Habang hinahabol niya ang perang nawala, lumabas ang tunay na dahilan ng pagbili niya, at ang babaeng ipinagtanggol niya ang unang nagbenta sa kanya
Bahagi 3: Habang hinahabol niya ang perang nawala, lumabas ang tunay na dahilan ng pagbili niya, at ang babaeng ipinagtanggol niya ang unang nagbenta sa kanya
Hindi siya umalis agad nang gabing iyon.
Tumayo lang siya sa sala, nakatitig sa basag na screen ng cellphone niya, habang patuloy ang pag-ring ni Yna.
Isang tawag.
Dalawa.
Pito.
Pagkatapos, nagsimula ang messages.
“Love, sagutin mo ako.”
“Hindi ako puwedeng madamay rito.”
“May sponsor ako bukas. Please fix this.”
“Hindi mo sinabi na may utang.”
Nabasa niya ang lahat.
Wala ni isang “Are you okay?”
Wala ni isang “Nandito ako.”
Wala ni isang salita na hindi umiikot sa sariling takot ni Yna.
Doon ko nakita kung paanong unti-unting bumagsak ang mukha ng lalaking ginawang diyosa ang maling babae.
Pero hindi ko siya kinaawaan.
May mga pagbagsak na matagal mong ipinagdarasal hindi dahil masama kang tao, kundi dahil iyon lang ang paraan para matapos ang pang-aapak.
—Lira, kausapin natin ito nang maayos, sabi niya sa mababang boses.
Napangiti si Maris sa tabi ko.
—Ngayon gusto mong maayos?
Tumingin siya sa akin, hindi kay Maris.
—Hindi ko alam na ganoon ang laman ng acquisition. Hindi ko rin alam na legally binding na ang waiver.
—Nico, alam mo.
—Hindi ko binasa.
—Pareho lang iyon.
Nanahimik siya.
Ang problema kay Nico, sanay siyang napapatawad dahil magaling siyang magsalita. Sa harap ng pamilya niya, siya ang mabuting anak. Sa social media, siya ang self-made CEO. Sa mga empleyado, siya ang boss na minsan nagbibigay ng lechon kapag may anniversary ang kumpanya.
Sa akin, siya ang lalaking umuuwi nang alas-dos ng madaling-araw at sinasabing:
—Pagod lang ako. Huwag kang paranoid.
Kahit may lipstick stain sa manggas.
Siya ang lalaking nag-delete ng chat pero nakalimutang naka-sync sa lumang tablet.
Siya ang lalaking pinapadalhan ni Yna ng selfie mula sa passenger seat ng kotse niya.
At siya rin ang lalaking nagsabi sa akin noong nalugi ang unang expansion ko:
—Buti sana kung kasinggaling mo sa numbers ang pagiging martir mo.
Noong gabing iyon, bumalik sa akin ang lahat.
Hindi bilang sugat.
Kundi bilang ebidensya.
Dahil habang siya ay abala sa pagtatago kay Yna, ako ay abala sa pagtatayo ng labasan.
Nagsimula iyon isang taon bago ang gabing may brown envelope.
Nakita ko ang email mula sa assistant ni Nico.
Subject: “Possible acquisition target: Bayan Isla Foods.”
Akala ko noon, gusto lang niyang tulungan ako.
Hanggang mabasa ko ang second email.
“Sir, if we take control of her operating company, she will have no leverage in any separation negotiation.”
Hindi siya nagkamali ng padala.
Ang assistant niya ang nagkamali.
Na-forward sa lumang shared inbox naming mag-asawa ang usapan.
Doon ko unang naramdaman na hindi lang siya nanloloko.
Pinaghahandaan niya akong durugin.
Hindi ako nagwala.
Hindi ako nag-post.
Hindi ako nagpunta kay Yna para sabunutan siya tulad ng inaasahan ng mga taong mahilig sa eskandalo.
Pumunta ako kay Maris.
Sa maliit na opisina niya sa Ortigas, umiyak ako nang tahimik habang binabasa niya ang emails, bank notices, at lumang corporate documents.
Pagkatapos, sinabi niya:
—Kung gusto ka niyang bilhin, hayaan natin siyang bilhin ang mali.
Mula noon, inayos namin ang lahat nang legal.
Inilipat ang active supply contracts sa bagong cooperative na may pirma ng clients.
Tinapos ang employment transition para walang manggagawang maiipit.
Binayaran ang mga maliit na supplier na kaya kong bayaran mula sa sarili kong pera.
Iniwan sa lumang kumpanya ang mga obligasyong matagal nang idinidispute, lahat documented, lahat disclosed sa data room.
Kung nagbasa lang si Nico, makikita niya.
Pero hindi siya nagbasa.
Dahil sa isip niya, ang negosyo ng asawa niya ay parang laruan lang na puwedeng agawin kapag gusto niyang patahimikin ako.
Kinabukasan ng gabi ng brown envelope, alas-sais pa lang ng umaga, nasa planta na siya sa Caloocan.
Tinawagan ako ng dating guard doon.
—Ma’am Lira, nandito po si Sir Nico. Galit na galit po. Hinahanap kayo.
—Wala na ako roon, Mang Bert.
—Opo, ma’am. Sinasabi po niya na siya na raw ang may-ari.
—Totoo naman.
Tumahimik si Mang Bert sandali.
—Ma’am, tinanong po niya kung bakit wala nang production.
—Sabihin ninyo, binili niya kung ano ang nasa kontrata.
Sa background, narinig ko ang sigaw ni Nico.
—Nasaan ang machines? Nasaan ang freezer line? Nasaan ang inventory?
Boses ni Mang Bert, mahina pero malinaw.
—Sir, nasa inventory list po iyan. Ang kasama sa sale ay office furniture, lumang freezer unit, at leasehold interest subject to pending claims.
Hindi ko napigilang mapapikit.
Mang Bert, na dalawang taon niyang hindi pinansin tuwing dumadaan siya sa gate, ang unang taong nagpaliwanag sa kanya kung ano ang binili niya.
Isinara ko ang tawag bago pa niya agawin ang phone.
Makalipas ang isang oras, pumutok ang unang balita.
Hindi sa mainstream news.
Sa Facebook.
Nag-post si Yna ng statement.
“Effective immediately, I am no longer connected with the rebranding project of Bayan Isla Foods. I was misled regarding the company’s financial condition. I stand with transparency, women empowerment, and ethical business.”
Binasa ko iyon nang tatlong beses.
Pagkatapos ay natawa si Maris hanggang mapaupo siya.
—Women empowerment? Siya ang dahilan kung bakit gusto kang tanggalan ng negosyo.
—At ngayon siya ang biktima, sabi ko.
—Classic kabit PR.
Pero hindi doon natapos.
Makalipas ang ilang minuto, may nag-upload ng video mula sa restaurant kung saan nag-celebrate sila noong gabi bago umuwi si Nico.
Sa video, kitang-kita si Yna na nakataas ang champagne glass.
—To new beginnings! Finally, may aalis na toxic wife energy sa buhay natin!
Tumawa ang mga kasama niya.
Si Nico, nasa tabi niya, nakangiti.
Pagkatapos, narinig ang boses niya.
—Bukas, hindi na siya makakapagyabang. Binili ko na ang pinagmamayabang niya.
Ang video ay kumalat na parang apoy sa tuyong damo.
Mga dating customer ko ang unang nag-comment.
“Ma’am Lira fed our whole evacuation center during the flood. Toxic wife?”
“Bayan Isla helped our canteen survive the pandemic.”
“CEO pala pero bumibili ng negosyo para ipahiya ang asawa?”
Sa hapon, may tumawag mula sa isang morning show.
Hindi ko sinagot.
Ayoko ng awa.
Gusto ko ng katahimikan.
Pero si Nico, hindi marunong manahimik.
Bandang alas-kuwatro, dumating siya sa bahay ng mga magulang niya sa Quezon City, kung saan sinadya kong pumunta dahil tinawag ako ng biyenan kong babae.
Akala ko, gusto niyang mag-usap.
Mali ako.
Pagpasok ko sa lumang bahay nila, nandoon si Nico, ang nanay niya, dalawang kapatid niya, at si Yna.
Oo, nandoon si Yna.
Nakaupo siya sa sofa, nakasuot ng beige dress, walang make-up masyado, at namumula ang mata na parang isang eksena sa teleserye.
Pagkakita niya sa akin, agad siyang tumayo.
—Ate Lira, ayoko po ng gulo. Nadamay lang po ako.
Hindi ako sumagot.
Si Nico ang nagsalita.
—Sabihin mo sa kanila na niloko mo ako.
Tumingin ako sa kanya.
—Sa alin?
—Sa kumpanya. Sa papeles. Sa utang.
Tumayo ang biyenan kong babae, si Doña Pilar, na noon pa man ay tinatawag akong “mabait pero matigas ang ulo.”
—Lira, kung may galit ka sa anak ko, sana hindi mo dinaan sa pera. Pamilya pa rin tayo.
Doon kumulo ang dugo ko.
—Pamilya?
Nilabas ko ang isang folder mula sa bag ko.
—Noong may sakit si Papa ninyo, sino ang nagbayad ng private nurse?
Walang sumagot.
—Noong na-foreclose ang lupa ninyo sa Bulacan, sino ang naglabas ng pera para mabawi?
Tahimik.
—Noong si Nico ay walang pondo sa unang proyekto niya, sino ang pumirma bilang guarantor?
Si Doña Pilar ay napaiwas ng tingin.
—Hindi iyon ang pinag-uusapan natin.
—Siyempre hindi. Kapag tulong ko, nakakalimutan. Kapag singilan na, pamilya tayo.
Lumapit si Yna, nanginginig ang boses.
—Ate, hindi ko naman po ginusto na masaktan kayo. Mahal ko lang po siya.
Tiningnan ko siya mula ulo hanggang paa.
—Hindi. Mahal mo ang version niya na may driver, credit card, at condo view. Ngayong may ₱86 million siyang problema, gusto mo nang maging “misled.”
Namula ang mukha niya.
—Hindi ninyo po ako kilala.
—Kilala kita mula sa screenshots mo.
Nag-iba ang mukha niya.
Doon ko inilabas ang unang printout.
Chat niya kay Nico.
“Love, bilhin mo na lang company niya para matapos na. Kapag wala na siyang negosyo, wala na siyang yabang.”
Pangalawa.
“Make sure she signs something. Baka humabol pa siya.”
Pangatlo.
“After launch, ako na ang mukha ng brand. Ang old wife image niya, hindi bagay.”
Nanginginig ang kamay ni Yna nang subukan niyang agawin ang papel.
Hindi ko ibinigay.
Si Nico naman, nakatitig sa printout na parang ngayon lang niya nakita ang sarili niyang kasalanan na may font size 12 at time stamp.
—Saan mo nakuha iyan? tanong niya.
—Sa tablet na iniwan mo sa bahay. Naka-sync pa rin ang Viber mo.
Si Maris, na tahimik na pumasok sa likod ko, nagsalita.
—At bago ninyo sabihing illegal, ang device ay jointly used sa marital residence at kasama sa civil documentation namin. Kung gusto ninyong pag-usapan iyan, gawin natin sa korte.
Walang makapagsalita.
Hanggang sa biglang tumunog ang phone ni Nico.
Abogado niya.
Sinagot niya, naka-speaker sa sobrang taranta.
—Sir, we have a serious problem. The bank reviewed the collateral documents you submitted for emergency restructuring.
—Anong problema? sigaw ni Nico.
—The condo is not under your sole name. The Batangas property is inherited property of Ma’am Lira and cannot be used without her notarized consent. The vehicles under Salcedo Build are already encumbered. They may freeze your personal accounts instead.
Namuti ang labi niya.
—Hindi puwede.
—Sir, there is another issue. Ms. Yna Cruz signed as brand consultant receiving advance fee from the acquired company. Creditors may include her in recovery notices if funds were drawn after transfer.
Nabitiwan ni Yna ang bag niya.
—Ano?
Sa unang pagkakataon, hindi na siya mukhang mahina.
Mukha siyang nahuling kasama sa sunog.
Pinatay ni Nico ang tawag.
Tumingin siya kay Yna.
—Pumirma ka?
Umatras siya.
—Sabi mo safe!
—Ginamit mo ang company account?
—Ikaw ang nagsabi na launch budget iyon!
Natawa ako nang mahina.
Hindi dahil masaya ako.
Kundi dahil sa loob ng ilang minuto, nakita ko ang dalawang taong nagtulungan para yurakan ako na magsimulang magturoan.
Si Doña Pilar ay napaupo.
—Diyos ko, Nico, ano ang ginawa mo?
Hindi sumagot si Nico.
Tumingin siya sa akin, at sa mga mata niya, bumalik ang dating kayabangan na laging ginagamit kapag wala na siyang makapitan.
—Hindi pa tapos ito, Lira.
—Tapos na para sa akin.
—Hindi. Kakastahin ko ang pirma. Sasabihin kong pineke mo. Sasabihin kong pinilit mo ako. Sasabihin kong conspiracy ito.
Lumapit siya, at sa unang beses, hindi ko nakita ang lalaking minahal ko.
Nakita ko ang taong kayang sunugin ang buong bahay basta hindi siya ang masisi.
Ibinaba ni Maris ang phone niya at ngumiti nang malamig.
—Good. Sabihin mo iyan ulit.
Doon ko napansin ang pulang ilaw sa screen niya.
Recording na naman.
Ngunit kahit may recording, alam kong gagawin ni Nico ang sinabi niya.
Kinabukasan ng umaga, dumating ang sulat.
Formal complaint.
Forgery.
Fraud.
Coercion.
At sa dulo ng liham, isang pangungusap ang nagpahinto sa akin.
“Mr. Salcedo will seek immediate injunction to freeze all assets held by Ms. Lira Madrigal pending investigation.”
Hinawakan ko ang papel, at sa unang pagkakataon matapos ang matagumpay na bitag, nakaramdam ako ng lamig sa batok.
Dahil kapag pinayagan iyon ng korte kahit pansamantala, madadamay hindi lang ako.
Madadamay ang bagong kooperatiba, ang mga empleyadong lumipat sa akin, at lahat ng pamilyang umaasa sa sweldo kinabukasan.
