Bahagi 3 — Habang Hinahanap Ko ang Asawa Ko, Unti-Unting Lumitaw ang Totoong Magnanakaw
Bahagi 3 — Habang Hinahanap Ko ang Asawa Ko, Unti-Unting Lumitaw ang Totoong Magnanakaw
Kinabukasan, unang flight papuntang Iloilo ang sinakyan ko.
Hindi ko sinabi kay Renato.
Hindi ko sinabi kay Corinne.
Ang tanging nakakaalam ay ang nanay ko, si Mika, at si Attorney Celeste.
Bago ako umalis, gumawa kami ng tatlong kopya ng laman ng USB.
Isa kay Attorney Celeste.
Isa sa akin.
Isa sa safety deposit box na hindi alam ng pamilya ni Gabo.
Hindi na ako ang babaeng tumatakbo sa airport na nakasuot ng wedding gown.
Apat na araw pa lang ang lumipas.
Pero parang apat na taon na.
Paglabas ko ng Iloilo International Airport, sumakay ako ng taxi papunta sa address na nasa message.
Hindi hotel.
Hindi resort.
Hindi lihim na apartment.
Isang maliit na bahay sa Jaro.
May lumang gate.
May halamang gumamela sa harap.
At may babaeng nasa edad animnapu na naghihintay sa veranda.
“Althea?”
Tumango ako.
“I’m Sofia.”
Para akong nawalan ng hangin.
Ang babaeng iniisip kong posibleng kabit ng asawa ko ay halos kaedad ng nanay ko.
Tiningnan niya ang mukha ko at agad na naintindihan ang iniisip ko.
“Hindi ako babae ni Gabriel,” sabi niya.
Napapikit ako.
“Pasensya na. Hindi ko—”
“Hindi kita masisisi.”
Pinapasok niya ako.
Sa sala ay may lumang family picture.
Isang batang Gabo, marahil siyam na taong gulang.
Katabi ang isang babae.
Si Sofia.
“Ate ako ng nanay ni Gabriel,” paliwanag niya.
“Tita?”
Tumango siya.
“Pero bakit Villanueva ang surname mo?”
“Balo ako. Ang napangasawa ko ay pinsan ng tatay niya. Mahabang kuwento.”
Hindi ko alam kung matatawa ako o iiyak.
Pero isang tanong lang ang mahalaga.
“Nasaan si Gabo?”
Hindi agad sumagot si Sofia.
Tinuro niya ang isang pinto.
Nasa kuwarto siya.
Nakaupo sa tabi ng bintana.
Payat.
Namumutla.
May maliit na dressing sa braso kung saan galing ang IV line.
Pero buhay.
At nang makita niya ako, para siyang nakakita ng multo.
“Thea?”
Hindi ko alam kung anong emosyon ang unang lumabas.
Galit.
Takot.
Ginhawa.
Pagmamahal.
Lumapit ako at sinampal ko siya.
Hindi malakas.
Pero sapat para mapalingon si Sofia.
Pagkatapos ay niyakap ko siya.
Doon ako humagulgol.
“Hayop ka.”
Mahigpit niya akong niyakap.
“Sorry.”
“Hayop ka talaga.”
“Alam ko.”
“Bakit mo ginawa sa akin iyon?”
Hindi siya sumagot.
Lumayo ako.
“Tinakasan mo ako sa mismong gabi ng kasal natin.”
“Thea—”
“Pinapunta mo ako sa airport na parang tanga.”
“Hindi ko alam na susundan mo ako.”
“Natural susundan kita! Asawa mo ako!”
Umubo siya.
Napahinto ako.
May bahid ng dugo sa tissue na itinakip niya sa bibig.
Nanlamig ang buong katawan ko.
Umupo ako sa tabi niya.
“Gaano kalala?”
“Hindi ko alam.”
“Gabo.”
“Hindi nag-work nang maayos ang unang chemo.”
“Pero?”
“May option pa.”
“Kung may option pa, bakit ka kumikilos na parang patay ka na?”
Tumahimik siya.
Si Sofia ang sumagot mula sa pintuan.
“Dahil takot siya.”
Tumingin si Gabo sa sahig.
Doon ko unang nakita ang bagay na hindi niya ipinakita sa akin sa loob ng limang taon.
Hindi tapang.
Hindi pagiging kalmado.
Takot.
“May isang pasyente akong nakilala,” sabi niya. “Same ward. Tatlumpu’t apat. May asawa. Dalawang bata. Nakita ko kung paano naubos ang pamilya nila—pera, trabaho, tulog, lahat.”
“Hindi tayo sila.”
“Paano kung maging tayo?”
“Hindi mo alam.”
“Exactly.”
“Pero ikaw ang nagdesisyon para sa ating dalawa.”
Wala siyang sagot.
Kinuha ko ang wedding ring ko.
Akala niya huhubarin ko.
Sa halip, inilagay ko ang kamay ko sa harap niya.
“Tingnan mo ito.”
Tumingin siya.
“Pinili kitang pakasalan. Hindi kita binili na may warranty. Hindi kita pinakasalan dahil sigurado akong aabot ka ng otsenta.”
Napapikit siya.
“Pero may isa pang dahilan kung bakit ako umalis.”
Alam ko na.
“Renato.”
Tumango siya.
Nanghina ang mukha niya.
“May nangyari dalawang gabi bago ang kasal.”
Kinuha niya ang telepono niya mula sa drawer.
Akala ko patay na iyon.
Iba pala ang SIM.
May ipinakita siyang video.
Warehouse office.
Timestamp: 11:42 p.m.
Makikita si Renato kasama ang isang lalaki.
May hawak silang folder.
Pagkatapos, makikita ang lalaking naglalagay ng stamp sa mga dokumento.
“Who is he?”
“Notary assistant. Hindi notary.”
“Anong pinipirmahan?”
“Stock transfer.”
“Kanino?”
“Sa akin.”
Napatingin ako kay Gabo.
“Hindi ka naman nandoon.”
“Exactly.”
Nanlamig ako.
May dokumentong lumalabas na kusang ibinenta ni Gabo ang halos lahat ng shares niya kay Renato sa halagang ₱1.5 milyon.
Samantalang ayon sa valuation na hawak ng abogado, mahigit ₱38 milyon ang conservative value ng stake niya.
“Forgery?”
“Hindi ko pa alam kung mismong pirma ko ang ginaya o gumamit sila ng lumang signed blank page. Pero hindi ako pumirma sa stock transfer.”
“Bakit hindi mo agad nireport?”
“Gusto kong makuha ang original.”
“Nasaan?”
“Kay Renato.”
“Then bakit ka pumunta rito?”
Huminga siya nang malalim.
“Nandito ang dating accountant ng tatay ko.”
Si Mang Ernesto Salcedo.
Animnapu’t walong taong gulang.
Dating chief accountant ng kumpanya bago magretiro.
Ayon kay Gabo, tinawagan siya ni Ernesto matapos mapansin ang ilang supplier names na ginagamit muli ni Renato.
May kopya raw siya ng original incorporator documents, lumang shareholder ledger at company seals na itinago ng tatay ni Gabo.
Mas mahalaga—
may hawak siyang lumang external drive.
Backups ng accounting files mula bago naging president si Renato hanggang dalawang taon pagkatapos.
“Kung may comparison,” sabi ni Gabo, “makikita kung kailan nagsimula ang pagbabago.”
“Nasaan si Mang Ernesto?”
Nagkatinginan sina Gabo at Sofia.
Doon ako kinabahan.
“Hindi siya sumipot kahapon.”
“Ano?”
“Dapat alas-diyes.”
“Tinawagan ninyo?”
“Patay ang phone.”
“Bahay?”
“Walang tao.”
Hindi ko nagustuhan iyon.
“Bakit may nag-message sa akin ng picture mo?”
Si Sofia ang nagtaas ng kamay.
“Ako.”
“Paano mo nakuha number ko?”
“Kay Gabriel.”
Napalingon ako sa asawa ko.
“Binigay mo?”
“Emergency.”
“Pero ayaw mo akong madamay?”
Napangiwi siya.
“Hindi consistent, alam ko.”
“Hindi lang inconsistent. Nakakainis ka.”
Sa kabila ng sitwasyon, natawa si Sofia.
Ako rin sana.
Pero tumunog ang cellphone niya.
Unknown number.
Sinagot niya.
Walang nagsalita sa kabilang linya.
Pagkatapos ay pinatay.
“Pangatlo na iyan ngayong umaga,” sabi niya.
Bumigat ang hangin.
Sabi ko kay Gabo, “Hindi na natin ito gagawin nang tayo-tayo lang.”
Tumawag ako kay Attorney Celeste.
Sinabi ko lahat.
Ang video.
Ang pagkawala ni Ernesto.
Ang bahay ni Sofia.
Sinabi niyang huwag kaming umalis nang mag-isa at huwag makipagkita kahit kanino nang walang witness.
Makalipas ang dalawang oras, tumawag ang anak ni Mang Ernesto.
Nasa ospital ang ama niya.
Naaksidente ang motorsiklo.
Hindi naman malubha.
Pero may kakaiba.
Hindi raw siya nagmomotorsiklo noong araw na iyon.
Nasa taxi siya.
“May nakabangga?” tanong ko.
“According sa police report, rear-end collision.”
Hindi kami gumawa ng konklusyon.
Pero mas naging maingat kami.
Pumunta kami sa ospital.
Hindi kayang magsalita nang matagal ni Mang Ernesto dahil sa bali sa tadyang.
Pero nang makita niya si Gabo, mahigpit niyang hinawakan ang kamay nito.
“Akala ko hindi ka makakarating.”
“Nasan po ang drive?”
“Hindi ko dinala.”
Matalino ang matanda.
Alam niyang delikado.
Ibinigay niya ang susi ng lumang cabinet sa bahay ng anak niya.
“Nasa ilalim ng false bottom.”
Nakuha namin iyon nang hapon ding iyon.
Dalawang external drives.
Tatlong ledger.
At isang envelope.
Sa loob ng envelope ay photocopies ng labindalawang checks.
Pare-parehong supplier.
May isang pirma na halos hindi ko mapaniwalaan.
Hindi kay Renato.
Kay Gabo.
“Pirma mo?”
Kinuha niya ang papel.
“Hindi.”
“Sobrang kamukha.”
“Hindi ako iyan.”
“Paano natin mapapatunayan?”
Ngumiti nang mahina si Mang Ernesto mula sa video call.
“Tanungin ninyo kung nasaan si Gabriel noong petsang iyon.”
Tinignan namin.
May tatlong checks na may petsang eksaktong panahon na nasa Singapore si Gabo para sa cold-chain conference.
May immigration records siya.
May hotel receipts.
May conference badge.
At may pictures niya sa stage.
Hindi kayang pumirma nang personal si Gabo sa Pasig habang nasa Singapore siya.
Mas lumala pa.
Sa metadata ng accounting backups, may username na ginamit upang aprubahan ang ilang transactions.
GSVILLANUEVA_ADMIN.
Account ni Gabo.
Pero may login records mula sa office workstation ni Renato sa mga oras na naka-confine si Gabo para sa chemotherapy.
Parang unti-unting nabubuo ang larawan.
May gumagawa ng mga transaksyon.
May gumagamit sa pangalan ni Gabo.
At kapag pumutok ang lahat—
maaaring siya ang sisihin.
Biglang nagsalita si Sofia.
“Kaya ka ba umalis?”
Tumango si Gabo.
“Kapag na-hospital ako ulit at mawalan ako ng access sa records, puwedeng mawala lahat.”
“Then why marry Thea?”
Napatitig ako sa kanya.
Ito ang tanong na ayaw kong marinig.
Matagal bago sumagot si Gabo.
“Because I wanted to.”
“Gabo.”
Tumingin siya sa akin.
“Hindi kita pinakasalan para gawing shield.”
“Siguraduhin mo.”
“Hindi.”
“Then sabihin mo lahat.”
Huminga siya.
“May isa pang bagay.”
Binuksan niya ang READ THIS LAST folder sa USB.
May audio file.
Pinatugtog namin.
Boses ni Renato.
Maliwanag.
Galit.
“Kung ayaw mong pumirma, huwag. Kapag bumigay katawan mo, ako rin naman ang hahawak niyan. At kung pakasalan mo si Althea, sisiguraduhin kong wala siyang makukuha.”
Kasunod ang boses ni Gabo.
“Hindi pera ang problema mo, Kuya. Takot kang makita nila ang ginawa mo.”
May tunog ng upuan.
Pagkatapos ay si Renato ulit.
“May sakit ka. Sino sa tingin mo paniniwalaan nila kapag sinabi kong hindi ka na nag-iisip nang maayos?”
Tumigil ang recording.
Tahimik kaming lahat.
Hindi na simpleng away magkapatid ito.
Hindi na rin simpleng pagtatago ng sakit.
Pinaplano ni Renato na gamitin ang kondisyon ni Gabo laban sa kanya.
At maaaring laban sa akin.
Kinagabihan, bumalik kami sa bahay ni Sofia.
Nagdesisyon kaming kinabukasan ay lilipad pabalik ng Manila kasama si Gabo.
Doon siya magpapatingin ulit.
Doon din namin ihaharap sa legal team ang lahat ng ebidensya.
Alas-dos ng madaling-araw nang magising ako sa tunog ng sasakyan.
Sumilip ako sa bintana.
Isang itim na SUV.
Huminto sa tapat.
Dalawang lalaki ang bumaba.
Hindi ko sila kilala.
Pero kilala sila ni Gabo.
Pagkakita niya mula sa bintana, nawala ang kulay ng mukha niya.
“Sila ang drivers ni Kuya Renato.”
“Paano nila tayo nahanap?”
Walang sumagot.
May kumatok sa gate.
Tatlong beses.
Malakas.
“Sir Gabriel!” sigaw ng isang lalaki.
“Pinapauwi po kayo ni Sir Renato!”
Tumayo si Sofia.
“Hindi ko bubuksan.”
Muling kumatok.
Mas malakas.
“Sir Gabriel, ayaw naming gumawa ng eksena!”
Tinawagan ko ang barangay security at local police assistance number habang nagvi-video si Sofia mula sa loob.
Hindi kami lumabas.
Pagkalipas ng ilang minuto, may dumating na barangay vehicle.
Umalis ang SUV.
Akala namin tapos na.
Hindi pala.
Pagsapit ng umaga, nag-viral sa maliit na business circle ng pamilya Villanueva ang isang Facebook post ni Corinne.
May litrato ko at ni Gabo noong kasal.
May mahabang caption.
Ayon sa kanya, isang “babaeng naghahabol ng mana” raw ang naglayo kay Gabo sa pamilya habang mahina ang pag-iisip nito dahil sa sakit.
Sinabi niyang hawak ko raw ang medical records, bank accounts at corporate documents nang walang pahintulot.
May comments na agad.
Gold digger.
Kawawa ang may sakit.
Kakasal lang, pera agad.
Tinitigan ko ang screen.
Galit na galit si Gabo.
“I’ll post.”
Hinawakan ko ang kamay niya.
“No.”
“Thea—”
“Huwag mong bigyan ng emosyon ang taong naghihintay lang na magkamali tayo.”
Tinawagan ko si Attorney Celeste.
Nagpadala kami ng formal demand na alisin ang false accusations at preserve lahat ng corporate records.
Nagpadala rin kami ng notice sa board tungkol sa disputed stock transfer at suspected unauthorized transactions.
Walang dramatic confrontation.
Walang sigawan.
Papeles.
Dates.
Signatures.
Backup files.
Iyon ang ginamit namin.
Pagbalik namin sa Manila, dumiretso si Gabo sa ospital.
Ako naman ay pumunta sa law office.
Tatlong araw kaming halos hindi natulog.
Independent forensic accountant ang kumuha ng records.
Signature examiner ang tumingin sa questioned documents.
IT specialist ang nag-preserve ng server logs.
At ang dating warehouse supervisor ni Gabo ay pumayag magbigay ng affidavit na minsang ipinagawa sa kanya ni Renato ang delivery receipts kahit walang dumating na equipment.
Sa loob lamang ng dalawang linggo, umabot sa ₱26.4 milyon ang transactions na hindi maipaliwanag nang maayos.
Pero pinakamahalaga ang isang bagay.
Ang original stock transfer document.
Akala namin nasa opisina ni Renato.
Hindi pala.
Isinumite na niya iyon sa corporate records.
At may notarization.
“Problem?” tanong ko.
Tiningnan ako ni Attorney Celeste.
“Potentially bigger problem for them.”
“Bakit?”
Tinuro niya ang notarial details.
“Because according to this, Gabriel personally appeared before the notary on June 18 at 3:40 p.m.”
Tumingin ako kay Gabo.
Maputla siya.
“Nasaan ka noong June 18?”
Hindi siya sumagot.
Kinuha ko ang medical records.
At doon ko nakita.
June 18.
3:12 p.m. hanggang 6:07 p.m.
Nasa chemotherapy infusion center si Gabo.
May nurses’ notes.
May medication administration record.
May CCTV ang lobby.
May parking entry ng sasakyan niya.
At may larawan kaming dalawa na ipinadala niya sa akin nang araw na iyon.
Hindi niya kayang sabay na nasa infusion chair sa Quezon City at nasa isang notary office sa Makati.
Nang gabing iyon, habang natutulog si Gabo sa hospital room, tumawag si Renato sa akin.
Hindi ko sana sasagutin.
Pero ni-record ko ang call.
“Thea.”
“Ano?”
“Magkano?”
Hindi ako nakapagsalita.
“Magkano para tumigil ka?”
Ngumiti ako kahit walang makakita.
“Akala ko ba gold digger ako?”
“Huwag kang maglaro.”
“Hindi ako naglalaro.”
“Hindi mo alam kung gaano kalaki ang masisira.”
“Alam ko.”
“Pamilya natin ito.”
“Pamilya mo.”
Tahimik siya.
Pagkatapos ay nagsalita nang napakababa.
“Kapag ipinilit mo iyan, pati pangalan ni Gabriel masisira.”
“Bakit?”
“Dahil nakapangalan sa kanya ang transactions.”
“Iyon ba ang plano?”
Natahimik siya.
Doon ko alam na nadulas siya.
Pero hindi pa tapos.
“Renato,” sabi ko, “may tanong ako.”
“Ano?”
“Bakit ka nagpadala ng mga tao sa bahay ni Sofia sa Iloilo?”
Biglang naputol ang linya.
Hindi ko na siya tinawagan.
Kinabukasan, dumating ang pinakahihintay naming preliminary forensic report.
May labingpitong questionable supplier transactions.
May overlapping phone numbers.
May related addresses.
May account activity gamit ang credentials ni Gabo habang physically impossible siyang nasa office.
At may isang beneficiary account na paulit-ulit na tumatanggap ng transfers mula sa tatlong supplier.
Hindi kay Renato nakapangalan.
Hindi kay Corinne.
Nakapangalan iyon sa isang babae.
Marissa C. Villanueva.
Napatingin ako kay Gabo.
“Sino si Marissa?”
Hindi siya sumagot.
“Gabo?”
Parang nahirapan siyang huminga.
“Nanay namin.”
Nanlamig ako.
“Patay na ang nanay ninyo pitong taon na.”
Tumango siya.
At doon namin naintindihan na mas malalim pa ang problema kaysa sa inaakala namin.
May gumagamit ng account na nakapangalan sa isang patay na tao.
At kung tama ang forensic accountant—
may pera pang gumagalaw sa account hanggang dalawang buwan bago ang kasal namin.
