“Siya ba ang babaeng itinago mo sa akin?”
“Siya ba ang babaeng itinago mo sa akin?”
Ang tanong ni Isabella Reyes ay halos pumutok sa katahimikan ng malaking penthouse sa Makati.
Nakatayo siya sa harap ko habang nanginginig ang mga kamay niya. Namumuo ang luha sa kanyang mga mata, ngunit ang galit at sakit sa kanyang mukha ang mas nangingibabaw.
“Ako ba ang dahilan kung bakit mo ako pinapabayaan, Ethan?”
Hindi ako agad sumagot.
Dahil sa sandaling iyon, mas malinaw pa sa akin ang lahat kaysa kahit kailan.
Si Isabella ang babaeng minahal ni Ethan Villanueva.
At ako?
Ako si Clara Santos.
Ang babaeng pitong taon niyang itinago sa likod ng mga saradong pinto.
Ang babaeng lagi niyang tinatawag kapag kailangan niya ng kasama.
Ang babaeng lagi niyang pinapangakuan ng “balang araw.”
Lumapit si Ethan kay Isabella at marahang pinunasan ang luha sa pisngi nito.
“Huwag kang umiyak.”
Mahina ang boses niya.
“Hindi mo kailangang ikumpara ang sarili mo sa kanya.”
Pagkatapos ay tumingin siya sa akin.
“Clara, alam mong ikaw ang pinakamahalagang tao sa buhay ko noon.”
Noon.
Isang salitang kayang burahin ang pitong taon ng paghihintay.
“Pero iba si Isabella.”
“Siya ang gusto kong makasama habang buhay.”
Napayuko ako.
Hindi dahil nasaktan ako.
Kundi dahil sa unang pagkakataon, wala na akong nararamdamang sakit.
Pagod na lang.
Pagod na akong hintayin ang isang taong matagal nang nagdesisyon na hindi ako piliin.
Lumapit si Ethan sa mesa at kumuha ng isang sobre.
“Hindi kita pababayaan. Sabihin mo kung ano ang gusto mo.”
“Bahay?”
“Pera?”
“Negosyo?”
“Tutulungan kita magsimula ulit.”
Napangiti ako nang bahagya.
Nakakatawa.
Noong unang araw na dumating ako sa buhay niya, hindi ko naman hiningi ang yaman niya.
Dalawampu’t isang taong gulang ako noon.
Nakatira ako sa maliit na inuupahang kwarto sa Quezon City.
Nagtatrabaho ako ng dalawang trabaho para mabayaran ang gamot ng aking ina.
Nang makilala ko si Ethan, sinabi niya sa akin:
“Hindi mo kailangang mabuhay nang ganoon.”
Hinawakan niya ang kamay ko.
“Ako na ang bahala sa iyo.”
At naniwala ako.
Akala ko ang pagsagip niya sa akin ay pagmamahal.
Hindi ko alam na darating ang araw na siya rin ang taong kailangan kong iligtas ang sarili ko mula.
“Wala akong kailangan.”
Seryoso kong sagot.
Napakunot ang noo niya.
“Wala?”
Tumango ako.
“Aalis lang ako.”
Hindi siya agad nakapagsalita.
Marahil inaasahan niyang iiyak ako.
Magmamakaawa.
Hihilingin kong manatili siya.
Pero hindi ko ginawa.
Kinuha ko lamang ang isang maliit na maleta.
Hindi ko isinama ang mga alahas na binigay niya.
Hindi ko kinuha ang mga designer bag.
Hindi ko kinuha ang mamahaling damit na pinili niya para sa akin.
Ang kinuha ko lamang ay mga damit na akin bago ko siya nakilala.
Simple.
Karaniwan.
Ako.
Natawa siya nang mahina.
“Clara, huwag kang magpanggap na hindi ka nasasaktan.”
“Alam kong ginagawa mo lang ito para habulin kita.”
Tumingin ako sa kanya.
“Hindi, Ethan.”
“Hindi na.”
Sandaling nawala ang ngiti niya.
“Hindi na ano?”
“Hindi na kita hinihintay.”
Tahimik ang buong silid.
Maging si Isabella ay tumigil sa paghinga.
Siguro iyon ang unang pagkakataon na nakita niya akong hindi natatakot mawala si Ethan.
Humakbang ako papunta sa pinto.
Ngunit bago ako tuluyang makalabas, biglang nagsalita si Ethan.
“Sandali.”
Lumingon ako.
Tinitigan niya ang suot kong damit.
“Ang suot mo.”
“Hindi ba galing din sa akin iyan?”
Natahimik ako.
Pagkatapos ay ngumiti siya nang malamig.
“Kung wala kang kukunin, ibalik mo kahit iyon.”
Parang may humampas sa dibdib ko.
Hindi dahil sa damit.
Kundi dahil sa paraan ng pagsasalita niya.
Parang pitong taon akong naging isang bagay na maaari niyang bawiin anumang oras.
Dahan-dahan kong hinubad ang suot kong mamahaling jacket.
Isa.
Dalawa.
Tatlong butones.
Nanginginig ang kamay ko.
Hindi dahil nahihiya ako.
Kundi dahil pinipili kong tapusin ang lahat.
Ngunit bago ko tuluyang alisin ang damit, biglang lumapit si Ethan at hinawakan ang kamay ko.
“Tumigil ka.”
Nagbago ang mukha niya.
Wala na ang lamig.
May kakaibang emosyon.
Galit?
Pagsisisi?
Hindi ko alam.
“Hindi ko sinabi na gawin mo talaga.”
Mahina ang boses niya.
Binitiwan niya ako.
“Umalis ka na.”
Kinuha ko ang lumang puting damit na dala ko.
Isinuot ko iyon.
Ang damit na suot ko noong unang araw na pumasok ako sa bahay niya.
Noong araw na sinabi niya:
“Simple ka masyado.”
“Pero gusto ko iyan.”
Akala ko noon, mahal niya ang pagiging ako.
Ngayon ko naintindihan.
Mahal niya lamang ang bersyon ko na madaling kontrolin.
Lumabas ako ng mansyon.
Walang driver.
Walang security.
Walang taong naghihintay sa akin.
Naglakad ako sa mahabang driveway habang unti-unting lumalayo ang ilaw ng bahay na minsang tinawag kong tahanan.
Pero hindi ako lumingon.
Dahil alam kong kapag lumingon ako…
baka bumalik ang dating Clara.
At ayoko nang maging siya.
Makalipas ang isang oras, nasa taxi ako papunta sa maliit kong apartment nang makita ko ang bagong post ni Ethan.
Isang larawan.
Siya at si Isabella.
Magkahawak kamay.
Nakatingin siya rito na parang ito ang pinakamahalagang tao sa mundo.
Caption:
“Finally found the person I was waiting for.”
Parang may tumusok sa puso ko.
Pero hindi na ako nasaktan.
Binasa ko ang mga komento.
“Bro, seryoso ka na ba ngayon?”
“Akala ko laro lang lahat ng relasyon mo.”
“Paano si Clara?”
May isang kaibigan niyang nagkomento:
“Pwede ko na bang ligawan si Clara ngayon?”
At ilang segundo lamang ang lumipas…
Sumagot si Ethan.
“Tama lang.”
“Wala na akong pakialam.”
Pinatay ko ang screen ng cellphone.
Huminga ako nang malalim.
At sa unang pagkakataon matapos ang pitong taon…
Nakaramdam ako ng kalayaan.
Pero hindi ko alam…
na kinabukasan mismo…
ang taong unang kumatok sa pinto ng maliit kong apartment…
ay ang taong hindi ko inaasahang makikita.
Si Ethan Villanueva.
At ang mukha niya…
ay hindi na puno ng kayabangan.
Kundi takot.
Dahil may hawak siyang isang dokumento.
Isang dokumentong magpapabago sa lahat ng alam ko tungkol sa pitong taon naming pagsasama.
Nakatayo si Ethan Villanueva sa harap ng maliit kong apartment.
Hindi ko siya agad pinapasok.
Sa loob ng pitong taon, ang pintong ito ay isang bagay na hindi ko kailangang isara sa kanya.
Dahil noon, kahit anong oras siyang dumating, binubuksan ko.
Kahit madaling-araw.
Kahit pagkatapos niyang kanselahin ang mga plano namin.
Kahit pagkatapos niyang sabihin na hindi pa siya handang pumili sa akin.
Pero ngayon…
Iba na.
“Clara.”
Mahina niyang tawag.
Hindi ko siya sinagot.
Iniabot niya ang hawak niyang sobre.
“Basahin mo ito.”
Tiningnan ko lamang ang papel sa kamay niya.
“Kung tungkol ito sa pera, Ethan, hindi ko kailangan.”
Umiling siya.
“Hindi ito tungkol sa pera.”
“Kung gayon, ano?”
Sandali siyang natahimik.
At sa unang pagkakataon, nakita ko ang isang bagay na hindi ko kailanman nakita sa kanya.
Takot.
“Ang pangalan mo ang nasa dokumentong ito.”
Napakunot ang noo ko.
Kinuha ko ang sobre.
Binuksan ko ito.
At sa unang linya pa lamang…
Nanlamig ang mga kamay ko.
Transfer of Ownership Agreement.
Isang legal na dokumento.
Nakasaad doon ang isang bahagi ng kumpanya ni Ethan.
At ang pangalan ko bilang benepisyaryo.
Tumingin ako sa kanya.
“Ano ito?”
Huminga siya nang malalim.
“Bago pa kita paalisin…”
Napangiti ako nang mapait.
“Hindi mo ako pinaalis, Ethan.”
“Pinili mong palayain ako dahil may pinili ka nang iba.”
Napayuko siya.
“Tama ka.”
Tahimik.
Isang salitang matagal kong hinintay mula sa kanya.
Pero ngayon, wala na itong epekto.
“May sasabihin ako sa iyo.”
Umupo siya sa upuan sa harap ko.
Hindi ko siya inalok ng kape.
Hindi ko siya tinanong kung kumusta siya.
Dahil hindi na iyon ang papel ko.
“Anim na taon ang nakalipas,” sabi niya.
“May nangyari sa kumpanya ng pamilya namin.”
“Nalugi kami.”
Napatingin ako sa kanya.
“Hindi ko sinabi sa iyo dahil ayaw kong makita mo akong mahina.”
Napangiti ako nang bahagya.
“Ethan, hindi mo ba naisip na ang taong nagmamahal sa iyo ay hindi natatakot sa kahinaan mo?”
Hindi siya sumagot.
Dahil alam niyang tama ako.
“Sa panahong iyon, ikaw ang tumulong sa akin.”
“Hindi mo alam, pero maraming beses na muntik nang bumagsak ang kumpanya.”
“Ginamit ko ang perang iniipon mo mula sa maliit mong negosyo.”
Natigilan ako.
“Ano?”
“Ang mga plano mo.”
“Ang perang pinaghirapan mong itayo.”
“Tinulungan mo ako nang hindi humihingi ng kapalit.”
Naramdaman kong bumigat ang dibdib ko.
Dahil naalala ko iyon.
Noong nagsisimula pa lang siya, halos wala siyang tulog.
Ako ang gumagawa ng financial reports niya.
Ako ang tumutulong maghanda ng presentations.
Ako ang kasama niya sa bawat pagkabigo.
Pero hindi ko alam na…
sa paningin niya…
isa lamang akong taong laging naroon.
Hindi isang taong pipiliin.
“Bakit ngayon mo lang sinasabi?”
Mahina kong tanong.
Tumingin siya sa akin.
“Dahil ngayon ko lang naintindihan kung ano ang nawala sa akin.”
Napailing ako.
“Huwag mo akong balikan dahil iniwan ka ni Isabella.”
Biglang nagbago ang mukha niya.
“Hindi iyon ang dahilan.”
“Talaga?”
Tumayo ako.
“Ethan, ilang oras matapos mo akong paalisin, sinabi mo sa buong mundo na wala ka nang pakialam sa akin.”
“Sinabi mong puwede na akong ligawan ng iba.”
Napapikit siya.
“Alam ko.”
“At iyon ang pinakamasamang bagay na sinabi ko sa buhay ko.”
Tahimik.
“Dahil akala ko…”
Huminto siya.
“Aakala ko hindi ka talaga aalis.”
Natawa ako nang mahina.
“Diyan ka nagkamali.”
Kinabukasan, lumabas ang balita tungkol kay Ethan Villanueva.
Hindi tungkol sa engagement niya kay Isabella.
Kundi tungkol sa isang malaking problema sa kumpanya.
May lumabas na dokumento.
May mga kasosyo siyang tumalikod.
At ang pinakamalaking sorpresa…
ang taong tumulong iligtas ang kumpanya niya…
ay ako.
Hindi dahil gusto kong bumalik.
Hindi dahil gusto kong patunayan ang halaga ko.
Kundi dahil may mga empleyadong mawawalan ng trabaho.
Dahil iyon ang pagkatao ko.
Hindi dahil kay Ethan.
Makalipas ang tatlong buwan.
Nagbukas ako ng sariling kumpanya sa Makati.
Maliit sa simula.
Pero akin.
Ako ang nagdesisyon.
Ako ang pumili.
Ako ang may kontrol.
Hindi na ako ang babaeng naghihintay sa isang lalaki na pumili sa akin.
Ako na ang pumili para sa sarili ko.
Isang hapon, habang palabas ako ng opisina, nakita ko si Ethan sa lobby.
Mas payat siya.
Mas tahimik.
Hindi na siya iyong kumpiyansang lalaking akala niya kaya niyang hawakan ang lahat.
“Clara.”
Huminto ako.
“Bakit ka nandito?”
Iniabot niya ang isang maliit na kahon.
Binuksan ko.
Nandoon ang isang simpleng kuwintas.
Hindi mamahalin.
Hindi branded.
Isang ordinaryong kuwintas na may maliit na pendant.
“Naaalala mo ba ito?”
Natigilan ako.
Ito ang kuwintas na suot ko noong unang araw na nagkita kami.
Hindi ito ang binili niya.
Ito ang akin.
“Hinahanap ko ito sa mga gamit mo.”
“Hindi ko alam kung bakit itinago mo.”
Tumingin ako sa kanya.
“Dahil iyon ang huling bagay na nagpapaalala sa akin kung sino ako bago kita nakilala.”
Masakit ang katotohanang iyon.
Alam ko.
Nakikita ko sa mata niya.
“Clara…”
“Pwede ba tayong magsimula ulit?”
Matagal akong natahimik.
Kung narinig ko ang tanong na iyon isang taon na ang nakalipas…
siguradong iiyak ako.
Siguradong tatakbo ako pabalik sa kanya.
Pero ngayon…
iba na ako.
“Hindi.”
Bahagyang bumaba ang kanyang mukha.
Pero hindi ako galit.
“Hindi dahil galit ako sa iyo.”
“Hindi dahil ayaw na kita.”
“Hindi na lang ako ang babaeng iniwan mo noon.”
“Lumaki na ako.”
“Natuto akong mahalin ang sarili ko.”
Huminga siya nang malalim.
“May pag-asa pa ba ako?”
Tumingin ako sa kanya.
At sa unang pagkakataon, hindi ako nakaramdam ng poot.
“Siguro.”
Napatingin siya.
“Pero kung babalik ka…”
“Hindi dahil kailangan mo ako.”
“Hindi dahil nawala si Isabella.”
“Hindi dahil natakot kang mag-isa.”
“Bumalik ka lamang kung kaya mong piliin ako kahit wala kang mawawala.”
Tahimik siya.
Pagkatapos ay tumango.
“Ako ang maghihintay ngayon.”
Ngumiti ako nang bahagya.
“Hindi.”
Nagulat siya.
“Bakit?”
“Dahil hindi na ako naghihintay.”
Iniwan ko siya roon.
Hindi para gumanti.
Hindi para saktan siya.
Kundi dahil sa wakas…
pinili ko naman ang sarili ko.
Makalipas ang isang taon.
Naging isa sa pinakamalaking startup founder sa Pilipinas si Clara Santos.
Maraming tao ang nagsabi na siya ang babaeng nawalan ng lahat.
Pero ang totoo…
siya ang babaeng unang beses na nakuha ang lahat.
Isang gabi, dumalo siya sa isang business awards ceremony sa Manila.
Sa gitna ng maraming tao…
nakita niya si Ethan.
Hindi na siya lumapit.
Hindi na siya humabol.
Ngunit ngumiti lamang siya.
Dahil minsan…
ang pinakamagandang paghihiganti ay hindi ang makita ang taong nagsisi.
Kundi ang dumating sa araw na hindi mo na kailangan ang pagsisisi niya.
At sa araw na iyon…
alam ni Clara na hindi siya ang babaeng iniwan.
Siya ang babaeng piniling umalis.
At iyon ang dahilan kung bakit siya tuluyang nanalo.
