Pagbalik Ko Mula sa 21 Araw na Business Trip, Nanlumo Ako Nang Makitang Ikinakasal ang Ahente ng Real Estate sa Loob ng Bahay Ko—Kaya Isang Tawag Lang sa Pulisya ang Tuluyang Sumira sa Kanilang Pinakamasayang Araw.

Pagbalik Ko Mula sa 21 Araw na Business Trip, Nanlumo Ako Nang Makitang Ikinakasal ang Ahente ng Real Estate sa Loob ng Bahay Ko—Kaya Isang Tawag Lang sa Pulisya ang Tuluyang Sumira sa Kanilang Pinakamasayang Araw.

Dalawampu’t isang araw akong wala sa Maynila dahil sa isang mahalagang business conference sa Singapore.

Pagbalik ko, ang bagong biling condominium na pinag-ipunan ko nang halos walong taon ay hindi na mukhang tahanan ko.

Ang buong hallway ng ikadalawampu’t walong palapag ay puno ng puting bulaklak, mga gintong lobo, at mga kahon ng wedding souvenirs.

Sa mismong pintuan ng unit ko ay nakasabit ang isang napakalaking karatula.

“Congratulations, Miguel & Hannah.”

Huminto ako sa harap ng pinto.

Bitbit ko pa ang maleta.

Akala ko noong una ay nagkamali lang ng unit ang wedding coordinator.

Ngunit nang subukan kong i-unlock ang smart lock gamit ang PIN ko…

Access Denied.

Muli kong ipinasok ang code.

Pareho pa rin ang lumabas sa screen.

Incorrect Password.

Napakunot-noo ako.

Imposibleng mali ang code.

Ako mismo ang nag-set nito bago ako umalis.

Maliban sa isang pansamantalang access code na ibinigay ko sa isang real estate agency.

Tatlong linggo na ang nakalipas, nagpaalam ako sa PrimeNest Realty na kunan muna ng litrato ang unit at ipalinis ito habang nasa abroad ako.

Hindi ko pa planong paupahan.

Gusto ko lamang mailista ito online para makita ng mga potensyal na renter.

May malinaw kaming kasunduan.

Pwede nilang:

kunan ng larawan ang unit,
linisin ito,
at magpasok ng prospective tenants kapag may appointment.

Ngunit malinaw ding nakasaad na bawal silang:

tumira roon,

magpalit ng password,

magbigay ng access sa ibang tao,

o gamitin ang unit para sa personal nilang pangangailangan.

Ngayon…

Nakatayo ako sa harap ng sarili kong bahay.

At ako pa ang hindi makapasok.

Bago pa ako makapag-isip ng susunod kong gagawin…

May narinig akong boses ng babae mula sa loob.

“Excuse me… nandiyan na ba ang makeup artist?”

Napindot ko ang doorbell.

Makalipas ang ilang segundo, bumukas nang bahagya ang pinto.

Isang dalagang nakasuot ng puting robe ang sumilip.

May kalahati pa lamang siyang makeup.

Nakatingin siya sa akin na para bang ako ang maling tao.

“Yes? Sino po sila?”

Mahinahon akong sumagot.

“Ako ang may-ari ng unit na ito.”

Napatigil siya.

“Ha?”

“Unit 2808 ito.”

Tumango siya.

“Ito ang unit ko.”

Ilang segundo siyang natulala.

Pagkatapos ay bigla siyang lumingon sa loob at halos mapasigaw.

“Miguel! Dumating na ang may-ari!”

Ang dalawang salitang iyon…

“Ang may-ari.”

Parang napakaironiya.

Kasi malinaw na sa loob ng bahay ko…

Ako na lang ang estranghero.

Tuluyan nang bumukas ang pinto.

At ang eksenang bumungad sa akin ay halos nagpigil sa akin na mawalan ng kontrol.

Mahigit dalawampung tao ang nasa loob.

Ang cream-colored sofa na espesyal kong inorder mula sa Cebu ay puno ng mga kamag-anak na kumakain ng chips at umiinom ng alak.

May batang tumatakbo habang may hawak na laruan, paulit-ulit na ibinabangga iyon sa marble coffee table ko.

Sa dining table ko nakahilera ang mga trays ng pagkain.

May mga buto ng manok.

Mga lata ng softdrinks.

Mga basyong bote ng beer.

May mantika pa ngang tumutulo sa sahig.

Sa dingding ng sala…

Nakabitin ang isang napakalaking wedding portrait.

At agad kong nakilala ang lalaki.

Miguel Santos.

Ang real estate agent na inatasan ng PrimeNest Realty para alagaan ang unit ko.

Nakangiti siya sa larawan.

Suot ang tuxedo.

Katabi ang babaeng kabubukas lang ng pinto.

Pagkatapos ay nakita ko siya sa personal.

Lumabas siya mula sa kusina habang may hawak pang baso ng whisky.

Nang magtama ang aming mga mata…

Halatang nanigas siya.

Ngunit mabilis din siyang ngumiti na parang walang nangyari.

“Ma’am Andrea…”

“Hindi ko inaasahang babalik kayo ngayon.”

Diretso ko siyang tiningnan.

“Kailangan ko bang humingi ng permiso bago umuwi sa sarili kong bahay?”

Hindi siya agad nakasagot.

Isang matandang babae ang lumapit.

Mukhang nanay niya.

“Naku, hija,” nakangiti nitong sabi, “kasal ngayon ng anak ko. Huwag ka namang gumawa ng eksena.”

Napabaling ako sa paa niya.

Suot niya ang matataas na takong.

At bawat hakbang niya…

Ay nag-iiwan ng marka sa imported kong wool rug.

Tahimik kong sinabi,

“Pakihubad ang sapatos.”

Biglang nagbago ang mukha ng matanda.

“Ang bastos mo namang magsalita.”

Mabilis siyang inawat ni Miguel.

“Ma, ako na.”

Hindi ko na sila pinansin.

Naglakad ako papunta sa master bedroom.

Ngunit hinarangan ako ng bride.

“Excuse me!”

“Hindi puwedeng pumasok diyan.”

“Private po iyan.”

Napangiti ako.

“Private?”

“Silid ko iyan.”

Saglit siyang natigilan.

Pagkatapos ay mahina niyang sinabi,

“Isang araw lang naman po.”

“Pagbigyan n’yo na kami.”

Hindi ko siya sinagot.

Sa halip ay tumingin ako kay Miguel.

“Sino ang nagpalit ng access code?”

Napabuntong-hininga siya.

“Maraming bisita, Ma’am.”

“Kailangan lang naming gawing mas convenient.”

“Sino ang nagbigay sa iyo ng pahintulot?”

“Wala naman pong masama.”

“Bago ang unit.”

“Mas mabuti ngang may tumira muna para mawala ang amoy ng pintura.”

Hindi ko napigilang matawa.

“Tumira?”

“Tinawag mo iyong ‘tumira’?”

“Binago mo ang security ng bahay ko.”

“Dinala mo rito ang buong pamilya mo.”

“Ginawa mong wedding venue.”

“Natulog kayo sa kama ko.”

“Ginamit ninyo ang kusina ko.”

“At ngayon sinasabi mong tinutulungan mo pa ako?”

Unti-unting tumahimik ang buong sala.

Lahat ng bisita ay nakatingin na sa amin.

Huminga nang malalim si Miguel.

Pagkatapos ay sinabi niya ang pinakanakakainsultong bagay na narinig ko sa buong buhay ko.

“Ma’am Andrea…”

“May problema kasi sa hotel.”

“Kinansela nila ang bridal suite namin.”

“Wala na kaming ibang mapuntahan.”

“Kaya hiniram ko muna ang unit ninyo.”

“Isang gabi lang.”

“Bukas pagkatapos ng kasal, aalis din kami.”

Tahimik ko siyang tiningnan.

Pagkatapos ay isang tanong lang ang ibinigay ko.

“Hiniram?”

Tumango siya.

“Hiniram mo?”

“Oo.”

“Kailan ako pumayag?”

Hindi siya nakapagsalita.

Ang nanay niya na naman ang sumagot.

“Nakakahiya ka naman.”

“Wala namang gumagamit ng bahay mo.”

“Isang beses lang ikakasal ang anak ko.”

“Hindi ba puwedeng magbigay ka man lang ng kaunting konsiderasyon?”

Hindi ako sumagot.

Sa halip…

Dahan-dahan kong inilabas ang cellphone ko.

Isa-isang kinuhanan ng litrato ang sala.

Ang dining area.

Ang master bedroom.

Ang bagong access logs ng smart lock.

Ang wedding decorations.

At ang lahat ng pinsalang nakita ko.

Biglang namutla ang bride.

“Ano’ng ginagawa mo?”

“Binabastos mo ang privacy namin!”

Napatingin ako sa kanya.

“Privacy?”

“Nasa loob kayo ng bahay ko.”

“Kayo ang nagsasalita tungkol sa privacy?”

Lumapit si Miguel.

Ngayon ay wala na ang pekeng ngiti.

“Andrea…”

“Kailangan ba talagang sirain mo ang kasal ko?”

Tumingin ako sa paligid.

Sa bawat pulang bulaklak…

Sa bawat dekorasyong hindi ko naman pinayagan…

Sa bawat bakas ng sapatos sa sahig na ako ang nagbayad…

Saka ko siya tinitigan nang diretso sa mata.

“Ang sumira sa kasal mo…”

“Hindi ako.”

“Ikaw.”

Eksakto sa sandaling iyon…

May malakas na kalabog mula sa kusina.

CRASH!

Nabagsak sa sahig ang isa sa pinakamahal kong imported cast-iron cookware.

Nagkadurug-durog ito.

Sumilip ang isang tiyuhin ni Miguel mula sa kusina at walang pakialam na nagsabi,

“Pasensya na.”

“Nadulas lang.”

Huminga ako nang malalim.

Pagkatapos ay dahan-dahang binuksan ang contacts sa cellphone ko.

Hindi ako sumigaw.

Hindi ako nakipagtalo.

Hindi ako umiyak.

Isang numero lang ang pinindot ko.

At nang marinig ni Miguel ang unang salitang sinabi ko sa kabilang linya…

Unti-unting nawala ang kulay ng kanyang mukha.

“Hello…”

“Philippine National Police?”

“May gusto po akong i-report.”

At doon lamang niya napagtanto na ang buong kasal nila ay malapit nang mauwi sa isang bangungot na hindi nila kailanman makakalimutan…

Bahagi 2 – Ang Kasal na Unti-Unting Naging Eksena ng Isang Imbestigasyon

Hindi pa man ako nakakatapos magsalita sa telepono, narinig ko na ang boses ni Miguel na nanginginig.

“Andrea… huwag naman.”

“Pwede naman nating pag-usapan ito.”

Hindi ko siya nilingon.

Mahinahon kong sinabi sa dispatcher ang eksaktong address ng condominium sa Bonifacio Global City, Taguig.

Ipinaliwanag kong ang aking unit ay ilegal na inokupa ng isang real estate agent na may hawak ng access code, pinalitan ang security ng bahay, at kasalukuyang ginagamit ang aking ari-arian bilang venue ng kanilang kasal nang wala akong pahintulot.

Nang matapos ang tawag, unti-unting nag-iba ang ekspresyon ng lahat ng naroroon.

Kanina…

Masaya silang nagsasaya.

Ngayon…

Parang may malamig na hanging dumaan sa buong sala.

Lumapit ang bride na si Hannah.

Namumula na ang mga mata niya.

“Ma’am Andrea…”

“Puwede ba namang pagbigyan ninyo kami?”

“Pagkatapos nito, aalis din kami.”

“Promise.”

Tahimik ko siyang tiningnan.

“Hindi ikaw ang may problema.”

“Tinanong mo ba kung kaninong bahay ito bago ka rito natulog?”

Hindi siya nakasagot.

Lumipat ang tingin niya kay Miguel.

At doon ko unang nakita ang pagdududa sa kanyang mukha.

Samantala…

May isang matandang lalaki ang tumayo.

Mukhang ama ni Miguel.

“Naku, hija.”

“Huwag mong sirain ang kinabukasan ng anak ko.”

“Kung may nasira rito, babayaran naman.”

Napailing ako.

“Hindi pera ang pinag-uusapan.”

“Kundi tiwala.”

“Wala kayong karapatang pumasok dito.”

Bago pa makasagot ang lalaki…

Tumunog ang elevator.

Ilang sandali pa…

Dumating ang building administrator na si Mr. Dela Cruz kasama ang dalawang security personnel.

Pagpasok pa lamang nila…

Nanlaki na agad ang mga mata nila.

“Ma’am Andrea…”

“Kayo ba talaga ang may-ari?”

Tumango ako.

Iniabot ko ang digital copy ng titulo ng unit, ang purchase agreement, at ang authorization contract na nilagdaan ko sa PrimeNest Realty.

Tahimik na binasa ni Mr. Dela Cruz ang bawat pahina.

Pagkatapos ay tumingin siya kay Miguel.

“Sir…”

“Hindi kasama sa authorization na ito ang paggamit ng unit.”

“Mas lalong hindi para sa isang wedding reception.”

Piliting ngumiti si Miguel.

“Sir, emergency lang po kasi.”

“Nagkaaberya sa hotel.”

“Isang gabi lang.”

Malamig ang naging sagot ng administrador.

“Kahit isang oras.”

“Hindi pa rin puwedeng gawin.”

Biglang nagsimulang magbulungan ang mga bisita.

May ilan nang palihim na kumukuha ng cellphone.

May nagre-record.

May nagpi-picture.

Napansin iyon ni Hannah.

“Please…”

“Huwag ninyo kaming i-video.”

Ngunit huli na.

Ang dating masayang kasalan…

Ay unti-unti nang nagiging iskandalo.

Ilang minuto pa ang lumipas…

Tumigil ang isa pang elevator.

Dalawang pulis ang mabilis na lumabas.

Kasunod nila ang isa pang opisyal.

Tahimik na lumapit ang pinakamatandang pulis.

“Good afternoon.”

“Sino po ang complainant?”

“Ako.”

Lumapit ako.

Ipinakita ko ang lahat ng dokumento.

Pati ang history ng smart lock.

Pati ang mga larawan ng buong unit bago ako bumiyahe.

At ang mga bagong litrato na kuha ko ilang minuto lamang ang nakalipas.

Habang isa-isang tinitingnan ng pulis ang mga ebidensya…

Lalong namumutla si Miguel.

Maya-maya ay tumingin ang opisyal sa kanya.

“Ikaw ba ang real estate agent?”

“Opo.”

“May pahintulot ka bang gamitin ang unit?”

Tahimik.

“Inutusan ka ba ng may-ari?”

Tahimik pa rin.

“May kahit isang mensahe ba siyang nagsasabing maaari kang tumira rito?”

Wala.

Sa unang pagkakataon…

Hindi makatingin si Miguel sa mata ng pulis.

Si Hannah naman ay nagsimulang umiyak.

“Sir…”

“Hindi ko po alam.”

“Sinabi lang niya sa akin na pag-aari na raw ng kumpanya nila ang unit.”

Parang may sumabog sa loob ng sala.

Lahat ng kamag-anak ay sabay-sabay na lumingon kay Miguel.

“Ano?”

“Hindi ba sa inyo ang condo?”

“Akala namin ikaw ang may-ari!”

Napalunok si Miguel.

“Ano kasi…”

“Hindi ko naipaliwanag…”

Biglang sumigaw ang nanay niya.

“Bakit mo sinabi sa amin na condo mo ito?”

Wala pa ring maisagot si Miguel.

Tahimik na nagsalita ang pulis.

“Sir.”

“Kung totoo ang sinasabi ng complainant…”

“Hindi lang simpleng trespassing ang puwede mong harapin.”

“Lalo na kung ginamit mo ang access na ipinagkatiwala sa iyo para sa pansarili mong interes.”

Habang nagsasalita ang pulis…

May isa pang lalaking humahangos na dumating.

Halos hindi na siya makahinga.

Nakasuot siya ng corporate uniform ng PrimeNest Realty.

Siya si Ronald Villanueva, branch manager.

Pagkakita pa lamang niya sa loob ng unit…

Napahawak siya agad sa noo.

“Miguel…”

“Ano’ng ginawa mo?”

Nagmamadaling lumapit si Miguel.

“Sir…”

“Ipapaliwanag ko po.”

Ngunit itinulak siya ng manager.

“Hindi.”

“Ikaw ang magpapaliwanag sa pulis.”

Lumapit sa akin si Ronald.

Halatang nanginginig ang boses niya.

“Ma’am Andrea…”

“Humihingi po ako ng paumanhin.”

“Hindi namin alam ang ginagawa niyang ito.”

Ngunit hindi pa ako nagsasalita…

May isang security guard ang lumapit kay Mr. Dela Cruz.

“Sir…”

“May isa pa pong problema.”

“Lumabas po sa CCTV review…”

“Lumalabas na halos tatlong linggo nang ginagamit ang unit.”

Nanlaki ang mga mata ko.

“Ano’ng ibig mong sabihin?”

Iniabot niya ang tablet.

Nandoon ang mga recording.

Unang araw.

Pumasok si Miguel.

Kasama ang bride.

Ikalawang araw.

May delivery ng sofa.

Ikatlong araw.

May caterer.

Ikaapat.

May family dinner.

Ikalima.

May karaoke.

Ikaanim.

May mga batang tumatakbo.

Ikapitong araw.

May photoshoot pa sa balcony.

At habang tumatagal…

Lalong dumadami ang taong pumapasok sa unit ko.

Hindi iyon isang gabing “hiram.”

Tatlong linggo na pala nilang ginagamit ang bahay ko.

Tahimik ang buong sala.

Pati ang manager ng PrimeNest ay tila hindi makapaniwala.

Ngunit hindi pa roon natatapos.

Lumapit ang isang batang pulis.

“Sir…”

“May nakita pa po kami.”

“Habang chine-check namin ang sala…”

“May folder pong naiwan sa cabinet.”

Nagkatinginan kaming lahat.

Dahan-dahang binuksan ng pulis ang folder.

At ang unang dokumentong lumabas…

Ay nagpahinto sa paghinga ng lahat.

Isang lease agreement.

May litrato ng condominium.

May pirma.

May monthly rental.

At sa pinakailalim…

Nakasulat ang pangalan ng landlord.

Miguel Santos.

Tahimik akong tumingin sa kanya.

Hindi na siya makapagsalita.

Muling nagsalita ang pulis.

“Sir…”

“Ito ba ang pirma mo?”

Hindi siya sumagot.

Inilabas pa ng pulis ang tatlo pang kontrata.

Lahat…

Magkakaibang pangalan ng tenant.

Magkakaibang petsa.

Ngunit iisang unit lamang ang ipinauupa.

Ang condominium ko.

Unti-unting umatras ang branch manager.

Halos mawalan siya ng balanse.

“Miguel…”

“Ilang beses mo nang ginawa ito?”

Hindi sumagot si Miguel.

Ngunit sapat na ang katahimikan niya.

Dahil sa loob lamang ng ilang segundo…

Nabura ang lahat ng kasinungalingang itinayo niya sa loob ng maraming buwan.

At kasabay ng pagbagsak ng katahimikang iyon…

May isa pang pulis na mabilis na pumasok sa unit habang may hawak na cellphone.

“Sir!”

“Kinausap na po namin ang isa sa mga taong nakapangalan sa kontrata.”

“Papunta na raw siya rito…”

“Dahil naniniwala siyang siya ang legal na umuupa sa condominium na ito simula pa noong nakaraang buwan.”

Nagkatinginan ang lahat.

Si Miguel ay tuluyang namutla.

Dahil alam niyang…

Kapag dumating ang taong iyon…

May isa pang lihim na tuluyan nang mabubunyag.

Bahaging Wakas – Ang Totoong Presyo ng Isang Kasinungalingan

Parang huminto ang oras sa buong sala.

Lahat ng mata ay nakatutok sa pintuan.

Ilang segundo lamang ang lumipas, bumukas ang elevator.

Isang lalaking nasa apatnapung taong gulang ang mabilis na pumasok, may hawak na makapal na envelope at isang bungkos ng susi.

“Sir, ako po si Daniel Reyes,” hingal niyang sabi sa pulis. “Ako ang umuupa sa unit na ito.”

Tahimik ang buong silid.

Lumapit si Daniel at tumingin sa paligid.

Biglang nagbago ang ekspresyon niya.

“Nandito ang mga gamit ko…”

Tumuro siya sa guest room.

“Dalawang linggo na akong nagbabayad ng renta rito.”

Napakurap ang lahat.

“Ano?” halos sabay-sabay na bulalas ng mga kamag-anak ni Miguel.

Iniabot ni Daniel ang kontrata.

May resibo ng bank transfer.

May screenshots ng usapan.

May video pa ng turnover ng unit.

At sa bawat dokumentong ipinapakita niya…

Lalong lumalalim ang katahimikan.

Tahimik na tinanong ng pulis si Miguel.

“Ikaw ba ang tumanggap ng perang ito?”

Hindi na siya nakapagsinungaling.

Mahina siyang tumango.

Napaupo si Hannah sa sofa.

Hindi niya alam na sa buong panahong pinaplano nila ang kanilang kasal…

Ginagamit pala ni Miguel ang bahay ng ibang tao para kumita.

Hindi lang iyon.

Lumapit ang branch manager ng PrimeNest Realty.

“Miguel…”

“Ginamit mo ba ang pangalan ng kumpanya para makuha ang tiwala ng mga kliyente?”

Tahimik.

“Ginamit mo ba ang access ng kumpanya para pagkakitaan ang mga property ng mga may-ari?”

Tahimik pa rin.

Sapat na iyon.

Agad na sinabi ng manager sa harap ng mga pulis,

“Simula sa oras na ito, tinatanggal ka na ng PrimeNest Realty.”

“Wala ka nang anumang koneksiyon sa kumpanya.”

Napayuko si Miguel.

Unti-unting lumayo sa kanya ang sarili niyang pamilya.

Ang mga kaibigan niyang kanina lang ay nagtatawanan…

Tahimik nang nag-impake ng kanilang mga gamit.

Walang gustong madamay.

Lumapit si Hannah.

Tinanggal niya ang engagement ring.

Ipinatong iyon sa mesa.

“Mahal kita,” mahina niyang sabi.

“Pero hindi ko kayang pakasalan ang isang taong nagsimula ng buhay namin sa kasinungalingan.”

Tumalikod siya.

Kasunod ang kanyang mga magulang.

Isa-isa ring umalis ang lahat ng bisita.

Sa loob lamang ng kalahating oras…

Ang engrandeng kasalan ay naging isang tahimik na condominium na puno ng mga sirang dekorasyon at nagkalat na bulaklak.

Tinulungan ng building administration ang pulisya sa pagdodokumento ng lahat ng pinsala.

Sinuri ang bawat silid.

Kinuhanan ng larawan ang bawat gasgas, bawat sirang kagamitan, at bawat bagay na nawala.

Lumapit sa akin si Mr. Dela Cruz.

“Ma’am Andrea.”

“Huwag kayong mag-alala.”

“Tutulungan namin kayo sa lahat ng CCTV records at dokumentong kailangan ninyo.”

Ngumiti ako nang bahagya.

“Salamat.”

Makalipas ang ilang buwan…

Nagtapos ang lahat sa hukuman.

Sa pamamagitan ng mga video, access logs, bank records, at mga kontratang narekober ng pulisya, napatunayang paulit-ulit na ginamit ni Miguel ang tiwalang ipinagkaloob sa kanya upang pagkakitaan ang mga property na hindi niya pag-aari.

Inutusan siyang bayaran ang lahat ng napatunayang pinsala at ang mga nawawalang gamit.

Samantala, nagsagawa rin ng malawakang imbestigasyon ang PrimeNest Realty at nagpatupad ng mas mahigpit na sistema sa paghawak ng mga susi at access code upang hindi na maulit ang ganoong pangyayari.

Pagkalipas ng anim na buwan…

Muli akong bumalik sa condominium.

Tahimik na ulit ang hallway.

Wala na ang mga dekorasyon.

Wala na ang ingay.

Wala na rin ang masasakit na alaala na dati’y bumungad sa akin sa bawat sulok ng bahay.

Sa halip…

May bagong pintura.

May bagong sofa.

May mga halamang inilagay sa balkonahe.

Habang nakatanaw ako sa skyline ng Taguig, tumunog ang cellphone ko.

Mensahe iyon mula kay Daniel.

“Salamat, Andrea. Kung hindi ka lumaban, baka marami pa kaming naloko.”

Napangiti ako.

Noon ko napagtanto na ang pinakamahalagang naibalik sa akin ay hindi ang mamahaling kasangkapan o ang magarang condominium.

Kundi ang katiyakang hindi dapat manahimik kapag may taong umaabuso sa tiwala ng iba.

Ang bahay ay maaaring ayusin.

Ang mga sirang kasangkapan ay maaaring palitan.

Ngunit ang tiwala, kapag sinira, ay may kapalit na pananagutan.

At iyon ang pinakamahal na presyo na binayaran ni Miguel sa araw na pinili niyang gawing venue ng kanyang kasal ang bahay ng iba.

WAKAS