Bahagi 3 — Pagmulat ng asawa ko, mas malaki pa sa pagtataksil ang pilit niyang itinago
Bahagi 3 — Pagmulat ng asawa ko, mas malaki pa sa pagtataksil ang pilit niyang itinago
Alas-sais kuwarante ng umaga nang umalis ako sa ospital.
Hindi dahil wala akong pakialam kay Gabriel.
Kundi dahil sinabi ng doktor na stable na siya at wala akong anumang magagawa sa tabi ng kama niya maliban sa panoorin siyang matulog habang ang kumpanya naming itinayo ng pamilya ko ay maaaring ninanakawan sa labas.
Habang nagmamaneho papunta sa planta namin sa Valenzuela, iisa ang umiikot sa isip ko.
SPA.
Special Power of Attorney.
Anong kapangyarihan ang kunwari’y ibinigay ko?
At kanino?
Pagdating ko sa opisina, naroon na si Jenny, finance manager namin, si Carlo mula IT, at ang external accountant naming si Mr. Medina.
Walang nagsayang ng oras.
Inilabas ni Jenny sa conference-room screen ang transaction history.
Tatlong buwan.
Labing-isang kahina-hinalang invoice.
Kabuuang halaga: ₱7,340,000.
Hindi lahat na-release.
May ilang maliit na payments na nakalusot.
₱185,000.
₱320,000.
₱275,000.
Sapat para hindi agad mapansin sa dami ng normal naming vendor transactions.
Lahat papunta sa Metro Crest Events.
“Who created the vendor?” tanong ko.
Sumagot si Carlo.
“Account ni Sir Gabriel ang nag-initiate. Pero may supporting approval mula sa email address ninyo.”
“Hindi ko ipinadala.”
“Alam po namin ngayon.”
Ipinakita niya ang metadata.
Ang email ay galing sa isang address na halos kapareho ng akin.
Isang letra lang ang naiiba.
Hindi iyon company email.
Mukha lang.
Kung mabilis kang tumingin, hindi mo mapapansin.
Mas masahol ang attachment.
May scanned copy ng pirma ko.
Pirma mula sa isang lumang board resolution na malamang kinuha mula sa shared company archive.
Pinutol.
Inilagay sa bagong document.
“Amateur,” sabi ni Carlo, “pero kung hindi chineck nang mabuti, mukhang valid.”
Napasandal ako sa upuan.
Hindi ito simpleng affair.
Pinaghandaan ito.
At dahil operations director si Gabriel, alam niya kung anong halaga ang sapat na maliit para makalusot, kung sino ang wala sa office tuwing holiday week, at kung kailan mababa ang chance na may mag-second-check.
“Owner ng Metro Crest?” tanong ko.
Nagkatinginan sina Jenny at Mr. Medina.
“Registered sa pangalan ni Ramon Flores.”
Hindi pamilyar.
Hanggang sa sinabi ni Jenny ang sumunod.
“Pinsan ni Samantha Ramos.”
Napapikit ako.
Sapat na iyon para masaktan.
Hindi pa sapat para mag-conclude.
“Kailangan natin ng dokumento, hindi hinala.”
Iyon ang sinabi ko.
Ayokong maging babaeng galit na gumagawa ng sariling hatol.
Kung nagkasala sila, gusto kong patunayan.
Kung may bahagi akong mali, gusto ko ring malaman.
Tinawagan namin ang bangko.
Na-confirm na naka-hold ang ₱4.86 million.
Ipinasa namin sa fraud department ang disputed authorization.
Ang payroll account ay hiwalay at ligtas.
“Makukuha ba ng employees ang 13th month nila on schedule?”
“Opo,” sabi ni Jenny.
Doon lang ako nakahinga nang kaunti.
Ilang minuto pagkatapos, tumawag ang HR head.
May panibagong problema.
May empleyadong nakakita raw ng cryptic Facebook post ni kapatid ni Gabriel.
Nakasaad:
“Minsan, lumalabas ang tunay na ugali ng tao kapag nasa pagitan ng buhay at kamatayan ang asawa niya. May mga taong pera pa rin ang inuuna.”
Walang pangalan.
Pero alam ng marami kung sino ang tinutukoy.
Hindi ako sumagot online.
Hindi ako nag-post.
Hindi ako nagparinig.
Isang instruction lang ang ibinigay ko sa HR.
“Sabihin sa lahat na tuloy ang payroll at year-end pay. Walang kailangang mag-alala. At bawal pag-usapan sa official channels ang personal issue ko.”
Iyon lang.
Alas-diyes trenta nang tumawag ang ospital.
Gising na si Gabriel.
Gusto raw niya akong makita.
Bumalik ako.
Pagpasok ko sa private room, nakita ko siyang maputla, may IV line sa kamay at oxygen cannula sa ilong.
Nasa isang sulok si Mama Lourdes.
Wala na si Samantha.
Tumingin sa akin si Gabriel.
“Babe.”
Hindi ko alam kung bakit, pero iyon ang salitang pinakamasakit marinig.
Parang normal pa rin ang lahat.
Parang hindi siya natagpuan sa condo ng ibang babae.
Parang walang pekeng email.
Parang walang ₱7.34 million na kahina-hinalang invoice.
“Kamusta pakiramdam mo?” tanong ko.
“Masakit ulo ko.”
Tumango ako.
“Sinabi ng doktor na stable ka na.”
“Mariel…”
“May itatanong ako.”
Napapikit siya.
“Hindi ngayon.”
“Ngayon.”
Sumingit ang nanay niya.
“Kakapagising lang ng tao!”
Hindi ko siya pinansin.
“Tatlong taon?”
Bumukas ang mga mata ni Gabriel.
Tahimik.
Iyon ang kumpirmasyon.
“Tatlong taon kayo ni Samantha?”
“Hindi ganyan kasimple.”
“Anong kumplikado sa pagpunta sa condo niya nang 11:38 PM na may dalang alak at bulaklak?”
Napalingon siya sa nanay niya.
“Sinong nagsabi sa’yo?”
“Security report.”
“Mariel, pag-usapan natin sa bahay.”
“Wala akong balak makipagtalo tungkol sa relasyon ninyo dito. May mas malaking problema.”
Inilapag ko sa bedside table ang kopya ng invoice.
“Metro Crest Events.”
Nagbago ang mukha niya.
Napansin ko agad.
“Saan mo nakuha ‘yan?”
“Sa sarili kong kumpanya.”
“Vendor namin ‘yan.”
“Vendor na nakapangalan sa pinsan ni Samantha.”
“Coincidence.”
“Labing-isang invoice?”
Hindi siya sumagot.
“Pekeng email address na ginaya ang pangalan ko?”
“Tingnan mo, maraming fraud email ngayon—”
“Scanned signature ko?”
“Hindi ko alam.”
“Scheduled transfer na ₱4.86 million?”
Humigpit ang panga niya.
“Operational decision iyon.”
“Pera iyon para sa year-end obligations natin.”
“Temporary lang!”
Ayon.
Unang pagkakamali niya.
Kung wala siyang alam, paano niya alam na temporary?
Tumahimik ang buong kuwarto.
Nakita niyang napansin ko.
“Gabriel,” sabi ko, “ano ang SPA?”
Sumingit agad si Mama Lourdes.
“Mariel—”
“Hayaan mo siyang sumagot.”
Hindi ako inalisan ng tingin ni Gabriel.
Pagkatapos, bahagya siyang ngumiti.
Nakakakilabot iyong ngiti.
Hindi dahil masaya.
Dahil iyon ang mukha niya tuwing iniisip niyang mas matalino siya kaysa sa kausap niya.
“May ginawa lang akong contingency document.”
“Na may pirma ko?”
“Para sa negosyo.”
“Hindi ako pumirma.”
“May authority ako bilang asawa mo at executive ng kumpanya.”
“Hindi ka may-ari ng personal kong shares.”
“Mag-asawa tayo.”
“Hindi sagot iyon.”
Tumaas ang boses niya.
“Lahat ng ginawa ko, ginawa ko para sa atin!”
Napatawa ako.
“Kasama ba sa ‘atin’ si Samantha?”
“Mariel!”
“Nasa condo niya ka. May fake vendor sa pangalan ng pinsan niya. May forged approval na pangalan ko. Huwag mo akong gawing tanga sa kuwartong ito.”
Biglang bumukas ang pinto.
Dumating ang abogado ng kumpanya namin, si Atty. Cecilia Tan, kasama ang compliance officer mula sa financing firm na hindi ko kilala.
Tumayo si Mama Lourdes.
“Ano’ng ginagawa ninyo rito?”
Tumingin sa akin si Atty. Tan.
“May kailangan kang makita.”
May inilabas siyang folder.
Sa loob ay application para sa isang ₱12 million bridge financing facility.
Borrower: isang bagong corporation na tinatawag na GDR Ventures.
Guarantor: Gabriel de Vera.
At bilang collateral support, may dokumentong nagsasabing pinahintulutan ko raw si Gabriel na i-pledge ang ilang equipment at receivables ng Navarro Food Packaging.
May photocopy ng ID ko.
May pirma ko.
May SPA.
At may notarial seal.
Hindi ako pumirma.
Hindi ako nagbigay ng authority.
Hindi ko nakilala ang notary.
“At hindi pa ito na-release,” sabi ng compliance officer. “Na-flag dahil hindi tugma ang specimen signature at hindi namin ma-verify ang personal appearance ninyo.”
Napahawak ako sa likod ng upuan.
Kung hindi na-flag—
Labindalawang milyon.
Bukod pa sa vendor transfers.
“Ano ang GDR Ventures?” tanong ko.
Tahimik si Gabriel.
Binuksan ni Atty. Tan ang isa pang dokumento.
May tatlong incorporators.
Gabriel de Vera.
Ramon Flores.
At isang pangalang alam kong alam din ng lahat ng nasa kuwarto.
Lourdes de Vera.
Tumingin ako sa biyenan ko.
“Ma?”
Napaatras siya.
“Hindi ko alam lahat ng pinaggagawa niya.”
“Pero incorporator ka.”
“Sinabi niyang investment company!”
“Alam mong gumagamit siya ng assets ng kumpanya ko?”
“Sinabi niyang pumayag ka!”
Naramdaman kong may kumirot sa dibdib ko.
Hindi dahil naniniwala akong mastermind siya.
Kundi dahil kahit kaunting tanong man lang, hindi niya ginawa.
Anak niya ang nagsabi.
Kaya sapat na.
Iyon pala ang halaga ng pitong taon kong pagiging “anak” sa bahay nila.
Kapag ako ang kailangang magluto sa reunion, anak ako.
Kapag kailangang tumulong sa medical bills niya, anak ako.
Kapag kailangang gamitin ang pangalan ko nang hindi ko alam—
Asawa lang ako ng anak niya.
Si Gabriel ay pilit bumangon.
“Give me the documents.”
Hinarang siya ng nurse.
“Sir, please.”
Tumingin siya sa akin.
“Mariel, listen to me. Nagkaroon lang ng cash-flow issue. Plano kong ibalik lahat pagkatapos pumasok ang investment.”
“Anong investment?”
Tahimik.
“Galing saan?”
Wala pa ring sagot.
“Ano ang bibilhin ng GDR Ventures?”
Napatingin si Atty. Tan sa dokumento.
“Commercial property.”
“Saan?”
“Tagaytay.”
Tumigil ako.
May naalala ako.
Dalawang buwan na ang nakaraan, sinabi ni Gabriel na kailangan niyang mag-overnight sa Tagaytay para sa supplier retreat.
Pag-uwi niya, may brochure sa sasakyan.
Isang bagong townhouse development.
Nang tanungin ko, sinabi niyang para raw sa client.
Humarap ako kay Gabriel.
“Bahay?”
“Investment property.”
“Para kanino?”
Hindi niya sinabi.
Hindi na niya kailangang sabihin.
Kinuha ko ang sarili kong cellphone at tinawagan si Samantha.
Sinagot niya matapos ang apat na ring.
“Ma’am?”
“Samantha, may binili ba kayong property ni Gabriel sa Tagaytay?”
Mahabang katahimikan.
Narinig ko ang paghinga niya.
Pagkatapos—
“Hindi pa po fully paid.”
Napapikit ako.
“Akala ko pera niya.”
Napalingon ako sa asawa ko.
“Magkano ang down payment?”
“Ma’am…”
“Magkano?”
“₱1.8 million.”
“Saan galing?”
“Sinabi niyang executive bonus niya.”
Hindi ako sumagot.
Dahil alam kong walang executive bonus si Gabriel na ganoon kalaki.
Bago ko ibaba ang tawag, nagsalita ulit si Samantha.
“Ma’am Mariel…”
“Ano?”
“May isa pa kayong dapat malaman.”
“Sabihin mo.”
“May email si Sir Gabriel na nakita ko kagabi.”
Tumingin ako sa kanya kahit wala naman siya sa harap ko.
“Anong email?”
“Naka-draft. Para sa board.”
Nanlamig ang batok ko.
“Ano’ng laman?”
Huminga siya nang nanginginig.
“Kapag natuloy daw ang investigation sa vendor payments… ako ang ituturo niya.”
Napatigil ako.
“Pati ikaw?”
“Opo.”
“At ako?”
Umiyak siya.
“Sinulat niyang matagal na raw kayong aware sa transactions dahil signature ninyo ang nasa approvals.”
Naramdaman kong parang may yelong dumaan sa gulugod ko.
Hindi lang pala ako niloloko ng asawa ko.
Hindi lang pala ako ninanakawan.
Naghahanda na rin siyang gumawa ng dokumentong magmumukhang kasabwat ako kapag bumagsak ang lahat.
At habang nakatingin ako kay Gabriel sa hospital bed, isa lang ang malinaw sa akin.
Hindi ako ang asawang iniwan niya.
Ako ang taong balak niyang iwanan na may hawak ng buong kasalanan.
