Bahagi 3 — Nang Malaman Nila ang Mana, Biglang Naging Mapagmahal ang Ama ng Bata
Bahagi 3 — Nang Malaman Nila ang Mana, Biglang Naging Mapagmahal ang Ama ng Bata
Ilang segundo ring walang nagsalita.
Hindi dahil wala kaming maisagot.
Kundi dahil napakalinaw ng intensiyon sa huling sinabi ni Aling Cora.
Kung apo namin siya, hindi ninyo puwedeng kami ang walang mapala.
Hindi niya sinabing gusto niyang makilala si Amara.
Hindi niya sinabing nami-miss niya.
Hindi niya tinanong kung malusog ba ang bata.
Ang unang pumasok sa isip niya ay kung ano ang mapapala nila.
Ibinaba ni Papa si Amara sa mga bisig ko.
Pagkatapos ay lumakad siya papunta sa gate.
Si Papa ay si Arturo Villanueva.
Animnapu’t dalawang taong gulang.
Hindi siya palasigaw.
Hindi rin mahilig magyabang.
Sa loob ng mahigit tatlumpung taon, siya at si Mama ang nagpatakbo ng maliit na jewelry workshop na nagsimula sa dalawang mesa at isang lumang melting torch sa Meycauayan.
Unti-unti iyong lumaki.
Nagkaroon kami ng showroom.
Wholesale clients.
Mga supplier.
Dalawang retail branches.
Pero hindi kami pinalaking para ipangalandakan iyon.
Noong nililigawan ako ni Adrian, alam niyang may negosyo ang pamilya ko.
Ang akala lang niya, isang ordinaryong maliit na tindahan ng alahas.
Hindi ko itinama ang akala niya.
Hindi dahil gusto kong subukan siya.
Hindi ko lang nakita ang dahilan para ipakita sa isang nobyo ang balance sheet ng pamilya ko.
Ngayon, parang kasalanan ko pa iyon.
Tumigil si Papa sa harap ni Adrian.
“Anong ibig mong sabihin sa ‘may mapala’?”
Napaatras nang bahagya si Adrian.
Si Aling Cora ang sumagot.
“Sir, huwag naman ninyong masamain. Practical lang kami. Kung kikilalanin ni Adrian ang bata, may responsibilidad siya. Kung may responsibilidad, dapat may karapatan din.”
Tumango si Papa.
“Tama.”
Biglang lumiwanag ang mukha ni Adrian.
Pero nagpatuloy si Papa.
“Kung gusto mong pag-usapan ang responsibilidad, pag-usapan natin.”
Tinuro niya ang lalaking kasama nila.
“Abogado ba talaga siya?”
Tumango ang lalaki at nagpakilala.
Hindi siya masamang tao.
Sa totoo lang, halatang hindi rin niya alam ang buong kuwento.
Inimbitahan sila ni Papa sa receiving area sa labas ng bahay.
Hindi sa loob.
Inilapag ng abogado ang isang sulat.
Request para sa formal recognition ng paternity.
Proposed visitation arrangement.
Request para pag-usapan ang surname.
Walang problema roon.
Karapatan ni Adrian na dumaan sa tamang proseso kung gusto niyang kilalanin ang anak niya.
Ang problema, may kasunod na dalawang pahina.
Nakalagay roon na nais din niyang makilahok sa “financial decisions affecting the minor child.”
Kasama ang investments.
Educational accounts.
Properties.
At anumang “future inheritance or beneficial interest.”
Napatingin ako sa abogado.
“Attorney, kayo po ba ang nagsulat nito?”
Tumango siya.
“Based po sa instructions ng client.”
“Sinabi ba ng client ninyo na limang araw matapos akong operahan, pinapirma nila ako ng authorization para magkaroon sila ng access sa account ng bata?”
Napatingin siya kay Adrian.
Hindi sumagot si Adrian.
“Sinabi ba nilang noong nasa tiyan pa ang anak ko, gusto nila akong kumbinsihing huwag nang ituloy dahil babae?”
“Lea!” sigaw ni Aling Cora.
“Inaakusahan mo ako?”
Hindi ako sumagot agad.
Kinuha ko ang cellphone ko.
May mga bagay akong hindi binura.
Screenshots.
Voice messages.
Receipts.
At isang audio recording mula noong pitong buwan akong buntis.
Hindi ko iyon lihim na nirecord para sa drama.
Nagkaroon kami noon ng seryosong away tungkol sa pera, kaya sinimulan kong i-save ang mga usapan kung sakaling kailanganin ko sa legal na proseso.
Pinatugtog ko ang isang voice message ni Adrian.
Malinaw ang boses niya.
“Kung gusto mong ituloy ’yang anak mo, ikaw gumastos. Huwag mong aasahan ako. Hindi naman ’yan ang gusto kong panganay.”
Walang nagsalita.
Nagpatugtog ako ng isa pa.
“Kung lalaki sana, baka sipagin pa akong ayusin agad ’yung kasal. Ewan ko sa ’yo, ayaw mong makinig.”
Namula ang mukha ni Adrian.
“Private conversation ’yan!”
“Tama,” sabi ko.
“Kaya huwag mong ikuwento ngayon na anim na linggo kitang pinagkaitan ng pagiging ama. Ikaw mismo ang umiwas.”
Kinuha ni Papa ang papel.
“Tungkol sa suporta?”
Sumabat ang abogado.
“Kung mapapatunayan po ang paternity, may obligation po talaga ang father na magbigay ng support.”
Mabilis na lumingon si Adrian.
Parang hindi iyon ang bahagi ng usapang gusto niyang marinig.
“Magkano naman?” tanong niya.
Hindi ko napigilang matawa.
Hindi dahil nakakatawa.
Kundi dahil halatang-halata.
Karapatan muna ang gusto niyang pag-usapan.
Nang obligasyon na, saka siya nabahala.
Inilabas ko ang isang folder.
Nandoon ang prenatal expenses.
Laboratory tests.
Ultrasounds.
Mga gamot.
Delivery expenses.
Bayad sa private-duty nurse.
Bakuna.
Gatas na nirekomenda ng pediatrician noong kailangan.
Diapers.
At lahat ng iba pang gastusin mula nang mabuntis ako.
Hindi ko hinihingi sa kaniya ang kalahati ng lahat.
Gusto ko lamang malinaw ang isang bagay.
Hindi niya puwedeng gamitin ang pagiging ama kapag convenient sa kaniya at itapon iyon kapag may gastos.
Mula noon, dumaan kami sa mediation at consultation sa mga abogado.
Hindi ko ipinagkait kay Adrian na makita ang bata.
Pero hindi rin ako pumayag na basta niya kunin si Amara kung kailan niya gusto.
Lalo na’t halos wala siyang karanasan sa pag-aalaga at ilang beses nang nagsabi si Aling Cora na dapat iwan ko raw ang sanggol sa kanila nang isang linggo para “masanay sa kabilang pamilya.”
Tatlong buwan pa lang si Amara noon.
“Hindi siya bag na pinapahiram,” sabi ko.
Nagalit si Adrian.
Sa Facebook, nagsimula siyang mag-post ng malalabong parinig.
May mga linyang:
Mahirap maging ama kapag ginagamit ang pera para ilayo sa ’yo ang anak mo.
At:
Hindi porke mayaman ang pamilya ng babae, sila na ang masusunod sa lahat.
Hindi niya binanggit ang pangalan ko.
Pero sapat ang detalye para makilala ng mga kaibigan namin.
May dalawang dating kaklase akong nag-message.
“Lea, totoo bang hindi mo pinapakita sa kaniya ang baby?”
Hindi ako nakipagsagutan online.
Sa halip, pinadala ko sa abogado ko ang screenshots.
Nagpatuloy ang buhay ko.
Pagkalipas ng apat na buwan, bumalik ako sa trabaho.
Ako ang namamahala sa operations at procurement ng pamilya.
Iyon ang parte na hindi kailanman naintindihan ni Adrian.
Akala niya anak-mayaman lang ako.
Hindi niya alam na ako mismo ang nagbukas ng dalawang pangunahing supplier account namin.
Hindi niya alam na maraming beses akong lumilipad pa-Cebu at Davao para sa clients.
Hindi niya alam na may sarili akong shares sa kompanya.
Hindi niya alam na bago pa kami magkakilala, nakabili na ako ng maliit na condominium unit sa Quezon City na pinapaupahan ko.
At higit sa lahat, hindi niya alam na ang perang paulit-ulit niyang gustong “hiramin” sa akin noon ay hindi kailanman pera ng pamilya namin.
Sarili kong ipon iyon.
Doon nagsimula ang panibagong anyo ng pagiging “mapagmahal” niya.
Bigla siyang nagpapadala ng diapers.
Isang kahon.
Kinabukasan, ipinost niya online.
Anything for my princess.
Nagpadala siya ng stuffed toy.
May litrato ulit.
Nagbayad siya minsan ng pediatric consultation.
May screenshot ng resibo sa story niya.
Hindi ko pinigilan.
Kung para kay Amara, tinatanggap ko.
Pero hindi ko rin hinayaang mabura ng tatlong diapers at isang stuffed toy ang ilang buwang pagtanggi niya.
Isang araw, dumating siya para sa napagkasunduang pagbisita.
Nasa sala kami.
Kasama ang isang kasambahay at si Mama.
Karga niya si Amara nang bigla niyang sinabi:
“Lea, puwede tayong magsimula ulit.”
Tumingin ako sa kaniya.
“Hindi.”
“Hindi mo man lang pag-iisipan?”
“Pinag-isipan ko na bago pa ako manganak.”
“Para sa bata.”
“Mas makakabuti sa bata ang dalawang magulang na maayos ang boundaries kaysa dalawang taong nagsasama pero puro galit.”
Natahimik siya.
Pagkatapos ay sinabi niya:
“Hindi mo ba nami-miss ’yung dati?”
“Alin?”
“’Yung tayo.”
Napangiti ako nang mapait.
“Adrian, noong tayo pa, tatlong beses mong tinanong kung puwede mong gamitin ang savings ko para sa kotse. Dalawang beses mong gustong ipahiram ko ang pera ko sa kaibigan mo. At noong buntis ako, gusto ng nanay mong ipatigil ko ang pagbubuntis dahil babae.”
Hindi siya sumagot.
“Ang nami-miss mo ba talaga ay ako?”
Tumingin ako diretso sa kaniya.
“O ang access na akala mong makukuha mo kapag bumalik ako?”
Bigla siyang tumayo.
Binalik niya si Amara sa akin.
“Ang taas na talaga ng tingin mo sa sarili mo.”
“Iyan ang mali mo.”
Kinuha ko ang anak ko.
“Ngayon ko lang natutunang huwag ibaba ang tingin ko sa sarili ko para maging komportable kayo.”
Pagkaraan noon, lumala ang sitwasyon.
Isang hapon, dumating si Aling Cora sa bahay nang walang abiso.
May dala siyang dalawang kamag-anak.
Gusto raw nilang makita si Amara.
Pinapasok ko sila sa veranda.
Hindi pa lumilipas ang labinlimang minuto nang marinig kong sinasabi niya kay Mama:
“Kung kami lang ang masusunod, dapat masanay na sa amin ang bata. Baka paglaki niyan, puro Villanueva na lang ang kilalanin.”
Mahinahon si Mama.
“May ama siya. Walang nagkakaila roon.”
“Pero apelyido ninyo.”
“Dahil iyon ang naaayon sa kasalukuyang papeles niya.”
Umismid si Aling Cora.
“Madali namang baguhin.”
“Ano po ba talaga ang problema?” tanong ko.
Bigla niyang ibinaba ang boses.
“Lea, sabihin mo na kasi kung magkano.”
“Ang alin?”
“Ang para kay Amara.”
“Hindi ninyo kailangang malaman.”
“Lola ako.”
“At hindi bank account ang apo ninyo.”
Tumayo siya.
“Tandaan mo, hindi habang-buhay hawak mo ang bata.”
Doon ako tumigil sa pagiging magalang.
“Ma’am Cora, kung pagbabanta ang gagawin ninyo sa bahay ng mga magulang ko, tapos na ang pagbisita.”
“Pagbabanta?!”
Tinawag ko ang guard.
Umalis silang galit na galit.
Kinagabihan, tumawag si Adrian.
“Pinahiya mo si Mama.”
“Siya ang gumawa noon sa sarili niya.”
“Bakit ba ayaw mong sabihin kung ano ang mamanahin ni Amara?”
“Dahil wala kang pakialam doon.”
“Ako ang ama!”
“At ang pagiging ama ay hindi ATM card.”
Ibinaba niya ang tawag.
Dalawang linggo ang lumipas.
Akala ko tahimik na uli.
Hanggang isang Martes ng umaga, habang nasa opisina ako, tumawag ang bank relationship manager ko.
Kilala ko siya dahil matagal nang corporate client ang negosyo namin.
“Ma’am Lea,” maingat niyang sabi, “may gusto lang po kaming i-verify.”
“Ano po iyon?”
“May auto loan application po na gumagamit ng pangalan ninyo bilang co-borrower.”
Napakunot ang noo ko.
“Wala akong ina-apply na auto loan.”
Natahimik siya.
“Sigurado po kayo?”
“Siguradong-sigurado.”
May malamig na pakiramdam na gumapang mula batok ko pababa sa likod ko.
“Anong sasakyan?”
Binanggit niya ang modelo.
Isang seven-seater SUV.
Eksaktong modelong ilang buwan nang gustong bilhin ni Adrian.
“Magkano?”
“Halos 1.8 million pesos po ang financed amount.”
Napaupo ako.
“Kanino ang primary borrower?”
May ilang segundong katahimikan.
Pagkatapos ay sinabi ng bank manager ang pangalang matagal ko nang inaasahan pero ayaw kong marinig.
“Mr. Adrian Reyes.”
Hindi pa iyon ang pinakamasama.
May electronic copies silang natanggap ng dalawang dokumento.
Isang lumang ID ko.
At isang consent form na may pirma sa ibabaw ng pangalan ko.
Tiningnan ko ang scan na ipinadala sa secure email.
Pirma ko ang hitsura.
Pero hindi ako ang pumirma.
At alam ko kung saan niya nakuha ang kopya.
Sa lumang folder na iniwan ko sa condo noong dali-dali akong dinala sa ospital para manganak.
Agad kong tinawagan ang abogado ko.
“Attorney.”
Nanginginig ang kamay ko, pero hindi ang boses ko.
“May problema tayo.”
“Anong nangyari?”
Tinitigan ko ang pekeng pirma ko sa screen.
“Ginamit ni Adrian ang personal documents ko para subukang kumuha ng halos dalawang milyong pisong sasakyan.”
Tumahimik siya.
Pagkatapos ay sinabi niya ang mga salitang alam kong magbabago sa lahat.
“Lea, huwag mo siyang tawagan.”
“Bakit?”
“Dahil mula sa puntong ito, hindi na lang ito away ng dating magpartner.”
Huminga siya nang malalim.
“May posibleng kaso na tayong kailangang harapin.”
