Sa Harap ng Boardroom, Inakala Niyang Isa Pa Rin Akong Batang Puwedeng Sigawan, Hanggang Lumabas ang Pirma ng Patay
Bahagi 3: Sa Harap ng Boardroom, Inakala Niyang Isa Pa Rin Akong Batang Puwedeng Sigawan, Hanggang Lumabas ang Pirma ng Patay
Dumating si Rene sa bedspace bago mag-alas-nuwebe ng gabi.
Hindi ko alam kung paano niya nahanap ang lugar.
Siguro tinanong niya si Mama.
Siguro sinundan niya ang messenger na nagdala ng ilan kong damit.
Siguro talagang ganoon ang klase ng lalaking sanay pumasok sa buhay ng iba nang walang paalam.
Nasa ikalawang palapag ang bedspace.
Makitid ang hagdan.
Amoy detergent, pritong tuyo, at pagod ng mga estudyanteng gumagapang sa pangarap.
May apat na double deck sa kuwarto.
May maliit na electric fan.
May isang cabinet na kalahati lang ang puwede kong gamitin.
Pero nang gabing iyon, mas naging bahay pa iyon kaysa sa bahay na pinagtulakan sa akin palabas.
Kumatok siya nang malakas.
Hindi katok ng bisita.
Katok ng taong naniningil.
Pagbukas ko ng pinto, nakita ko siyang nakapolo shirt, may dalang brown envelope, at nakangiting parang barangay captain na may hawak na utos.
Nasa likod niya si Mama.
Walang make-up.
Walang bridal glow.
Namamaga ang mata.
—Thea, anak, pirmahan mo na. Para matapos na.
Hindi ko siya pinapasok.
—Ano ang pipirmahan ko?
Itinaas ni Rene ang envelope.
—Waiver. Wala kang claim sa bahay. Wala kang claim sa gamit ng papa mo na iniwan doon. At mula ngayon, hindi ka na makikialam sa desisyon ng nanay mo bilang asawa ko.
Napatawa ako.
Mababa.
Maiksi.
Walang saya.
—Bilang asawa mo?
Sumimangot siya.
—Huwag kang bastos.
—Bastos ang tawag mo sa ayaw pumirma ng pekeng papel?
Nanigas ang panga niya.
—Mag-ingat ka sa inaakusahan mo.
—Ikaw ang mag-ingat sa pinapapirmahan mo.
Lumapit si Mama.
—Thea, please. Pumirma ka na. Ayoko nang gulo.
Tiningnan ko siya.
—Ma, nabasa mo ba ang laman niyan?
Umiwas ang mata niya.
Doon ko nalaman ang sagot.
Hindi.
Hindi niya binasa.
Tulad ng hindi niya binasa ang sakit sa mukha ko sa kasal.
Tulad ng hindi niya binasa ang katahimikan ko nang pinili niya siyang sundin.
Tulad ng hindi niya binasa ang tunay na mukha ng lalaking pinakasalan niya.
—Hindi ako pipirma.
Nagbago ang anyo ni Rene.
Nawala ang ngiti.
—Kung hindi ka pipirma, bukas pupunta ako sa dean mo. Sasabihin kong nagwala ka sa kasal, pinahiya mo ang nanay mo, at nagnakaw ka ng alahas niya bago umalis.
Napatigil ang hininga ni Mama.
—Rene, hindi iyan totoo.
Pero hindi sapat ang hina ng pagtutol niya para pigilan ang lalaking nasa harap namin.
—Tahimik, Marisol.
Dalawang salita lang.
At sumunod siya.
Doon ako tuluyang nandidiri.
Hindi sa takot niya.
Kundi sa bilis niyang tanggapin na normal lang siyang patahimikin.
—Subukan mo.
Tinitigan ako ni Rene.
—Ano?
—Subukan mong pumunta sa dean ko. Subukan mong gumawa ng report. Subukan mong gamitin ang pangalan ng nanay ko. Tingnan natin kung sino ang unang hihingan ng dokumento.
Ilang segundo kaming nagtitigan.
Pagkatapos ay ngumiti siya nang malamig.
—Mayabang ka dahil may abogado kang kausap, ano? Akala mo hindi ko alam?
Hindi ako sumagot.
—Alam ko rin na may meeting bukas sa LuzViSea.
Doon ako unang nabahala.
Hindi dahil alam niya.
Kundi dahil nakangiti siya.
—Akala mo ba makakapasok ka lang doon at mapapahiya mo ako? Bata ka lang, Thea. Walang board na makikinig sa isang batang hindi kayang igalang ang bagong asawa ng nanay niya.
Lumapit siya sa akin.
Mahina ang boses niya, pero malinaw.
—At kahit may share ka pa, hindi mo alam patakbuhin ang kumpanya. Ang mga taong gaya mo, ginagamit lang bilang pangalan sa papel.
Sa likod niya, nanginginig si Mama.
Pero sa pagkakataong iyon, hindi na ako tumingin sa kanya para humingi ng tulong.
Tapos na iyon.
May mga pintong kapag nagsara, hindi mo na dapat katukin ulit.
—Umalis kayo.
Namula si Rene.
—Hindi pa tayo tapos.
—Tapos na tayo kagabi pa.
Isinara ko ang pinto.
Narinig ko ang pagmumura niya sa hallway.
Narinig ko ang iyak ni Mama.
Narinig ko ang isang kasama ko sa bedspace na bumulong mula sa upper bunk.
—Ate, okay ka lang?
Umupo ako sa kama.
Hinawakan ko ang USB.
—Hindi pa.
Kinabukasan, pumunta ako sa LuzViSea main office.
Hindi iyon kasing engrande ng mga building sa BGC, pero malinis, malawak, at puno ng taong mabilis maglakad.
May logo sa lobby.
Isang asul na alon na may pilak na isda sa gitna.
Logo na iginuhit ni Papa sa lumang notebook.
Matagal akong tumingin doon.
Pagkatapos, pumasok ako.
Sa reception, hinarang ako ng guard.
—Miss, may appointment po ba kayo?
Bago ako makasagot, may dumating na HR staff.
—Ikaw ba si Thea?
Tumango ako.
Maingat ang tingin niya.
Hindi mapangmata.
Hindi rin magiliw.
Parang alam niyang may bagyong papasok pero hindi niya alam kung gaano kalakas.
Dinala niya ako sa boardroom sa ikalabing-isang palapag.
Nandoon na ang board.
Limang lalaki.
Dalawang babae.
Si Attorney Salazar sa kanan.
At sa dulo ng mesa, nakaupo si Rene.
Nakangiti siya.
Suot niya ang navy suit na ginamit niya sa kasal, pero wala na ang boutonniere.
Tumingin siya sa akin na parang nanonood ng bata sa school program.
—Thea, mali yata ang room mo. Scholarship office yata ang hinahanap mo.
May ilang taong hindi tumawa.
May isang board member na sumimangot.
Umupo ako sa bakanteng upuan.
Hindi ako sumagot.
Si Attorney Salazar ang nagsalita.
—For the record, Ms. Thea Dela Cruz is present as the holder of forty-two percent voting shares transferred under the estate directive of the late Arturo Dela Cruz.
Tumigil ang hangin.
Hindi ko malilimutan ang mukha ni Rene.
Una, pagtawa.
Pangalawa, pagkalito.
Pangatlo, takot na pilit niyang nilunok.
—Impossible.
Mahina niyang sinabi.
—Arturo Dela Cruz?
Tumango si Attorney.
—Founder and original controlling shareholder.
Napatingin ang ilang board member kay Rene.
Doon ko nakita ang unang bitak sa pader na itinayo niya sa paligid ng sarili niya.
Akala niya siya ang mataas.
Akala niya ako ang batang pinaalis niya sa bahay.
Hindi niya alam na sa kumpanyang ipinagmamalaki niya, apelyido ko ang nakabaon sa pundasyon.
Nagsimula ang meeting.
Hindi ako nagsalita agad.
Hinayaan kong ilabas ng audit team ang lahat.
Delivery truck used for private wedding reception.
Fuel reimbursement on non-operational route.
Supplier pressure for personal catering discount.
Ghost helper payroll under regional office.
Unauthorized disposal request of founder-related materials.
Sa bawat dokumentong lumalabas, kumukupas ang kulay ng mukha ni Rene.
Pero hindi siya bumagsak agad.
Ang mga lalaking tulad niya, kapag nahuli, hindi agad umaamin.
Una, tatawa.
Pangalawa, magagalit.
Pangatlo, mananakot.
—This is personal!
Tumayo siya.
—Pinaghihigantihan ako ng batang iyan dahil pinayuhan ko siyang maging independent!
Tumingin sa akin ang chairwoman ng board, si Ms. Villanueva.
—Ms. Dela Cruz, may gusto ka bang idagdag?
Tumayo ako.
Mabigat ang tuhod ko.
Pero mas mabigat ang alaala ng boses ni Papa.
Huwag kang iiyak sa labas.
Tingnan mo muna kung nasa iyo ang susi.
—Wala po akong interes na pag-usapan ang personal na sama ng loob ko rito. Ang gusto ko lang itanong ay simple.
Tumingin ako kay Rene.
—Sino ang nagbigay sa iyo ng authority para gamitin ang truck ng kumpanya sa kasal mo?
Hindi siya sumagot.
—Sino ang pumirma sa disposal request para sa gamit ng founder?
Hindi pa rin siya sumagot.
Inilabas ni Attorney Salazar ang photocopy.
—Ito ang form na hawak namin. May pirma raw ni Mrs. Marisol Dela Cruz-Cabangon.
Huminga nang malalim si Rene.
—Asawa ko siya. Natural lang na may authority ako sa gamit sa bahay.
—Hindi iyon ang tanong.
Tumigas ang boses ko.
—Sino ang pumirma?
Bigla siyang ngumiti.
At sa ngiting iyon, alam kong may dala siyang lason.
Inilabas niya ang isang folder mula sa bag niya.
—Kung gusto ninyo ng pirma, heto. May mas malaking dokumento pa kaysa diyan.
Inilapag niya sa mesa ang photocopy ng deed of assignment.
—Pinapayagan ako ng pamilya na i-manage ang ilang assets ni Arturo Dela Cruz, kasama ang records at household properties connected to old company operations.
Namilog ang mata ni Attorney Salazar.
Kinuha niya ang papel.
Binasa niya.
Pagkatapos, bigla siyang tumahimik.
—Saan mo nakuha ito?
Ngumiti si Rene.
—Sa bahay ng asawa ko. Sa mga kahong akala ninyo basura.
Tinignan ko ang dokumento.
May pirma ni Mama.
May pirma ng notary.
At sa pinakailalim, may pirma ni Papa.
Arturo Dela Cruz.
Nanlamig ang buong katawan ko.
Hindi dahil totoo.
Kundi dahil imposible.
Ang petsa sa dokumento ay August 18, 2023.
Ang petsa ng kamatayan ni Papa ay March 9, 2022.
Ibig sabihin, may pumirma gamit ang pangalan ng isang taong mahigit isang taon nang patay.
At sa harap ng buong boardroom, hawak ni Rene ang pekeng pirma ni Papa na parang panangga.
