Inakala nilang sapat ang pekeng engagement, isang condo key, at pamilyang maingay para palayasin ako, pero ang unang dokumentong binuksan ko ang nagpanginig sa buong bahay nila
Bahagi 2 — Inakala nilang sapat ang pekeng engagement, isang condo key, at pamilyang maingay para palayasin ako, pero ang unang dokumentong binuksan ko ang nagpanginig sa buong bahay nila
Hindi ako umiyak habang bumababa mula sa villa.
Hindi dahil matapang ako.
Kundi dahil kapag umiyak ako roon, baka mapatawad ko pa ang ilang bagay na hindi na dapat pinapatawad.
Sa loob ng sasakyan, nakaupo ako nang tuwid, parehong kamay nasa manibela, pero hindi ko pa rin pinaandar ang makina. Naririnig ko pa sa tenga ko ang huling sinabi ni Marco.
Hindi ka pamilya rito.
Pitong taon.
Pitong taon akong gumising nang mas maaga kaysa sa kanya para ayusin ang meeting deck niya.
Pitong taon akong naging tahimik na pader kapag dinudurog siya ng sariling ama niya sa boardroom.
Pitong taon akong nakangiti sa mga hapunan ng Arrieta family kahit ang tingin nila sa akin ay babaeng masyadong ambisyosa, masyadong matigas, masyadong hindi marunong lumugar.
At ngayon, dahil may babaeng tinawag niyang Munting Reyna, ako ang hindi pamilya.
Tumunog ang phone ko.
Marco.
Hindi ko sinagot.
Muling tumunog.
Tinanggihan ko.
Pangatlong tawag.
Sa pang-apat, nag-message siya.
“Stop being dramatic. Umuwi ka. Pag-usapan natin kapag kalmado ka na.”
Sinundan pa niya iyon.
“Kung marunong kang makisama, puwede pa tayong maging maayos. Si Jessa ang pakakasalan ko para sa pamilya. Ikaw pa rin ang gusto ko sa totoong buhay.”
Napatitig ako sa screen.
May mga lalaking hindi lang traydor.
May mga lalaking akala nila ang babae ay puwedeng hatiin ayon sa gamit.
Isa para sa pangalan.
Isa para sa kama.
Isa para sa pera.
Isa para sa pagod.
At kapag hindi ka pumayag, ikaw pa ang makasarili.
Nag-type ako ng sagot.
“Salamat sa paglilinaw.”
Iyon lang.
Pagkatapos, binuksan ko ang social media.
Hindi pa ako nakakalayo sa gate ng wellness house nang lumitaw ang post ni Marco.
May litrato siya at si Jessa sa villa balcony. Nakasuot siya ng puting polo, nakasandal si Jessa sa balikat niya. Halatang luma ang litrato, hindi kuha ngayong araw. Pinaghandaan niya ito.
Ang caption:
“May mga taong handang magsakripisyo para sa katahimikan ng pamilya. Salamat, Jessa, sa pananatili kahit mahirap. Sa tamang panahon, bibigyan kita ng apelyidong matagal mo nang deserve.”
Sa dulo, may heart emoji.
At may pangalawang larawan.
Isang document folder.
Sa ibabaw, nakalabas ang unang pahina ng deed of transfer para sa isang condo unit sa Ortigas.
Unit 38B, The Meridian Crown.
Ang condo ko.
Hindi condo namin.
Condo ko.
Binili ko iyon bago pa naging matatag ang negosyo ni Marco. Hindi ko ipinangalan sa kanya kahit kailan. Pinatuloy ko siya roon dahil mas malapit sa opisina niya, at dahil noong una, naniwala akong bahay iyon ng dalawang taong papunta sa kasal.
Sa caption, idinagdag niya:
“Thank you for giving us a fresh start.”
Parang biglang naging malinaw ang lahat.
Hindi lang siya nagtaksil.
Nag-eensayo na silang agawin ang buhay ko habang buhay pa ako.
Pinindot ko ang screenshot.
Isa.
Dalawa.
Tatlo.
Hindi ako nag-comment.
Hindi ako nag-post.
Hindi ako nagwala.
Pinaandar ko ang sasakyan at dumiretso ako sa bahay ng taong hindi ko gustong lapitan hangga’t maaari.
Si Attorney Rafael Sarmiento.
Dating legal strategist ng nanay ko. Sa business circles, tinatawag siyang “tahimik na martilyo” dahil hindi siya sumisigaw, pero kapag bumagsak ang kaso niya, durog ang kalaban.
Nasa isang lumang bahay siya sa San Juan, may malaking puno ng acacia sa harap, at may amoy ng kape at lumang papel sa loob ng opisina.
Pagpasok ko, tinaas niya ang tingin mula sa dokumentong binabasa niya.
—Mara.
Hindi na siya nagtanong kung bakit ako naroon.
Siguro nakita na niya sa mukha ko.
Umupo ako sa tapat niya at inilatag ang phone ko sa mesa.
—Tito Raffy, kailangan kong bawiin lahat.
Dahan-dahan niyang kinuha ang salamin niya.
—Ano ang “lahat”?
Binuksan ko ang folder sa phone.
HMO transaction.
Screenshots ng post.
Litrato ni Jessa sa villa.
Pearl necklace ko.
Document na pinost ni Marco.
Mga lumang kontrata kung saan ang Valdez Capital ang guarantor ng bridge loans ng Arrieta Lifestyle Ventures.
Hindi nagbago ang ekspresyon ni Attorney Sarmiento habang binabasa niya. Pero napansin kong mas bumagal ang paggalaw ng daliri niya sa huling dokumento.
—Saan niya nakuha itong deed?
—Hindi ko alam. Wala akong pinirmahang transfer.
—Sigurado ka?
Tumingin ako sa kanya.
—Tito, kahit mamatay ako sa lagnat, hindi ko ipapamigay ang condo ko sa babaeng nakasuot ng kuwintas ng nanay ko.
Tumango siya.
—Mabuti.
—Bakit mabuti?
Ipinihit niya ang laptop sa akin.
—Dahil kapag pekeng deed ito, hindi lang love triangle ang problema nila. Forgery, falsification, possible estafa, at kung ginamit nila ito para kumuha ng loan o pumasok sa corporate representation, mas mabigat.
Tahimik akong napahinga.
Sa unang pagkakataon mula nang umagang iyon, may bahagi ng dibdib kong lumuwag.
Hindi dahil hindi masakit.
Kundi dahil may hugis na ang galit ko.
Hindi na siya apoy na nagkakalat.
Kutsilyo na siya.
—May iba pa, Tito.
Tinawagan ko sa harap niya si Elaine, ang finance head ng maliit kong holding company.
—Elaine, kailangan ko ng full card usage report ng black supplementary card ni Marco. Last twelve months. I-highlight mo lahat ng medical, jewelry, accommodation, travel, at luxury purchases.
Sa kabilang linya, halatang nagulat siya.
—Ma’am, kasama po ba ang personal charges?
—Lalo na iyon.
—Sige po. May nakita na po akong ilang malaking charge sa isang wellness facility.
—Send everything to Attorney Sarmiento.
Pagkababa ko ng tawag, sunod kong tinawagan ang operations director ng Valdez Capital.
—Jun, effective immediately, i-freeze lahat ng pending disbursement sa Arrieta Lifestyle Ventures. Lahat ng expansion support, supplier credit, marketing advance, and project guarantees.
Napahinto siya.
—Ma’am, kasama po iyong Cebu launch?
—Lahat.
—Pero may board dinner po sila bukas. Iaanunsyo raw ang new leadership restructuring.
—Mas maganda. Para sabay-sabay silang magising.
Pagkatapos, tinawagan ko ang broker na naghawak ng pagbili ko sa beach lot sa Nasugbu.
Iyon ang isa pang lihim.
Tatlong buwan na ang nakalipas, bumili ako ng maliit na seaside property. Dapat engagement gift ko iyon kay Marco. Doon ko balak sabihin na handa na akong magpakasal, basta pumasa siya sa final audit at malinaw ang personal debts niya.
Hindi ko sinabi sa kanya.
Pero minsan, sa isang dinner, nabanggit ko ang lugar.
Malamang pinulot niya ang ideya, ginamit kay Jessa, at pinalabas na kaya niyang magbigay ng bagong buhay.
—Cancel any transfer preparation under Marco Arrieta’s name, —sabi ko sa broker. —Walang authority kahit kanino. Send me certified copies ng title status ngayon din.
Pagkatapos ng mga tawag, tumingin sa akin si Attorney Sarmiento.
—Mara, alam mo bang kapag sinimulan natin ito, hindi na siya simpleng breakup?
—Alam ko.
—Sisikat ang pangalan mo. Magiging usap-usapan ang kompanya ninyo. Baka gamitin nila ang pagiging babae mo laban sa iyo.
Ngumiti ako nang pagod.
—Matagal na nilang ginagamit iyon. Ngayon lang ako maniningil.
Hindi ako umuwi sa condo nang gabing iyon.
Natulog ako sa guest room ng bahay ni Attorney Sarmiento. O mas tamang sabihing humiga ako roon hanggang mag-umaga, habang isa-isang pumapasok sa email ko ang mga resibo.
₱74,000 para sa designer bag.
₱112,000 para sa private villa weekend.
₱36,500 para sa pearl earring set.
₱286,000 para sa confidential recovery package.
₱19,800 para sa cat supplies.
Napakunot ang noo ko.
Cat supplies?
Hindi kami nag-aalaga ng pusa.
Allergic ako sa balahibo ng pusa.
Ilang taon na iyon alam ni Marco. May isang beses na napasugod pa kami sa emergency dahil bumara ang hinga ko matapos akong makitulog sa bahay ng pinsan niyang may tatlong pusa.
Kinaumagahan, bago pa mag-alas otso, dumiretso ako sa condo.
Pagbukas ko ng pinto, unang sumalubong sa akin ang amoy ng lavender room spray na hindi ko ginagamit.
Sumunod ang balahibong kulay abo sa sahig.
Sa sala, wala na ang cream sofa na pinili ko sa Pampanga furniture fair. Pinalitan iyon ng dark green velvet couch.
Ang curtains kong linen ay wala na rin. Pinalitan ng makapal na kulay rosas na may gold tassels.
Sa tabi ng bintana, may malaking cat tower.
Sa ilalim ng coffee table, may pink food bowl na may nakasulat:
Princess Miming.
Napatawa ako.
Hindi malakas.
Hindi masaya.
Iyong tawang lumalabas kapag sobrang kapal ng mukha ng tao, hindi na kayang unawain ng utak mo.
Mula sa kusina, lumabas si Aling Nena, ang kasambahay na kinuha ko noong nagsisimula pa lang akong tumira roon.
Namumutla siya.
—Ma’am Mara…
—Kaninong pusa?
Napayuko siya.
—Kay Ma’am Jessa raw po. Dinala po ni Sir Marco noong isang gabi. Sabi niya po, masasanay din daw kayo. Nasira raw po kasi ng pusa ang lumang sofa at kurtina, kaya pinapalitan niya.
—Gamit ang card ko?
Hindi siya makasagot.
Sa hallway, lumabas ang isang gray British shorthair, mataba, malinis, at halatang alagang-alaga. Kumiskis ito sa bagong couch na parang siya ang may-ari ng lugar.
Pinunasan ko ang ilong ko. Nagsisimula nang mangati ang lalamunan ko.
—Aling Nena, tumawag ka ng pet transport. Dalhin ang pusang iyan sa registered address ni Jessa Mercado. Lahat ng cat supplies, isama.
—Opo, ma’am.
—Pagkatapos, tawagan mo ang locksmith. Papalitan natin lahat ng lock.
—Opo.
—At lahat ng gamit ni Marco, ilabas sa hallway. Huwag sa trash chute. Ayokong masabihan tayong bastos. Ilagay sa maayos na kahon.
Nag-atubili siya.
—Ma’am, baka magalit po si Sir Marco.
Tumingin ako sa kanya.
—Aling Nena, dito ba siya nagpapasuweldo sa iyo?
Umiling siya agad.
—Hindi po, kayo po.
—Kung ganoon, huwag kang matakot sa taong bisita lang pala sa bahay ko.
Nagsimula kaming mag-impake.
Mga polo ni Marco.
Mga sapatos niya.
Golf clubs.
Lumang awards.
Mga picture frame naming dalawa.
Sa bawat bagay na inilalagay ko sa kahon, may alaala. Pero kakaiba, hindi na ako umiiyak. Parang nagliligpit ako ng gamit ng isang patay.
Ang patay ay hindi si Marco.
Ang patay ay ang bersyon niya na minahal ko.
Bandang tanghali, habang pinapalitan ng locksmith ang deadbolt, tumunog ang elevator.
Bumukas ang pinto.
Lumabas si Bianca Arrieta, nakababatang kapatid ni Marco, nakasuot ng designer sunglasses kahit nasa hallway. Sa likod niya, si Marco, madilim ang mukha. At sa tabi niya, si Jessa, naka-floral dress, may hawak na maliit na maleta at nakayakap sa gray na pusa.
May kasama pa silang dalawang lalaking hindi ko kilala at isang barangay tanod.
Napatingin ako sa tanod.
Ang aga naman nilang nagdala ng palabas.
Tinanggal ni Bianca ang sunglasses niya at halos itapon sa bag.
—Mara, ano na naman itong drama mo?
Hindi ko siya pinapasok.
—Magandang tanghali, Bianca.
Tiningnan niya ang mga kahon sa hallway.
—Bakit nasa labas ang gamit ng kuya ko?
—Dahil hindi siya rito nakatira simula ngayon.
Napasinghap si Jessa, parang inaapi.
Si Marco ang nagsalita.
—Huwag kang magpaka-childish. Papasukin mo kami.
—Hindi.
Kumunot ang noo niya.
—Mara, akin din ang unit na ito.
Ngumiti ako.
—Talaga?
Inangat ni Bianca ang phone niya.
—Huwag kang umarte. Nakita na namin ang document. Ibibigay mo na raw ito kay kuya. At dahil pakakasalan niya si Jessa, natural lang na dito muna titira ang future sister-in-law ko. Ikaw ang dapat umalis kung may natitira ka pang dignidad.
Hindi ako gumalaw.
—Future sister-in-law?
Hinawakan ni Jessa ang braso ni Marco.
—Ate Bianca, huwag na po. Baka lalo lang pong sumama ang loob ni Miss Mara.
Tumingin ako sa kanya.
—Miss Mara? Kahapon ma’am pa ako. Ang bilis mo namang ma-promote.
Namula siya.
Sumingit ang barangay tanod, halatang ayaw madamay.
—Ma’am, may reklamo po kasi sila na ayaw ninyong papasukin ang legal occupant.
—May court order ba?
Natahimik siya.
—Wala po, pero—
—May lease ba sila?
—Wala po akong nakita.
—May title ba sa pangalan nila?
Hindi na siya sumagot.
Inis na inis na pinitik ni Bianca ang kuko niya.
—Mara, huwag kang magmarunong. Hindi porke may konti kang pera, kaya mo nang yurakan ang pamilya namin. Kuya gave you seven years. Kung hindi ka takot tumandang mag-isa, problema mo iyon. Pero huwag mong idamay si Jessa. Buntis siya noon. Nawalan siya. May pinagdadaanan siya.
Dahan-dahan kong inilipat ang tingin kay Marco.
—Sinabi mo rin sa pamilya mo?
Matigas ang mukha niya.
—Totoo naman.
—Ang alin? Na ginamit mo ang HMO mo para sa kanya? Na ginamit mo ang card ko para sa villa? Na dinala mo ang pusa niya sa bahay ng babaeng allergic sa pusa? O na nag-post ka ng deed ng condo na hindi mo pag-aari?
Saglit na nagbago ang mata niya.
Napansin ko iyon.
Takot.
Mabilis lang, pero nandoon.
—Huwag kang magbintang, —sabi niya.
—Hindi ako nagbibintang. Nagtatanong ako.
Inilabas ni Bianca ang folder mula sa bag niya.
—Kung gusto mo ng papel, heto ang papel.
Iwinagayway niya ang kopya ng deed of transfer.
—May pirma mo. May notaryo. May date. Kaya tigilan mo na ang pagpapanggap na api ka.
Kinuha ko ang folder.
Hindi ko binuksan agad.
Tiningnan ko muna ang mukha ni Marco.
—Ito ba ang ipinagmamalaki mo?
Hindi siya sumagot.
Binuklat ko ang dokumento.
Unang pahina pa lang, nakita ko na ang pirma ko.
Halos kapareho.
Malinis. Sanay. Kinuha mula sa totoong dokumento.
Pero may isang maling detalye.
Ang middle initial ko.
Ginamit nila ang lumang middle initial ko bago na-correct ang birth record ko apat na taon na ang nakalipas.
Ang tanging dokumentong may ganoong pirma at ganoong pangalan ay ang unang supplier guarantee na pinirmahan ko para kay Marco noong nagsisimula pa lang siya.
Ibig sabihin, hindi lang nila ginaya ang pirma ko.
Kinuha nila mula sa lumang kontrata ko.
Tumingin ako kay Marco.
—Saan mo nakuha ito?
Tumigas ang panga niya.
—Pinirmahan mo iyan noong nag-usap tayo.
—Kailan?
—Huwag mo akong lituhin.
—Kailan, Marco?
Sumingit si Jessa, nanginginig ang boses.
—Miss Mara, baka nakalimutan ninyo lang po. Marami po kayong pinipirmahan—
—Tumahimik ka.
Napaatras siya.
Sa mismong sandaling iyon, bumukas muli ang elevator.
Lumabas si Attorney Sarmiento kasama ang dalawang babaeng naka-formal suit. Hawak nila ang makakapal na folder.
Hindi na siya nagulat sa eksena.
Parang iyon mismo ang inaasahan niya.
Lumapit siya sa akin at kinuha ang deed.
Tiningnan niya nang ilang segundo.
Pagkatapos, ngumiti siya.
Hindi iyon magandang ngiti.
—Marco, —sabi niya, kalmadong-kalmado. —Alam mo bang patay na ang notaryong nakapangalan dito noong petsang nakalagay sa dokumentong ito?
Namuti ang mukha ni Bianca.
Si Jessa ay biglang bumitaw sa braso ni Marco.
At si Marco, sa unang pagkakataon, hindi nakahanap ng sagot.
Pero hindi pa tapos si Attorney Sarmiento.
Ibinaba niya ang folder sa kamay ko at bumulong nang sapat para marinig ng lahat.
—Mara, hindi lang nila sinusubukang agawin ang condo. Ginamit ang pekeng deed na ito bilang collateral sa isang emergency loan kahapon ng umaga.
Napahawak ako sa pinto.
—Magkano?
Tumingin siya kay Marco.
Pagkatapos, sinabi niya ang numerong nagpatahimik maging ang maingay na kapatid nito.
—Thirty-eight million pesos.
