Sa Ospital Kung Saan Ako Inakalang Kaawa-awa, Lumabas Ang Katotohanang Matagal Ko Nang Itinatago At Ang Kasinungalingang Matagal Nilang Pinoprotektahan
Bahagi 3 — Sa Ospital Kung Saan Ako Inakalang Kaawa-awa, Lumabas Ang Katotohanang Matagal Ko Nang Itinatago At Ang Kasinungalingang Matagal Nilang Pinoprotektahan
Hindi ko maalala nang malinaw ang biyahe papunta sa ospital.
Ang natatandaan ko lang ay ang sirena ng ambulansiya, ang ilaw na paulit-ulit na dumadaan sa mukha ko, at ang boses ng nurse na sinasabing huminga ako nang malalim.
Gusto kong sabihin sa kanya na humihinga naman ako.
Ang problema, parang wala nang hangin sa loob ng dibdib ko.
Sa emergency room, sunod-sunod ang tanong.
Ilang buwan na ang pagbubuntis?
May pananakit ba?
May pagdurugo ba?
May hypertension ba?
May stress ba nitong mga nakaraang oras?
Sa tanong na iyon, napatawa ako.
Hindi malakas.
Hindi masaya.
Isang tunog lang na lumabas dahil hindi kaya ng katawan ko ang bigat ng sagot.
May stress ba?
Sa loob ng isang gabi, pinalayas ako ng asawa ko sa sariling bahay, dinala niya ang buntis niyang kabit, pinapirma ako sa waiver, at inakalang babalik ako dahil wala akong pera.
Kung iyon ay hindi stress, hindi ko alam kung ano ang tawag doon.
Maya-maya, lumabas ang doktor.
Si Dra. Villanueva.
Nasa edad singkwenta, mahinahon ang mukha, pero diretso ang tingin.
—Mariel, kailangan kitang kausapin nang malinaw.
Umupo siya sa tabi ng kama.
Hindi siya gumamit ng malalambot na paligoy-ligoy.
Iyon ang pinasalamatan ko.
—May signs ng severe fetal distress. Susubukan naming gawin ang lahat, pero kailangan mong maintindihan na delikado rin ang kondisyon mo.
Hinawakan ko ang kumot.
—Kasalanan ko ba?
Mabilis siyang umiling.
—Hindi.
Isang salita.
Pero iyon ang unang salitang hindi ako sinisi mula nang pumasok si Bianca sa bahay.
Hindi ko napigilang umiyak.
Tahimik lang sa una.
Tapos naging malakas.
Hindi para kay Adrian.
Hindi para sa kasal.
Para sa batang ilang buwan kong kinausap tuwing gabi.
Para sa batang hindi pa nakakita ng liwanag, pero nauna nang nadaplisan ng kadiliman ng mga matatanda.
Sa mga sumunod na oras, ginawa ng ospital ang lahat.
Pero hindi lahat ng bagay ay naibabalik ng medisina.
Minsan, ang katawan mismo ang napapagod.
Minsan, ang buhay na pinanghawakan mo ay dumadaan lang sa palad mo, sandali, mainit, totoo, tapos aalis din.
Nang sinabi sa akin ng doktor na hindi nakaligtas ang anak ko, hindi ako sumigaw.
Hindi ako nagwala.
Tumingin lang ako sa kisame.
Parang may kung anong parte sa akin ang humiwalay at umupo sa malayo, pinapanood ang sarili kong mabasag.
Kinabukasan, dumating si Ate Lina.
Hindi ko alam kung paano niya nalaman.
Siguro si Kuya Ben ang tumawag.
May dala siyang maliit na bag, tubig, at rosaryo.
Pagpasok niya sa kwarto, hindi siya nagsalita agad.
Lumapit lang siya at hinawakan ang kamay ko.
Doon ako tuluyang bumigay.
—Ate, wala na siya.
Sabi ko.
Tumango siya habang umiiyak.
—Alam ko, Ma’am. Alam ko.
Hindi niya sinabi ang mga gasgas na salita.
Hindi niya sinabing may dahilan ang lahat.
Hindi niya sinabing magiging okay din ako agad.
Umupo lang siya sa tabi ko, at sa mundong puno ng taong gustong kontrolin ang kuwento ko, siya lang ang nanatiling tahimik para pakinggan ang sakit ko.
Ikalawang araw ko sa ospital nang dumating si Adrian.
May hawak siyang bulaklak.
White lilies.
Bulaklak na mas bagay sa burol kaysa paghingi ng tawad.
Nasa likod niya si Bianca.
Nakasuot siya ng loose dress, sunglasses sa ulo, at mukha siyang inis na inis na kailangan niyang pumunta.
—Mariel.
Sabi ni Adrian.
Hindi ako tumingin agad.
Si Ate Lina ang tumayo.
—Sir, hindi po puwede—
—Pamilya ako.
Putol niya.
Doon ako tumingin.
—Hindi na.
Tumigil siya.
Parang hindi niya inaasahang iyon ang unang sasabihin ko.
—Mariel, please. Huwag ngayon.
—Bakit?
Tanong ko.
—Dahil may namatay? Ngayon mo naalala na may pamilya ka?
Namilipit ang mukha niya.
—Nalaman ko lang kaninang umaga.
—Kaninang umaga mo lang nalaman na buntis ako?
Tumahimik siya.
Si Bianca ang sumabat.
—Ate, hindi namin ginusto ang nangyari.
Tumingin ako sa tiyan niya.
—Sana totoo iyan.
Napaatras siya nang bahagya.
—Ano ang ibig mong sabihin?
Hindi ko siya sinagot.
Kinuha ko ang phone ko.
Binuksan ko ang isang file.
Audio recording iyon.
Hindi mula sa sala.
Mula sa tawag ni Bianca sa akin dalawang araw bago ang Media Noche.
Hindi ko sinagot noon, pero nag-iwan siya ng voicemail.
Akala niya siguro hindi ko pakikinggan.
Akala niya siguro sapat na ang pagpapanggap na mabait sa harap ni Adrian.
Pinindot ko ang play.
Lumabas ang boses niya, malinaw at mababa.
—Ate Mariel, mas mabuti kung ikaw na ang kusang umalis. Alam naman natin pareho na hindi na ikaw ang pinipili niya. At kung iisipin mo, delikado ang buntis na laging umiiyak. Baka kung ano pa ang mangyari sa dinadala mo.
Tumigas ang mukha ni Adrian.
Tumingin siya kay Bianca.
—Ano ito?
Namula si Bianca.
—Hindi ganyan ang ibig kong sabihin.
Hindi ako huminto.
May kasunod pa ang recording.
—Kapag nawala ang anak mo, mas madali na rin sa lahat. Hindi mo na kailangan kumapit kay Adrian. At ako, hindi na kailangang makipag-agawan.
Tumahimik ang buong kwarto.
Si Ate Lina ay napasapo sa bibig.
Si Adrian naman ay parang hindi makahinga.
—Bianca.
Mahina niyang sabi.
—Sinabi mo ito?
Umiiyak agad si Bianca.
Mabilis.
Sanay.
—Galit lang ako noon. Natakot ako. Mahal kita, Adrian. Iniisip ko lang ang baby natin.
Baby natin.
Doon ako ngumiti.
Pagod na pagod, pero ngumiti pa rin.
—Sigurado ka?
Tumingin siya sa akin.
—Ano na naman ang ipinapahiwatig mo?
Kinuha ko ang isa pang dokumento.
Hindi ko iyon ipinakita sa kanya.
Ipinakita ko kay Adrian.
Screenshot iyon mula sa isang thread ng emails na aksidenteng na-forward sa akin ng assistant ni Adrian noong nakaraang buwan.
May attachment doon na ultrasound image.
Noong una, hindi ko pinansin.
Pero nang makita ko ang pangalan sa corner ng file, hindi Bianca Reyes ang nakalagay.
Pangalan iyon ng pinsan niyang nurse sa Batangas.
At ang date ng ultrasound ay tatlong buwan bago pa raw siya unang nakilala ni Adrian.
Hindi iyon matibay na ebidensiya para sa lahat.
Pero sapat para magbukas ng pinto.
At nang nagtanong ako sa tamang tao, marami pang sumunod na lumabas.
Hindi buntis si Bianca noong una niyang sinabi kay Adrian.
Naging buntis siya kalaunan, oo.
Pero hindi sigurado kung kay Adrian.
May dati siyang kinakasamang contractor sa Batangas, si Ramil, na biglang nawala matapos siyang bigyan ng pera.
Nalaman ko iyon hindi dahil iniimbestigahan ko siya para siraan.
Nalaman ko iyon dahil noong nilapitan ng Velasco Prime ang isang supplier sa Batangas para sa packaging materials, ang pangalan ni Bianca ang lumabas sa isang reklamo tungkol sa unpaid loan at falsified medical reimbursement.
May mga taong akala nila ang mundo ay maliit lang kapag sila ang naninira.
Pero kapag sila na ang hinahanap ng katotohanan, bigla nilang malalaman na masyadong maliit ang mundo para pagtaguan.
—Photoshop lang iyan!
Sigaw ni Bianca.
—Sinisiraan niya ako!
Tumingin si Adrian sa akin.
—Mariel, saan mo nakuha ito?
—Sa mga taong mas maingat kaysa sa iyo.
Mahina kong sagot.
—At sa mga taong hindi mo pinapansin dahil akala mo wala silang halaga.
Dumilim ang mukha niya.
—Hindi ito ang oras.
—Tama.
Sabi ko.
—Hindi ito ang oras para ayusin mo ang buhay mo. Tapos na ang oras na iyon.
Dumating si Dra. Villanueva sa pinto.
Kasama niya ang hospital social worker.
Hindi ko sila tinawag para sa drama.
Tinawag ko sila dahil kailangan kong mag-file ng incident report tungkol sa emotional coercion habang buntis ako, at kailangan kong documented ang nangyari bago pa ito burahin ni Adrian gamit ang pera at pangalan niya.
Tumayo si Adrian.
—Mariel, huwag mong palakihin ito.
Bumalik ang lumang linya.
Huwag palakihin.
Huwag gumawa ng eksena.
Huwag magsalita.
Huwag istorbohin ang reputasyon ng pamilya.
Ngayon, hindi na ako ang babaeng iyon.
—Lumabas ka.
Sabi ko.
Hindi siya gumalaw.
—Asawa mo pa rin ako.
—Sa papel, siguro.
Sabi ko.
—Pero sa gabing kailangan kitang maging tao, pinili mong maging bangungot.
Hindi siya nakasagot.
Si Bianca ang humikbi nang mas malakas.
Pero wala nang naniniwala sa luha niya sa kwartong iyon.
Paglabas nila, akala ko matatapos muna ang araw.
Pero pasado alas singko ng hapon, tumawag ang abogado kong si Atty. Sison.
Matagal ko na siyang kilala.
Siya ang tumulong sa akin noong unang beses akong nagbukas ng business registration para sa creative studio ko, gamit ang pangalan kong hindi alam ni Adrian.
—Mariel.
Sabi niya.
—Nakuha na namin ang kopya ng waiver.
—Okay.
—Hindi okay.
Tumigil ang paghinga ko.
—Bakit?
—Dinala ni Adrian sa notary ngayong umaga. Sinubukan nilang palabasing kahapon ka pumirma sa harap ng witness. May pekeng witness signature.
Pumikit ako.
Kahit sa araw ng pagkawala ng anak ko, hindi pa rin siya tumigil.
—Ano ang puwede nating gawin?
Tahimik si Atty. Sison ng isang segundo.
Pagkatapos, malamig ang boses niyang sumagot.
—Ngayon? Hindi na lang ito annulment issue. May fraud na tayo.
Hawak ko ang phone, at sa unang pagkakataon matapos ang mahabang gabi, hindi luha ang dumaloy sa loob ko.
Galit.
Malinis.
Matigas.
Buhay.
—Atty.
Sabi ko.
—I-file natin lahat.
—Sigurado ka?
Tumingin ako sa maliit na rosaryong iniwan ni Ate Lina sa tabi ng kama.
Tapos tumingin ako sa medical bracelet sa pulso ko.
—Oo.
Sabi ko.
—Kung gusto niyang gawing papel ang buhay ko, ipapakita ko sa kanya kung gaano katalas ang papel kapag ebidensiya na ang tawag dito.
