Hindi Tugma ang Kahon sa Pirma ni Toni, Pero May Isang Taong Huling Pumasok sa Bay
Bahagi 2: Hindi Tugma ang Kahon sa Pirma ni Toni, Pero May Isang Taong Huling Pumasok sa Bay
Hindi agad bumitaw ang tingin ni Toni kay Olan.
Narinig niya ang bulong nito. Narinig din ni Paolo, dahil bahagyang tumigas ang mukha niya sa dulo ng mesa. Pero ang iba, ang nakita lang ay ang kuya niyang biglang namutla habang nakabukas ang selyadong kahon.
“Bakit?” tanong ni Toni, mababa ang boses. “Kung nasa rekord ang lahat, bakit ayaw mong basahin?”
Kumilos si Olan na parang natauhan. “Dahil pinapahiya mo ang pamilya natin.”
Napahinga nang madiin si Toni. “Ako ang pinahiya ninyo.”
Sumingit si Mang Rene, matalim ang tingin. “Toni, basahin mo na kung babasahin mo. Huwag mong gawing away-pamilya sa harap ng asosasyon.”
Tumango si Aling Veda. Hawak na niya ang bolpen, nakahanda sa talaan. “Basahin ang lot code sa kahon, tapos itugma sa receiving slip.”
Inayos ni Toni ang kahon sa ilaw. Basa ng langis ang gilid ng mesa, kaya inusog niya ang papel para hindi madumihan. Maliit na bagay, pero iyon ang kinapitan niya. Kung nanginginig man siya, hindi dapat makita.
“Lote: K-47-19,” sabi niya.
Tumahimik.
Binuklat ni Aling Veda ang receiving slip na may pirma ni Toni. Dahan-dahan ang galaw niya, parang ayaw niyang may masabing mali.
“Sa slip na pinirmahan ni Toni para sa shift na iyon,” sabi niya, “ang nakalagay: K-42-19.”
May bumulong sa hanay ng mga drayber. Si Jun napatingin agad kay Olan. Si Brix naman, nagkamot ng batok at umiwas ng tingin.
Hindi ngumiti si Toni. Hindi siya nakahinga nang maluwag. Mas lalo lang siyang kinabahan.
Dahil ibig sabihin, may ibang kahon. May ibang luhang pinasok sa trabaho niya.
“Baka mali ang naisulat mo,” sabi ni Olan. “Tao lang tayo.”
“Hindi ako ang nag-imprenta ng etiketa,” sagot ni Toni. “At hindi ko binubura ang lot code sa receiving slip.”
Lumapit si Paolo, pero nanatili sa tabi, hindi humarang. “Mang Rene, puwedeng tawagan ang supplier ngayon. Nasa slip ang contact ng warehouse.”
Umirap si Brix. “Kailangan pa ba ’yan? Isang numero lang ’yan.”
“Isang numero na ipinang-alis sa asawa ko bilang punong mekaniko,” mahinang sabi ni Paolo.
Tumama iyon. Kahit ang ilang mekaniko napatingin kay Mang Rene.
Kinuha ni Aling Veda ang telepono sa opisina. Hindi niya ginamit ang personal niyang cellphone. Inilagay niya sa loudspeaker, sa ibabaw mismo ng mesa.
“Bautista Parts & Service po ito,” sabi niya nang may sumagot. “Kailangan naming kumpirmahin ang dalawang lot code para sa piyesa ng asosasyon. May kinatawan dito ng transport association.”
Maikli ang paghihintay. Tapos isang babaeng boses ang sumagot mula sa kabilang linya, malinaw pero maingat.
“Ang K-42-19 ang regular delivery sa account ng Bautista Parts. Natanggap po iyon sa pangalan ni Toni Bautista-Reyes.”
Tumingin si Mang Rene kay Toni. Saglit lang. Parang may gustong mabuo sa mukha niya, pero pinigilan niya.
“At ang K-47-19?” tanong ni Aling Veda.
May kaluskos ng papel sa kabilang linya.
“Rush order po iyon. Hiwalay sa regular delivery.”
“Kanino nakapangalan?”
Sandaling tahimik.
“Olan Bautista. Pick-up instruction. May note na ‘urgent bay replacement.’”
Parang may bumagsak na bakal sa loob ng dibdib ni Toni, kahit walang gumalaw.
“Olan?” sabi ni Mang Rene.
Agad nag-angat ng kamay si Olan. “Pa, hindi ibig sabihin niyan ako ang may kasalanan. Nag-order ako kasi baka kailanganin. Responsibilidad ko rin ang talyer.”
“Bakit hindi nakalagay sa receiving log?” tanong ni Toni.
“Dahil rush nga.”
“Rush pero napunta sa bay na ako ang nagsara?”
“Hindi mo alam lahat ng nangyayari rito, Toni.”
Napangiti siya nang mapait. “Iyon nga ang problema. Kapag may pumalpak, alam ninyong ako ang may hawak. Kapag may pumasok na kahon, biglang hindi ko alam.”
Tumikhim si Mang Rene, inis na inis na. “Tama na. Hindi pa tapos ang usapan. Olan may paliwanag. Hindi puwedeng dahil sa isang tawag, huhusgahan natin siya.”
Nanlambot ang balikat ni Toni. Hindi dahil natalo siya. Kundi dahil kahit malinaw na ang puwang, hinahanap pa rin ng ama niya ang daan palabas para kay Olan.
“Pa,” sabi niya, halos pabulong. “Kung ako ang may rush order na hindi nasa log, pinatigil n’yo na ako kanina pa.”
Hindi sumagot si Mang Rene.
Sa likod ng mesa, may mahinang kaluskos.
Si Nestor.
Kanina pa siya nakatayo sa tabi ng estante, hawak ang makapal na kuwaderno ng pasok sa bay. Maputla rin siya, pero hindi tulad ni Olan. Takot ang sa kanya. Takot ng taong alam niyang may trabaho siyang puwedeng mawala.
“Nestor,” tawag ni Jun, mababa pero malinaw. “Ano ’yan?”
Kumapit ang daliri ni Nestor sa gilid ng kuwaderno. Tumingin siya kay Mang Rene, kay Olan, saka kay Toni.
“Sir… may kopya po ako ng sign-in sa bay noong gabing iyon.”
Nanigas si Brix. “Bakit nasa’yo ’yan?”
“Pinapa-photocopy po ni Kuya Jun dati para sa checklist,” sagot ni Nestor. “Hindi ko naibalik agad.”
Napalingon si Jun, gulat pero hindi tumanggi. “Oo. Ako ang nagpakuha noon.”
Inunat ni Nestor ang kuwaderno kay Aling Veda. Nanginginig ang kamay niya. Hindi niya binuksan agad. Para bang ang pagbuklat mismo ang magpapalayas sa kanya bukas.
“Basahin mo,” sabi ni Toni, mas malambot na ngayon. “Dito lang kami.”
Binuksan ni Aling Veda ang pahina. Nakatala ang oras ng pasok, pangalan, pirma. Una ang kay Toni. May oras ng pagsara ng talaan. Pagkatapos noon, may isa pang entry.
Hindi muna niya binasa nang malakas. Tumingin siya kay Mang Rene.
“Olan?” tanong ng ama nila, pero hindi na kasing tigas ang boses.
Namula si Olan. “Maraming pumapasok sa bay. Baka testing lang.”
Lumapit si Nestor sa mesa. Nilunok niya ang takot, saka itinuro ang huling linya.
“Hindi po si Ma’am Toni ang huling pumirma.”
Tumingin si Toni sa pirma. Hindi kanya. Hindi rin kay Olan.
Unti-unting napalingon ang lahat kay Brix.
Humigpit ang hawak ni Nestor sa gilid ng kuwaderno, saka niya sinabi ang linyang nagpatigil sa buong garahe.
“Hindi si Toni ang huling pumasok sa bay.”
(Itutuloy sa BAHAGI 3….)