HABANG PINIPILIT NILANG PAPIRMAHIN ANG AKING INA, NATUKLASAN NAMIN ANG MALAKING PANLOLOKO SA LIKOD NG AMING KASAL
BAHAGI 3 — HABANG PINIPILIT NILANG PAPIRMAHIN ANG AKING INA, NATUKLASAN NAMIN ANG MALAKING PANLOLOKO SA LIKOD NG AMING KASAL
Hindi ko alam kung paano ako nakarating sa parking area ng aming opisina.
Ang malinaw lamang sa akin ay ang paulit-ulit na pag-ring ng cellphone ko.
Si Mama.
Agad kong sinagot.
– Ma, nasaan ka?
– Nasa bahay ninyo ako, anak. Pinapunta ako ni Vanessa. May gusto raw siyang pag-usapan tungkol sa nangyari kahapon.
Napapikit ako.
– Mama, huwag kang pipirma ng kahit ano.
Saglit siyang natahimik.
– Bakit, anak?
– Basta huwag. Papunta na ako.
Narinig ko sa kabilang linya ang boses ni Vanessa.
– Mama Elena, sabihin ninyo kay Gabriel na wala naman tayong pinag-aawayan. Pirma lang ito para maayos ang problema.
Biglang bumilis ang tibok ng puso ko.
– Mama, ibigay mo kay Vanessa ang cellphone.
Ilang segundo ang lumipas bago ko narinig ang boses ng asawa ko.
– Gabriel, ano na naman ang problema mo?
– Anong dokumento ang gusto mong papirmahan kay Mama?
– Simpleng kasunduan lang. Para matapos na ang gulo.
– Anong kasunduan?
– Gabriel, hindi mo kailangang maging agresibo!
– Vanessa, kapag may pinirmahan si Mama nang hindi niya naiintindihan, maghahain ako ng reklamo kung may ginawang panloloko.
Natahimik siya.
Pagkatapos ay narinig ko ang isang boses ng lalaki.
– Sabihin mong umuwi siya. Kailangan naming mag-usap bilang pamilya.
Kilala ko ang boses na iyon.
Si Don Ricardo Monteverde.
Ang biyenan kong halos hindi nagsalita noong kasal.
Isang negosyanteng palaging nagpapakilalang may malalaking investment sa real estate at hospitality industry.
Sa loob ng dalawang taon, itinuring ko siyang isang respetadong businessman.
Pero sa sandaling iyon, may kakaiba sa tono niya.
Parang hindi siya isang amang gustong ayusin ang problema ng kanyang anak.
Parang isa siyang negosyanteng nagmamadaling tapusin ang transaksiyong maaaring mawala.
Pagbalik ko sa opisina ni Patricia, agad kong sinabi ang nangyari.
– Hindi ka pupunta roon nang mag-isa, sabi niya.
– Mama ko ang nandoon.
– Alam ko. Kaya sasama ako.
Tumawag din siya sa isang independent corporate lawyer na matagal nang nagtatrabaho sa aming pamilya.
Habang naghihintay, ipinakita niya sa akin ang mga dokumentong natuklasan nila.
Hindi pa raw kumpleto ang ebidensiya.
May mga draft, email, at corporate records na kailangang i-verify.
Ngunit sapat na ang nakita niya para maghinala sa isang seryosong pagtatangkang gamitin ang aming pangalan at ari-arian.
Ang unang dokumento ay isang proposal para sa joint venture.
Sa papel, ang Villanueva Freight Solutions ay magbibigay ng logistics support at access sa isang industrial property sa Bulacan.
Ang Monteverde Strategic Holdings naman ay magbibigay umano ng capital at commercial connections.
Mukhang ordinaryong business arrangement.
Hanggang makita ko ang kasunod na pahina.
Ang bahagi ng kumpanyang kontrolado ng pamilya ni Vanessa ay nakatakdang magkaroon ng mas malaking voting power sa proposed venture.
Samantalang ang pangunahing assets na gagamitin ay mula sa amin.
– Bakit hindi ito dumaan sa board? tanong ko.
– Dahil hindi pa ito legal na naaprubahan, sagot ni Patricia. Draft pa lang. Pero may mga taong nagsisikap na palabasing may pahintulot na ang management.
Ang ikalawang dokumento ay mas nakakabahala.
Isang proposed personal guarantee na maaari sanang maglantad sa akin sa napakalaking utang kung pipirmahan ko.
Nakasama roon ang pangalan ko.
At may ilang pahinang may mga initials na kahawig ng akin.
– Hindi akin ang mga ito.
– Kaya kailangan natin ng forensic examination. Hindi sapat ang hitsura ng pirma para magpasya kung peke.
Tumingin ako sa pinsan ko.
– Gaano katagal na itong nangyayari?
– Base sa mga petsa, nagsimula ang paghahanda ilang buwan bago ang engagement ninyo.
Parang may mabigat na bagay na bumagsak sa dibdib ko.
Bago pa ako mag-propose?
Ibig sabihin, habang pinaplano ko kung paano siya pakakasalan, may mga taong nagpaplano kung paano gagamitin ang kasal namin sa isang transaksiyon.
Naalala ko ang gabing nag-propose ako sa kanya sa isang restaurant sa Bonifacio Global City.
Umiyak siya.
Niyakap niya ako.
Sinabi niyang ako ang lalaking matagal niyang ipinagdasal.
Ngunit kinabukasan, nagtanong siya kung magkano ang personal kong shares sa kompanya.
Inakala kong interesado lamang siya sa trabaho ko.
Ngayon, ibang-iba na ang dating ng tanong na iyon.
Makalipas ang apatnapung minuto, dumating kami sa bahay na inuupahan namin sa Alabang.
Pagpasok ko sa sala, nakita ko si Mama.
Nakaupo siya sa isang armchair.
Sa harap niya ay may makapal na folder.
Nasa kabilang sofa sina Vanessa, Don Ricardo, at Doña Celeste.
May isa pang lalaking nakasuot ng kulay abong suit.
Nagpakilala siyang si Attorney Luis Serrano, legal adviser ng pamilya Monteverde.
– Gabriel! Mabuti at dumating ka, sabi ni Vanessa.
Hindi ko siya pinansin.
Lumapit ako kay Mama.
– Ma, okay ka lang?
Tumango siya.
– Oo, anak. Pinapaliwanag lang nila itong mga papel.
Kinuha ko ang folder.
Nakasulat sa unang pahina:
FAMILY RECONCILIATION AND BUSINESS COOPERATION AGREEMENT.
Napatingin ako kay Vanessa.
– Bakit may business cooperation sa dokumentong dapat tungkol sa paghingi mo ng tawad?
Sumingit si Don Ricardo.
– Gabriel, kalma lang. Ang lahat ng ito ay para sa magandang kinabukasan ninyo.
– Kung ganoon, bakit si Mama ang pinapapirma ninyo?
Nagkatinginan sila.
Si Attorney Serrano ang sumagot.
– May ilang bahagi ng kasunduan na nangangailangan ng preliminary acknowledgment mula sa inyong ina bilang pangunahing shareholder.
Binuklat ko ang mga pahina.
May mga talatang nagsasabing bukas si Mama sa pag-aaral ng isang joint venture at sa paggamit ng ilang company assets, depende sa susunod na approvals.
Hindi pa iyon sapat para mailipat ang ari-arian.
Ngunit malinaw na maaaring gamitin ang kanyang pirma bilang panimulang patunay ng suporta sa proposal.
– Bakit ninyo ito dinadala sa bahay imbes na sa opisina at sa board?
Walang sumagot.
Si Patricia ang nagsalita.
– At bakit hindi ninyo sinabi kay Mrs. Villanueva na may loan application na gumagamit sa pangalan ni Gabriel?
Namutla si Vanessa.
Si Don Ricardo naman ay biglang tumayo.
– Ano ang ibig mong sabihin?
Inilapag ni Patricia ang kopya ng application.
– Ito po. May pirma ni Gabriel na itinatanggi niyang kanya.
Nakita kong nagbago ang ekspresyon ni Attorney Serrano.
Kinuha niya ang dokumento at sinuri.
– Hindi ito ang version na ipinakita sa akin.
– May iba pang version? tanong ni Patricia.
Hindi siya agad sumagot.
Si Vanessa ang unang nagsalita.
– Gabriel, huwag kang maniwala sa kanila! Sinisira nila ang pamilya natin!
Tumingin ako sa kanya.
– Ikaw ba ang nagpadala ng application na ito?
– Hindi ko alam ang sinasabi mo!
– Vanessa, may email na galing sa account mo.
– Hindi ibig sabihin noon na ako ang gumawa!
– Kung ganoon, sino?
Napatingin siya sa kanyang ama.
Isang saglit lamang.
Pero sapat para mapansin ko.
Biglang nagsalita si Doña Celeste.
– Tama na! Hindi kami pumunta rito para insultuhin!
Napalingon ako sa kanya.
– Kayo ang pumunta rito para papirmahin ang nanay kong kahapon ay pinahiya ninyo.
– Hindi naman namin siya pinilit! sagot niya.
Doon nagsalita si Mama.
Mahina, pero malinaw.
– Sinabi ninyo na kapag hindi ako pumirma, baka tuluyan nang masira ang kasal ng anak ko.
Natahimik ang sala.
Tumingin ako kay Vanessa.
– Sinabi mo iyon?
Hindi siya sumagot.
– Vanessa, tinakot mo si Mama na maghihiwalay tayo kapag hindi siya pumirma?
– Hindi ko siya tinakot! Ipinaliwanag ko lang ang magiging epekto ng pagtanggi niya!
Napailing ako.
– Ginamit mo ang kasal natin para pilitin siyang pumayag sa negosyo ninyo.
Biglang tumayo si Don Ricardo.
– Huwag kang magsalita na parang kriminal ang pamilya ko!
– Kung wala kayong ginagawang mali, bakit may pirma akong hindi ko ginawa?
Hindi siya nakasagot.
Tumayo rin si Mama.
– Gabriel, anak, baka puwede pa nating ayusin—
– Mama, hindi na ito simpleng away.
Hinawakan ko ang kanyang kamay.
– Tungkol na ito sa pera, tiwala, at posibleng panloloko.
Lumapit si Vanessa.
– Gabriel, please. Mahal kita.
Sa unang pagkakataon, hindi ko naramdaman ang dating init sa mga salitang iyon.
– Kung mahal mo ako, bakit kailangan mong itago ang lahat ng ito?
Nagsimulang umiyak si Vanessa.
Ngunit hindi niya pa rin masagot ang tanong.
Ipinakiusap ni Patricia na tapusin ang pagpupulong at dalhin ang anumang business proposal sa pormal na legal review.
Pumayag si Attorney Serrano.
Si Don Ricardo naman ay nagbantang hindi raw namin magugustuhan ang mangyayari kapag ginawa naming malaking iskandalo ang usapan.
Hindi ako sumagot.
Inihatid ko si Mama palabas.
Habang nasa sasakyan kami, tahimik lamang siya.
Makalipas ang ilang minuto, nagsalita siya.
– Anak, may gusto akong sabihin sa iyo.
Napatingin ako sa kanya.
– Ano iyon, Ma?
– Noong isang buwan, pumunta sa opisina ko si Vanessa.
– Para saan?
– Humingi siya ng tulong. Sabi niya may problema raw sa negosyo ng kanyang ama.
Naramdaman kong nanlamig ang aking mga kamay.
– Magkano ang hinihingi niya?
– ₱25 milyon.
Napahinto ako sa paghinga.
– Ano ang sinabi mo?
– Sinabi kong hindi ako maaaring magbigay ng ganoong halaga nang walang malinaw na dokumento at board approval.
– At pagkatapos?
Napayuko si Mama.
– Nagalit siya. Sinabi niyang kung talagang tanggap ko siya bilang anak, dapat magtiwala ako sa kanya.
Napahigpit ang hawak ko sa manibela.
– Bakit hindi mo sinabi sa akin?
– Ayokong isipin mong sinisiraan ko ang babaeng mahal mo.
Matagal akong hindi nakapagsalita.
Pagkatapos ay may sinabi siyang lalo kong ikinabigla.
– May iniwan siyang isang sobre noong araw na iyon. Hindi ko binuksan dahil sinabi niyang personal iyon para sa iyo. Nakalimutan ko nang ibigay dahil nagkasakit ako kinabukasan.
– Nasaan ang sobre?
– Nasa drawer ko sa opisina.
Agad kong tinawagan si Patricia.
Kinabukasan, sa harap namin ni Mama, binuksan namin ang sobre.
May tatlong pahina sa loob.
Ang una ay isang proposal para sa investment.
Ang ikalawa ay listahan ng mga posibleng guarantor.
At ang ikatlo ay isang sulat.
Hindi iyon nakapangalan sa akin.
Nakapangalan iyon kay Don Ricardo.
Nakasulat:
"Daddy, kailangan nating makuha ang suporta ni Tita Elena bago ang kasal. Kapag pumayag siya, mas madali nating makukumbinsi si Gabriel na sumali sa investment. Kung hindi, kailangan nating humanap ng ibang paraan para makakuha ng financing."
Sa ilalim ay may pangalang Vanessa.
At may petsang anim na linggo bago ang aming kasal.
Tahimik kaming tatlo.
Hindi pa iyon patunay na siya ang namemeke ng pirma.
Hindi rin nito awtomatikong pinatutunayang kriminal ang bawat plano nila.
Ngunit malinaw na matagal nang pinag-uusapan ang paggamit sa aming pamilya bilang pinagmumulan ng pondo.
Huminga nang malalim si Patricia.
– Gabriel, may kailangan pa tayong malaman. Bakit sila desperadong makakuha ng financing?
Sa tulong ng mga opisyal na corporate records at mga dokumentong legal na nakuha sa pagsusuri, natuklasan naming may malalaking utang ang ilang negosyong konektado sa pamilya Monteverde.
May mga loan na malapit nang mag-mature.
May mga supplier na naghahabol ng bayad.
At may isang property development project sa Cavite na matagal nang hindi natatapos.
Hindi lahat ng kompanyang konektado sa kanila ay nalulugi.
Ngunit ang financial pressure ay mas malaki kaysa sa ipinapakita nila sa publiko.
May isang creditor na nagsampa na ng civil collection case laban sa isa sa kanilang mga kumpanya.
Ang halagang hinahabol?
Mahigit ₱31 milyon.
Doon ko naintindihan kung bakit napakahalaga sa kanila ng loan application na ₱68 milyon.
Kung maaprubahan iyon at magkaroon sila ng access sa pondo, maaari nilang magamit ang pera upang punan ang kanilang kakulangan sa cash.
Ngunit hindi iyon nangangahulugang maaari nilang basta makuha ang lupa ng aming kompanya.
Kailangan pa rin ng tunay na awtorisasyon, wastong corporate approvals, at mga dokumentong kikilalanin ng bangko.
At iyon ang dahilan kung bakit mapanganib ang pagtatangkang palabasing pumayag na kami.
Nang gabing iyon, tinawagan ako ni Vanessa.
– Gabriel, kailangan nating magkita.
– Tungkol saan?
– May gusto akong aminin.
Pumayag akong magkita kami sa isang café sa Makati, sa pampublikong lugar.
Nang dumating siya, wala siyang makeup.
Namumugto ang kanyang mga mata.
Umupo siya sa harap ko at agad na nagsalita.
– Hindi ko alam na aabot sa ganito.
– Ano ang hindi mo alam?
– Ang mga utang ni Daddy.
Tinitigan ko siya.
– Kailan mo nalaman?
– Bago tayo nag-engage.
– At bakit hindi mo sinabi sa akin?
Napayuko siya.
– Natakot akong iwan mo ako.
– Kaya sa halip, sinubukan mong kunin ang pera ng pamilya ko?
– Hindi ko gustong nakawin ang kahit ano!
– Kung ganoon, bakit may loan application na may pirma kong hindi akin?
Umiyak siya.
– Hindi ako ang gumawa ng pirma.
– Sino?
Hindi siya sumagot.
Makalipas ang ilang sandali, inilabas niya ang cellphone niya.
May ipinakita siyang mensahe mula sa kanyang ama.
"Kung hindi pumayag si Gabriel, sabihin mong magkakaroon ng malaking problema sa pamilya. Huwag mong hayaang masayang ang dalawang taon nating paghahanda."
Napatitig ako sa screen.
Dalawang taon?
Dalawang taon kaming magkasintahan.
Ibig sabihin, maaaring simula pa lamang ng relasyon namin ay may ibang layunin nang pinag-uusapan ang kanyang pamilya.
– Vanessa, kailan nagsimula ang paghahandang tinutukoy niya?
Humagulgol siya.
– Noong una kaming magkakilala.
Pakiramdam ko ay huminto ang mundo.
– Ibig mong sabihin, hindi aksidente ang pagkikita natin?
Dahan-dahan siyang umiling.
At ang sumunod niyang sinabi ang tuluyang dumurog sa natitira kong tiwala.
– Si Daddy ang nag-ayos na magkita tayo sa charity event. Alam niyang ikaw ang anak ni Elena Villanueva. Sinabi niyang kailangan kong makilala ka.
Matagal akong nakatingin sa kanya.
– Pero minahal naman kita, Gabriel. Totoo iyon.
Hindi ko alam kung paniniwalaan ko pa siya.
– At ang ginawa mo kay Mama noong kasal?
Pinunasan niya ang kanyang mga luha.
– Galit ako sa kanya dahil tumanggi siyang tumulong. Akala ko sinisira niya ang future natin.
– Hindi, Vanessa. Pinoprotektahan niya lang ang pinaghirapan nila ni Papa.
Tahimik siyang umiyak.
Pagkatapos ay bigla niyang hinawakan ang kamay ko.
– Gabriel, may isang bagay pa akong kailangang sabihin. Hindi lang ang pamilya ko ang kasali sa plano.
Napakunot ang noo ko.
– Ano ang ibig mong sabihin?
– May tao sa loob ng kompanya ninyo na nagbibigay kay Daddy ng impormasyon.
Nanigas ako.
– Sino?
Tumingin siya sa paligid bago sumagot.
– Ang finance manager ninyo.
Hindi ako agad nakapagsalita.
Si Roberto Salazar.
Labing-apat na taon na siyang nagtatrabaho sa aming kompanya.
Isa siya sa mga taong pinagkakatiwalaan ni Mama.
At ayon kay Vanessa, siya ang nagbigay sa kanyang ama ng mga detalye tungkol sa lupa sa Bulacan, ilang internal financial reports, at mga sample ng dokumentong may pirma ko.
– May ebidensiya ka?
Tumango siya.
– May mga email at transfer records sa laptop ni Daddy. Pero may kopya ako ng ilan.
Inilabas niya ang isang USB drive.
Inilapag niya iyon sa mesa.
– Nandito ang ilan sa mga file.
Hindi ko agad hinawakan.
– Bakit ngayon mo lang ito ibinibigay?
– Dahil nalaman kong balak ni Daddy na ako ang sisihin kapag pumalpak ang lahat.
Pagkatapos ay sinabi niya ang isang bagay na hindi ko inaasahan.
– Gabriel, may plano silang maglabas ng mga dokumentong magpapakitang ikaw mismo ang pumayag sa transaksiyon. Kapag nangyari iyon, baka ikaw pa ang pagbintangan ng mga kasosyo ninyo.
Tumingin ako sa USB drive.
Sa unang pagkakataon, naunawaan kong hindi na lamang kasal ko ang nakataya.
Pati ang reputasyon ng kompanyang itinayo ng aking mga magulang.
At kung totoo ang sinabi ni Vanessa, may isang taong matagal na naming pinagkakatiwalaan ang posibleng tumulong sa panloloko.
Kinabukasan, habang nagsisimula pa lamang ang internal investigation, tumawag ang aming corporate secretary.
Nanginginig ang kanyang boses.
– Sir Gabriel, may emergency po.
– Ano iyon?
– May ipinadalang notice ang bangko tungkol sa isang loan application na gumagamit sa pangalan ng kompanya. At may bagong dokumentong dumating ngayong umaga.
– Anong dokumento?
– Isang board secretary's certificate, sir.
Napahawak ako sa mesa.
– Imposible. Wala kaming board meeting para diyan.
– Iyon nga po ang problema. May nakalagay na petsa ng meeting at may pirma ng secretary.
– Sino ang pumirma?
Huminga siya nang malalim.
– Sir, pangalan ko po ang nakalagay. Pero hindi ko po iyon pinirmahan.
At bago ko maibaba ang telepono, may isa pa siyang sinabi.
– Sir Gabriel, may isa pang pangalan sa dokumento. Nakalagay na ang chairman mismo ang nagbigay ng pahintulot.
Ang chairman ng Villanueva Freight Solutions ay walang iba kundi ang aking ina.
Si Elena Villanueva.
Ang babaeng pinahiya sa kasal.
Ang babaeng sinubukang piliting pumirma sa sala.
At ngayon, may dokumentong nagsasabing siya mismo ang pumayag na gamitin ang ari-arian ng kompanya.
Kahit alam kong hindi niya kailanman ginawa iyon.
