Tatlong Araw Bago ang Turnover ng Bahay, Nalaman Kong Balak Akong Iwan ng Asawa Ko—Pero ang Visitor Log ang Naglantad ng Mas Malaking Plano ng Sarili Niyang Pamilya
Bahagi 3
Dumating ang Linggo na parang walang nangyari.
Alas-nuwebe pa lang ng umaga, may tatlong sasakyan nang nakapila sa labas ng subdivision. May dalang bilao ng pancit ang isang tiyahin ni Dennis, dalawang tray ng lumpia ang pinsan niya, at isang malaking kahon ng cake na may nakasulat na “New Home, New Blessings.”
Si Mama Nena ang pinakamaayos ang bihis. Naka-cream na blouse siya at bagong kulot ang buhok. Nakita ko siyang nakangiti habang kinukuwentuhan ang mga kamag-anak sa waiting area ng guardhouse.
“Sa baba ako para hindi na mahirapan sa hagdan. Si Joy sa isang room kasama ang mga bata. Maluwag naman.”
Hindi pa niya ako napapansin.
Nasa loob ako ng kotse, ilang metro ang layo, at gusto kong umalis.
Iyon ang bahagi ng kuwento na hindi ko ipinagmamalaki. Ilang araw kong inisip na haharapin ko sila nang matapang. Pero nang makita ko ang mga taong may dalang pagkain, mga batang naka-Sunday clothes, at si Mama Nena na masayang nag-aayos ng mga plato sa likod ng van, bigla akong nahiya.
Hindi dahil mali ang ginawa kong pagkansela.
Nahiya ako dahil alam kong ilang minuto na lang, babagsak sa harap ng lahat ang kasinungalingan ng pamilyang minsan ay tinawag ko ring akin.
Bago pa ako makapagdesisyon, lumapit sa kotse ko ang subdivision administrator.
“Ma’am Lia, nandito na rin po si Sir Dennis. We already informed him na cancelled na ang scheduled turnover at revoked ang guest access. Siya po ang humihingi na kayo raw ang kumausap sa family.”
Pagbaba ko, sinalubong ako ni Dennis.
Namumula ang mukha niya.
“Ano’ng ginawa mo?”
Hindi iyon “Bakit?”
Hindi iyon “Anong nangyari?”
“Ano’ng ginawa mo?”
Doon ko nalaman na nakita na niya ang cancellation email.
“Hindi na matutuloy ang turnover.”
“Baliw ka ba? Alam mo kung magkano na nailabas natin?”
“Natin?”
Napatingin siya sa mga kamag-anak sa likod ko.
“Lia, huwag dito.”
Si Mama Nena ang lumapit.
“Ano raw ang hindi matutuloy?”
Walang sumagot.
Kaya ang administrator na ang mahinahong nagpaliwanag na walang turnover, walang move-in, at wala nang authorization ang sinuman na pumasok sa Unit 17 dahil nag-file ng cancellation ang registered buyer bago ang bank takeout.
Nawala ang ngiti sa mukha ni Mama Nena.
“Cancellation?”
Lumingon siya sa akin.
“Bakit mo kinansela ang bahay natin?”
“Hindi natin bahay iyon, Ma.”
Parang insulto ang dating sa kanya ng sagot ko.
“Anong hindi atin? Walong taon ka nang asawa ng anak ko.”
Murmur agad sa paligid. May tiyahing humawak sa braso ni Joy. May pinsang nagtanong kung prank ba iyon.
Lumapit si Dennis at mahina pero madiing nagsalita.
“Pwede ba sa bahay na lang natin pag-usapan?”
“Aling bahay?”
Hindi ko sinigaw. Hindi ko kailangang isigaw.
Kinuha ko ang folder sa kotse. Hindi iyon dramatic presentation. Walang projector. Walang abogado na biglang lalabas. Mga papel lang na kailangan kong dalhin dahil ayokong ako na naman ang palabasing nag-iimbento.
Una kong ipinakita kay Dennis ang visitor log.
“Anim na site visit na hindi mo sinabi sa akin. Occupancy planning. Appliance delivery. Lending officer.”
Sumabat si Joy.
“Excited lang kami. Sabi ni Kuya puwede naman kami muna—”
“Tahimik ka muna, Joy,” putol ni Dennis.
Doon ako lalong nainis.
“Huwag mo siyang patahimikin. Siya nga ang nakapangalan sa room list. Ako ang wala.”
Inilabas ko ang preliminary household list.
Ilang kamag-anak ang lumapit para makita.
Namula si Joy.
“Hindi final ’yan.”
“Alam ko. Kaya ko kinansela bago maging final ang kahit ano.”
Si Mama Nena ay biglang umiyak.
“Ganito na pala ang tingin mo sa amin? Mga parasite? Mga walang bahay?”
Hindi ko nasagot agad. Dahil iyon mismo ang trap na matagal kong kinatatakutan: kapag nagtakda ako ng hangganan, para bang kinakailangan kong patunayan na mabuti pa rin akong tao.
“Hindi ko kayo tinawag na parasite.”
“Pero pinaasa mo kami!”
Doon nagsalita ang isang lalaking pinsan ni Dennis na si Arman.
“Sandali, Tita. Pinaasa? Akala ko kay Dennis itong bahay.”
Natahimik si Mama Nena.
“Ano’ng ibig mong sabihin?” tanong ko.
Si Arman ang tila nagulat na ako mismo ay hindi nakakaalam.
“Si Tita kasi nagsabi sa amin na joint investment ninyo ni Dennis. Kaya nagbigay ako ng ₱80,000 noong June para sa pwesto sa garahe. Balak naming gawing pickup point ng online shop ng asawa ko. Advance daw para sa renovation.”
Parang may bagong pinto na bumukas sa loob ng ulo ko.
Napalingon ako kay Mama Nena.
“Anong ₱80,000?”
Mabilis siyang sumagot.
“Hindi naman bayad. Tulong lang iyon.”
“Hindi tulong,” sabi ni Arman. “May message ka sa akin. ‘Reserved na sa inyo ang gilid ng garahe.’”
Biglang nagsalita ang asawa ni Joy.
“Ma, pati ba si Arman kumuha ka ng pera?”
Doon nagsimulang magkagulo.
Si Joy mismo, nanginginig ang boses, ang nagsabing nagbigay sila ng ₱150,000 kay Mama Nena para sa pagpapagawa raw ng cabinet, partition, at sariling lababo sa ibabang bahagi ng bahay. Isang tiyahin naman ang nagsabing nag-abot siya ng ₱40,000 dahil pinangakuang puwede niyang itago roon ang paninda niya tuwing tag-ulan.
Kabuuang hindi bababa sa ₱270,000.
Lahat para sa isang bahay na hindi pa na-turnover.
Lahat tinanggap ng isang taong walang karapatang magpareserba ng kahit isang metro.
Napaatras si Dennis.
“Ma, sabi mo kay Joy lang galing ang pera.”
Umiyak nang mas malakas si Mama Nena.
“Ginawa ko lang naman para sa pamilya!”
“Nasaan ang pera?” tanong ni Joy.
“Pinambayad ko sa kailangan.”
“Anong kailangan?”
Walang sagot.
Doon ko inilabas ang huling papel na dala ko: kopya ng demand letter ng cooperative. Hindi ko ito ipinakita sa mga kamag-anak; kay Dennis ko lang iniabot.
“Akala ko ₱200,000 lang.”
Nanlaki ang mata niya nang makita niyang alam ko ang buong halaga.
“Binuksan mo phone ko?”
“Hindi phone mo ang problema ngayon.”
Si Arman, na hindi na makapaghintay, muling humarap kay Mama Nena.
“Tita, nasaan ang pera namin?”
Napahawak siya sa dibdib niya, pero hindi siya hinimatay. Hindi rin siya biglang nagkasakit gaya ng madalas mangyari sa mga kuwentong gusto ng madaling ending.
Umupo lang siya sa plastic chair sa guardhouse at tinakpan ang mukha.
Pagkaraan ng ilang segundo, nagsalita siya.
“Pinambayad ko sa hulog ni Joy.”
Napalingon si Joy.
“Ano?”
“Para hindi sila kasuhan.”
Si Dennis ang sumabog.
“Ma, bakit mo ginamit ang pera nila nang hindi sinasabi sa akin?”
At doon, sa harap ng mga tray ng pagkain at cake na hindi na madadala sa loob, sumagot ang biyenan kong buong panahon ay akala kong ang pinakamasamang ginawa ay ang planuhin kung paano ako pipilitin sa sarili kong housing loan.
“Dahil ikaw ang nagsabi sa akin na kapag nakalipat na tayo, si Lia na ang bahala sa susunod.”
Walang nagsalita.
Si Dennis ay nakatitig sa kanyang ina.
Ako naman ay nakatingin kay Dennis.
Dahil sa unang pagkakataon, hindi na niya kayang sabihing “excited lang si Mama.”
Bahagi 4
Hindi ko alam kung ano ang mas mahirap: ang mahuling niloloko ka, o ang marinig mong ang panloloko ay matagal nang pinag-uusapan na parang ordinaryong budget meeting.
Sa guardhouse, si Dennis ang unang umiwas ng tingin.
Hindi siya nagalit sa sinabi ng nanay niya. Hindi rin niya itinanggi agad.
Iyon ang pinakamasamang kumpirmasyon.
Pinauwi ko ang mga kamag-anak. Hindi ako nagtalumpati. Hindi ko rin ipinost sa Facebook ang screenshots. Ang subdivision administrator mismo ang humingi na huwag nang magtagal sa gate dahil nakakaabala na kami sa ibang residente. Ang mga bilao ng pagkain ay isinakay ulit sa mga sasakyan. Yung cake, dinala ni Arman sa bahay nila at ipinamahagi na lang daw sa mga bata.
Bago umalis si Joy, nilapitan niya ako.
“Lia, hindi ko alam na balak ka nilang iwan pagkatapos ng turnover.”
Tiningnan ko siya.
“Pero alam mong titira kayo roon nang hindi muna ako kinakausap.”
Napayuko siya.
“Oo.”
Iyon lang ang kailangan kong marinig.
Hindi lahat ng taong nananakit sa iyo ay pare-pareho ang kasalanan. Pero hindi ibig sabihin noon na kailangan mong gawing maliit ang sakit para mas madali silang patawarin.
Umuwi kami ni Dennis sa inuupahan naming condo nang magkahiwalay.
Pagdating ko, hindi ko muna siya pinapasok sa kuwarto. Umupo kami sa dining table na binili namin noong ikalawang taon ng kasal—iyong mesa kung saan kami nagplano ng bakasyon, nagbilang ng hospital bills, at minsang nag-away kung bibili ba ng air fryer.
Doon ko sinabi:
“Gusto kong marinig lahat. Isang beses. Walang ‘konti lang,’ walang ‘si Mama kasi,’ walang ‘pamilya naman.’”
Mahigit isang oras siyang tahimik bago nagsimulang magsalita.
Isang taon at tatlong buwan na pala ang utang.
Nang magsara ang food-cart business nina Joy at Mark, kulang sila ng pambayad sa equipment loan at working-capital loan. Si Mama Nena ang lumapit kay Dennis. Hindi raw makatulog si Joy. Natatakot daw mapahiya sa kamag-anak. Baka raw mawala sa private school ang mga bata. Baka raw masira ang pangalan ng pamilya.
Pumirma si Dennis bilang co-maker nang hindi ako sinasabihan.
Una raw niyang balak bayaran iyon mula sa bonus.
Pero lumaki ang penalties at atrasadong hulog.
Nang tanungin ko kung bakit umabot sa ₱1.27 milyon, umiyak siya.
“Hindi ko na kontrolado.”
“Pero kinontrol mo kung ano ang malalaman ko.”
Wala siyang sagot.
Pagkatapos, dumating ang bahay.
Doon nakita ni Mama Nena ang solusyon.
Kung makakalipat silang lahat sa Unit 17, mababawasan ang renta nina Joy. Hindi na rin kailangang magpadala ni Dennis buwan-buwan para sa inuupahang apartment ng nanay niya. Puwedeng pagsamahin ang gastos. Puwede raw akong kumbinsihing kumuha ng personal loan o mag-refinance sa hinaharap kapag may equity na ang bahay.
“Noong una tumanggi ako,” sabi ni Dennis. “Sabi ko hindi ka papayag.”
“Then?”
“Tapos sinabi ni Mama na lagi mo namang inuuna ang credit score, savings, retirement. Na kapag na-turnover na at nandun na kami, hindi mo pababayaan yung loan.”
“‘Kami’?”
Napapikit siya.
“Ma, Joy, mga bata… ako.”
“At ako?”
Hindi siya sumagot agad.
Doon na bumalik ang linyang nakita ko sa Messenger.
Habang nandyan pa siya.
“Galit ako sa iyo noon,” sabi niya. “Pakiramdam ko lahat ng tulong sa pamilya ko kailangan i-justify sa spreadsheet. Noong sinabi mong ayaw mo nang subukan ulit magkaanak at gusto mong mag-focus tayo sa retirement, pakiramdam ko iba na yung buhay na gusto mo sa gusto ko.”
Masakit iyon dahil may bahagi roong totoo.
Pagkatapos ng miscarriage, naging kontrolado ako sa pera. Kapag may emergency, may envelope. Kapag may hihiram, gusto ko may date kung kailan ibabalik. Kapag may family outing, tinatanong ko kung magkano ang share namin bago ako pumayag.
May pagkakataong humingi si Mama Nena ng ₱20,000 para sa birthday niya at tinanong ko kung bakit kailangang twenty thousand ang handa.
May pagkakataong gustong ipasok ni Dennis sa private school ang isang pamangkin at sinabi kong hindi puwedeng kami ang sumagot sa tuition dahil hindi iyon pang-isang buwan lang.
Hindi ako laging malambing.
Minsan, nagsasalita ako tungkol sa pera na parang lahat ng tao ay expense category.
Pero hindi ko pinirmahan ang pangalan niya nang palihim.
Hindi ko pinlano kung paano siya pipilitin gamit ang credit niya.
At hindi ako nagdesisyong aalis sa relasyon pagkatapos kong masigurong patuloy siyang magbabayad ng bahay na titirhan ng pamilya ko.
“Kung galit ka sa akin, bakit hindi mo sinabi?”
“Natakot ako.”
“Sa ano?”
“Na pipiliin mo yung pera kaysa sa amin.”
Napailing ako.
“Dennis, ang ginawa mo ay siguraduhin na wala na akong ligtas na paraan para piliin kayo.”
Hindi siya sumagot.
Kinabukasan, lumipat ako sa kapatid kong si Bea sa Muntinlupa. Dalawang maleta lang ang dinala ko. Naiwan kay Dennis ang condo rental hanggang matapos ang buwan.
Hindi ko ginawa iyon para takutin siyang habulin ako.
Umalis ako dahil sa unang pagkakataon, kailangan kong gumawa ng desisyong hindi nakabase sa kung gaano karaming taon na ang na-invest ko sa relasyon.
May tawag doon sa trabaho: sunk cost.
Nakakatuwang isipin na ilang taon akong gumagamit ng konseptong iyon sa business, pero sa sarili kong buhay, halos hindi ko makita.
Makalipas ang isang linggo, nakatanggap ako ng final computation mula sa developer.
Hindi ko nabawi ang lahat ng ₱680,000 na nailabas ko. Matapos ang applicable charges at mga item na nonrefundable ayon sa kontrata at stage ng account, mahigit ₱200,000 ang tuluyang nawala sa akin.
Masakit.
Ilang gabi akong nagising na iniisip kung dapat ba akong nagtiis na lang hanggang turnover, saka ko inayos ang problema.
Pero sa tuwing pumapasok iyon sa isip ko, binabasa ko ulit ang household list.
Buyer: Lia.
Occupants: silang lahat.
At naaalala ko kung bakit ako umatras.
Hindi lahat ng pagkalugi ay pagkatalo.
Minsan, iyon ang presyo ng paglabas bago maging mas mahal ang hawla.
Samantala, ang ₱270,000 na kinuha ni Mama Nena mula kina Arman, Joy, at isa pang kamag-anak ay naging hiwalay na gulo.
Hindi ako nakialam.
Sa family group chat, humingi si Arman ng malinaw na accounting. Si Joy naman ay humingi ng resibo kung saan napunta ang pera. Dahil hindi na puwedeng ituro sa akin ang lahat, napilitan si Mama Nena na ilabas ang mga deposit slip at payment receipts.
Lumabas na ₱190,000 ang ibinayad niya sa overdue account ni Joy.
Ang natitirang pera ay ginamit niya sa ilang buwan ng renta, gamot, at dating utang sa sari-sari store at isang kamag-anak.
Hindi siya magnanakaw na may lihim na bank account.
Mas pangkaraniwan ang totoo.
Takot siyang mawalan ng tirahan, takot mapahiya ang anak niya, at sanay siyang ayusin ang problema sa pamamagitan ng pagkuha ng kaunti rito at kaunti roon hanggang may ibang taong sumalo.
Iyon ang paraan niyang mabuhay.
At matagal siyang pinayagan ni Dennis.
Si Joy at Mark ay napilitang harapin ang cooperative nang direkta. Ibinenta nila ang natitirang freezer, food cart, at isang lumang motorcycle na ginagamit sa delivery. Hindi sapat iyon para burahin ang utang, pero nabawasan ang principal at nakipagkasundo sila sa restructuring na kaya nilang hulugan.
Si Dennis, bilang co-maker, hindi rin nakawala.
Kinailangan niyang bawasan ang personal expenses at ang perang dati niyang tahimik na ipinapadala sa iba’t ibang miyembro ng pamilya. Kumuha siya ng weekend claims-processing sideline na pinayagan ng kumpanya niya. Sa unang pagkakataon, ang utang na pinirmahan niya ay siya mismo ang kailangang harapin, hindi ako.
Si Mama Nena naman ay bumalik sa maliit niyang inuupahang unit sa Parañaque. Hindi siya pinalayas sa kalye. Hindi siya biglang naghirap nang parang pelikula.
Pero wala na iyong planong “sa baba ako.”
Wala na iyong bahay na ipinagmamalaki niya sa mga kamag-anak bago pa man namin hawakan ang susi.
At higit sa lahat, kailangan niyang isa-isang kausapin ang mga taong pinagkunan niya ng pera.
Tatlong buwan matapos ang nangyari, nag-message siya sa akin.
Hindi mahaba.
“Lia, hindi kita pipilitin bumalik kay Dennis. Mali ang ginawa ko. Akala ko kapag pamilya, puwedeng unahin ang kailangan namin bago ang pahintulot mo. Hindi pala pagmamahal iyon kapag ibang tao ang pinagdedesisyunan.”
Matagal kong tinitigan ang message.
Hindi ko siya binlock.
Hindi rin ako sumagot agad ng “okay na.”
Kinabukasan, nagsulat ako:
“Salamat sa pag-amin. Sana maayos ninyo ang utang. Pero hindi na ako babalik sa dating setup at hindi na ako magbibigay ng pera para tapalan ang mga obligasyong hindi ko pinili.”
Sumagot siya ng:
“Naiintindihan ko.”
Iyon ang unang pagkakataon sa halos isang dekada na hindi niya sinundan ng “pero.”
Kay Dennis, mas mahaba ang proseso.
Nag-couples counseling kami nang apat na session, hindi para siguraduhing magkakabalikan kami, kundi para malaman kung may natitira pang bagay na hindi namin nasasabi nang diretso.
Doon ko nalaman na matagal na pala siyang may sama ng loob sa akin dahil pakiramdam niya ako ang “financial adult” sa bahay at siya ang laging pinapaliwanagan.
Sinabi ko rin na matagal na akong napapagod na ako ang gumagawa ng emergency fund, retirement plan, at malalaking desisyon habang siya ang good cop sa pamilya niya.
Pareho kaming may resentment.
Pero hindi pareho ang ginawa namin sa resentment na iyon.
Ako, naging malamig at kontrolado.
Siya, nagsinungaling, pumirma ng utang nang palihim, at pumayag sa planong gamitin ang bahay bilang leverage laban sa akin.
Sa ikaapat na session, tinanong ng counselor kung gusto pa naming subukang buuin ulit ang pagsasama.
Si Dennis ang unang sumagot.
“Gusto ko.”
Ako ang sumunod.
“Ayaw ko na.”
Umiyak siya.
Umiyak din ako.
Pero hindi nagbago ang sagot ko.
Hindi dahil wala na akong pagmamahal.
Kundi dahil naintindihan kong puwedeng mahal mo pa ang isang tao at sabay na malaman na hindi na ligtas ibigay sa kanya ang pinakamalaking desisyon ng buhay mo.
Naghiwalay kami ng tirahan nang tuluyan. Dahil legal pa rin ang kasal namin, kumuha ako ng independent legal advice tungkol sa property, liabilities, beneficiary designations, at kung anong mga legal na opsyon ang aktuwal na available sa sitwasyon namin. Hindi ako nagkunwaring may instant “divorce” na parang nasa ibang bansa kami. Ang mahalaga sa akin noon ay malinaw ang finances at wala nang bagong obligasyong gagawin sa pangalan ko nang hindi ko nalalaman.
Nagbukas kami ng hiwalay na accounts para sa natitirang shared expenses na kailangan pang isara. Gumawa kami ng written inventory ng mga gamit sa condo. Ang security deposit sa renta ay hinati ayon sa aktuwal naming inilabas.
At may isang bagay na kusang ginawa ni Dennis.
Nagbigay siya sa akin ng signed written acknowledgment na babayaran niya, paunti-unti, ang kalahati ng cancellation loss na direktang nangyari dahil sa itinago niyang utang at occupancy plan.
Hindi ko iyon hiningi para yumaman.
Tinanggap ko dahil gusto kong makita kung kaya niyang gawin ang isang bagay na hindi puro salita.
Sa loob ng walong buwan, buwan-buwan siyang naghulog.
May mga buwan na maliit.
May dalawang buwan na na-late.
Pero hindi na niya ginamit si Mama, si Joy, o ang mga bata bilang dahilan.
Hindi nito inayos ang kasal namin.
Pero iyon ang unang malinaw na senyales na nagsimula siyang akuin ang sarili niyang desisyon.
Si Joy naman ay minsang dumalaw sa apartment na inuupahan ko na ngayon malapit sa opisina.
May dala siyang ensaymada.
“Hindi ko alam kung tatanggapin mo ako,” sabi niya.
“Depende kung uutang ka.”
Pareho kaming natawa, pero saglit lang.
Humingi siya ng tawad.
Sinabi niyang noong una, naniwala siyang okay lang dahil si Dennis naman daw ang nagsabing bahay nilang mag-asawa iyon. Nang makita niyang wala ang pangalan ko sa household list, hindi raw siya nagtanong dahil mas convenient sa kanya ang manahimik.
Iyon ang apology na mas pinaniwalaan ko.
Hindi niya sinabing wala siyang kasalanan.
Sinabi niyang pinili niyang huwag magtanong.
Hindi kami naging close pagkatapos noon. Pero naging civil kami. Para sa akin, sapat na iyon.
Isang taon matapos ang araw sa guardhouse, nadaanan ko ulit ang subdivision dahil may training kami sa Laguna.
Nakasanayan ko nang umiwas sa lugar, pero nang araw na iyon, hindi ko nilihis ang ruta.
May nakatira na sa Unit 17.
May maliit na bisikleta sa garahe at tatlong pares ng tsinelas sa labas. May halaman sa bintana. Hindi ko kilala ang pamilya.
Hindi ako bumaba.
Hindi rin ako nalungkot gaya ng inaasahan ko.
Ang pinakamasakit pala ay hindi nawala sa akin ang bahay.
Ang pinakamasakit ay muntik kong bayaran nang dalawampung taon ang isang lugar na matagal nang pinaghatian ng ibang tao bago pa ako nabigyan ng susi.
Ngayon, umuupa pa rin ako.
Mas maliit ang sala ko. Wala akong garahe. Kapag umuulan, kailangan kong maglakad mula parking hanggang lobby na may payong.
Pero bawat buwan na nagbabayad ako ng renta, alam ko kung ano ang binabayaran ko at kung sino ang nakatira sa espasyong iyon.
Walang secret room assignment.
Walang “habang nandyan pa siya.”
Walang taong naghihintay na ma-lock muna ako sa loan bago sabihin ang tunay nilang plano.
Hindi ko nakuha ang housewarming na pinangarap ko.
Ang nakuha ko ay mas mahalaga: ang kakayahang huwag ipagkamali ang pagiging mabuting asawa sa obligasyong akuin ang lahat ng problemang ayaw harapin ng ibang tao.
At mula noon, kapag may nagsasabi sa akin ng “pamilya naman,” hindi na ako agad nahihiya.
Nagtatanong muna ako:
“Kanino ang desisyon?”
“Kanino ang obligasyon?”
“At sino ang magbabayad kapag nagkamali?”
Dahil sa huli, hindi ang bahay ang kailangang bantayan ko.
Kundi ang karapatang pumili kung anong buhay ang papasukin ko.
