Dinala niya ang kabit sa tabi ng bagong silang naming anak, pero hindi niya alam na bawat salita nila ay nagiging ebidensiyang magpapabagsak sa kanya
Bahagi 3: Dinala niya ang kabit sa tabi ng bagong silang naming anak, pero hindi niya alam na bawat salita nila ay nagiging ebidensiyang magpapabagsak sa kanya
Hindi pumasok si Mateo na parang lalaking nahuli.
Pumasok siya na parang pagod na bida.
Parang siya pa ang maraming inasikaso.
Parang siya ang may karapatang umupo, huminga nang malalim, at sabihing mahirap ang gabing iyon.
Si Bianca naman ay pumasok na parang bisita sa isang condo blessing, hindi sa maternity ward ng babaeng kakapanganak lang.
Tumingin siya sa akin mula ulo hanggang paa.
Sa buhok kong magulo.
Sa mukha kong maputla.
Sa hospital gown kong may bahid ng pawis at gamot.
Sa kamay kong nanginginig habang hawak ang anak ko.
Pagkatapos, ngumiti siya.
Hindi malaki.
Hindi lantad.
Pero sapat para malaman kong sinasadya niya.
—Congrats, Ate Ariella.
Ate.
Parang may lason ang salitang iyon sa bibig niya.
Hindi ako sumagot.
Tahimik kong binuksan ang voice recorder sa ilalim ng kumot.
Sinabi ni Lani na mag-record ako.
Sa pagkakataong iyon, hindi na ako kikilos bilang babaeng sugatan lang. Kikilos ako bilang ina na naghahanda ng kaso.
Lumapit si Mateo sa baby.
—Anak ko…
Inabot niya ang daliri sa pisngi ng bata.
Agad umiyak ang anak ko.
Napaatras siya, natatawa sa kaba.
—Ayaw ata sa akin.
Tumingin si Bianca sa bata at sumimangot.
—Ang lakas umiyak. Ganyan ba talaga ang newborn?
Gusto kong sabihin, “Oo, dahil buhay siya. Dahil bagong dating siya. Dahil may karapatan siyang umiyak.”
Pero pinili kong tumahimik.
Si Mateo ang sumagot.
—Normal lang. Masasanay ka rin.
Masasanay ka rin.
Napatingin ako sa kanya.
Bakit kailangang masanay si Bianca sa anak namin?
Bakit may lugar siya sa pangungusap na iyon?
Inilapag ni Bianca ang paper bag sa maliit na crib ng baby.
Mabilis kong hinila iyon.
—Huwag mong ilagay diyan.
Tumaas ang kilay niya.
—Paper bag lang naman.
—Higaan ng anak ko iyan.
Tumawa siya nang mahina.
—Ang sensitive mo naman. Kakapanganak mo lang, hormones siguro.
Hindi pa tapos ang pangungusap niya, sumingit na si Mateo.
—Bianca, enough.
Akala ko pagtatanggol niya ako.
Pero humarap siya sa akin.
—Ariella, huwag mo nang palakihin. Pagod lahat.
Lahat.
Kahit sa pagod ko, kailangang pantay kami?
Ako na kakapanganak lang.
Siya na sumama sa kabit.
At ang kabit na nagdala pa ng drama sa ward ko.
Tumingin ako kay Mateo.
—Lumabas kayong dalawa.
Napasinghap si Bianca, parang siya ang naapi.
—Grabe. Dumaan lang kami para makita kung okay ka.
—Hindi kita kailangan.
—Hindi rin naman kita kailangan.
Lumapit siya nang kaunti, sapat para marinig ng recorder.
—Alam mo, Ate, huwag kang matakot. Hindi ko gustong maging asawa niya. Ang bigat ng role mo. Ikaw ang magpapadede, ikaw ang mag-aalaga, ikaw ang makikipagplastikan sa pamilya niya. Ako, gusto ko lang kung saan kami masaya.
Napapikit ako.
Doon ko narinig ang sarili kong huminga nang malalim.
—Mateo, naririnig mo ba siya?
Umiwas siya ng tingin.
—Mainit lang ang ulo niya.
—Sagot iyan?
—Ariella, hindi siya masamang tao.
Napatawa ako.
Hindi malakas.
Pero sapat para mapatingin ang nurse sa pinto.
—Ako ang asawa mo. Ako ang kakapanganak lang. Ako ang iniwan mo sa delivery room. Tapos siya pa ang hindi mo kayang masaktan?
Nanigas ang mukha niya.
—Huwag mong gamitin ang panganganak para ipahiya ako.
Iyon ang sandaling may namatay sa loob ko.
Hindi pag-ibig.
Matagal nang duguan iyon.
Ang namatay ay ang ugali kong maghanap pa ng paliwanag para sa kanya.
—Lumabas ka.
—Ariella—
—Lumabas ka bago ako tumawag ng nurse at guard.
Pumagitna si Bianca.
—Bakit? Takot ka bang makita ng anak mo kung gaano ka kapangit magalit?
Hindi ako sumagot.
Pinindot ko ang call button.
Dumating ang nurse.
—Ma’am?
Tumingin ako sa kanya.
—Puwede po bang palabasin ang dalawang bisita? Hindi ko po sila pinapayagan dito.
Nagbago ang mukha ni Mateo.
—Bisita? Asawa mo ako.
—Sa ngayon, oo. Pero hindi ibig sabihin noon may karapatan kang dalhin ang babae mo sa kwarto ko.
Tahimik ang ward.
Ang nurse ay halatang alanganin, pero nakita niya siguro ang kalagayan ko, ang bagong panganak na bata, at ang babaeng nakasuot ng jacket ng asawa ko.
Tumawag siya ng guard.
Nang akayin palabas si Bianca, bigla siyang tumawa.
—Sige. Enjoy being a mother. Tingnan natin kung gaano katagal bago magsawa si Mateo sa iyak, lampin, at puyat.
Sumunod si Mateo sa kanya.
Pero bago siya lumabas, lumingon siya sa akin.
—Ariella, pinapahiya mo ako.
Hindi ko alam kung paano ko nagawang ngumiti.
—Hindi. Ikaw ang gumawa noon. Inilawan ko lang.
Nang magsara ang pinto, saka ako nanginig.
Hindi ako umiyak nang malakas. Ayokong magising ang anak ko.
Pero tumulo ang luha ko sa gilid ng mukha habang nakatingin ako sa maliit niyang kamay.
Kinabukasan, dumating si Lani.
May dala siyang pagkain, extra diapers, at mukha ng taong hindi magpapatawad para sa akin.
Binasa niya ang printed copies ng resibo, laboratory results, condo payment, at screenshots ng location history.
Pinakinggan niya ang recording.
Habang tumatagal, lalong tumitigas ang mukha niya.
—Ariella, hindi lang ito infidelity issue.
—Ano pa?
—Psychological abuse. Economic abuse possible din kung ginamit niya ang joint funds. At kung pinasok niya ang babae sa marital home o malapit sa bata, custody argument iyan.
Hinaplos ko ang ulo ng anak ko.
—Gusto ko siyang ilayo sa anak ko.
—Then we move fast.
Nalaman ko sa araw ding iyon na may higit pa sa condo.
Si Mateo pala ang nagbayad ng tuition balance ni Bianca.
Ginamit niya ang joint account na para sana sa delivery expenses.
Kaya pala dalawang linggo bago ako manganak, sinabi niyang huwag muna kumuha ng private room.
—Practical lang tayo, love. Mas mabuti nang may extra money after delivery.
Extra money.
Para pala sa tuition ng babae niya.
Pero hindi pa iyon ang pinakamasahol.
Sa bank transaction na ipinakita ni Lani, may malaking bayad sa isang furniture shop.
Description: “Nursery set.”
Hindi namin iyon binili.
Ang crib ng anak ko ay galing pa sa pinsan ko, inayos ko lang at nilagyan ng bagong foam.
Kaya tinawagan ni Lani ang shop.
Nagkunwari siyang assistant ko.
Ipinadala ng shop ang delivery receipt.
Address: condo ni Bianca.
Item: baby-style white dresser, rocking chair, soft rug, and pastel cabinet.
Hindi iyon nursery ng anak ko.
Ginamit niya ang pangarap kong nursery para gawing love nest.
Parang may kumalat na apoy sa dibdib ko.
Doon ko unang naramdaman na hindi na sapat ang hiwalayan.
Kailangan niyang magbayad.
Pagkalabas ko ng ospital, hindi ko sinabi kay Mateo.
Siya ay nag-message nang umaga.
“Love, may meeting ako. Susunduin kita mamaya.”
Hindi ako sumagot.
Umuwi ako kasama si Lani, isang private nurse, at ang pinsan kong si Maris.
Pagdating namin sa bahay, napansin kong iba ang tsinelas sa pintuan.
May amoy ng pabango ng babae.
Mabagal kong binuksan ang pinto.
Sa sala, nakakalat ang dalawang baso ng wine.
Sa sahig, may baby blanket na binili ko sa Divisoria, iyong may maliliit na dilaw na bituin.
Regalo ko iyon sa anak ko.
Nasa sofa si Mateo at Bianca.
Hindi ko na ilalarawan ang lahat.
Hindi kailangan.
Sapat nang sabihin na sa bahay na nilinis ko bago manganak, sa sofa kung saan ko pinangarap magpadede ng anak ko, ginawa nilang patunay ang kawalan nila ng hiya.
Si Maris agad na kinuha ang baby carrier at dinala sa kwarto.
Si Lani naman ay hindi sumigaw.
Inangat lang niya ang phone niya.
Nag-record.
Si Mateo ay napatayo, namumutla.
—Ariella, bakit hindi ka nagsabi na uuwi ka?
Tumingin ako sa kanya.
—Kailangan ko pa bang magpa-schedule para umuwi sa bahay ko?
Nagmadaling inayos ni Bianca ang damit niya.
Pero imbes na mahiya, tumingin siya sa akin nang may hamon.
—Kung marunong ka sanang alagaan ang asawa mo, hindi siya hahanap ng saya sa iba.
Hindi ko siya sinagot.
Lumakad ako papunta sa baby blanket.
Pinulot ko iyon gamit ang dalawang daliri.
Pagkatapos, kinuha ko ang malaking basurahan sa gilid ng kusina at inihulog doon ang kumot.
—Hoy!
Si Mateo ang sumigaw.
—Kumot iyan ni baby!
Tumingin ako sa kanya.
—Hindi na.
Kinuha ko ang bote ng disinfectant at ibinuhos sa loob ng basurahan.
Nagalit si Bianca.
—Ang arte mo. Kumot lang iyan.
Doon ako tumawa.
—Tama ka. Kumot lang iyan. Kaya bakit mas pinrotektahan ninyo ang kalandian ninyo kaysa sa kahit isang bagay na pag-aari ng anak ko?
Hindi siya nakasagot.
Lumapit si Mateo, parang hahawakan ako.
Umatras si Lani.
—Huwag mong hawakan ang kliyente ko.
Natigilan siya.
—Kliyente?
Inabot ni Lani ang brown folder.
—Mateo Santos, ito ang notice. Mula ngayon, lahat ng usapan ninyo ng asawa mo ay dadaan sa akin.
Namula ang mukha niya.
—Legal drama agad? Ariella, pamilya tayo.
Tumingin ako sa kanya nang diretso.
—Hindi. Pamilya kami ng anak ko. Ikaw ang bisitang nagkalat ng dumi sa loob.
Doon unang nawala ang yabang niya.
Pero si Bianca, hindi pa rin tumigil.
—Ano ba ang akala mo? Kaya mo siyang tanggalan ng anak? Lalaki iyan. May pera. May pamilya. Ikaw? Kakapanganak mo lang. Wala ka pang trabaho ulit.
Dahan-dahang lumingon sa kanya si Lani.
—Salamat. Pakiulit nga iyon nang mas malinaw.
Biglang natigilan si Bianca.
Nakita niya ang phone.
Nagre-record pa rin.
At sa unang pagkakataon, ang babaeng pumasok sa buhay ko na parang siya ang pinili, ay nakaramdam ng takot.
