LIHIM NA INILIBING KASAMA NG AKING AMA AY MULING NABUHAY, AT ANG BABAENG SUMIRA SA AKING PAMILYA AY MAY MAS MALALIM NA PAKAY
BAHAGI 2: ANG LIHIM NA INILIBING KASAMA NG AKING AMA AY MULING NABUHAY, AT ANG BABAENG SUMIRA SA AKING PAMILYA AY MAY MAS MALALIM NA PAKAY
Hindi ko maalis ang aking tingin sa cellphone na hawak ni Camille. Labindalawang taon kong pinaniwalaan na isang malagim na aksidente ang kumitil sa buhay ng aking ama. Labindalawang taon kong dinadala ang pagsisisi dahil noong gabing iyon, hindi ko nasagot ang kaniyang huling tawag. Ngayon, isang babaeng nagnakaw ng asawa ko ang nagsasabing may mas madilim na katotohanan sa likod ng kaniyang pagkamatay.
— Ano ang ibig mong sabihin? — nanginginig kong tanong.
Ngumiti si Camille, ngunit kapansin-pansing nanginginig din ang kaniyang mga daliri.
— May iniwang kayamanan ang tatay mo na hindi dapat napunta sa pamilya ninyo. Ibalik mo iyon, at ibibigay ko ang buong recording.
Biglang sumingit si Rafael.
— Camille, tigilan mo ang kalokohang ito! Ipaliwanag mo muna kung bakit may asawa ka!
— Tumahimik ka, Rafael! — sigaw niya. — Kung hindi dahil sa akin, matagal nang bumagsak ang kumpanya mo!
Napatayo si Lourdes. Namutla ang mukha niya nang marinig ang pangalan ni Adrian Salazar.
Napansin ko iyon.
— Mama Lourdes, kilala ninyo si Adrian, hindi ba?
Hindi siya sumagot. Ngunit ang pag-iwas niya ng tingin ay sapat upang lalo akong maghinala.
Lumapit ang abogado kong si Attorney Gabriel Santos.
— Isabella, huwag kang makikipagkasundo nang walang legal na proteksiyon. May posibilidad na ginagamit lamang nila ang recording para takutin ka.
Tumango ako, saka muling humarap kay Camille.
— Kung talagang may alam ka tungkol sa pagkamatay ng tatay ko, ibigay mo ang ebidensiya sa mga awtoridad. Hindi ako magbibigay ng kahit isang piso kapalit ng pananakot.
Nagbago ang ekspresiyon niya.
— Akala mo ba kaya mong talunin ang mga taong nasa likod ko?
Bago ako makasagot, tumunog ang cellphone ni Camille.
Nakita ko ang pangalan sa screen.
Adrian.
Hindi niya sinagot. Ngunit ilang segundo lamang ang lumipas, may dumating na mensahe.
Nasa labas ako. Lumabas ka ngayon din.
Biglang nagmadaling kunin ni Camille ang kaniyang bag.
Ngunit hinarangan siya ni Rafael.
— Hindi ka aalis hangga't hindi mo ipinapaliwanag ang lahat!
— Huwag mo akong hawakan!
Nagsimula silang magtalo. Sa gitna ng kaguluhan, tahimik na lumapit sa akin si Lourdes.
— Isabella, kailangan kitang makausap nang sarilinan.
Napatingin ako sa kaniya.
Sa limang taon naming pagsasama ni Rafael, ngayon ko lamang nakita ang ganoong takot sa kaniyang mga mata.
Pumunta kami sa maliit na conference room sa kabilang dulo ng opisina.
Pagkasara ng pinto, biglang napaupo si Lourdes.
— May kasalanan ako sa pamilya mo.
Nanlamig ang buong katawan ko.
— Anong kasalanan?
Huminga siya nang malalim.
— Labindalawang taon na ang nakalilipas, nagtatrabaho ako bilang accounting supervisor sa isang construction consortium. Kasosyo namin ang kumpanya ng tatay mo.
Unti-unti niyang ikinuwento ang nangyari.
May malaking infrastructure project noon sa Cavite. Nakadiskubre ang aking ama ng mga pekeng invoice at kahina-hinalang paglilipat ng pera na nagkakahalaga ng mahigit ₱200 milyon.
Ang pangunahing taong sangkot ay si Ernesto Salazar, ama ni Adrian.
Nang tumangging pumirma ang tatay ko sa mga dokumentong magtatakip sa pandaraya, nagsimula siyang makatanggap ng mga pagbabanta.
— Alam kong natatakot na siya noon — umiiyak na sabi ni Lourdes. — Pero hindi ko siya tinulungan. Natakot akong mawalan ng trabaho at madamay ang pamilya ko.
— At noong gabing namatay siya?
Napayuko si Lourdes.
— May nakita akong dalawang lalaking nakikipagtalo sa kaniya sa parking area. Isa sa kanila si Ernesto.
Parang may mabigat na batong dumagan sa dibdib ko.
— Bakit hindi ninyo sinabi sa pulis?
— Dahil pinagbantaan nila si Rafael. Bata pa siya noon. Sinabi nilang kapag nagsalita ako, siya ang susunod.
Napapikit ako.
Hindi nito pinawalang-sala ang kaniyang pananahimik, ngunit sa wakas ay naunawaan ko kung bakit tila may matagal na siyang kinatatakutan.
— May ebidensiya ba kayo?
Dahan-dahan niyang inilabas ang isang lumang USB drive mula sa kaniyang pitaka.
— Itinago ko ito sa loob ng maraming taon. Mga kopya ng accounting records, email at mga transaksiyong ayaw ipakita ng mga Salazar.
Kinuha ko iyon, nanginginig ang aking mga kamay.
— Bakit ngayon lamang?
Humagulgol siya.
— Dahil nakita kong sinusubukan nilang gamitin muli ang anak ko para kunin ang natitirang ari-arian ng pamilya ninyo. Hindi ko na kayang manahimik.
Pagbalik namin sa pangunahing conference room, wala na si Camille.
Si Rafael ay nakaupo, hawak ang kaniyang ulo.
— Umalis siya kasama ang isang lalaki — mahinang sabi niya. — Adrian ang pangalan.
Lumapit ako sa mesa at kinuha ang natitirang dokumento.
— Rafael, hindi lang pera ang nawala sa iyo. Ginamit ka nila para makapasok sa mga ari-arian ng pamilya ko.
Napatingin siya sa akin.
— Isabella, hindi ko alam. Akala ko mahal niya ako.
— At dahil doon, handa mong itapon ang limang taon nating pagsasama.
Wala siyang naisagot.
Hindi na ako naghintay.
Kasama si Attorney Gabriel, dinala namin ang mga dokumento sa mga kinauukulang awtoridad at humiling ng imbestigasyon sa hinihinalang pamemeke ng mga dokumento, pandaraya at mga pangyayaring may kaugnayan sa pagkamatay ng aking ama.
Nang gabing iyon, hindi ako umuwi sa penthouse.
Pumunta ako sa lumang bahay namin sa Cavite.
Matagal nang walang nakatira roon, ngunit regular itong nililinis ng aming dating katiwalang si Aling Rosa.
Pagkakita sa akin, agad niya akong niyakap.
— Anak, bakit parang napakalungkot mo?
Hindi ko napigilan ang pag-iyak.
Sa unang pagkakataon matapos ang maraming taon, umiyak ako hindi dahil sa pagtataksil ng asawa ko, kundi dahil sa alaala ng aking ama.
Inakay ako ni Aling Rosa papunta sa dati niyang silid.
— May iniwan pala siyang isang kahon para sa iyo. Sinabi niyang ibigay ko kapag dumating ang panahong kailangan mong malaman ang katotohanan.
Napatigil ako.
— Bakit ngayon ninyo lamang sinabi?
— Dahil ang bilin niya, ibigay lamang kapag may taong muling magtangkang kunin ang lupa sa Tagaytay.
Binuksan niya ang lumang aparador.
Sa loob ay isang maliit na kahong kahoy na may nakaukit na pangalan ko.
Pagbukas ko, nakita ko ang ilang lumang litrato, isang sulat, at isang maliit na memory card.
Binasa ko ang sulat.
Anak kong Isabella, kung binabasa mo ito, maaaring hindi ko nagawang protektahan ang sarili ko. Ngunit sana, nagawa kong protektahan ka.
Ang lupa sa Tagaytay ay hindi lamang isang investment. Iyan ang lugar kung saan pinangarap naming magtayo ng isang tahanan para sa mga batang walang magulang.
Huwag mong hayaang gamitin iyon ng mga taong inuuna ang kasakiman kaysa buhay ng kapwa.
Napahagulgol ako.
Ngunit may isa pang pangungusap sa huling pahina.
Kung kailangan mong malaman kung sino ang dapat pagkatiwalaan, hanapin mo si Daniel Mercado.
Hindi pamilyar sa akin ang pangalan.
Kinabukasan, hinanap namin siya.
Si Daniel Mercado ay isang retiradong imbestigador na naninirahan sa Batangas.
Nang makita niya ang litrato ng aking ama, napaluha siya.
— Akala ko hindi na darating ang araw na ito.
Ipinaliwanag niyang matagal na niyang iniimbestigahan ang mga Salazar, ngunit nawala ang mahahalagang saksi matapos mamatay ang aking ama.
May mga ebidensiya siyang napanatili, ngunit hindi sapat upang mapatunayan ang lahat.
— Ang recording na hawak ni Camille ay bahagi lamang ng isang mas mahabang pag-uusap — sabi niya. — At alam ko kung saan maaaring naroon ang orihinal.
Bago pa siya makapagpatuloy, tumunog ang kaniyang telepono.
Pagkabasa niya sa mensahe, biglang nagbago ang kaniyang mukha.
— Isabella, kailangan nating umalis ngayon.
— Bakit?
Ipinakita niya sa akin ang mensahe mula sa dati niyang kasamahan.
Nakita si Adrian Salazar sa Tagaytay property. May kasama siyang mga tauhan at isang construction crew. May balak silang sirain ang lumang storage building ngayong gabi.
Napahawak ako sa mesa.
Ang storage building na iyon ang huling gusaling personal na ipinagawa ng aking ama.
At bigla kong naalala ang isang bagay.
Noong bata pa ako, palagi niyang sinasabi:
— Isabella, kung may mahalagang bagay kang gustong itago, ilagay mo sa lugar na hindi kailanman iisipin ng mga taong sakim.
Tumingin ako kay Daniel.
— Alam ko kung ano ang hinahanap nila.
At sa unang pagkakataon, naunawaan ko kung bakit desperadong makuha ng mga Salazar ang lupa sa Tagaytay.
Hindi lang pala lupa ang habol nila.
May isang lihim na nakatago roon na maaaring magpabagsak sa buong pamilya nila.