Tatlong Taon Kaming LDR ng Boyfriend Ko, Pero Tuwing Bibisitahin Ko Siya, Laging Kasama ang Best Friend Ko—Hanggang Isang Umaga, Nakita Kong Mas Inaalagaan Niya Ito Kaysa Sa Akin, At Isang Tawag ang Naglantad sa Kanilang Kasinungalingan
“Traffic pa ako, love. Mga thirty minutes pa bago ako makarating. Hintayin mo muna ako, ha?”
Iyon ang sinabi ng boyfriend ko habang nakatayo ako sa terminal, pagod, gutom, at may dalang mabigat na maleta.
Ang hindi niya alam, sampung metro lang ang layo ko sa sasakyan niya.
At kitang-kita ko kung paano niya hinaharangan ng kamay ang sikat ng araw para hindi magising ang babaeng natutulog sa passenger seat.
Ang babaeng iyon ay ang best friend ko.
Tatlong taon na kaming long-distance relationship ni Adrian Mendoza.
Nakatira ako sa Batangas habang nagtatrabaho siya sa Makati bilang isang project manager. Hindi madaling panatilihin ang relasyon namin. May mga gabing video call lang ang kapalit ng yakap, at may mga espesyal na okasyong kailangan naming ipagdiwang sa magkabilang dulo ng telepono.
Pero naniwala akong sulit ang lahat.
Tuwing bibisita ako sa Maynila, lagi niya akong sinusundo sa terminal. Hindi siya pumapalya.
May isa lang akong napapansin.
Palaging kasama ang matalik kong kaibigan na si Bianca Reyes.
Si Bianca ang kaibigan kong halos kapatid na ang turing ko. Magkakilala kami mula pa noong kolehiyo. Nang makahanap siya ng trabaho sa Makati, ako mismo ang nakiusap kay Adrian na tulungan siyang makapag-adjust.
“Love, pakitingnan-tingnan naman si Bianca. Wala siyang masyadong kakilala diyan,” sabi ko noon.
Ngumiti si Adrian.
“Siyempre. Best friend mo siya. Parang pamilya ko na rin.”
Hindi ko alam na balang araw, ang mga salitang iyon ang babalik para saktan ako.
Noong umagang iyon, alas-singko pa lang ay gising na ako.
Apat na oras ang biyahe ko papuntang Maynila. Hindi na ako nakapag-almusal dahil ayokong mahuli sa bus.
Sa maleta ko, may bagong polo na binili ko para kay Adrian. Tatlong gabing overtime ang kinailangan kong pasukan para may dagdag akong pera.
May reservation din ako sa isang restaurant sa BGC.
Matagal na naming pinagplanuhan ang araw na iyon.
Gusto kong maging espesyal ang pagkikita namin.
Pero nang makarating ako sa terminal, wala si Adrian sa karaniwang hinihintayan niya.
Tinawagan ko siya.
“Love, nasaan ka na?”
“Traffic pa ako, baby. Mga thirty minutes. Pasensya na.”
Napalingon ako sa parking area.
At doon ko nakita ang pamilyar niyang puting SUV.
Nasa driver’s seat siya.
Sa tabi niya, mahimbing na natutulog si Bianca, nakasandal sa jacket ni Adrian.
Bahagyang nakatagilid ang boyfriend ko, nakataas ang isang kamay para harangan ang araw na tumatama sa mukha ni Bianca.
Parang natatakot siyang may kahit anong makaistorbo sa pagtulog nito.
Nanlamig ang buong katawan ko.
Hindi ko ibinaba ang telepono.
“Talaga bang traffic ka?” mahina kong tanong.
“Oo, love. Malapit na. Magkape ka muna para hindi ka mainip.”
Pagkatapos, nakita kong gumalaw si Bianca.
Nagising siya sa tunog ng tawag.
Agad na inalalayan ni Adrian ang ulo niya at marahang ibinalik sa headrest.
Narinig ko ang boses niya sa kabilang linya.
“Si Camille ba ‘yon? Nandiyan na siya?”
“Oo,” sagot ni Adrian. “Pinaghihintay ko muna. Matulog ka pa. Kulang ka sa pahinga.”
Parang may mabigat na bagay na bumagsak sa dibdib ko.
Alam niyang apat na oras akong bumiyahe.
Alam niyang hindi pa ako kumakain.
Pero mas mahalaga sa kanya ang ilang minutong tulog ni Bianca.
Ibinaba ko ang tawag.
Sa sobrang gulo ng isip ko, binuksan ko ang Messenger.
Awtomatiko kong hinanap ang pangalan ni Bianca.
Siya kasi ang unang taong nilalapitan ko kapag may problema.
Pero habang nagta-type ako, napahinto ang mga daliri ko.
Paano ko sasabihin sa best friend ko na nasasaktan ako dahil sa best friend ko?
Binura ko ang mensahe.
Pagkatapos, nagpadala ako ng panibago.
“Bianca, nasaan ka ngayon?”
Mula sa kinatatayuan ko, nakita kong kinuha niya ang telepono mula sa ilalim ng jacket.
Ilang segundo lang, may sagot na.
“Nasa bahay ako, bes. Natutulog pa. Bakit?”
Napatitig ako sa screen.
Nasa bahay?
Eh sino ang babaeng nakaupo sa tabi ng boyfriend ko?
Nag-type ulit ako.
“Hindi pa dumarating si Adrian. Kanina pa ako naghihintay. Pwede mo bang tanungin kung nasaan na siya?”
Nakita kong ipinakita ni Bianca ang mensahe kay Adrian.
Magkalapit ang kanilang mga mukha habang binabasa iyon.
Pagkatapos, hinaplos ni Adrian ang buhok niya.
Maya-maya, may bagong reply.
“Natanong ko na, bes. Traffic daw talaga. Huwag mo masyadong tawagan habang nagda-drive. Delikado ‘yon. Konting pasensya lang.”
Hindi ko alam kung alin ang mas masakit.
Ang pagsisinungaling ng boyfriend ko?
O ang katotohanang kaya akong lokohin ng pinakamatalik kong kaibigan habang nakangiti?
Umupo ako sa tabi ng maleta.
Naalala ko ang nakaraang pagbisita ko.
Isang oras akong naghintay noon dahil traffic din daw si Adrian.
Si Bianca pa ang nag-message para sabihing huwag akong mainip.
Nang dumating sila, ako pa ang nag-alok na huwag na kaming lumabas para makapagpahinga si Adrian.
Niyakap niya ako noon.
“Ang swerte ko talaga sa ‘yo. Napaka-understanding mo.”
Ngayon ko lang naunawaan.
Baka hindi siya nagpapasalamat dahil mabait ako.
Baka nagpapasalamat siya dahil napakadali kong lokohin.
Makalipas ang ilang minuto, tumawag ulit si Adrian.
“Baby, malapit na ako. Lumabas ka na.”
Nakatitig ako sa sasakyan niyang hindi pa rin umaalis sa parking area.
“Saan ka banda?”
“Kakalabas ko lang ng expressway.”
Napapikit ako.
“Okay.”
Pumasok muna ako sa restroom para maghilamos.
Ayokong makita niyang umiiyak ako.
Ayokong magtanong siya kung anong nangyari dahil hindi ko alam kung kaya kong sabihin ang totoo.
Nang bumalik ako, mabilis na bumaba si Bianca sa passenger seat.
“Bes!”
Niyakap niya ako nang mahigpit.
Naamoy ko sa kanya ang pabango ni Adrian.
“Miss na miss kita!”
Hindi ako nakayakap pabalik.
Lumapit si Adrian at kinuha ang maleta ko.
“Bakit namumula mata mo?”
Bago pa ako makasagot, sumingit si Bianca.
“Pagod lang ‘yan. Apat na oras ba naman ang biyahe.”
Tumango si Adrian.
Hindi na siya nagtanong.
Ipinaupo niya ako sa passenger seat.
Mainit pa ang upuan mula sa katawan ni Bianca.
Habang umaandar ang sasakyan, biglang nagsalita ang best friend ko.
“Adrian, kain muna tayo sa restaurant sa may Pasig River. Craving ako ng shrimp!”
“Sige,” mabilis niyang sagot.
Napalingon ako.
“Love, may reservation tayo sa BGC. Remember? Eleven-thirty.”
Napabuntong-hininga si Adrian.
“Ang layo naman no’n. Pagod ka na nga sa biyahe, gusto mo pang bumiyahe ulit?”
“Pero napag-usapan na natin ‘yon.”
Biglang nagsalita si Bianca.
“Naku, Adrian! Hayaan mo si Camille. Kung saan niya gusto, doon tayo.”
Akala ko tapos na ang usapan.
Pero sumagot si Adrian.
“Bianca, kakagaling mo lang sa sakit ng tiyan. Hindi ka puwedeng kumain ng mga hilaw na pagkain doon.”
Pagkatapos, tumingin siya sa akin.
“Baby, next time na lang ‘yong reservation mo. Pagbigyan mo muna siya.”
Hindi ko na napigilan ang sarili ko.
“Bakit ako na lang palagi ang kailangang mag-adjust?”
Tumahimik sila.
“Tatlong taon na tayong LDR, Adrian. Gusto ko lang naman ng isang lunch na tayong dalawa. Hindi ba puwedeng umuwi muna si Bianca?”
Agad na namula ang mga mata ni Bianca.
“Sorry, bes. Hindi ko alam na sagabal pala ako.”
“Hindi iyon ang sinabi ko—”
“Adrian, ibaba mo na lang ako. Ayokong maging dahilan ng away ninyo.”
Pero hindi huminto si Adrian.
Sa halip, bigla niyang itinabi ang sasakyan at mariing nagpreno.
“Camille, ano ba talaga ang problema mo?”
Napatingin ako sa kanya.
“Ikaw ang nagsabing alagaan ko si Bianca! Ngayon, nagagalit ka dahil ginagawa ko ang hiningi mo?”
“Hindi ko sinabing unahin mo siya kaysa sa akin!”
“Alam mo bang maaga siyang gumising para sunduin ka? Kulang na kulang siya sa tulog! Tapos gusto mo siyang pababain?”
Napatawa ako nang mapait.
“Ako, Adrian? Alas-singko akong gumising. Apat na oras akong bumiyahe. Hindi pa ako kumakain. Pero siya ang naaawa ka?”
“Tumigil ka na, Camille!”
At doon ko ginawa ang bagay na hindi nila inaasahan.
Kinuha ko ang telepono ko.
Binuksan ko ang video na palihim kong na-record habang nakatayo sa terminal.
Makikita roon si Adrian na nakaupo sa parking area habang kausap ako sa telepono.
Makikita rin si Bianca na natutulog sa tabi niya.
Pagkatapos, pinatugtog ko ang recording ng boses niya.
“Traffic pa ako, love. Mga thirty minutes pa bago ako makarating.”
Namutla si Adrian.
Napatakip sa bibig si Bianca.
Tumingin ako sa kanilang dalawa.
“Ngayong alam ninyong nakita ko ang lahat, sabihin ninyo sa akin—gaano na katagal ninyo akong ginagawang tanga?”
BAHAGI 2 — BUONG KUWENTO PARA SA WEBSITE
Hindi agad nakasagot si Adrian.
Nakatitig lamang siya sa telepono kong hawak, habang si Bianca ay biglang yumuko at nagsimulang magkunwaring naghahanap ng kung ano sa bag niya.
Sa unang pagkakataon mula nang makilala ko silang dalawa, wala silang nakahandang paliwanag.
“Camille,” mahinang sabi ni Adrian, “hindi ‘yan ang iniisip mo.”
Napatawa ako.
Hindi dahil nakakatawa.
Kundi dahil iyon ang pinakawalang-kuwentang sagot na maaari niyang ibigay.
“Alin ang hindi ko dapat isipin? Na nagsinungaling kang traffic ka? Na pinaghintay mo ako para hindi magising si Bianca? O na pareho kayong nagsinungaling tungkol sa kung nasaan kayo?”
“Hindi naman kailangang palakihin ito.”
“Hindi kailangang palakihin?”
Naramdaman kong nanginginig ang boses ko.
“Adrian, nasa sampung metro lang ako mula sa kotse mo. Nakikita kita habang nagsisinungaling ka sa akin.”
Napahawak siya sa manibela.
“Gusto ko lang makapagpahinga si Bianca. Pagod siya.”
“Alam ko.”
Napatingin siya sa akin.
“Alam kong pagod siya. Narinig ko mismo kung paano mo siya pinatulog ulit. Ang gusto kong malaman, bakit kailangan mo akong lokohin para magawa iyon?”
Wala siyang naisagot.
Sa likod, nagsimulang umiyak si Bianca.
“Camille, sorry. Kasalanan ko. Sinabi ko kay Adrian na huwag muna akong gisingin.”
Humarap ako sa kanya.
“Kung iyon lang ang problema, bakit sinabi mong nasa bahay ka?”
Napahinto ang pag-iyak niya.
“Hindi ko alam kung paano sasabihin—”
“Ang dali lang sabihin, Bianca. ‘Bes, kasama ko si Adrian. Nasa terminal na kami.’ Ilang segundo lang iyon.”
Yumuko siya.
“Natakot akong magselos ka.”
Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa ulo ko.
“Bakit ka matatakot na magselos ako kung wala naman akong dapat pagselosan?”
Hindi siya sumagot.
At ang katahimikang iyon ang nagbigay sa akin ng sagot na matagal ko nang iniiwasang isipin.
Huminga ako nang malalim.
“Adrian, ibalik mo ako sa terminal.”
“Camille, huwag kang magdrama.”
“Hindi ako nagdadrama. Gusto kong bumaba.”
“Mag-usap muna tayo nang maayos.”
“Kanina pa ako nakikipag-usap nang maayos. Pero tuwing magsasalita ako, pinaparamdam ninyong ako ang masama.”
Tumingin siya sa rearview mirror.
Kay Bianca.
Hindi sa akin.
Maliit na kilos lamang iyon, pero sapat para tuluyang gumuho ang natitira kong pag-asa.
Dahil kahit sa sandaling kailangan kong marinig ang katotohanan, ang unang inalala niya ay ang reaksyon ni Bianca.
“Kung ayaw mong ibalik ako sa terminal, ibaba mo ako sa ligtas na lugar,” sabi ko.
Sa wakas, pinaandar niya ang sasakyan.
Walang nagsalita habang papunta kami sa isang coffee shop malapit sa terminal.
Pagkaparada, kinuha ko ang bag ko.
“Camille, sandali,” sabi ni Adrian.
“Bakit?”
“Hindi ba puwedeng ayusin natin ito?”
Tumingin ako sa kanya.
“Puwede. Pero magsimula ka sa katotohanan.”
Napabuntong-hininga siya.
“Wala kaming relasyon ni Bianca.”
“Kung ganoon, bakit parang siya ang girlfriend mo at ako ang bisita?”
Wala na naman siyang sagot.
Bumaba ako.
Hindi ko napansing sumusunod pala si Bianca hanggang marinig ko ang boses niya.
“Bes, please. Huwag mong sirain ang friendship natin dahil dito.”
Huminto ako.
“Friendship natin?”
Tumango siya habang pinupunasan ang luha.
“Matagal na tayong magkaibigan. Hindi ko kayang mawala ka.”
Tinitigan ko siya.
“Kung takot kang mawala ako, bakit mas madali para sa ‘yong magsinungaling kaysa sabihin ang totoo?”
Napalunok siya.
Pagkatapos, mahina niyang sinabi ang mga salitang nagpabigat lalo sa dibdib ko.
“Hindi ko naman sinasadyang maging malapit kami ni Adrian.”
Hindi ako agad nakapagsalita.
Dahil sa wakas, may umamin.
“Gaano kayo kalapit?”
“Camille…”
“Sabihin mo.”
Napatingin siya sa sasakyan.
Nakatayo na rin si Adrian sa labas.
Lumapit siya.
“Wala namang nangyari,” mabilis niyang sabi.
“Hindi ikaw ang tinatanong ko.”
Tumingin ako kay Bianca.
“Gaano kayo kalapit?”
Ilang segundo siyang tahimik.
“Palagi kaming magkasama pagkatapos ng trabaho.”
Naramdaman kong bumilis ang tibok ng puso ko.
“Gaano kadalas?”
“Halos araw-araw.”
Napapikit ako.
Halos araw-araw.
Samantalang ako, minsan lang sa ilang linggo kung makabisita.
“Ano pa?”
“Sabayan niya akong kumain. Minsan ihahatid niya ako. Kapag may problema ako, siya ang tinatawagan ko.”
Napatingin ako kay Adrian.
“Bakit hindi mo sinabi sa akin?”
“Alam mo namang tinutulungan ko siya.”
“Ang alam ko, tinutulungan mo siyang makapag-adjust sa trabaho. Hindi ko alam na halos araw-araw na kayong magkasama.”
“Wala naman akong ginagawang masama.”
Umiling ako.
“Kung wala kang ginagawang masama, bakit kailangan mong itago?”
Biglang nagsalita si Bianca.
“Camille, hindi naman lahat ng bagay kailangang i-report sa ‘yo.”
Napatingin ako sa kanya.
Kaninang nasa kotse kami, umiiyak siya at humihingi ng tawad.
Ngayon, para bang ako na naman ang may kasalanan.
“Hindi ko hinihinging i-report ninyo ang bawat kilos ninyo,” sagot ko. “Ang hinihingi ko lang ay huwag ninyo akong lokohin.”
Napakagat siya sa labi.
At doon ko naalala ang lahat.
Ang mga gabing hindi matawagan si Adrian dahil pagod daw siya.
Ang mga weekend na hindi kami makapag-video call dahil may trabaho raw siya.
Ang mga pagkakataong alam ni Bianca ang schedule niya kahit hindi ko alam.
Minsan, sinabi ko kay Bianca na nami-miss ko na si Adrian.
Sumagot siya noon, “Busy lang talaga siya, bes. Intindihin mo.”
Noon, inakala kong pinapagaan niya ang loob ko.
Ngayon, napaisip ako kung ilang beses niyang sinabi iyon habang kasama niya mismo ang boyfriend ko.
“May itatanong ako,” sabi ko.
Tumingin silang dalawa.
“Noong huli kong pagbisita, isang oras ninyo akong pinaghintay. Magkasama rin ba kayo noon?”
Hindi agad sumagot si Adrian.
Pero si Bianca, napayuko.
Sapat na iyon.
“Bakit?” tanong ko.
“Camille, kumain lang kami bago ka dumating,” paliwanag ni Adrian. “Hindi namin namalayang lumipas ang oras.”
Napahawak ako sa dibdib ko.
Noong araw na iyon, ako pa ang nag-alok na huwag na kaming mamasyal dahil akala ko pagod siya sa traffic.
Ako pa ang nagpasalamat sa pagsundo.
“Pinaniwala ninyo akong naipit ka sa kalsada.”
“Hindi ko gustong magalit ka.”
“Hindi mo gustong magalit ako, kaya nagsinungaling ka?”
Natahimik siya.
May mga luha nang dumadaloy sa pisngi ko, pero hindi ko na pinunasan.
“Alam mo kung ano ang pinakamasakit, Adrian? Hindi iyong magkasama kayo. Kundi iyong kaya ninyong pag-usapan kung paano ako paghihintayin habang alam ninyong pagod na ako.”
Lumapit siya at sinubukang hawakan ang kamay ko.
Umatras ako.
“Camille, mahal kita.”
Tatlong salitang matagal kong hinintay marinig nang harapan.
Pero sa pagkakataong iyon, parang wala na silang bigat.
“Kung mahal mo ako, bakit kailangan kong makipag-agawan para sa oras mo?”
“Hindi ka nakikipag-agawan.”
“Talaga? Kanina, isang simpleng lunch lang ang hinihingi ko. Pero mas pinili mo ang gusto ni Bianca.”
“May sakit kasi ang tiyan niya.”
“At ako? Hindi mo man lang tinanong kung kumain na ako.”
Napatingin siya sa akin.
Parang noon lang niya naalala.
“Hindi ka pa ba kumakain?”
Napatawa ako habang umiiyak.
“Alas-singko akong umalis. Sinabi ko sa ‘yo kagabi na sa Maynila na ako mag-aalmusal. Nakalimutan mo?”
Dahan-dahan niyang ibinaba ang tingin.
“Sorry.”
Napakasimple ng salitang iyon.
Pero hindi na nito kayang burahin ang nangyari.
Sa likod niya, umiiyak ulit si Bianca.
“Camille, please. Huwag ninyo akong pag-awayan.”
Humarap ako sa kanya.
“Hindi ikaw ang pinag-aawayan namin. Ang pinag-uusapan namin ay ang mga pinili ninyong gawin.”
“Pero hindi ko naman inagaw si Adrian!”
Napahinto ako.
Hindi ko pa siya inakusahan ng ganoon.
Siya mismo ang unang bumanggit.
“Bianca,” mahinahon kong sabi, “may gusto ka ba sa boyfriend ko?”
Nanlaki ang mga mata niya.
“Wala!”
“Kung wala, bakit parang mas mahalaga sa ‘yo ang nararamdaman niya kaysa sa nararamdaman ko?”
Hindi siya makatingin sa akin.
“Sabihin mo ang totoo.”
Ilang segundo ang lumipas.
Pagkatapos, halos pabulong niyang sinabi:
“Hindi ko alam kung kailan nagsimula.”
Parang huminto ang paligid.
“Anong ibig mong sabihin?”
Napaluha siya nang tuluyan.
“Hindi ko planong magkagusto sa kanya. Lagi lang siyang nandiyan kapag may problema ako. Siya ang sumusundo kapag gabi. Siya ang nakikinig kapag umiiyak ako. Hanggang sa…”
“Hanggang sa ano?”
Hindi niya natapos.
Hindi na kailangan.
Napatingin ako kay Adrian.
“Alam mo?”
Hindi siya sumagot.
“Adrian, alam mong may gusto sa ‘yo si Bianca?”
Dahan-dahan siyang tumango.
Pakiramdam ko ay may huling piraso ng puso kong nabasag.
“Kailan mo nalaman?”
“Matagal na.”
“Gaano katagal?”
“Mga ilang buwan.”
Napapikit ako.
Ilang buwan.
Ilang buwan na pala niyang alam na may nararamdaman ang best friend ko para sa kanya.
At sa halip na maglagay ng hangganan, mas lalo niya itong inilapit sa sarili niya.
“Bakit hindi mo sinabi sa akin?”
“Akala ko mawawala rin.”
“Pero hindi ka lumayo.”
“Kaibigan natin siya.”
“Kaibigan ko siya, Adrian. At boyfriend kita.”
Hindi siya makatingin sa akin.
“Hindi ko naman siya nililigawan,” sabi niya.
“Pero hinayaan mong umasa siya.”
Tahimik siya.
“At hinayaan mo rin akong maniwalang ako pa rin ang pinakamahalagang babae sa buhay mo.”
Nang sandaling iyon, nakita ko ang isang katotohanang mas masakit pa sa anumang pag-amin.
Maaaring wala pa silang opisyal na relasyon.
Maaaring wala pang nangyayaring pisikal sa pagitan nila.
Pero ang oras, atensyon, at pag-aarugang dapat ay bahagi ng relasyon namin ay unti-unti na niyang ibinibigay sa iba.
At ako, tatlong taon na naghihintay sa malayo, ay hindi man lang niya nabigyan ng katapatan.
Kinuha ko ang telepono ko at binuksan ang reservation.
Kinansela ko ang lunch na ilang linggo kong pinaghandaan.
Pagkatapos, humarap ako kay Adrian.
“Tapusin na natin.”
Napatingin siya sa akin na parang hindi niya narinig nang tama.
“Ano?”
“Ayoko na.”
“Camille, hindi puwedeng ganito lang. Tatlong taon tayo!”
“Alam ko.”
Naramdaman kong muling nangilid ang luha ko.
“Tatlong taon akong nagtiwala. Tatlong taon akong nag-ipon para makabisita. Tatlong taon akong umintindi kapag sinasabi mong pagod ka, busy ka, o wala kang oras.”
Lumapit siya.
“Bigyan mo ako ng chance.”
“Binigyan na kita ng maraming pagkakataon, Adrian. Hindi mo lang alam na pagkakataon pala ang bawat araw na pinili kong magtiwala.”
“Magbabago ako.”
Umiling ako.
“Hindi ko gustong manatili dahil lang natakot kang mawala ako nang mahuli kang nagsisinungaling.”
Sa unang pagkakataon, nakita kong tunay siyang natakot.
“Camille, mahal na mahal kita.”
Tumingin ako sa kanya.
“Kung totoo ‘yan, bakit kailangan ko pang makita sa sarili kong mga mata ang lahat bago mo amining may mali?”
Hindi siya nakasagot.
Lumapit naman si Bianca.
“Bes, sorry. Alam kong nasaktan kita.”
Tiningnan ko ang babaeng minsan kong itinuring na kapatid.
Naalala ko ang mga gabing sabay kaming nag-aaral.
Ang mga panahong siya ang unang nakakaalam ng mga pangarap ko.
Ang mga lihim na sa kanya ko lamang sinabi.
“Bianca, alam mo kung bakit mas masakit ang ginawa mo?”
Umiiyak siyang umiling.
“Dahil alam mo kung gaano ko siya kamahal.”
Hindi siya makapagsalita.
“Alam mo kung gaano ako nagsisikap para sa relasyon namin. Ikaw ang nakakaalam tuwing umiiyak ako dahil nami-miss ko siya.”
“Sorry…”
“Pero habang kinukuwento ko sa ‘yo kung gaano ko siya nami-miss, ikaw pala ang nakakasama niya.”
Tuluyan siyang napahagulgol.
Hindi ko na siya niyakap.
Hindi dahil gusto ko siyang saktan.
Kundi dahil sa pagkakataong iyon, kailangan ko munang protektahan ang sarili ko.
Kinuha ko ang maleta ko mula sa likod ng sasakyan.
Inalok ako ni Adrian na ihatid pauwi.
Tumanggi ako.
Bumalik ako sa terminal at bumili ng tiket pauwi ng Batangas.
Habang naghihintay ng bus, binuksan ko ang maleta.
Nakita ko ang bagong polo na regalo ko sana sa kanya.
Maayos pa rin itong nakatupi, may kasamang maliit na card.
“Para sa lalaking pipiliin ko araw-araw, kahit gaano tayo kalayo.”
Matagal kong tinitigan ang sulat.
Pagkatapos, dahan-dahan ko itong tinupi at ibinalik sa loob.
Hindi ko itinapon ang polo.
Hindi ko rin ibinigay kay Adrian.
Ibabalik ko na lang ito sa tindahan kung maaari.
Dahil naisip kong hindi kailangang maging alaala ng sakit ang lahat ng pinaghirapan ko.
May halaga ang oras ko.
May halaga ang pagod ko.
At higit sa lahat, may halaga ako.
Pagdating ko sa Batangas, sunod-sunod ang mga tawag ni Adrian.
May mga mensahe rin si Bianca.
Hindi ko agad binasa.
Kumain muna ako.
Naligo.
At natulog nang mahaba.
Sa unang pagkakataon pagkatapos ng maraming buwan, hindi ko kailangang maghintay ng goodnight message mula sa isang taong hindi ko sigurado kung nagsasabi ng totoo.
Makalipas ang ilang araw, binasa ko ang huling mensahe ni Adrian.
“Camille, alam kong huli na, pero naiintindihan ko na ngayon. Hindi ko napansing unti-unti na pala kitang pinaparamdam na pangalawa ka lang. Sorry. Hindi mo deserve iyon.”
Matagal kong tinitigan ang screen.
Pagkatapos, sumagot ako.
“Salamat sa pag-amin. Sana matutunan mong maging tapat sa susunod mong mamahalin.”
Wala na akong idinagdag.
Hindi ko na rin tinanong kung sila na ba ni Bianca.
Dahil naunawaan kong hindi ko kailangang malaman ang susunod na kabanata ng buhay nila para masimulan ang bago sa akin.
Isang buwan ang lumipas.
Bumalik ako sa karaniwan kong buhay.
Nagtrabaho.
Nakipagkita sa mga kaibigan.
Muling nagplano ng mga bagay na matagal kong ipinagpaliban dahil inuuna ko ang pagbiyahe papuntang Maynila.
May mga gabing umiiyak pa rin ako.
May mga umagang gusto kong tawagan si Adrian.
Pero tuwing naiisip kong bumalik, naaalala ko ang sarili kong nakatayo sa terminal, hawak ang mabigat na maleta, habang ang taong mahal ko ay mas pinipiling protektahan ang tulog ng ibang babae kaysa harapin ako nang tapat.
At unti-unti, humupa ang sakit.
Hindi dahil nakalimutan ko ang nangyari.
Kundi dahil natutunan kong hindi kailangang magmakaawa para sa pagmamahal na nararapat namang ibigay nang kusa.
Isang hapon, habang nagkakape ako mag-isa, nakita ko ang litrato ng isang lumang biyahe namin ni Adrian.
Pareho kaming nakangiti.
Hindi ko ito binura.
Tiningnan ko lang sandali.
Pagkatapos, isinara ko ang gallery at ipinagpatuloy ang pag-inom ng kape.
Dahil sa wakas, kaya ko nang alalahanin ang isang magandang nakaraan nang hindi kinakailangang balikan ang taong nanakit sa akin.
At doon ko naunawaan ang pinakamahalagang aral ng tatlong taong relasyon namin.
Hindi distansya ang sumira sa pagmamahalan namin. Ang sumira rito ay ang mga kasinungalingang itinago sa likod ng tiwala.
Mensahe sa mga mambabasa
Hindi mo kailangang makipagkompetensya sa ibang tao para makuha ang oras, respeto, at katapatan ng taong nagsasabing mahal ka niya.
Ang tunay na pagmamahal ay hindi lamang nasusukat sa matatamis na salita, kundi sa maliliit na pagpiling ginagawa kahit walang nakakakita.
At kung dumating ang araw na kailangan mong pumili sa pagitan ng taong mahal mo at ng sarili mong dignidad, tandaan mo ito:
Hindi kabiguan ang paglayo sa taong paulit-ulit kang ginagawang pangalawang pagpipilian. Minsan, iyon ang unang pagkakataong tunay mong pinili ang iyong sarili.
