Bahagi 3

Sa sandaling iyon, hindi ko na narinig ang tunog ng aircon sa opisina ni Clarisse.

Ang naririnig ko na lang ay tibok ng puso ko.

Isa.

Isa pa.

Mabagal.

Malamig.

Kinuha ni Clarisse ang cellphone ko at inilagay sa speaker.

—Ako ang legal counsel ni Mrs. Mariel Santos-Reyes. Pakisend agad ang scanned copies ng documents na natanggap ninyo bago ang signing.

Nag-alangan ang lalaki mula sa notary office.

—Ma’am, we are only acting based on the request of the parties.

Malamig ang boses ni Clarisse.

—Kung may forged signature sa documents at itutuloy pa rin ninyo ang notarization, hindi lang ang nag-submit ng papers ang magkakaproblema.

Pagkalipas ng sampung minuto, dumating ang email.

Binuksan ko ang file.

Nasa loob ang isang Secretary’s Certificate at minutes of meeting ng shareholders.

Nakasulat doon na may utang daw ang kompanya kay Denise na ₱2,680,000, hindi raw kayang bayaran ng pamilya namin, kaya kusang-loob kong ililipat sa kanya ang 35% shares ko.

Sa huling bahagi, naroon ang pirma ko.

Halos kapareho.

Mga walumpung porsyento.

Pero natawa ako nang makita ko ang petsa.

February 14.

Valentine’s Day.

Noong araw na iyon, wala ako sa office.

Nasa ospital ako kasama si Lia dahil nagka-high fever at seizure siya.

May admission record.

May hospital CCTV.

May GCash payment receipt.

Lahat nandoon.

Maling araw ang pinili ni Denise.

Ang taong sobrang kampante, kadalasan sa maliit na detalye natatalo.

Agad hinati ni Clarisse ang kaso sa tatlong direksyon.

Una, ipa-forensic examination ang promissory note at ang signatures sa share transfer documents.

Ikalawa, hilingin sa bangko ang official trace records ng anim na InstaPay at PESONet transfers.

Ikatlo, magpadala ng formal notice sa notary public office para ihinto ang anumang share transfer habang wala pang resulta.

Gabi na nang umuwi ako.

Nasa sala si Paolo.

Nasa mesa ang statement na pinirmahan niya.

Namumula ang mata niya.

—Sorry.

Nanatili ako sa may pintuan.

—Sorry ka dahil hindi ka nanghiram? O sorry ka dahil hinayaan mong gamitin ng ibang tao ang pirma mo para patayin ang buong pamilya natin?

Yumuko siya.

—Akala ko kaibigan natin si Denise. Akala ko okay lang maging flexible sa kompanya paminsan-minsan.

Sabi ko:

—Hindi namamatay ang kompanya dahil kulang sa pera. Namamatay ang kompanya dahil may taong akala maliit na bagay lang ang pirma.

Hindi siya sumagot.

Sa unang pagkakataon sa walong taon naming pagsasama, nakita kong totoong natatakot si Paolo.

Hindi dahil baka iwan ko siya.

Kundi dahil naintindihan niyang ang pagiging pabaya niya ang nagbukas ng pinto para makapasok ang lobo sa bahay namin.

Kinabukasan, hindi ako nagtago.

Pumunta ako sa scheduled signing sa office ng notary public.

Nakasuot ako ng black blouse, dala ang makapal na folder.

Kasama ko si Clarisse.

Kasama rin si Paolo.

Nandoon na si Denise sa conference room.

Nakasuot pa rin siya ng light-colored dress, maayos ang makeup, at may ngiting parang siya ang matagal nang kawawa.

Pagkakita sa akin, tumayo siya.

—Mariel, mabuti at dumating ka. Gusto ko lang matapos ito nang maayos.

Umupo ako sa tapat niya.

—Maayos sa anong paraan?

Bumuntong-hininga si Denise.

—Halos three million pesos ang utang sa akin ng kompanya. Humingi rin ng personal help ang asawa mo. Ayokong palakihin ito. Pirmahan mo lang ang share transfer, at hindi ko na babanggitin kahit kailan.

Tinanong ko:

—Alin ang hindi mo na babanggitin? Na nagpasok ka ng pera mula sa Villanueva Trading Services Inc. papunta sa kompanya ko? Na pineke mo ang promissory note ni Paolo? O na gumamit ka ng pekeng pirma ko para mag-submit ng share transfer documents?

Namatay ang ngiti ni Denise.

Nagbago rin ang mukha ng staff mula sa notary office.

Tumingin si Denise kay Paolo.

—Wala kang sasabihin?

Inilapag ni Paolo ang signed statement niya sa mesa.

—Hindi ako kailanman nanghiram ng pera sa iyo. Ibinigay ko na rin sa lawyer ang phone ko para ipa-check ang mga chat screenshots.

Kinagat ni Denise ang labi niya.

—Nakalimutan mo na ba kung sino ang tumulong sa iyo na hawakan ang clients noong hirap ang kompanya?

Binuksan ko ang folder.

Unang pahina, corporate bank statements.

Ikalawang pahina, bank transfer documents.

Ikatlong pahina, login history ng accounting system.

Ikaapat na pahina, hospital records ni Lia sa mismong araw na “pumirma” raw ako sa share transfer.

Ikalimang pahina, preliminary finding ng image specialist: may signs of editing ang Messenger screenshots.

Isa-isa kong itinulak ang mga papel sa harap niya.

—Denise, hindi ka dumating para maningil. Dumating ka para agawin ang kompanya.

Hindi siya nagsalita.

Nagpatuloy ako:

—Alam mong malapit na kaming pumirma ng supply contract para sa isang bagong condominium chain. Alam mong ang warehouse, dealer network, at distribution permits ay nakapangalan sa corporation na ito. Kailangan mo ng shares bago lumabas ang kontrata.

Namuti ang mukha ni Denise.

Si Clarisse ang nagpatuloy:

—At alam na rin namin na ang Villanueva Trading Services Inc. ay hinahabol ng investors dahil hindi nakapagbalik ng pera. Kailangan mong gawing legal loan ang perang galing doon, tapos gamitin ang loan para makakuha ng malinis na shares.

Tahimik ang buong kuwarto.

Tumayo agad ang staff ng notary office.

—We will suspend all proceedings.

Hinampas ni Denise ang mesa.

—Wala kayong karapatan!

Tiningnan ko siya.

—Meron. Shareholder ako. Ako ang finance head. At ako ang maling taong pinili mong lokohin gamit ang bank statements.

Nagbago ang mukha niya.

Wala na ang mabait na best friend.

Wala na ang babaeng mukhang nasaktan.

Ang natira na lang ay isang taong nabalatan sa harap ng lahat.

Pagkalipas ng dalawang linggo, lumabas ang forensic results.

Hindi direktang pinirmahan ang promissory note.

Ang pirma ni Paolo ay kinuha mula sa isang lumang warehouse confirmation document.

Edited ang Messenger screenshots.

Peke ang pirma ko sa Deed of Assignment of Shares.

Inamin ni Rhea, ang accountant namin, na minsang hiniram ni Denise ang old admin account sa dahilan na “aayusin lang ang transaction notes.” Hindi siya kasali sa pamemeke, pero naging masyado siyang kampante.

Tinanggal ko siya sa trabaho, at ipinasa ko ang buong accounting system sa independent audit firm.

Kinasuhan namin si Denise sa civil court at nagsampa rin kami ng criminal complaint.

Ang anim na transfers na nagkakahalaga ng ₱2,680,000 ay na-freeze at inilagay sa escrow account habang iniimbestigahan ang pinagmulan.

Hindi kinilala ng kompanya ang loan.

Hindi namin tinanggap na creditor si Denise.

Hindi nailipat ang shares.

Hindi nawala ang warehouse.

Hindi nawala ang kontrata.

Pero si Paolo, may nawala sa kanya.

Nawala ang karapatan niyang pagkatiwalaan ko nang buo.

Hindi ako agad nakipaghiwalay.

Hindi dahil mabait ako.

Kundi dahil naintindihan ko na may mga kasal na hindi namamatay dahil sa third party, kundi dahil sa paulit-ulit na katangahan ng taong nasa loob mismo ng bahay.

Nagbigay ako ng tatlong kondisyon.

Una, aalisin si Paolo sa anumang financial signing authority sa loob ng anim na buwan.

Ikalawa, lahat ng corporate documents ay dadaan sa auditor at abogado.

Ikatlo, siya mismo ang pupunta sa nanay ko para humingi ng tawad dahil hinayaan niya akong lumaban nang mag-isa.

Gabi iyon nang tumayo si Paolo sa harap ng bahay ni Mama.

Halos kalahating oras siyang hindi makapindot ng doorbell.

Nang buksan ni Mama ang pinto, tiningnan niya si Paolo mula ulo hanggang paa.

Yumuko si Paolo.

—Sorry po. Natakot si Mariel dahil sa akin.

Isang pangungusap lang ang sinabi ni Mama:

—Hindi takot ang babae sa hirap. Ang kinatatakutan ng babae ay ang lalaking katabi niya na pumipirma nang hindi alam kung ano ang pinipirmahan.

Hindi na nakatingala si Paolo.

Pagkalipas ng tatlong buwan, napirmahan namin ang supply contract para sa condominium chain.

Nabuhay ang kompanya.

Gumawa ako ng sariling finance department, binago ang buong approval process, isinara ang lahat ng lumang accounts, at ipinagamit sa bawat shareholder ang digital signature na may two-factor authentication.

Noong pangalawang beses na ipinatawag si Denise, nagpadala siya sa akin ng huling mensahe.

“Tutal, naging magkaibigan naman tayo.”

Tinitigan ko ang mensahe.

Hindi ako sumagot.

Binuksan ko lang ang kanang drawer ng work desk ko.

Nandoon ang buong tatlong taong bank statements, naka-file at nakaayos bawat buwan.

Tama si Mama.

Kung gusto mong mamuhay nang tahimik, dapat hawak mo ang libro at resibo.

At kung gusto mong maprotektahan ang sariling iyo, puwedeng malambot ang puso mo.

Pero ang kamay na may hawak ng ebidensiya, dapat hindi kailanman bibitaw.