagtatago ng daan-daang milyong piso?
Hindi na nakasagot si Adrian.
Sa pagkakataong iyon, napagtanto ni Ramon na hindi lamang reputasyon ng kumpanya ang nakataya. Pati ang mga ipon ng maliliit na mamumuhunan, kabuhayan ng mga manggagawa, at kinabukasan ng mga pamilyang umaasa sa proyekto ay maaaring masira.
Samantala, sa maliit na kainan sa Quezon City, tahimik pa rin akong kumakain ng halo-halo kasama ang aking ina.
—Anak, bakit parang wala kang pakialam sa mga tawag nila? —tanong niya.
Ngumiti ako.
—Dahil hindi ko na kailangang ipaglaban ang sarili ko sa mga taong ayaw makinig sa katotohanan.
Ngunit may isang bagay akong hindi pa nasasabi sa kanya.
Tatlong linggo bago ako tanggalin, nakatanggap ako ng anonymous email. Nakalakip dito ang mga invoice, bank references, at kopya ng mga kontratang may kahina-hinalang lagda.
Hindi ko agad hinusgahan si Adrian.
Sa halip, sinuri ko ang bawat dokumento at inihambing sa opisyal na financial records na may pahintulot akong tingnan bilang direktor.
Doon ko natuklasan ang isang serye ng mga pagbabayad sa kumpanyang halos walang empleyado at walang malinaw na operasyon.
Nang magsimula akong magtanong, biglang ipinagbawal ni Adrian ang aking pag-access sa ilang financial records.
Doon ko naunawaan kung bakit desperado siyang alisin ako.
Ngunit hindi ko itinago ang aking mga natuklasan. Bago ako umalis, nagsumite ako ng pormal na ulat sa audit committee at sa mga awtorisadong legal representative ng kumpanya.
Hindi ko kailangang magnakaw ng dokumento o labagin ang batas upang mapatunayan ang katotohanan.
Ang kailangan ko lamang ay tiyaking may malinaw na rekord ng mga babalang binalewala nila.
Bandang alas kuwatro ng hapon, tumawag ang isang numerong hindi ko kilala.
Sa pagkakataong iyon, sinagot ko.
—Hello?
—Isabella…
Nakilala ko agad ang boses.
Si Ramon Villareal.
Hindi siya nagsalita sa loob ng ilang segundo.
—Isabella, humihingi ako ng tawad.
Tahimik akong nakinig.
—Hindi ko alam na tinanggal ka ni Adrian. Hindi ko rin alam na ganito kalalim ang problemang natuklasan mo.
—Sir, ipinadala ko sa inyong opisina ang lahat ng ulat.
—Alam ko na. Ngayon ko lamang nabasa ang mga iyon.
Huminga siya nang malalim.
—Kailangan ka namin.
Tumingin ako sa aking ina na tahimik na umiinom ng tubig.
—Sir Ramon, walong taon akong nagtrabaho para sa kumpanya. Sa bawat krisis, ako ang unang tinatawagan ninyo. Pero noong ako ang kailangang pakinggan, walang naniwala sa akin.
—Tama ka.
—Hindi ninyo kailangang ibalik ang trabaho ko para maitama ang nangyari. Kailangan ninyong harapin ang katotohanan.
Sandaling natahimik ang kabilang linya.
—Ano ang dapat kong gawin?
—Una, huwag ninyong ituloy ang pagpirma hangga't hindi kumpleto ang legal requirements. Pangalawa, hayaan ninyong maging malaya ang imbestigasyon. Pangatlo, protektahan ninyo ang mga empleyadong walang kinalaman sa ginawa ni Adrian.
—At ikaw, Isabella? Paano naman kita mababayaran?
Napangiti ako nang mapait.
—Hindi lahat ng pagkakamali ay naaayos ng pera, Sir.
Pagkatapos ng tawag, niyakap ako ng aking ina.
—Anak, ipinagmamalaki kita.
Doon ko unang naramdaman ang bigat ng mga nangyari.
Sa loob ng walong taon, halos nakalimutan ko nang mabuhay para sa sarili ko. Hindi ko maalala kung kailan ako huling nagbakasyon nang walang dalang laptop. Ilang kaarawan ng aking ina ang hindi ko nadaluhan dahil sa emergency meetings.
At ngayon, sa unang pagkakataon, wala akong kailangang habuling deadline.
Ngunit hindi pa pala tapos ang lahat.
Kinabukasan, isang itim na sasakyan ang huminto sa harap ng aming condominium.
Bumaba mula rito si Attorney Patricia Mendoza.
May dala siyang isang makapal na folder.
—Ma'am Isabella, maaari ba tayong mag-usap?
Pinapasok ko siya sa sala.
Umupo siya at inilapag ang folder sa mesa.
—May mahalaga kaming natuklasan kagabi. Hindi lamang si Adrian ang sangkot sa mga kahina-hinalang transaksyon.
Napakunot ang noo ko.
—Ano ang ibig ninyong sabihin?
Binuksan niya ang folder at ipinakita ang isang lumang dokumento.
—May isa pang taong nag-apruba sa unang serye ng mga pagbabayad. At ang pangalan niya ay lumitaw rin sa rekomendasyong tanggalin ka sa trabaho.
Napatigil ako nang makita ang pirma.
Si Eduardo Salazar.
Ang chief financial officer ng kumpanya.
Ang lalaking itinuring kong mentor sa loob ng walong taon.
Ngunit mas nakakagulat ang sumunod na sinabi ni Attorney Mendoza.
—Ma'am Isabella, bago siya mawala kagabi, may iniwan siyang sulat. At ikaw ang tanging taong pinangalanan niyang maaaring makatulong upang mailantad ang buong katotohanan.
Dahan-dahan niyang inilabas ang isang puting sobre.
Nakasulat sa harapan nito ang aking pangalan.
At sa ilalim ay may isang pangungusap:
“Isabella, kung binabasa mo ito, nangangahulugang nabigo akong pigilan ang pinakamalaking pagkakamali ng buhay ko.”