Akala ko simpleng sideline lang ang pagiging online love coach… hanggang sa isang araw, ang pinakamalaki kong kliyente ay ang malamig kong CEO—at ang babaeng gusto niyang ligawan ay ako mismo.
Akala ko simpleng sideline lang ang pagiging online love coach… hanggang sa isang araw, ang pinakamalaki kong kliyente ay ang malamig kong CEO—at ang babaeng gusto niyang ligawan ay ako mismo.
Kabanata 1
Para madagdagan ang kita ko sa Maynila, mayroon akong lihim na sideline.
Isa akong online relationship consultant.
Hindi ako gumagamit ng tunay kong pangalan. Sa internet, kilala ako bilang “Ate Luna”, ang babaeng sinasabing halos walang sablay sa pagbibigay ng love advice. Marami nang magkasintahang nagkatuluyan dahil sa mga plano at payong ibinibigay ko.
Sinasabi pa nga ng mga followers ko na lampas siyamnapung porsiyento ang success rate ko.
Hindi ko alam kung totoo iyon.
Pero alam kong sapat iyon para dumami ang mga kliyente… at kumapal ang laman ng aking digital wallet.
Isang Sabado ng gabi, habang kumakain ako ng chicken inasal sa maliit kong apartment sa Quezon City, biglang tumunog ang notification ng account ko.
May bagong premium client.
Nang makita ko ang halaga ng down payment, halos mabitawan ko ang kutsara.
Isang milyong piso.
Hindi ito typo.
Hindi rin scam.
May isang negosyanteng handang magbayad ng napakalaking halaga para tulungan ko siyang mapasagot ang babaeng gusto niya.
Napalunok ako.
“Ano ba ‘to… artista ba ang liligawan niya?”
Agad kong tinanggap ang booking.
Ilang segundo lang ang lumipas, nagpadala siya ng request na lumipat kami sa isang encrypted messaging app para mas pribado ang usapan.
Natural, pumayag ako.
Ngunit nang i-type ko ang username na ibinigay niya at lumabas ang profile…
Parang tumigil ang mundo ko.
Nanigas ako.
Muling kinusot ko ang aking mga mata.
Pagkatapos ay kinuha ko pa ang pangalawa kong cellphone na eksklusibo kong ginagamit para sa sideline.
Inulit ko ang pag-search.
Pareho pa rin ang lumabas.
Hindi ako nagkakamali.
Ang account na nasa harapan ko ay pag-aari ni…
Gabriel Del Rosario.
Ang CEO ng kumpanyang pinapasukan ko.
Ang lalaking halos walang ngumiti kahit minsan.
Ang taong kinatatakutan ng buong opisina.
Ang boss na kayang patahimikin ang buong conference room sa isang malamig lang na tingin.
Napakagat ako sa labi.
“Hindi maaari…”
Habang tulala pa ako, may pumasok nang bagong mensahe.
CEO_Client:
“Hindi mo pa ba ako ia-add?”
Muntik kong maibuga ang iniinom kong tubig.
Nagmadali akong mag-type gamit ang professional account ko.
Ate Luna:
“Pasensya na po, sir. Medyo nag-lag lang ang app. Ia-add ko na po kayo ngayon.”
Pagkatapos kong ipadala ang friend request, halos isang segundo lang ang lumipas…
Tinanggap niya agad.
Grabe.
Mukhang desperado talaga.
Tahimik akong ngumiti.
“Libre na ang tsismis sa love life ng CEO…”
Tahimik kong pinalitan ang contact name niya sa phone ko.
“Mr. Iceberg.”
Eksaktong bagay.
Pagkatapos ay sinimulan ko ang consultation.
“Sir, maaari ninyo bang ikuwento kung ano ang relasyon ninyo ngayon ng babaeng gusto ninyo?”
Ilang segundo lang ang lumipas bago siya sumagot.
“Boss niya ako.”
Napakurap ako.
“Hindi kami masyadong nag-uusap.”
Nanlaki ang mga mata ko.
“Office romance?”
Mas lalong naging interesante.
Tinuloy ko ang interview.
“Ano po ba ang personalidad niya?”
Matagal siyang hindi sumagot.
Akala ko busy na siya.
Maya-maya, lumabas ang mahaba niyang reply.
“Palangiti siya.”
“Kapag tumatawa siya, parang gumagaan ang buong opisina.”
“Pero…”
Huminto ang mensahe.
Pagkatapos…
“Tamad siya.”
Napatawa ako.
Grabe.
Mukhang kilalang-kilala niya ang babaeng iyon.
Nagpatuloy pa siya.
“Palagi niyang hinihintay ang uwian.”
“Kapag alas-singko na, siya ang unang nawawala.”
“Mahilig kumain.”
“Lagi siyang naghahanap ng milk tea o street food pagkatapos ng trabaho.”
Tumatawa na ako habang nagta-type.
“Mukhang cute naman po ang ugali niya.”
Nag-reply siya.
“Oo.”
“At mahilig siya sa aso.”
“May maliit siyang keychain na golden retriever na nakasabit sa bag niya.”
Biglang…
Nawala ang ngiti ko.
Dahan-dahan kong ibinaba ang cellphone.
Unti-unti kong nilingon ang handbag kong nakapatong sa sofa.
May nakasabit doon.
Isang…
Munting golden retriever keychain.
Libre lang iyon noong bumili ako ng kape sa isang café sa BGC dalawang buwan na ang nakalipas.
Wala nang ibang empleyado sa buong department namin ang may ganoong keychain.
Bigla kong naalala.
Tatlong buwan pa lang ako sa kompanya.
Mahilig akong tumakas agad pagsapit ng alas-singko.
Araw-araw akong bumibili ng milk tea.
At ilang beses na akong nahuling natutulog sa pantry kapag break.
Unti-unting bumilis ang tibok ng puso ko.
Hindi…
Hindi puwede…
Hindi maaari…
Pinilit kong kumalma.
Maraming babaeng mahilig sa aso.
Maraming empleyadong tamad.
Maraming bumibili ng milk tea.
Hindi sapat ang mga iyon.
Kaya nag-type ako ng panibagong tanong.
“May iba pa po ba kayong puwedeng ikuwento tungkol sa kanya?”
Halos agad siyang sumagot.
“Kapag kinakabahan siya…”
“Kinakagat niya ang dulo ng ballpen.”
Nanigas ako.
Muli kong ibinaba ang tingin.
May ballpen akong hawak.
At…
Kinakagat ko nga ang takip nito.
Hindi ko namalayang ginagawa ko na naman pala ang matagal ko nang nakasanayang kilos.
Parang may malamig na tubig na ibinuhos mula ulo hanggang paa ko.
Hindi pa rin ako makapaniwala.
Kaya nagtanong ako ng isa pa.
“Ano po ang pangalan niya?”
Matagal.
Napakatagal bago siya sumagot.
Parang sinadya niyang pag-isipan.
Pagkatapos…
Lumabas ang notification.
“Hindi ko muna sasabihin.”
“Baka makilala mo siya.”
Napahawak ako sa dibdib.
Hindi ko alam kung matatawa ba ako o iiyak.
Eksakto sa sandaling iyon…
May isa pang mensahe ang dumating.
“Pero…”
“May meeting kami bukas ng alas-nuwebe.”
“Kung gusto mo…”
“Maaari kitang bigyan ng litrato niya pagkatapos ng meeting.”
Nang mabasa ko iyon, bigla kong naalala ang schedule ko.
Ako ang assistant na naka-assign mag-present ng monthly report sa harap niya kinabukasan.
At ako lang ang babaeng empleyadong haharap sa kanya sa meeting na iyon.
Nanlamig ang buo kong katawan.
Unti-unti kong itinaas ang tingin sa madilim na bintana ng apartment.
Sa repleksiyon ng salamin…
Kitang-kita ko ang sarili kong namumutla.
Kasabay noon, muling nag-vibrate ang cellphone.
Isang bagong mensahe ang lumitaw.
“Sigurado akong…”
“Kapag nakita mo ang litrato niya bukas…”
“Maiintindihan mo agad kung bakit handa akong gawin ang lahat para mapasagot siya.”
Mahigpit kong hinawakan ang telepono.
Hindi ko na halos maramdaman ang paghinga ko.
Dahil sa kauna-unahang pagkakataon…
Pakiramdam ko, ang susunod na larawang matatanggap ko…
Ay ang sarili kong mukha.
Akala Ko Isa Lang Siyang Kliyente… Hanggang Sa Araw Na Tinawag Niya Akong Pumasok Sa Opisina Nang Mag-isa
Kabanata 2
Halos hindi ako nakatulog buong gabi.
Paulit-ulit kong binabasa ang mga mensahe ni Gabriel.
Bawat detalye tungkol sa babaeng gusto niya ay tila tumuturo sa akin.
Pero pilit kong kinukumbinsi ang sarili ko na nagkataon lang ang lahat.
Maraming empleyado ang mahilig sa milk tea.
Maraming babae ang may dog keychain.
At hindi lang ako ang unang tumatakbo palabas ng opisina pagsapit ng alas-singko.
Kinabukasan, maaga akong dumating sa headquarters ng Del Rosario Holdings sa Bonifacio Global City.
Tahimik ang lobby.
Abala na ang mga empleyado.
Subalit kakaiba ang pakiramdam ko.
Sa unang pagkakataon simula nang matanggap ako sa kompanya, para bang bawat taong nakakasalubong ko ay alam ang lihim kong pagkatao bilang online love coach.
Pagpasok ko sa conference room, naroon na si Gabriel.
Nakatayo siya sa harap ng floor-to-ceiling window.
Suot ang kulay abong suit.
Mahigpit ang pagkakatupi ng manggas.
Gaya ng dati, seryoso ang mukha.
Ngunit nang pumasok ako…
Sandali siyang tumingin sa akin.
At sa unang pagkakataon…
Parang bahagyang lumambot ang ekspresyon niya.
Napakurap ako.
Baka guni-guni ko lang.
Nagsimula ang meeting.
Ako ang nagpresenta ng financial summary.
Ilang beses kong naramdaman ang tingin ni Gabriel habang nagsasalita ako.
Hindi iyon ang karaniwang tingin ng isang CEO na nagsusuri ng report.
Para bang may gusto siyang sabihin.
Pagkatapos ng meeting, isa-isang lumabas ang lahat.
Ako na rin sana ang susunod.
Ngunit…
“Ms. Rivera.”
Huminto ako.
“Maiwan ka sandali.”
Parang sabay-sabay na lumingon ang mga kasamahan ko.
May ilan pang napangiti.
Akala nila, mapapagalitan ako.
Nang maisara ang pinto, tahimik ang buong conference room.
Lumapit si Gabriel.
Inilapag niya ang isang maliit na paper bag sa mesa.
“Inumin mo.”
Napatingin ako.
Paborito kong brown sugar milk tea.
Parehong brand.
Parehong size.
Pati level ng sugar.
Nanlaki ang mga mata ko.
“Paano ninyo nalaman…?”
Hindi siya agad sumagot.
“Napapansin ko.”
Iyon lang.
Tatlong salitang halos nagpabilis ng tibok ng puso ko.
Bago pa ako makapagsalita, tumunog ang cellphone ko.
Notification mula sa account ng premium client.
Napakunot-noo ako.
Nasa harapan ko si Gabriel.
Pero kasabay nito ay may bagong mensahe mula kay “Mr. Iceberg.”
Mr. Iceberg:
“Kumusta ang meeting ninyo?”
Bigla akong napatingin kay Gabriel.
Tahimik lang siyang nakatingin sa labas ng bintana.
Hindi man lang niya hinawakan ang cellphone niya.
Nanlamig ang batok ko.
Kung hindi siya ang nagpadala ng mensaheng iyon…
Sino?
Mabilis akong nag-type.
“Ayos naman po.”
Halos kasabay noon ay nag-vibrate ulit ang telepono.
“Nakangiti ba siya ngayon?”
Napalunok ako.
Dahan-dahan kong itinaas ang tingin.
Eksaktong sandali ring iyon…
Ngumiti si Gabriel.
Napakagaan.
Napakaliit.
Ngunit sapat para tuluyang mawala ang malamig niyang imahe.
Muntik kong mabitawan ang cellphone.
Hindi iyon maaaring pagkakataon lang.
Nag-reply ako.
“Bakit ninyo natanong?”
Lumipas ang ilang segundo.
Pagkatapos ay dumating ang sagot.
“Dahil gusto kong malaman kung may pagkakataon pa ba akong mapasaya siya.”
Hindi ko na alam kung ano ang dapat kong isagot.
Sa opisina…
Tahimik na nakatayo si Gabriel.
Sa cellphone…
Patuloy akong kinakausap ng misteryosong premium client.
Dalawang magkaibang mundo.
Dalawang magkaibang sitwasyon.
Ngunit iisang tao lang ang nasa isip ko.
Nang akala kong matatapos na ang kakaibang araw na iyon, may kumatok sa conference room.
Pumasok ang executive secretary.
“Sir, dumating na po ang bisitang hinihintay ninyo.”
Tumango si Gabriel.
“Sige. Papasukin.”
Pagkabukas ng pinto…
Pumasok ang isang napakagandang babae.
Matangkad.
Elegante.
Halatang galing sa mayamang pamilya.
Diretso siyang lumapit kay Gabriel at ngumiti.
Pagkatapos…
Mahigpit niyang hinawakan ang braso ng CEO.
At sa harap mismo ng aking mga mata, sinabi niya nang buong kumpiyansa—
“Gabriel, sinabi na ni Tito. Panahon nang ipaalam sa lahat ang engagement natin.”
Parang huminto ang oras.
Mas lalo akong nanigas nang makita kong hindi agad itinanggi ni Gabriel ang sinabi ng babae.
At eksakto ring sandaling iyon…
Nag-vibrate ang cellphone ko.
Bagong mensahe mula kay Mr. Iceberg.
“Mukhang may malaking hindi pagkakaunawaan na mangyayari ngayon.”
Unti-unti kong itinaas ang tingin.
Hindi ko alam kung sino ang dapat kong paniwalaan.
Ang lalaking tahimik na nakatayo sa harapan ko…
O ang lalaking ka-chat ko na tila alam ang bawat nangyayari sa silid na iyon.
