Inimbestigahan Ko ang Sarili Kong Asawa—At Nabunyag ang ₱8 Milyong Sikretong Transaksiyon ng Kaniyang Sekretarya at Pamilya
PARTE 1
“Kung gustong-gusto ninyong magsalo sa instant noodles, bumili kayo ng dalawang kahon. Huwag kayong uuwi hangga’t hindi nauubos.”
Iyon ang unang sinabi ko nang makita ko ang asawa kong si Adrian Reyes na nakaupo nang halos magkadikit ang balikat nila ng bago niyang sekretarya.
Kagagaling ko lang sa isang meeting sa BGC nang mapadaan ako sa Makati branch ng kompanya namin. Naisipan kong dalhan ng hapunan si Adrian dahil sabi niya, ilang gabi na siyang nag-o-overtime.
Pagbukas ng elevator, amoy instant noodles agad ang sumalubong sa akin.
Sa isang workstation, nakita ko si Adrian.
Katabi niya si Camille Santos, ang bagong executive secretary.
May tig-isang cup noodles sa mesa nila.
At habang papalapit ako, nakita kong kinuha ni Camille ang nilagang itlog mula sa sarili niyang mangkok at inilagay sa kay Adrian.
“Sir Adrian, sa inyo na po. Halos buong araw kayong hindi kumain.”
Hindi tumanggi ang asawa ko.
Kinain niya iyon na parang pinakakaraniwang bagay sa mundo.
Nang mapansin ako ng mga empleyado, sabay-sabay silang tumayo.
“Good evening, Ma’am Sofia.”
Tumango ako.
Ang assistant kong si Marco ang unang nagsalita.
“May office policy tayo tungkol sa pagkaing matapang ang amoy sa work area. Pakibuksan ang mga bintana.”
Biglang namula si Camille.
Ngunit imbes na manahimik, tumayo siya.
“Ma’am, hindi naman po sa pakikialam, pero nag-o-overtime si Sir Adrian para sa kompanya.”
“Hindi man lang siya nakakakain nang maayos.”
“Bilang asawa niya, hindi ba dapat kayo ang mas nag-aalaga sa kaniya?”
Natahimik ang buong floor.
Tiningnan ko siya nang diretso.
“Gusto mo bang ikaw na ang mag-alaga sa asawa ko?”
Parang nasampal siya.
Agad niyang hinila ang manggas ni Adrian, naghihintay ng pagtatanggol.
Ngunit bago pa makapagsalita si Adrian, may isang senior manager na umubo.
“Camille, si Ma’am Sofia ang Group President ng Valencia Holdings.”
“Tinatawag lang siyang ‘Mrs. Reyes’ bilang respeto kay Sir Adrian.”
Biglang nawala ang tapang sa mukha niya.
Si Adrian naman ay tumayo.
“Bago lang siya. Hindi pa niya alam ang tamang boundaries.”
Tumingin siya kay Camille.
“Humingi ka ng tawad kay Sofia.”
Napilitan itong yumuko.
“Sorry po, Ma’am.”
Hindi ko siya sinagot.
Sa halip, sinabi ko kay Marco na bumili ng pagkain para sa lahat ng nag-o-overtime.
Kinagabihan, pag-uwi ni Adrian, may instant noodles na nakalagay sa puwesto niya sa dining table.
Napatingin siya sa akin.
“Ito lang?”
Ngumiti ako.
“Akala ko paborito mo.”
“Nilagyan ko pa ng itlog.”
Tumawa siya nang mahina.
“Nagseselos ka ba?”
Hindi ako ngumiti.
“Adrian, alam mo kung bakit ikaw ang pinakasalan ko.”
Anak siya ng dating driver ng ama ko.
Lumaki siyang halos kasama namin.
Matalino, masipag, mahinahon.
Nang makatapos siya ng kolehiyo, nagsimula siya sa pinakamababang posisyon sa Valencia Holdings at unti-unting umangat.
Marami akong puwedeng pakasalan mula sa mga pamilyang kasing-yaman namin.
Pero pinili ko si Adrian dahil akala ko hindi ko kailangang bantayan ang isang lalaking marunong lumugar.
“Hindi ako mahilig kumontrol ng tao,” sabi ko.
“Pero ayoko ring makakita ng marumi sa harapan ko.”
“Alam mo ang ibig kong sabihin.”
Kinabukasan, humingi siya ng tawad.
At sa loob ng isang buwan, naging maayos ang lahat.
Inilipat si Camille sa Sales Department.
Akala ko tapos na.
Hanggang dumating ang ika-80 kaarawan ng lolo ni Adrian.
Ginanap iyon sa isang hotel ballroom sa Quezon City.
Halos lahat ng kamag-anak, business partners at kaibigan ng pamilya Reyes ay naroon.
Nauna akong dumating.
Wala pa si Adrian.
Makalipas ang halos kalahating oras, bumukas ang pinto ng ballroom.
Pumasok siya.
At sa likuran niya…
naroon si Camille.
Suot nito ang isang matingkad na pulang bestida.
Hawak pa nito ang braso ng asawa ko.
Biglang tumahimik ang paligid.
Lumapit ang ina ni Adrian at halos pabulong na nagtanong,
“Adrian… ano ang ibig sabihin nito?”
Ngunit bago pa siya makasagot, si Camille mismo ang ngumiti sa akin.
Pagkatapos ay inilagay niya ang isang kamay sa tiyan niya.
At sinabi sa harap ng buong pamilya:
“Ma’am Sofia, sana ngayong gabi… tanggapin ninyo na rin kung sino talaga ako sa buhay ni Sir Adrian.”
Hindi ko makapaniwala sa sumunod niyang sinabi.
PARTE 2
“Buntis ako.”
Tatlong pantig lang iyon.
Pero sapat para patahimikin ang buong ballroom.
Namutla ang biyenan kong si Tita Elena.
Ang matandang lolo ni Adrian, si Don Ernesto Reyes, ay halos mabitawan ang tungkod niya.
Lahat ng mata ay napunta sa asawa ko.
Ako lang ang hindi gumalaw.
Tiningnan ko muna si Camille.
Pagkatapos si Adrian.
“Gaano na katagal?”
Hindi agad sumagot si Camille.
Si Adrian ang humakbang palapit.
“Sofia, hindi ganito ang iniisip mo.”
Natawa ako nang mahina.
“Kapag may babaeng buntis na humahawak sa braso ng asawa ko sa birthday ng lolo niya, ano ba dapat ang isipin ko?”
“Hindi sa akin ang bata.”
Mabilis ang sagot niya.
Nagbulungan ang mga bisita.
Napalingon si Camille kay Adrian na parang hindi makapaniwala.
“Sir Adrian…”
“Sabihin mo ang totoo,” malamig niyang utos.
Biglang namula ang mga mata ni Camille.
“Pero sinabi n’yo…”
Tumigil siya.
Napansin ko iyon.
Sinabi mo… ano?
Lumapit ang ina ni Adrian.
“Kung hindi sa iyo ang bata, bakit mo dinala rito?”
Pinisil ni Adrian ang sentido niya.
“May nangyari sa Sales Division. May senior manager na sangkot. Natatakot si Camille na mawalan ng trabaho at humingi siya ng tulong.”
Halos matawa ako.
“Ang tulong mo ay isama siya sa family celebration?”
“Sofia, pakinggan mo muna ako.”
“Buong linggo siyang sinusundan ng ama ng bata. Sinabi niyang hindi siya ligtas mag-isa.”
“Tapos ikaw ang naging personal bodyguard niya?”
Hindi na siya nakasagot.
Pero sumingit si Camille.
“Ma’am Sofia, huwag naman po kayong ganyan.”
“Malaki ang utang na loob ko kay Sir Adrian. Siya lang ang taong tumulong sa akin noong walang ibang naniwala.”
“At baka kung mas maalaga kayo bilang asawa—”
“Camille!”
Sigaw iyon ng biyenan ko.
Ngunit ngumiti lang ako.
Doon ako naging sigurado.
Hindi simpleng empleyado ang tingin ng babaeng ito sa sarili niya.
At hindi rin siya aakto nang ganoon katapang kung walang dahilan.
“Marco,” tawag ko sa assistant ko.
Lumapit siya.
“Hanapin mo ang HR file ni Camille.”
Nanigas ang mukha ni Adrian.
“Sofia, birthday ni Lolo. Huwag nating gawing board meeting ito.”
“Hindi ako ang nagdala ng buntis kong empleyado sa birthday ng lolo mo.”
Tahimik ang buong ballroom.
Makalipas ang ilang minuto, bumalik si Marco dala ang tablet niya.
“Ma’am, may problema.”
Ipinakita niya sa akin ang screen.
Tatlong linggo matapos mailipat si Camille sa Sales Division, personal na inaprubahan ni Adrian ang pagbabalik nito sa Executive Office.
Walang dumaan sa HR committee.
Walang department head approval.
At mas malala—
may company-leased condominium sa Mandaluyong na nakapangalan sa “temporary executive accommodation.”
Ang occupant?
Camille Santos.
Tiningnan ko si Adrian.
“Gusto mo bang ikaw ang magpaliwanag?”
“Emergency housing iyon.”
“Bakit ikaw mismo ang pumirma?”
“Dahil may problema nga siya!”
“Bakit hindi HR?”
Hindi siya nakasagot.
Si Camille naman ay tila unti-unting nagkakaroon muli ng tapang.
“Ma’am Sofia, siguro hindi ninyo lang naiintindihan kung gaano kabait si Sir Adrian.”
Tiningnan ko siya.
“At siguro hindi mo naiintindihan kung kaninong pera ang ginamit sa condo mo.”
Nawala ang ngiti niya.
Tumayo si Don Ernesto.
Matanda na siya, pero malinaw pa rin ang boses.
“Adrian. Lumapit ka.”
Lumapit ang asawa ko.
“May relasyon ba kayo ng babaeng iyan?”
“Wala, Lolo.”
“May ginawa ka bang ikapapahiya ng asawa mo?”
Matagal bago siya sumagot.
“Wala.”
Tumango ako.
“Sige.”
Naghugot ako ng telepono.
Tinawagan ko ang head ng Internal Audit.
“Freeze all discretionary expenditures under Adrian Reyes’ office.”
Biglang napalingon sa akin ang asawa ko.
“Sofia!”
“Temporary lang.”
Ngumiti ako.
“Kung wala kang itinatago, wala kang dapat ikabahala.”
Doon tuluyang nagbago ang mukha niya.
Hindi galit.
Takot.
At iyon ang unang pagkakataong nakaramdam ako na baka hindi si Camille ang tunay na problema.
Tatlong araw pagkatapos ng birthday, hindi umuwi si Adrian.
Sinabi niyang mananatili muna siya sa hotel para makapag-isip.
Hindi ko siya pinigilan.
Hindi ko rin tinawagan.
Sa halip, pinabuksan ko sa Internal Audit ang lahat ng gastos ng opisina niya sa nakaraang dalawang taon.
Doon nagsimulang lumabas ang mga kakaibang transaksiyon.
Consulting fees.
Transportation allowances.
Executive accommodations.
Special project expenses.
Maliit ang bawat isa.
Pero kapag pinagsama—
mahigit walong milyong piso.
Lahat may pirma ni Adrian.
At karamihan ay dumaan sa iisang external supplier.
Santos Strategic Solutions.
Napatingin ako kay Marco.
“Santos?”
Tumango siya.
“Registered owner: Roberto Santos.”
“Ano niya kay Camille?”
“Tatátay niya.”
Nanlamig ang mga daliri ko.
Hindi na ito tungkol sa selos.
Hindi tungkol sa instant noodles.
Hindi tungkol sa isang sekretaryang walang boundaries.
May mas malalim na dahilan kung bakit ipinipilit ni Camille ang sarili niya sa tabi ng asawa ko.
At kinagabihan, may ipinadala sa akin si Marco na CCTV footage mula sa basement parking ng Mandaluyong condo.
Sa video, alas-onse ng gabi.
Bumaba si Adrian mula sa kotse.
May hawak siyang paper bag.
Pumasok siya sa building.
Hindi siya lumabas hanggang alas-sais ng umaga.
At hindi iyon isang beses.
Hindi dalawa.
Labing-isang gabi.
Habang pinapanood ko ang footage, tumunog ang telepono ko.
Si Adrian.
“Sofia, kailangan nating mag-usap.”
“Bukas.”
“Hindi. Ngayon.”
Tahimik siya sandali.
Pagkatapos ay sinabi niya ang linyang tuluyang nagpabago sa lahat:
“May mga dokumentong nasa iyo na hindi mo dapat makita.”
PARTE 3
“May mga dokumentong nasa iyo na hindi mo dapat makita.”
Hindi ako sumagot agad.
Sa kabilang linya, malinaw kong narinig ang mabilis niyang paghinga.
Sa siyam na taon naming kasal, iyon ang unang pagkakataong narinig kong kabado si Adrian.
Hindi dahil nahuli siyang nagsinungaling.
Kundi dahil may hawak akong bagay na kinatatakutan niyang mabuksan.
“Pumunta ka sa bahay,” sabi ko.
“Pag-usapan natin.”
Dumating siya makalipas ang isang oras.
Hindi siya dumiretso sa sala.
Sa study kami nagharap.
Inilapag ko sa mesa ang mga printout.
“Santos Strategic Solutions.”
Humigpit ang panga niya.
“May paliwanag ako.”
“Makikinig ako.”
Umupo siya.
“Apat na taon na ang nakaraan, noong nagsisimula pa lang ako bilang COO, may logistics contract tayong pumalpak.”
“Alam ko.”
“May mga permit na kailangang ayusin nang mabilis.”
“At doon mo ginamit ang Santos?”
Tumango siya.
“May mga koneksiyon ang tatay ni Camille.”
“Legal?”
Hindi siya sumagot.
Iyon na mismo ang sagot.
“Magkano?”
“Sa simula, maliit lang.”
“Adrian.”
“Mga dalawang milyon.”
Tinulak ko palapit sa kaniya ang audit report.
“Mahigit walong milyon.”
Napayuko siya.
“Lumaki.”
“Bakit hindi mo sinabi sa akin?”
“Dahil noong una, gusto kong patunayan na kaya kong magpatakbo ng kompanya nang hindi umaasa sa apelyido mo.”
Doon ako natawa.
Hindi dahil nakakatawa.
Kundi dahil nakakapagod.
“Adrian, hindi apelyido ko ang problema mo.”
“Ang problema mo, mas gusto mong magmukhang makapangyarihan kaysa humingi ng tulong kapag nagkamali ka.”
Napapikit siya.
“Then Camille found out.”
“Paano?”
“Ang tatay niya ang may hawak ng ilang dokumento.”
Unti-unti kong naintindihan.
Hindi basta nagkataon na naging sekretarya niya si Camille.
Hindi rin simpleng crush lang ang dahilan kaya napakalakas ng loob nito.
“Bina-blackmail ka nila?”
Tumango siya.
“Kapag tinanggal ko si Camille o pinutol ko ang supplier contract, ilalabas ng tatay niya ang records.”
“Kasama ang pangalan mo.”
“Oo.”
“Kaya binigyan mo siya ng condo.”
“Hiningi nila.”
“Kaya bumalik siya sa Executive Office.”
“Oo.”
“Yung labing-isang gabi?”
Bigla siyang tumingin sa akin.
“Sofia, wala kaming relasyon.”
“Pumupunta ako roon para kausapin si Roberto. Madalas nasa condo siya.”
“May patunay ka?”
“May messages ako.”
Inabot niya ang telepono niya.
Sinuri ko.
Tama siya.
May mahahabang palitan sila ng mensahe ni Roberto Santos tungkol sa kontrata, pera at pagbabanta.
Pero may nakita rin akong ibang thread.
Camille.
Hindi romantiko ang mga mensahe ni Adrian.
Pero hindi rin sapat ang distansiya niya.
Kapag nagrereklamo si Camille tungkol sa trabaho, sinasagot niya.
Kapag sinasabing natatakot siya, pinupuntahan niya.
Kapag nagseselos ito sa akin, hindi niya sinasaway nang diretso.
At may isang mensaheng matagal kong tinitigan.
Camille:
“Kung hindi kayo kasal kay Ma’am Sofia, may chance ba ako?”
Sagot ni Adrian:
“Matulog ka na. Huwag kang mag-isip ng kung anu-ano.”
Hindi niya sinabi na wala.
Hindi niya sinabi na tigilan siya.
Hindi niya itinama ang hangganan.
At kung may isang bagay akong kinamumuhian, iyon ay ang mga taong nag-iiwan ng pinto na bahagyang nakabukas para may makapasok anumang oras.
Ibinalik ko sa kaniya ang telepono.
“Hindi mo siya karelasyon.”
Parang nakahinga siya nang maluwag.
“Pero pinakain mo ang ilusyon niya.”
Nawala ulit ang kulay ng mukha niya.
“Sofia…”
“Alam mong gusto ka niya.”
Tahimik siya.
“Alam mong ginagamit niya ang sitwasyon para lumapit.”
Tahimik pa rin.
“At hindi mo pinigilan.”
“Hindi ko gustong galitin siya habang hawak ng pamilya niya ang ebidensiya.”
“Hindi lang iyon.”
Tumingin ako diretso sa kaniya.
“Nasiyahan kang may babaeng tumitingin sa iyo na parang ikaw ang tagapagligtas niya.”
Tumayo siya.
“Hindi totoo.”
“Talaga?”
“Hindi kita niloko!”
“Hindi lahat ng pagtataksil nagsisimula sa kama, Adrian.”
Natahimik siya.
Kinabukasan, tinawag ko ang legal team.
Sa loob ng isang linggo, nakumpleto namin ang forensic audit.
Lumalabas na hindi lamang si Adrian ang sangkot.
Si Roberto Santos ay gumagamit ng mga dummy suppliers upang magpatong ng singil sa ilang kontrata.
May dalawang branch managers at isang procurement officer na kasabwat.
May mga dokumentong pirmado ni Adrian, pero may ilan ding pekeng authorization na ginamit pagkatapos nitong unang pumayag sa irregular arrangement.
Hindi inosente ang asawa ko.
Pero hindi rin siya ang utak.
Pinili niyang itago ang unang pagkakamali.
At dahil doon, lumaki ito hanggang maging hawla na siya mismo ang gumawa.
Samantala, lumabas din ang katotohanan tungkol sa pagbubuntis ni Camille.
Totoong buntis siya.
Pero ang ama ay si Miguel Herrera, isang married Sales Director mula sa ibang kompanya.
Nang mabuntis siya, tumanggi si Miguel na kilalanin ang bata.
Ginamit ni Camille ang kaguluhan para lalong kumapit kay Adrian.
Hindi niya direktang sinabing si Adrian ang ama.
Pero hinayaan niyang isipin iyon ng mga tao.
At sa birthday ni Don Ernesto, plano niyang gamitin ang pressure ng buong pamilya para pilitin si Adrian na patuloy siyang protektahan.
Hindi niya inaasahang ako mismo ang magpapabukas ng audit sa gabing iyon.
Makaraan ang dalawang linggo, ipinatawag ko sa boardroom sina Adrian, Camille at Roberto Santos.
Naroon ang legal counsel, Internal Audit at ilang board directors.
Pagpasok ni Camille, wala na ang pulang bestidang sinuot niya noon.
Maputla siya.
Ang ama niya naman ay pilit pa ring matapang.
“Ma’am Sofia,” sabi ni Roberto, “baka puwede nating ayusin ito nang pribado.”
“Pribado?”
Inilapag ko sa mesa ang folder.
“Ang walong milyong pisong nawala sa kompanya ay hindi pribado.”
“May pirma rin ng asawa mo.”
“Oo.”
Napalingon si Adrian sa akin.
Hindi ko siya iniligtas.
Hindi iyon ang klase ng pagmamahal na alam ko.
Kapag mahal mo ang isang tao, hindi mo tinatakpan ang kasalanan niya para hindi siya mapahiya.
Hinahayaan mo siyang harapin ang ginawa niya.
“Kaya kasama rin siya sa investigation.”
Nanlaki ang mata ni Roberto.
Si Adrian naman ay tahimik na yumuko.
Doon nagsimulang mataranta si Camille.
“Sir Adrian, sabihin n’yo naman sa kanila! Sinabi n’yo tutulungan n’yo kami!”
Tumingin si Adrian sa kaniya.
“Tinulungan kita dahil natatakot akong lumabas ang unang pagkakamali ko.”
“Pero hindi ibig sabihin no’n na may karapatan kang gamitin iyon habang-buhay.”
“Pero ako ang kasama mo noong mga gabing—”
“Kasama ang tatay mo.”
Naputol ang salita niya.
Tumayo si Adrian.
“At para malinaw sa lahat, wala tayong relasyon.”
“Nagkamali ako dahil hindi kita pinigilan nang maaga.”
“Akala ko kaya kong kontrolin ang sitwasyon.”
“Hindi ko kaya.”
Namula ang mga mata ni Camille.
“Kung gano’n, bakit lagi kayong sumasagot kapag kailangan ko kayo?”
Tahimik ang silid.
Iyon ang tanong na matagal ko ring gustong marinig ang sagot.
Huminga nang malalim si Adrian.
“Dahil mayabang ako.”
Napatingin ako sa kaniya.
“Gusto kong maramdaman na kailangan ako.”
“Gusto kong maging lalaking kayang ayusin lahat.”
“Hanggang sa nakalimutan kong ang asawa ko ang taong dapat kong pagkatiwalaan.”
“Hindi mo ako minahal?”
Mahinang tanong ni Camille.
Umiling si Adrian.
“Hindi.”
“Pero kasalanan kong hinayaan kitang maniwala na baka puwede.”
Doon siya tuluyang umiyak.
Hindi ako nakaramdam ng saya.
Wala ring tagumpay.
Nakakapagod lang makita kung gaano kalaking gulo ang maaaring gawin ng ilang maliliit na kasinungalingan.
Matapos ang meeting, sinuspinde si Adrian bilang COO habang nagpapatuloy ang formal investigation.
Tinanggal sa kompanya si Camille dahil sa documented misconduct at involvement sa supplier scheme.
Isinampa rin ng legal team ang kinakailangang reklamo laban sa mga sangkot, kabilang ang kaniyang ama.
Hindi ko ginamit ang kapangyarihan ko para burahin ang pangalan ni Adrian sa kaso.
Nang malaman iyon ng pamilya niya, mismong biyenan ko ang lumapit sa akin.
“Sofia, asawa mo siya.”
“Alam ko.”
“Hindi mo ba siya kayang tulungan?”
“Tinutulungan ko siya.”
“Sa pamamagitan ng pagpapaharap sa kaniya sa sariling ginawa niya.”
Napaupo si Tita Elena.
Makalipas ang ilang segundo, tumango siya.
Siguro doon niya naunawaan.
Makalipas ang tatlong buwan, nakauwi si Adrian sa bahay.
Hindi bilang COO.
Hindi bilang executive.
Kundi bilang asawa kong gustong malaman kung may matitira pa ba sa pagsasama namin.
Natagpuan niya ako sa dining room.
Sa parehong puwesto kung saan minsan akong naglagay ng isang cup noodles sa harapan niya.
“Sofia.”
“Umupo ka.”
Umupo siya.
“Natapos na ang board review.”
“Alam ko.”
“Tatanggapin ko ang suspension.”
“Dapat lang.”
“Magre-resign ako sa executive position.”
Napatingin ako sa kaniya.
“Sigurado ka?”
“Oo.”
“Kapag bumalik ako sa kompanya balang araw, gusto kong magsimula ulit nang tama.”
Tahimik akong tumango.
Pagkatapos ay may inilabas siyang maliit na brown envelope.
Akala ko resignation letter.
Hindi pala.
Marriage counseling schedule.
Napatingin ako sa kaniya.
“Hindi ko hinihinging patawarin mo ako ngayon.”
“Hindi ko rin sasabihing wala akong ginawang pagtataksil dahil wala akong pisikal na relasyon kay Camille.”
“Sinira ko ang tiwala mo.”
“Tinago ko ang problema.”
“Hinayaan kong may ibang babaeng tumawid sa hangganang dapat ako mismo ang nagtakda.”
“Kung gusto mong makipaghiwalay, tatanggapin ko.”
“Pero kung bibigyan mo ako ng pagkakataon, magsisimula ako sa umpisa.”
Matagal ko siyang tinitigan.
Ito ang lalaking pinakasalan ko dahil akala ko simple siyang mahalin.
Walang drama.
Walang politika ng mayayamang pamilya.
Walang pagod.
Pero sa huli, natutunan kong walang tao ang awtomatikong “madaling mahalin.”
Ang tiwala ay hindi premyong ibinibigay minsan at habang-buhay nang pag-aari.
Pinipili iyon araw-araw.
“Hindi kita patatawarin ngayon,” sabi ko.
Tumango siya.
“Alam ko.”
“Hindi rin ibig sabihin na babalik tayo sa dati.”
“Alam ko.”
“Tingnan natin kung may bago pang puwedeng buuin.”
Doon lamang siya bahagyang ngumiti.
Hindi masaya.
Pero puno ng pag-asa.
Tumayo ako para kunin ang hapunan.
Nang bumalik ako, may inilapag akong mangkok sa harapan niya.
Napatingin siya rito.
Instant noodles.
May isang nilagang itlog sa ibabaw.
Natawa siya kahit mamasa-masa ang mga mata.
“Parusa pa rin ba ito?”
Umupo ako sa tapat niya.
“Paalala.”
“Na ano?”
“Kahit gaano kasarap ang libreng itlog mula sa ibang tao…”
“…minsan napakamahal ng kapalit.”
Hindi na siya tumawa.
Tumango lang siya.
Pagkatapos ay tahimik niyang kinain ang noodles hanggang sa huling subo.
At sa unang pagkakataon matapos ang maraming buwan, hindi ko naramdaman na kailangan kong bantayan siya.
Dahil sa pagkakataong iyon, alam na niyang hindi ko siya pipigilan kung gusto niyang umalis.
Hindi ko rin hahabulin kung pipiliin niyang magkamali ulit.
Mahal ko siya.
Pero hindi ibig sabihin noon na kailangan kong mawala ang respeto ko sa sarili para mapanatili ang isang kasal.
Dahil ang taong tunay na gustong manatili sa buhay mo ay hindi kailangang ikulong.
At ang taong kailangang bantayan para hindi ka pagtaksilan…
marahil matagal nang nakalabas sa pintuan, kahit katabi mo pa siyang natutulog gabi-gabi.
