Bahagi 3: Isang huwad na lagda ang nagpatahimik sa bulwagan, ngunit hindi ako nagpatalo
Bahagi 3: Isang huwad na lagda ang nagpatahimik sa bulwagan, ngunit hindi ako nagpatalo
Hindi ko agad binuksan ang sobre.
Nakatitig lamang ako sa sulat-kamay ni Papa habang naririnig ko sa ibaba ang malakas na tugtog at tawanan ng mga panauhin.
Dalawang taon na siyang wala.
Dalawang taon ko nang hinahanap ang kanyang boses sa mga lumang mensahe, sa mga larawan, at sa mga alaala naming magkasama.
Ngunit nang gabing iyon, para bang muli niya akong hinawakan sa balikat.
“Anak,” sabi ni Aling Belen, “matagal niyang ipinagbilin na ibigay ko ito sa iyo kapag may taong nagtangkang gamitin ang pangalan ng nanay mo para nakawin ang kompanya.”
“Bakit ngayon lang ninyo ibinigay?”
Napaluha siya.
“Dahil umaasa akong hindi na darating ang araw na kakailanganin mo.”
Binuksan ko ang sobre.
May dalawang liham, isang lumang susi, at ilang dokumentong may orihinal na tatak ng kompanya.
Ang unang liham ay maikli.
“Bella, kung binabasa mo ito, may taong sumira sa tiwalang ibinigay mo. Huwag mong kalilimutan na hindi ang aking pangalan ang dahilan kung bakit may Salinlahi. Ang iyong ina ang nagbuhat ng unang kahon ng isda. Ang iyong ina ang nakipag-usap sa unang kliyente. At ang iyong ina ang nagturo sa akin na walang saysay ang yaman kapag ninakaw ang dignidad ng kapwa.”
Huminto ako.
Pumatak ang luha ko sa papel.
May isang bahagi ng liham na nakabilog sa pulang tinta.
“Ang katotohanan ay nasa mga orihinal na rekord. Huwag kang makikipaglaban gamit lamang ang galit.”
Nang buksan ko ang ikalawang liham, nakita ko ang pangalan ng isang kompanyang matagal ko nang naririnig ngunit hindi ko gaanong pinagtuunan ng pansin.
Elena Rosales Holdings.
Pangalan iyon ng aking ina.
Ipinaliwanag ni Papa sa liham na may ilang lupain at bodega na hiwalay na pag-aari ng kompanyang iyon.
Hindi kasama ang mga ari-ariang iyon sa pangkaraniwang operasyon ng Salinlahi.
At bago siya pumanaw, tiniyak niyang maililipat sa akin nang maayos ang kanyang mga natitirang karapatan sa mga ari-arian at sapi, alinsunod sa mga kasunduang nauna nang ginawa para sa aking ina.
May mga kaukulang kasulatan at talaan ng pagmamay-ari na nakalakip bilang sanggunian.
Hindi sapat ang mga liham para patunayan ang bawat pagmamay-ari.
Ngunit may eksaktong lokasyon ng mga orihinal na dokumento.
At nasa kamay ko ang susi.
“Nasaan ang mga rekord?” tanong ko.
“Sa lumang tanggapan ng nanay mo sa Batangas,” sagot ni Aling Belen. “Iyong maliit na silid sa likod ng unang bodega.”
Naalala ko iyon.
Noong bata ako, doon kami kumakain ng pandesal tuwing Linggo.
May lumang kabinet sa tabi ng bintana.
Akala ko noon ay wala nang laman.
“Alam ba ito ni Veronica?”
Umiling siya.
“Pinahanap niya ang mga rekord pagkatapos mamatay ang tatay mo. Pero hindi niya alam kung saan nakatago ang orihinal.”
Mahigpit kong hinawakan ang susi.
Sa unang pagkakataon nang gabing iyon, hindi lamang takot ang naramdaman ko.
May direksiyon na ang aking paglaban.
Ngunit bago ako makapagsalita, umalingawngaw mula sa ibaba ang boses ni Gael sa mikropono.
“Mga kaibigan, maaari po bang makuha ang inyong atensiyon?”
Napatingin kami ni Aling Belen sa isa’t isa.
“May mahalagang anunsiyo kami ngayong gabi,” patuloy niya. “Isang bagong yugto para sa pamilyang Rosales at sa kinabukasan ng Salinlahi.”
Kasunod niyon ang palakpakan.
Naramdaman kong muling sumikip ang dibdib ko.
Ginamit niya ang pangalan ng aking mga magulang.
Ginamit niya ang kompanyang nagsimula sa isang maliit na puwesto ng isda.
At ngayon, sa harap ng mga taong pinagkatiwalaan ni Papa, balak niyang angkinin ang lahat.
Tinawagan kong muli si Attorney Mara.
“Nasa itaas pa rin ako,” sabi ko. “Pero bababa ako.”
“Kasama mo ba si Aling Belen?”
“Oo.”
“Mabuti. Nasa bulwagan na ako kasama si Noel Dizon, ang awditor. Narito rin si Arturo Lim, ang dating kasamahan ng tatay mo sa lupon.”
“Bakit hindi ninyo siya pinigilan?”
“Dahil hindi pa namin alam kung ano ang ipapakita ni Gael. Kailangan nating tiyaking hindi nila magagamit ang anumang sasabihin mo bilang pagkilala sa mga pekeng dokumento.”
“May plano ako.”
“Ano iyon?”
“Tatanungin ko muna siya kung ano talaga ang gusto niyang ipahayag.”
Saglit na natahimik si Mara.
Pagkatapos ay sinabi niya, “Huwag mong papayagang may ipapirma sa iyo. At kung magsimula kang makaramdam ng pananakit, unahin mo ang sarili mo at ang bata.”
Inilagay ko ang mga liham sa loob ng maliit kong bag.
Ibinigay ko kay Aling Belen ang susi at ang iba pang papel.
“Ingatan ninyo ito.”
“Anak, ako na ang bababa at haharap sa kanila.”
Umiling ako.
“Buong buhay ko, may ibang lumalaban para sa akin. Si Mama noon. Si Papa pagkatapos. Hindi na ngayon.”
Dahan-dahan akong bumaba ng hagdan.
Sa bawat hakbang, nararamdaman ko ang bigat ng aking tiyan.
Namamasa pa ang bestida ko.
May bahid pa rin ng inuming ibinuhos ni Veronica sa tela.
Hindi na ako nagpalit.
Gusto kong maalala ng lahat kung paano nila ako tinrato bago ako hiningan ng tiwala.
Pagdating ko sa bulwagan, nakita kong nakatayo si Gael sa gitna ng entablado.
Sa likuran niya, nakalagay sa napakalaking tabing ang pangalan ng Salinlahi Cold Chain Corporation.
Katabi niya si Veronica.
Nakangiti sila.
Parang dalawang taong walang lihim.
“At narito na ang ating mahal na Isabela!” masayang sigaw ni Gael.
Nagpalakpakan ang mga panauhin.
Lumapit siya upang alalayan ako.
Ngunit iniwas ko ang aking braso.
Bahagyang nawala ang kanyang ngiti.
“Okay ka lang?” tanong niya sa mikropono.
“Oo,” sagot ko. “May gusto ka raw ipahayag?”
Lalong lumaki ang kanyang ngiti.
“Tama. Napag-usapan natin ito, mahal. Dahil malapit ka nang manganak, napagdesisyunan nating mas mabuting ako muna ang mangasiwa sa mahahalagang operasyon ng kompanya.”
May ilang tumango.
Narinig kong sinabi ng isang panauhin na makabubuti raw iyon para sa sanggol.
Nagpatuloy si Gael.
“At upang maging malinaw sa ating mga kasosyo, nais naming ipahayag na ibinibigay ni Isabela sa akin ang kapangyarihang kumatawan sa kanyang mga sapi.”
Lumitaw sa tabing ang larawan ng isang dokumento.
Nakilala ko agad ang papel.
Iyon ang nakita ko sa silid ni Lia.
Nakalagay doon ang pangalan ko at isang huwad na pirma.
Tumigil ang palakpakan.
“Tama ba, mahal?” tanong ni Gael.
Itinapat niya sa akin ang mikropono.
Napatingin ako sa dalawa niyang mata.
Tatlong taon kong minahal ang lalaking iyon.
Nakasama ko siyang mamili ng mga damit ng aming magiging anak.
Nakasama ko siyang makinig sa tibok ng puso ni Lia sa ospital.
Nakasama ko siyang magplano ng isang buhay na akala ko ay totoo.
Ngunit nang gabing iyon, para akong nakatingin sa isang estranghero.
“Hindi,” sagot ko.
Nagkaroon ng katahimikan.
Bahagyang natawa si Gael.
“Mahal, baka kinakabahan ka.”
“Hindi ako pumayag sa anumang paglilipat ng kapangyarihan.”
Napatingin ang ilang panauhin sa tabing.
May narinig akong mahinang bulungan.
Hinawakan ako ni Gael sa siko.
“Pag-usapan natin ito mamaya.”
“Hindi.”
Mas lumakas ang boses ko.
“Ikaw ang nagtipon sa dalawang daang tao para ipahayag ang isang kasunduang hindi ko pinirmahan. Kaya dito rin natin pag-uusapan kung saan mo nakuha ang pirma ko.”
Nawala ang kanyang ngiti.
Lumapit si Veronica.
“Bella, anak, huwag mong pahirapan ang sarili mo.”
Inilapit niya ang kanyang mukha sa akin.
“Buntis ka. Alam naming nahihirapan ka.”
Tiningnan ko siya.
“Kung nag-aalala ka sa akin, bakit mo ibinuhos ang inumin mo sa bestida ko kanina?”
Nagkaroon ng ilang mahinang tawanan.
Ngunit hindi iyon ang inaasahan ni Veronica.
Nanigas ang mukha niya.
“Aksidente iyon.”
“Katulad ba ng aksidenteng pagkakaroon ng pirma ko sa dokumentong hindi ko nakita?”
Tumahimik siya.
Muling nagsalita si Gael.
“Mga kaibigan, pasensiya na kayo. Nagiging emosyonal lamang si Isabela dahil sa kanyang pagbubuntis.”
Itinaas niya ang isang makapal na sobre.
“May mga medikal na dokumentong nagpapatunay na kailangan niyang magpahinga at umiwas sa mahihirap na desisyon.”
May mga napasinghap.
Sa likod ng bulwagan, nakita kong tumayo si Attorney Mara.
Ngunit itinaas ko ang kamay ko upang hilinging huwag muna siyang lumapit.
Gusto kong marinig ng lahat ang susunod na kasinungalingan ni Gael.
“Sino ang doktor na gumawa niyan?” tanong ko.
“Tinalakay na natin iyon.”
“Hindi. Sabihin mo ang pangalan.”
Napatingin siya kay Veronica.
Si Veronica ang sumagot.
“Isang espesyalista sa Maynila. Hindi na kailangang banggitin ang pangalan.”
“Kung totoo ang ulat, bakit ayaw ninyong sabihin kung sino ang gumawa?”
“Isabela!” mariing sabi ni Veronica. “Tama na ang pagmamataas mo.”
Napahinto ang ilang tauhan.
Iyon ang unang pagkakataong narinig ng mga panauhin ang tunay niyang pananalita sa akin.
Hindi na siya ngumiti.
Hindi na rin niya ginamit ang malambing na tono.
“Marami nang isinakripisyo si Gael para sa kompanya mo,” dagdag niya. “Dapat marunong kang magpasalamat.”
Napatingin ako sa tabing.
Nandoon pa rin ang peke kong pirma.
“Maaari bang palakihin ang petsa?” tanong ko sa namamahala sa palabas.
Nagdadalawang-isip ang binata.
Tumango si Gael, tila nagtitiwalang wala akong magagawa.
Lumaki ang dokumento.
Malinaw na nakalagay ang petsang ika-18 ng Pebrero.
“Salamat,” sabi ko.
Pagkatapos ay inilabas ko ang aking telepono.
“Noong ika-18 ng Pebrero, nasa ospital ako sa Makati mula alas-nuwebe ng umaga hanggang pasado alas-tres ng hapon.”
May mga taong nagtinginan.
“Nakasaad sa dokumentong ito na personal akong humarap sa isang notaryo sa Batangas nang alas-onse ng umaga.”
Huminga ako nang malalim.
“May mga rekord ang ospital na magpapatunay kung nasaan ako.”
Nagbago ang kulay ng mukha ni Gael.
Ngunit mabilis siyang nakabawi.
“Baka nagkamali lamang sa petsa.”
“May maling petsa. May pirma na hindi akin. At may mga saksi raw na hindi ko kailanman nakilala.”
Lumingon ako sa mga panauhin.
“Kung iyan ang dokumentong gagamitin para kontrolin ang kompanya, dapat muna itong suriin ng mga awtoridad.”
Doon lumapit si Attorney Mara.
“Magandang gabi,” sabi niya. “Ako si Attorney Mara Salcedo, abogado ni Isabela. Nais naming ipaalam na pormal naming tinututulan ang pagiging tunay ng dokumentong ipinapakita rito.”
Kumalat ang bulungan.
May ilang panauhing inilabas ang kanilang telepono.
Nagpatuloy si Mara.
“May mga dokumento kaming inihanda para sa pagsusuri ng kaukulang mga tanggapan. Hindi namin kinikilala ang anumang kasunduang gumagamit ng lagdang hindi pinahintulutan ng aking kliyente.”
Agad sumingit si Gael.
“Ito ay usaping pampamilya. Hindi kailangang gawing malaking iskandalo.”
“Kung pampamilya lamang,” sagot ni Mara, “bakit may mga bangko, mamumuhunan, at kinatawan ng mga kompanya rito upang saksihan ang anunsiyo?”
Walang sumagot.
Doon tumayo si Arturo Lim.
Pitumpung taong gulang na siya.
Matagal siyang nakasama ni Papa sa pagpapatakbo ng negosyo.
“Gael,” sabi niya, “bilang kasapi ng lupon, nais kong malaman kung bakit hindi ako nakatanggap ng paanyaya sa pulong na umano’y nag-apruba sa kasunduang ito.”
Nanigas ang mukha ni Gael.
“Naipadala ang abiso.”
“Wala akong natanggap.”
“Maaaring nagkaroon ng pagkukulang ang tanggapan.”
“May tala raw na dumalo ako,” patuloy ni Arturo. “Ngunit noong araw na iyon, nasa Singapore ako para sa isang operasyon sa tuhod.”
Mas lumakas ang bulungan.
Nakita kong may isang direktor na tahimik na lumayo mula kay Gael.
Isa pa ang naglabas ng telepono.
Lumapit si Noel Dizon, ang awditor.
May hawak siyang makapal na folder.
“Hindi lamang ito usapin ng lagda,” sabi niya.
Itinapat niya kay Mara ang ilang papel.
“Sa pagsusuri namin, may malalaking bayad na inilabas ang Salinlahi para sa mga serbisyong hindi namin mahanapan ng katumbas na tunay na operasyon.”
Napatingin si Gael sa kanya.
“Sino ang nagbigay sa iyo ng pahintulot na magsiyasat?”
“Ako,” sagot ko.
“Isabela, wala kang alam sa pamamahala ng ganito kalaking negosyo.”
“Kung wala akong alam, bakit takot kang ipakita sa akin ang mga talaan?”
Hindi siya nakasagot.
Nagpatuloy si Noel.
“May kompanyang tinatawag na Bituin Marine Solutions. Ayon sa mga rekord, binayaran ito ng napakalaking halaga para sa transportasyon at pagpapanatili ng kagamitan.”
May lalaking nakaupo malapit sa entablado ang biglang tumayo.
Kilala ko siya.
Si Ernesto Panganiban, isa sa aming matatagal nang tagapamahala ng bodega.
“Wala kaming natanggap na kagamitan mula sa Bituin,” sabi niya.
Napatingin sa kanya ang lahat.
“Ilang ulit kong tinanong kung nasaan ang mga bagong makinang nakalista sa mga bayarin. Ang sagot sa akin, darating na raw.”
Tumingin siya sa akin.
“Ma’am Bella, ilang buwan na kaming naghihintay. May mga lumang makinang halos hindi na gumagana. Pero sa talaan, parang may bagong kagamitan na kami sa bawat bodega.”
Bumigat ang katahimikan.
Naalala ko ang mga empleyadong lumapit sa akin noong nakaraang buwan.
May mga hindi raw nabayarang dagdag-oras.
May mga trak na hindi mapaayos.
May mga manggagawang takot mawalan ng trabaho.
Samantalang sinasabi sa akin ni Gael na lumalaki ang gastusin at kailangan naming magbawas ng tauhan.
Hindi ko noon maintindihan kung bakit.
Ngayon, unti-unting nagiging malinaw.
“Tama na!” sigaw ni Gael.
Nagulat ang ilan.
Nawala na ang mahinahong boses na ginagamit niya sa mga mamumuhunan.
“May mga taong gustong pabagsakin ako dahil ayaw nilang tanggapin na ako ang nagpalago sa kompanyang ito.”
“Kung ganoon,” sabi ko, “hindi ka dapat matakot sa isang malayang pagsusuri.”
Lumapit siya sa akin.
Sa kanyang mukha, nakita ko ang galit na matagal niyang itinatago.
“Sa tingin mo ba kaya mong pamahalaan ang lahat habang may dala kang bata?”
“Oo.”
Napakurap siya.
“At kung kailangan ko ng tulong, hihingi ako sa mga taong hindi magnanakaw sa akin.”
May ilang panauhing hindi napigilang pumalakpak.
Lalong namula si Veronica.
“Napakawalang utang na loob mo,” sabi niya.
Tumingin ako sa kanya.
“Kanino ako may utang na loob?”
“Sa akin. Inalagaan kita mula pagkabata.”
Naalala ko ang mga gabing umiiyak ako dahil hinahanap ko si Mama.
Naalala ko kung paano niya ikinukulong ang mga lumang larawan ng aking ina dahil ayaw niyang makita ang mga iyon sa sala.
Naalala ko ang mga kaarawang wala siyang regalong ibinigay maliban sa paalalang dapat akong magpasalamat sa lahat.
“Pinakain mo ako gamit ang pera ng tatay ko,” sagot ko. “Hindi iyon dahilan para maging iyo ang buhay ko.”
May narinig akong napasinghap.
Ngunit hindi na ako huminto.
“At hindi rin iyon dahilan para gamitin mo ang anak ko.”
Nagbago ang mukha ni Gael.
Napatingin siya kay Veronica.
Nakita ko ang takot sa kanilang mga mata.
Hindi nila inasahang malalaman ko ang tungkol sa mga dokumentong inilagay sa silid ni Lia.
“Anong ibig mong sabihin?” tanong ni Veronica.
“Alam ko ang tungkol sa inihanda ninyong kasulatan para sa sanggol.”
Nagkatinginan ang mga panauhin.
“Alam ko ring gusto ninyong palabasing hindi ako karapat-dapat magpasya para sa sarili kong anak.”
Muling nagsalita si Gael.
“Anak ko rin siya.”
“Alam ko,” sagot ko. “At hindi ko kailanman itinanggi iyon. Pero hindi mo magagamit ang pagiging ama para takutin ako at piliting ibigay ang kompanya.”
Tumahimik siya.
Ang mga salitang iyon ang unang tunay na pag-amin kong hindi na kami magiging magkasama.
Masakit.
Ngunit mas masakit ang magpatuloy sa isang kasinungalingan.
Nagpatuloy ang pagtatanong ni Mara sa mga dokumento.
Ipinaliwanag niyang may mga pormal nang liham na ipinadala sa mga kinauukulang institusyon upang ipabatid ang pagtutol sa mga lagda, ang mga kahina-hinalang transaksiyon, at ang pangangailangang mapanatili ang mga rekord.
Hindi niya ipinangakong agad na mapapawalang-bisa ang lahat.
Hindi ganoon kasimple ang batas.
Ngunit malinaw ang isang bagay.
Hindi na maaaring itago ni Gael sa likod ng isang magarang pagtitipon ang mga kasunduang ginawa niya.
Lumapit ang isang kinatawan ng bangkong nakikipagtransaksiyon sa kompanya.
“Kailangan naming suriin ang mga dokumentong ito,” sabi niya sa mahinang tinig.
Narinig iyon ni Veronica.
Bigla siyang lumapit sa lalaki.
“Hindi ninyo kailangang pakinggan ang isang buntis na nagwawala.”
Bumaling ang lalaki sa kanya.
“Ma’am, seryosong usapin ang posibleng pamemeke ng dokumento. Hindi ito malulutas sa pamamagitan ng pagsasabing emosyonal ang isang tao.”
Nakita kong bahagyang nanginig ang labi ni Veronica.
Sa unang pagkakataon, may taong hindi natakot sa kanya.
May sumunod pang mga tanong mula sa mga direktor.
Sino ang nag-apruba sa malaking utang?
Sino ang kumatawan sa mga sapi ko?
Bakit may mga bayad sa kompanyang walang malinaw na operasyon?
Bakit hindi naipakita sa malayang awditor ang lahat ng talaan?
Unti-unting nawalan ng kontrol si Gael.
Tinangka niyang bawiin ang mikropono.
Ngunit humarang si Arturo.
“Tapusin muna natin ang mga tanong.”
“Arturo, matanda ka na. Hindi mo na naiintindihan ang makabagong negosyo.”
Natahimik ang bulwagan.
Pagkatapos ay mabagal na sumagot ang matanda.
“Ang naiintindihan ko, Gael, ay hindi kailangang magnakaw ng pangalan ng ibang tao upang makagawa ng mabuting negosyo.”
May mga panauhing tumango.
Ang iba ay tahimik na tumayo at lumayo sa entablado.
Nakita kong nagsimulang magpaalam ang ilang taong kanina ay nakikipagkamay kay Gael.
Ang mga mukhang dati niyang ginagamit bilang patunay ng kanyang tagumpay ay isa-isang umiwas sa kanya.
Ngunit hindi pa tapos ang laban.
Lumapit si Veronica sa akin.
Mababa ang boses niya.
“Kung itutuloy mo ito, pagsisisihan mo.”
“Hindi na ako natatakot sa iyo.”
“Talaga?”
Napatingin siya sa tiyan ko.
“Alam mo bang kayang gawing impiyerno ang buhay ng isang ina sa dami ng kasong puwedeng ihain?”
Mahigpit kong hinawakan ang bag ko.
Hindi ko alam kung anong klaseng tao ang kayang gamitin ang isang hindi pa ipinapanganak na sanggol bilang panakot.
Ngunit malinaw nang ganoon siya.
“Kung may gusto kang sabihin tungkol sa karapatan ng anak ko,” sagot ko, “sabihin mo sa abogado ko.”
Iniwan ko siya roon.
Lumapit si Aling Belen at inalalayan ako.
“Anak, umupo ka muna.”
Sumunod ako.
Biglang bumigat ang aking mga binti.
Sa gitna ng kaguluhan, naramdaman kong bahagyang tumigas ang aking tiyan.
Hindi iyon katulad ng karaniwang paggalaw ni Lia.
Kinabahan ako.
Agad lumapit si Mara.
“May masakit ba?”
“Medyo naninikip.”
Hindi siya nag-atubili.
Tinawagan niya ang aking doktor at inihanda ang sasakyan.
Habang hinihintay namin ang payo, lumapit si Noel.
“May isa pa kaming kailangang ipakita sa iyo.”
Umiling si Mara.
“Unahin natin ang kalusugan niya.”
“Sandali lang,” sabi ko. “Ano iyon?”
Tiningnan ni Noel ang telepono niya.
“May nagpadala ng kopya ng mga huling kautusan sa pagbabayad. Hindi tugma ang oras sa mga dokumentong ipinakita nila ngayong gabi.”
“Ano ang ibig sabihin?”
“Akala natin ay bukas pa ilalabas ang ₱920 milyon.”
Naramdaman kong nanlamig ang aking mga kamay.
“At?”
“May tala mula sa bangko na nagpapakitang naipasok na ang halaga sa unang tatanggap na kuwenta kaninang hapon.”
Napatitig ako sa kanya.
“Imposible.”
“Alas-kuwatro disisiyete.”
Parang nawala ang ingay ng buong bulwagan.
Alas-kuwatro disisiyete.
Apat na oras bago ipahayag ni Gael sa lahat ang kasunduang dapat sana ay nagbibigay sa kanya ng kapangyarihang gawin iyon.
“Ibig mong sabihin,” mahina kong tanong, “tapos na ang paglilipat bago pa nagsimula ang programa?”
Tumango si Noel.
“At may mga sumunod pang paglilipat palabas sa unang kuwenta.”
Napatingin ako sa entablado.
Wala na roon si Gael.
Wala na rin si Veronica.
Ang dalawang taong nagplano ng aking pagkawasak ay biglang naglaho.
At bago ako makatawag sa sinuman, may dumating na mensahe sa aking telepono.
Mula kay Gael.
“Akala mo nanalo ka? Tingnan mo kung sino ang may hawak ng pera. Huli ka na, Bella.”
Kasunod nito ang larawan ng isang bank transfer confirmation.
Sa ilalim ng pangalan ng tumanggap, may pamilyar na apelyido.
Rosales.
Hindi iyon pangalan ko.
Pangalan iyon ni Nico.
Ang nakababata kong kapatid sa ama.
Ang batang inalagaan ko simula nang ipanganak siya.
At ang taong buong buhay kong pinaniniwalaang hindi ako kayang pagtaksilan.
