Bahagi 3: Isang Lumang Email Ang Naglantad Kung Sino Talaga Ang Nagbanta Sa Anak Ko
Bahagi 3: Isang Lumang Email Ang Naglantad Kung Sino Talaga Ang Nagbanta Sa Anak Ko
Ang unang narinig ko nang magising ako matapos ang operasyon ay ang mahinang tunog ng mga makinang nasa silid.
Mabigat ang katawan ko.
Masakit ang aking sugat.
Ngunit isang bagay lamang ang nasa isip ko.
“Ang baby ko… nasaan ang baby ko?”
Lumapit si Tessa sa aking kama.
“Ate, ligtas siya. Lalaki ang anak mo. Pinagmamasdan pa siya ng mga doktor dahil maaga siyang ipinanganak, pero maayos na ang lagay niya.”
Napapikit ako at umiyak.
Hindi dahil sa sakit ng operasyon.
Kundi dahil sa wakas, may isang bagay na hindi nakuha sa akin ng pagtataksil ni Nico.
Ang anak ko.
Ipinakita sa akin ni Tessa ang larawan ng sanggol.
Maliit ang mukha nito.
Nakakuyom ang mga kamay.
At kahit wala pang pangalan, pakiramdam ko ay may dahilan na naman akong lumaban.
“Mateo,” bulong ko.
“Ano, Ate?”
“Mateo ang ipapangalan ko sa kaniya. Iyon ang gustong pangalan ng nanay ko noon kung sakaling magkaroon pa ako ng anak na lalaki.”
Ngumiti si Tessa habang pinupunasan ang kaniyang mga luha.
“Maganda iyon, Ate. Matutuwa si Lola kung naririto pa siya.”
Nang gabing iyon, dumating si Aling Pilar kasama si Sofia.
Hindi ko malilimutan ang mukha ng anak ko nang makita niya akong nakahiga sa kama.
“Ma, nasaktan ka ba dahil sa picture?”
Parang dinurog muli ang puso ko.
“Hindi ikaw ang dahilan ng nangyari sa akin, anak.”
Lumapit siya at maingat na niyakap ang aking balikat.
“Hindi ko na po tiningnan ang picture. Binura na po ni Lola.”
Hinaplos ko ang kaniyang buhok.
“Huwag mong isipin ang mga ginawa ng matatanda. Wala kang kasalanan.”
Ngunit bigla niyang inilabas mula sa kaniyang bag ang isang maliit na sobre.
“Ma, may nag-iwan po nito sa guard bago ako sunduin ni Lola.”
Agad iyong kinuha ni Aling Pilar.
“Ano ito, Sofia? Bakit hindi mo sinabi sa akin kanina?”
“Akala ko po sulat para kay Mama.”
Nang buksan ni Tessa ang sobre, isang printed na larawan ang lumabas.
Larawan iyon ni Nico at Clarisse sa kanilang seremonya.
Sa likod, may nakasulat.
“Sabihin mo sa Mama mo na huwag niyang ipagdamot ang Papa mo.”
Napahawak sa kaniyang dibdib si Aling Pilar.
“Wala na ba silang natitirang hiya?”
Hindi ako sumagot.
Tiningnan ko lamang ang anak kong walang kamalay-malay sa tunay na layunin ng sulat.
Sa edad na siyam, dapat ang iniisip niya ay takdang-aralin, mga kaibigan at kung kailan niya mayayakap ang bagong kapatid.
Hindi kung bakit may babaeng gustong agawin ang kaniyang ama.
“Lola, masama po ba si Papa?” tanong ni Sofia.
Natahimik kaming lahat.
Sa huli, ako ang sumagot.
“May mga maling ginawa ang Papa mo, anak. Malalaking pagkakamali. Pero hindi mo kailangang akuin ang mga iyon.”
“Galit ka po ba sa kaniya?”
“Oo,” inamin ko. “Nasasaktan din ako. Pero hindi ibig sabihin noon na hindi na tayo maaaring maging masaya.”
Yumakap muli si Sofia sa akin.
Doon ko ipinangako sa sarili na hindi ko hahayaang lumaki siyang naniniwalang normal ang manakot at manloko para lamang makuha ang gusto.
Kinabukasan, dumating ang matalik kong kaibigang si Liza, isang accountant na tumutulong sa aming pagawaan.
May dala siyang mga kopya ng transaksiyon at talaan ng negosyo.
“Mara, kailangan mong malaman ang nakita ko.”
Ipinakita niya sa akin ang ilang bayad na hindi tugma sa aming karaniwang operasyon.
Sa nakalipas na apat na buwan, may sunod-sunod na halagang inilabas mula sa account ng negosyo bilang bayad umano sa mga materyales.
Ngunit nang tawagan niya ang nakalistang mga supplier, walang ganoong delivery.
“Magkano?” tanong ko.
“Mahigit pitong daang libong piso ang kailangan nating suriin.”
Napahawak ako sa aking noo.
Hindi pa man ako nakakabangon mula sa operasyon, panibagong pagtataksil na naman ang bumungad sa akin.
“Si Nico ang nag-apruba?”
Tumango si Liza.
“Ang ilan sa mga transaksiyon, oo. Pero kailangan pa nating kumpirmahin kung saan talaga napunta ang pera.”
Hindi ako agad nagsalita.
Naalala ko ang mga empleyado naming umaasa sa sahod tuwing katapusan ng linggo.
Ang mga nanay na nagtatahi sa aming pagawaan habang inaalagaan ang kanilang mga anak.
Ang mga pamilyang naghihintay ng bayad para sa mga unipormeng natapos nila.
Hindi lang pala ako ang maaaring mawalan.
Pati ang mga taong pinagkakatiwalaan kami.
“Ayokong may mawalan ng trabaho dahil sa kalokohan ni Nico,” sabi ko.
“Kaya kailangan nating kumilos nang maingat,” sagot ni Liza.
Tinawagan namin si Attorney Helena Cruz, isang abogadang ipinakilala ng kaibigan ng aking ina.
Dumating siya sa ospital dala ang kaniyang maliit na bag at kuwaderno.
Hindi siya nangakong agad naming maibabalik ang lahat.
Sa halip, malinaw niyang ipinaliwanag ang dapat unahin.
“Una, tiyakin nating walang naililipat o naipapangakong ari-arian nang walang wastong pahintulot. Pangalawa, ingatan natin ang lahat ng orihinal na mensahe at dokumento. Pangatlo, kailangan nating alamin kung saan galing ang pekeng lagda.”
Ipinakita ko ang kontratang ipinadala ni Clarisse.
Matagal itong sinuri ni Attorney Helena.
“Kanino nanggaling ang dokumentong ito?”
“Courier po. Nasa amin ang sobre at delivery record.”
“Mabuti. Huwag ninyong itapon ang mga iyon.”
Itinuro niya ang nakalagay na pangalan ng notaryo.
“May nakasaad na notarization dito. Kailangang beripikahin kung tunay ito at kung may kaukulang rekord.”
“Nakasaad din po na saksi ang asawa ko.”
Tumingin siya sa akin.
“Mara, kung hindi mo talaga ito pinirmahan, seryosong usapin iyon. Ngunit kailangan nating patunayan kung sino ang gumawa at gumamit ng dokumento.”
Tumango ako.
Ayokong basta gumanti.
Gusto ko ng ebidensiya.
Noong sumunod na araw, inayos ni Tessa ang pagkuha ng opisyal na impormasyon mula sa tanggapan ng Register of Deeds tungkol sa bahay.
Sa tulong ng abogado, nalaman naming wala pang naitalang paglilipat ng pagmamay-ari.
Hindi pa rin napatunayang nagkaroon ng pinal na utang na nakasangla sa bahay.
Napahinga ako nang maluwag.
May oras pa kami.
Ngunit kailangan pa ring mabawi ang orihinal na titulo at pigilan ang paggamit ng mga pekeng dokumento.
Samantala, kinausap ni Liza ang bangkong binanggit sa papeles.
Lumabas na may nagsumite ng paunang aplikasyon para sa pautang gamit ang impormasyon tungkol sa aming bahay.
Hindi pa aprubado ang aplikasyon.
At may mga dokumentong kailangang beripikahin.
Iyon ang unang magandang balitang natanggap ko.
Hindi pa huli ang lahat.
Ngunit nang hilingin naming makita ang pinagmulan ng ilang impormasyong ginamit sa aplikasyon sa pamamagitan ng wastong proseso, may isang bagay na lalo pang nagpatibay sa hinala ko.
Ang ipinadalang kopya ng aking identification card ay mula sa lumang file ng aming negosyo.
Isang file na si Nico lamang ang karaniwang gumagamit kapag may transaksiyong kailangang asikasuhin.
Lumipas ang tatlong araw bago pinayagan akong makauwi.
Pagdating namin sa bahay, sinalubong ako ng ilang empleyado naming matagal nang nagtatrabaho sa pagawaan.
May dala silang maliit na palumpon ng bulaklak.
“Ate Mara, magpagaling po kayo,” sabi ni Nena, ang pinakamatagal naming mananahi.
Napaluha ako.
Sa gitna ng pagkakanulo, may mga taong nananatiling tapat.
Ngunit hindi pa natatapos ang aming problema.
Kinagabihan, dumating si Nico.
Hindi siya pinapasok ni Tessa sa bahay hangga’t hindi ako pumapayag na kausapin siya.
Nang sa wakas ay humarap siya sa akin sa may balkonahe, para siyang taong ilang gabi nang hindi natutulog.
“Mara, kumusta si Mateo?”
“Buhay siya at ligtas,” sagot ko. “Salamat sa Diyos at sa mga doktor.”
Gusto niyang lumapit.
Ngunit itinaas ko ang aking kamay.
“Diyan ka lang.”
Napayuko siya.
“Alam kong galit ka.”
“Hindi lang galit, Nico. Nagtataka ako kung paano naging ganoon kadali para sa iyo ang sirain ang buhay ng sarili mong pamilya.”
“Mara, akala ko kaya kong ayusin ang lahat.”
“Sa pamamagitan ng pekeng pirma?”
Napapikit siya.
“Si Clarisse ang nag-asikaso noon.”
“Pero pangalan mo ang nakalagay bilang saksi.”
“Sinabi niyang pansamantala lang iyon.”
Napatawa ako nang mapait.
“Pansamantala? Ang pandaraya ba, kapag pansamantala, hindi na pandaraya?”
Wala siyang naisagot.
“Nasaan ang titulo ng bahay?”
“Nasa kaniya.”
“Sino ang nagbigay?”
Matagal bago siya sumagot.
“Ako.”
Hindi ko napigilan ang pagtulo ng luha.
“Iyon ang huling iniwan sa akin ng nanay ko, Nico.”
“Alam ko.”
“Kung alam mo, bakit mo ibinigay?”
“Akala ko… papayag ka rin kapag naipaliwanag ko.”
Tumayo ako nang dahan-dahan.
“Hindi mo ako binigyan ng pagkakataong pumayag o tumanggi. Nagdesisyon ka na para sa akin.”
“Mara, hindi ko gustong umabot sa ganito.”
“Pero umabot.”
Habang paalis siya, tinanong ko ang isang bagay na matagal nang gumugulo sa isip ko.
“Nico, bakit si Sofia ang kailangang takutin?”
Nagulat siya.
“Ano?”
“Ipinadala ni Clarisse sa anak natin ang mga larawan. Nag-iwan pa siya ng sulat sa paaralan.”
“Hindi ko alam na gagawin niya iyon.”
Tinitigan ko siya.
“Sigurado ka?”
“Oo.”
Sa unang pagkakataon, gusto kong maniwala.
Hindi dahil mahal ko pa siya.
Kundi dahil hindi ko kayang isipin na ang ama ng mga anak ko ay maaaring sadyang gumamit sa sarili niyang anak para makuha ang gusto niya.
Ngunit kinabukasan, may natuklasan si Liza.
Habang sinusuri namin ang business email na pareho naming awtorisadong gamitin ni Nico, may nakita siyang lumang usapan tungkol sa aplikasyon ng pautang.
Kasama sa mensahe ang pangalan ni Clarisse.
May nakalakip ding larawan ng titulo, kopya ng aking identification card at draft ng kasunduan.
Ngunit hindi iyon ang pinakanakapanghihilakbot.
May isang mensaheng ipinadala ni Nico kay Clarisse dalawang araw bago dumating ang mga larawan sa tablet ni Sofia.
Malinaw ang pagkakasulat.
“Hindi pa rin papayag si Mara. Takot na takot siyang masaktan si Sofia. Kapag nalaman niyang maaaring makarating sa mga kaklase ng bata ang mga larawan, siguradong pipirma siya. Basta huwag mong idadamay ang pangalan ko.”
Tatlong beses kong binasa iyon.
Tatlong beses.
Umaasa akong nagkamali lamang ako.
Ngunit iyon talaga ang nakasulat.
Hindi pala basta naisip ni Clarisse na gamitin ang anak ko.
Hindi pala aksidente ang pagdating ng larawan sa tablet.
At hindi pala inosenteng kasabwat lamang ang asawa ko.
Si Nico mismo ang nagmungkahi kung paano ako pahihinain.
Gamit ang pinakamahalagang tao sa buhay ko.
Ang sarili naming anak.
