Bagian 3 Dumating ang Abogado Para Kunin ang Bahay, Pero Sila ang Nawalan ng Lahat

Bagian 3 Dumating ang Abogado Para Kunin ang Bahay, Pero Sila ang Nawalan ng Lahat

Bagian 3
Dumating ang Abogado Para Kunin ang Bahay, Pero Sila ang Nawalan ng Lahat

Hindi agad sumagot si Adrian.

At sa unang pagkakataon mula nang makilala ko siya, nakita kong tunay siyang natakot.

Hindi iyong simpleng takot na mahuhuli sa kasinungalingan.

Takot iyon ng taong alam na wala na siyang sapat na oras para gumawa ng panibagong palusot.

“Adrian.”

Mahina lang ang boses ko.

“Anong ₱1.4 million?”

“Wala iyon.”

Napatawa si Celia nang mapakla.

“Wala?”

Tumingin siya sa anak niya.

“Ngayon mo sasabihing wala?”

“Ma, manahimik ka muna!”

“Sino ang dapat manahimik? Ako ba ang nangutang?”

Tumayo rin ako.

“Attorney, mukhang hindi na property transfer ang pinakamalaking problema rito.”

Hindi kumibo si Attorney Castillo.

Halatang gusto na rin niyang lumayo sa gulong hindi niya inaasahang madadatnan.

Pinisil ni Adrian ang sentido niya.

“Mara, makinig ka muna.”

“Labindalawang araw pa lang tayong kasal.”

Tumango siya.

“At may ₱1.4 million kang utang na hindi mo sinabi sa akin?”

“Hindi naman lahat utang.”

“Magkano ang utang?”

“About nine hundred thousand.”

“Nine hundred thousand?”

“Yung iba… commitment.”

“Anong commitment?”

Tahimik.

Si Celia na naman ang sumagot.

“Reservation sa commercial space.”

Napalingon ako sa kanya.

“Ano?”

“May nakita kaming puwesto sa Marikina para sa hardware at construction supplies.”

“May negosyo na ba kayo?”

“Binubuo pa.”

“Business registration?”

Wala.

“Supplier contracts?”

Wala.

“Feasibility study?”

Wala.

“Capital?”

Doon sila parehong tumahimik.

Ako pala ang capital.

Ang cash ni Mama.

At kapag kulang iyon, ang condo.

Parang may malamig na bagay na dahan-dahang bumaba mula batok ko hanggang likod.

Naalala ko ang lahat ng maliliit na bagay na hindi ko pinansin bago kami ikasal.

Ang paulit-ulit na pagtatanong ni Adrian kung magkano ang appraised value ng condo.

Ang casual niyang tanong kung fully paid ba iyon.

Ang minsang pagkuha niya ng litrato sa titulo habang nasa mesa kami ni Mama.

Ang sobrang interes ni Celia kung saang bangko inilagay ang cash gift.

Akala ko curiosity.

Hindi pala.

Planning.

“Gaano katagal na ninyo itong plano?”

Hindi sumagot si Adrian.

“Bago pa ba ang kasal?”

“Mara…”

“Bago pa ba tayo ikasal?”

Napapikit siya.

Sapat na iyong sagot.

Parang biglang nawala ang tunog sa paligid.

Nakita kong gumagalaw ang bibig ni Celia.

May sinasabi siya tungkol sa oportunidad.

Tungkol sa negosyo.

Tungkol sa pamilya.

Pero wala akong marinig nang malinaw.

Ang naririnig ko lang ay isang pangungusap sa utak ko.

Bago pa ang kasal.

Bago pa ako magsuot ng puting gown.

Bago pa siya mangako sa harap ng Diyos at pamilya namin.

Bago pa niya hawakan ang kamay ko habang nagsasabing ako raw ang gusto niyang makasama habambuhay.

Alam na niyang balak nilang gamitin ang mga pag-aari ko.

At hindi niya sinabi.

“Mara.”

Lumapit si Adrian.

Umatras ako.

“Don’t touch me.”

Huminto siya.

“Hindi namin gustong kunin ang bahay mo.”

Tumingin ako sa dokumento sa mesa.

Nandoon mismo ang proposed transfer.

Co-ownership.

Authority to encumber.

Property management.

“Talaga?”

“Gusto ko lang sana magkaroon tayo ng magandang start.”

“Gamit ang pera ng nanay ko.”

“Para sa atin naman!”

“Bakit hindi mo sinabi bago tayo ikasal?”

“Dahil alam kong hindi ka papayag agad!”

Natahimik ako.

Siya mismo ang nagsabi.

Dahil alam niyang hindi ako papayag.

Kaya pinili niyang itago.

Lumapit ako sa coffee table at kinuha ang cellphone ko.

“Lumabas muna kayong lahat.”

Nagulat si Celia.

“Ano?”

“Lumabas kayo sa bahay ko.”

“Hindi mo ako puwedeng paalisin nang ganyan!”

Tumingin ako kay Attorney Castillo.

“Attorney, malinaw po ba sa dokumentong hawak ninyo kung sino ang may-ari ng unit?”

Tumango siya.

“Opo.”

“Salamat.”

Pagkatapos ay tumingin ako kay Celia.

“Ngayon malinaw na.”

Namula siya.

“Napakayabang mo! Dahil lang may pera ang nanay mo—”

“Hindi pera ang pinag-uusapan natin.”

Naputol siya.

“Respeto.”

Itinuro ko ang pinto.

“Lumabas po kayo.”

Si Attorney Castillo ang unang tumayo.

Maayos niyang isinara ang folder niya.

“Ma’am, I think mas mabuting ipagpaliban muna natin ang anumang discussion.”

Naglakad siya palabas.

Si Celia ay hindi gumalaw.

“Mara, hindi ka maaaring magdesisyon nang mag-isa. Asawa mo ang anak ko.”

“Si Adrian ang puwedeng manatili. Kayo at si Bianca, hindi.”

“Bakit? Ano bang ginawa ko?”

Tiningnan ko siya.

“Pumasok kayo rito gamit ang susi na hindi ko ibinigay sa inyo.”

“Pinalitan ninyo ang plano ng isang kuwarto nang walang pahintulot ko.”

“Pinagplanuhan ninyong kunin ang pera ko.”

“Pinagawa ninyo ang dokumentong ililipat ang kalahati ng property ko.”

“At ngayon nalaman kong pinag-uusapan ninyo ang pagsasangla ng bahay ng nanay ko bago pa ako ikasal sa anak ninyo.”

Nawala ang yabang sa mukha niya.

Pero hindi ang galit.

“Kaya ka pala pinaghandaan ng nanay mo.”

Tumango ako.

“Opo.”

“Siguro nakita na niya kung anong klaseng pamilya kayo.”

Napasigaw siya.

“Mara!”

Hindi na ako nakipagtalo.

Tinawagan ko ang concierge.

“Good evening. This is Mara Villanueva-Cruz from Unit 18B. Please deactivate all visitor authorizations connected to Mrs. Celia Cruz and Ms. Bianca Cruz effective immediately.”

Lalong namula si Celia.

Pagkatapos ay tumingin ako kay Adrian.

“At bukas, ibalik mo ang duplicate key.”

Hindi nakatulog si Adrian sa kuwarto namin nang gabing iyon.

Pinili niyang humiga sa sofa.

Ako naman ay nag-lock ng bedroom door.

Alas-dos ng madaling araw nang makatanggap ako ng message mula kay Mama.

Gising ka pa?

Hindi ko alam kung bakit, pero doon ako unang napaiyak.

Tinawagan ko siya.

Hindi ko pa man nasasabi ang buong pangyayari, narinig na niya sa boses ko.

“Anak, nasaktan ka ba?”

“Hindi, Ma.”

“Sinaktan ka ba niya physically?”

“Hindi.”

“Okay.”

Tahimik siya sandali.

“Then tomorrow, we deal with facts.”

Ganyan si Mama.

Hindi niya sinabing “I told you so.”

Hindi niya siniraan si Adrian.

Hindi niya ako sinisi kung bakit ko ito pinakasalan.

Kinabukasan, alas-nuwebe, nasa opisina na kami ng abogado niyang si Atty. Patricia Reyes.

Dinala ko ang property transfer agreement na iniwan ni Attorney Castillo.

Binasa iyon ni Atty. Patricia.

Pagkatapos ay tumingin sa akin.

“Hindi ka pumirma?”

“Hindi.”

“Mabuti.”

Inilatag namin ang timeline.

Prenuptial marriage settlement.

Registration.

Title.

Bank account.

Vehicle documents.

Duplicate key.

Proposed property transfer.

At ang pinakamahalaga—

ang utang ni Adrian.

“May access ba siya sa accounts mo?”

“Wala.”

“Online banking?”

“Wala.”

“PIN?”

“Wala.”

“May blank documents ka bang napirmahan?”

“Wala.”

“Good.”

Pagkatapos ay may tinanong siya.

“Nasaan ang original title?”

Ngumiti si Mama.

“Nasa bank safety deposit box.”

Doon ko naintindihan kung gaano kalayo ang inisip niya bago pa ako ikasal.

Kinahapunan, umuwi ako sa condo.

Nandoon si Adrian.

May dalawang tasa ng kape sa mesa.

“Mara, pag-usapan natin.”

Umupo ako.

“Okay.”

Huminga siya nang malalim.

“Una, sorry.”

Hindi ako sumagot.

“Alam kong mali na hindi ko sinabi sa iyo ang tungkol sa negosyo.”

“Mali rin bang sabihin mong hindi iyo ang plano?”

Tahimik siya.

“Kanino galing?”

“Kay Mama.”

“Pero pumayag ka.”

“Akala ko magandang opportunity.”

“Gamit ang pera ko.”

“Mababayaran naman natin.”

“Hindi iyon ang punto.”

“Mara, bakit parang ayaw mong intindihin? Asawa kita. Hindi naman ako stranger na nagnanakaw sa iyo.”

Tumingin ako sa kanya.

“Kung hindi kita nahuli, kailan mo sasabihin?”

Hindi siya nakasagot.

“Kapag nakapirma na ako?”

Tahimik.

“Kapag nasa negosyo na ang pera?”

Tahimik.

“Kapag nakasangla na ang condo?”

“Mara, hindi ko naman gagawin nang walang pirma mo.”

“Pero nagdala kayo ng abogado sa bahay para kumbinsihin akong pumirma.”

Tumingin siya sa mesa.

Doon ko napansin na mas nagagalit ako sa katahimikan niya kaysa sa mga sinabi ng nanay niya.

Si Celia, malinaw kung sino siya.

Kontrolado.

Mapang-angkin.

Diretso.

Pero si Adrian?

Siya iyong taong ngumiti habang pumipirma ng prenup.

Siya iyong nagsabing naiintindihan niya kung bakit gusto ni Mama akong protektahan.

At pagkatapos ng kasal, nagkunwari siyang walang halaga ang pinirmahan niyang dokumento.

“May isa pa akong tanong.”

Tumingin siya sa akin.

“Yung ₱900,000 na utang. Saan galing?”

Nag-atubili siya.

“Personal loan.”

“Kailan?”

“Three months ago.”

Tatlong buwan.

Isang buwan bago ang prenup.

Dalawang buwan bago ang kasal.

“Ano ang collateral?”

“Wala.”

“Magkano monthly?”

Sinabi niya.

Napakagat ako sa loob ng pisngi.

Hindi maliit ang hulog.

“Bakit mo itinago?”

“Ayokong ma-stress ka bago ang wedding.”

Napatawa ako.

Hindi masaya.

“So ang solusyon mo sa stress ko ay hayaang pakasalan kita nang hindi ko alam na may malaking utang ka?”

“Mababayaran ko iyon.”

“Paano?”

Hindi siya sumagot.

Alam ko na.

Gamit ang ₱2.2 million.

Sa sumunod na tatlong araw, hindi kami halos nag-usap.

Natutulog siya sa sala.

Hindi na bumalik si Celia.

Pero araw-araw siyang nagte-text.

Noong una, puro galit.

Pinag-aaway mo kaming mag-ina.

Mas mahalaga ba ang condo kaysa asawa mo?

Hindi ganyan ang tunay na mabuting manugang.

Pagkatapos ay naging paawa.

Nag-aalala lang naman ako sa kinabukasan ninyo.

At kalaunan—

Baka naman puwedeng pag-usapan nating mga babae lang.

Hindi ako sumagot.

Sa ikalimang araw, si Bianca naman ang nag-message.

Ate, sorry kung naging demanding ako tungkol sa room. Hindi ko alam yung ibang plano nila.

Pinaniwalaan ko iyon.

Hindi siya ang problema ko.

Makalipas ang isang linggo, may panibagong natuklasan si Atty. Patricia.

May kopya pala si Adrian ng condominium tax declaration at building documents.

Nakuha niya iyon noong humingi siya sa akin ng supporting papers dahil gusto raw niyang i-update ang emergency records namin.

Hindi iyon sapat para mailipat ang property.

Pero malinaw kung bakit niya kinopya.

Nang komprontahin ko siya, hindi na siya nagtanggi.

“Mara, gusto ko lang maging successful.”

“Then build something with your own money.”

“Hindi mo naiintindihan. Thirty-three na ako. Ayoko nang empleyado habambuhay.”

“At dahil ayaw mong maging empleyado, bahay ng nanay ko ang gagawin mong capital?”

“Huwag mo naman akong gawing mukhang kriminal!”

“Hindi ko kailangan.”

Tumayo ako.

“Ikaw ang gumagawa niyan sa sarili mo.”

Kinagabihan, inimpake ko ang ilan sa damit niya.

Hindi lahat.

Isang maleta lang.

Inilapag ko iyon sa sala.

Nang makita niya, nanlaki ang mata niya.

“Ano ito?”

“Gusto kong umalis ka muna.”

“Mara.”

“Kailangan ko ng space.”

“Bahay din natin ito.”

Huminga ako nang malalim.

“Hindi.”

At inilabas ko ang kopya ng document na pinirmahan niya.

“Hindi mo puwedeng gamitin ang linyang iyon kapag convenient sa iyo at kalimutan ang pinirmahan mo kapag hindi.”

Namula siya.

“Pinalalayas mo ang asawa mo?”

“Pinapakiusapan kitang umalis nang maayos.”

“Paano kung ayaw ko?”

“Then my lawyer will communicate with yours.”

Doon siya natahimik.

Makalipas ang dalawampung minuto, isinara niya ang maleta.

Bago siya lumabas, tumingin siya sa akin.

“Pinili mo ang pera.”

Umiling ako.

“Hindi.”

“Pinili ko ang hangganan.”

Lumabas siya.

At sa unang pagkakataon mula nang ikasal ako, tahimik ang bahay.

Masakit.

Pero payapa.

Makalipas ang dalawang buwan, lumitaw ang buong lawak ng problema.

Hindi lang pala ₱900,000 ang utang ni Adrian.

May credit card balances.

May dalawang salary loans.

May advance na ibinigay sa broker para sa commercial space.

At may perang hiniram kay Celia na galing naman sa retirement savings nito.

Doon ko naintindihan kung bakit desperado ang biyenan ko.

Hindi lang niya gustong kontrolin ang pera ko.

Kailangan niya iyon.

Kapag hindi nila nakuha ang capital na inaasahan nila, bumagsak ang plano bago pa man makapagsimula.

Hindi ako natuwa.

Hindi rin ako gumanti sa pamamagitan ng pagpapahiya sa kanila online.

Wala akong pinost.

Wala akong pinagsabihan sa relatives.

Dokumento lang.

Abogado.

At malinaw na boundaries.

Si Adrian ang unang nagsimulang humarap sa epekto ng sarili niyang desisyon.

Ibinenta niya ang lumang sedan niya.

Kinansela ang commercial lease reservation.

Nakipag-negotiate sa lenders.

Nag-overtime.

At unang beses yata sa buhay niya, hindi niya maaaring tumakbo sa nanay niya para ayusin ang problema.

Dahil baon din sa sariling problema si Celia.

Isang hapon, pumunta siya sa opisina ni Mama.

Hindi niya alam na naroon ako.

Narinig ko ang boses niya mula sa conference room.

“Elena, parehong nanay tayo.”

Tahimik si Mama.

“Nagkamali ang mga bata.”

“Mga bata?”

“Alam mo na ang ibig kong sabihin.”

“Thirty-three ang anak mo.”

Tahimik si Celia.

Pagkatapos ay sinabi niya ang hindi ko inaasahan.

“Baka puwede mong kausapin si Mara. Kahit ₱500,000 lang. Para makahinga si Adrian.”

Sumagot si Mama nang kalmado.

“Kapag binigyan ko siya ng pera, ano ang matututunan niya?”

“Mababayaran naman.”

“Hindi iyon ang tanong ko.”

Walang naisagot si Celia.

Nagpatuloy si Mama.

“Noong anak ko ang pinipilit ninyong pumirma ng transfer, hindi mo ako tinawagan bilang kapwa nanay.”

Tahimik ang silid.

“Noong gusto mong gamitin ang bahay na pinaghirapan kong bilhin para sa anak ko, hindi mo ako tinawagan bilang kapwa nanay.”

“Ngayon na kailangang magbayad ng anak mo sa desisyon niya, saka tayo parehong nanay?”

Ilang minuto pagkatapos, lumabas si Celia.

Nakita niya ako.

Napatigil siya.

Pareho kaming tahimik.

Wala na iyong dating kumpiyansa sa mukha niya.

Mukha lang siyang pagod na babae.

“Mara…”

Hindi ko siya hinayaang magsimula.

“Hindi ko po kayo kinamumuhian.”

Napatingin siya sa akin.

“Pero hindi ibig sabihin noon na papayagan ko kayong gawin ulit sa akin iyon.”

Tumango ako nang bahagya at lumakad palayo.

Hindi lahat ng paghihiganti kailangang maingay.

Minsan ang pinakamabigat na kaparusahan ay ang mawala ang taong lagi mong inaasahang sasalo sa iyo.

Lumipas ang mga buwan.

Sinubukan naming mag-counseling ni Adrian.

Tatlong sessions.

Sa una, puro dahilan pa rin siya.

Sa ikalawa, nagsimula siyang umamin.

Sa ikatlo, sinabi niyang alam niyang mali ang ginawa niya pero hindi niya kayang piliin ang marriage namin kung ibig sabihin noon ay tuluyang lalayo siya sa impluwensiya ng kanyang ina.

Doon ako nagdesisyon.

Hindi ko kayang manatili sa isang relasyon kung saan kailangan kong bantayan ang sariling pinto, pera at titulo habang natutulog ang taong pinakasalan ko sa tabi ko.

Sa tulong ng sarili naming legal counsel, sinimulan namin ang naaangkop na proseso para pormal na tapusin ang aming pagsasama.

Hindi iyon mabilis.

Hindi rin maganda.

May mga araw na umiiyak ako sa kotse pagkatapos ng meeting sa abogado.

May mga gabing gusto kong tawagan si Adrian dahil nami-miss ko iyong lalaking akala ko pinakasalan ko.

Pero tuwing nanghihina ako, binabalikan ko ang araw na umuwi ako at may abogado sa sala ko.

Ang papel na ginawa nila.

Ang commercial space.

Ang utang.

Ang plano sa condo.

At ang katotohanang hindi aksidente ang lahat.

Unti-unti, gumaan.

Bumalik ako sa trabaho nang mas buo ang focus.

Ginawa kong totoong office ang kwartong gustong kunin ni Bianca.

Naglagay ako ng bagong desk sa tabi ng bintana.

Nagpakabit ako ng bookshelf mula sahig hanggang kisame.

At sa gitna nito, inilagay ko ang framed photo namin ni Mama noong graduation ko.

Hindi ko pinalitan ang painting na ayaw ni Celia.

Mas lalo ko pa iyong inilagay sa pinakakitang bahagi ng sala.

Pagkalipas ng mahigit isang taon, pormal nang natapos ang legal na proseso na sinimulan namin.

Hindi napunta kay Adrian ang condo.

Hindi niya nakuha ang cash.

Hindi nailipat ang SUV.

Hindi rin nagkaroon ng bahagi si Celia sa kahit anong property.

Ang dala lamang ni Adrian palabas ng marriage namin ay ang sarili niyang personal belongings, liabilities, at mga obligasyong siya mismo ang gumawa.

At kakaiba man pakinggan—

hindi iyon ang pinakamasayang bahagi para sa akin.

Ang pinakamasaya ay nang dumating si Mama isang Linggo ng umaga.

May dala siyang pandesal, kesong puti at kape.

Umupo kami sa balcony habang maliwanag ang araw sa Quezon City.

Tiningnan niya ako.

“Okay ka na?”

Matagal akong hindi sumagot.

Pagkatapos ay tumango ako.

“Oo.”

Ngumiti siya.

“Sigurado?”

“Oo, Ma.”

At totoo iyon.

Hindi dahil nakaganti ako.

Hindi dahil natalo ko ang biyenan ko.

Hindi dahil naprotektahan ko ang milyon-milyong halaga ng property.

Kundi dahil sa wakas naiintindihan ko na ang sinabi niya bago ako ikasal.

Hindi niya ako binigyan ng bahay para magkaroon ako ng bagay na maipagyayabang.

Binigyan niya ako ng bahay para magkaroon ako ng pintong maaari kong isara kapag may taong ayaw rumespeto sa akin.

Binigyan niya ako ng pera para hindi ko kailangang manatili dahil takot akong walang makain.

At pinapirma niya ako sa mga dokumento hindi dahil gusto niyang sirain ang marriage ko bago pa ito magsimula.

Kundi dahil alam niyang ang tunay na pagmamahal ay hindi dapat matakot sa malinaw na hangganan.

Ilang buwan pa ang lumipas nang makita ko si Bianca sa isang café.

Nag-review siya para sa board exam habang nagtatrabaho part-time.

Lumapit siya sa mesa ko.

“Ate Mara.”

Ngumiti ako.

“Kumusta?”

“Okay naman.”

Nag-atubili siya.

“Pumasa ako.”

Napangiti ako nang totoo.

“Congratulations.”

“Salamat.”

Bago siya umalis, bigla siyang nagsalita.

“Sorry talaga noon.”

“Okay na.”

“Hindi ko alam lahat.”

“Alam ko.”

Tumango siya.

At pagkatapos ay ngumiti nang nahihiya.

“May sarili na akong inuupahang maliit na room ngayon.”

Napatawa ako.

“May sunlight?”

Natawa rin siya.

“Kaunti lang. Pero akin.”

Doon ko naisip—

minsan, kailangang mawalan tayo ng libreng kwartong gusto nating angkinin bago natin matutunang pahalagahan ang espasyong pinaghirapan nating magkaroon.

Tungkol kay Adrian, paminsan-minsan ay nakakarinig ako ng balita.

Patuloy niyang binabayaran ang utang.

Hindi natuloy ang hardware business.

Lumipat siya sa mas maliit na apartment malapit sa trabaho.

Hindi ko siya ipinagdasal na mabigo.

Hindi ko rin ipinagdasal na bumalik.

Sapat nang matuto siya.

Isang gabi, halos dalawang taon pagkatapos ng kasal na iyon, nakatanggap ako ng mensahe mula sa kanya.

Mara, matagal ko nang gustong sabihin ito. Tama ka. Hindi problema ang prenup. Problema ako dahil pumasok ako sa marriage na iniisip kong obligasyon mong tumulong sa mga planong hindi naman natin pinagsamang ginawa. Sorry.

Matagal kong tiningnan ang screen.

Pagkatapos ay sumagot ako.

Sana maging maayos ka. Ingatan mo ang sarili mo.

Wala nang iba.

Hindi lahat ng sugat kailangang buksan ulit para lang patunayang gumaling na.

Inilapag ko ang cellphone.

Mula sa home office, kita ko ang mga ilaw ng lungsod.

Sa mesa ko nakapatong ang certified copy ng dokumentong minsang nagpabago sa mukha ni Celia sa loob lamang ng ilang segundo.

Hindi ko na iyon tinitingnan bilang sandata.

Papel lang iyon.

Ang tunay na nagligtas sa akin ay hindi notaryo.

Hindi abogado.

Hindi pera.

Kundi ang sandaling tumigil akong maniwala na pagiging mabuting asawa ang walang katapusang pagpaparaya.

Dahil may malaking pagkakaiba ang pakikisama at pagpapagamit.

May malaking pagkakaiba ang pagtulong at pag-angkin.

At ang salitang “pamilya” ay hindi lisensiya para kunin ang hindi naman sa iyo.

Labindalawang araw matapos ang kasal, dumating ang biyenan ko sa bahay kasama ang abogado dahil akala niya oras na para hatiin ang pag-aari ko.

Ang hindi niya alam—

matagal nang malinaw sa papel kung kanino iyon.

At nang tuluyan kong maisara ang pinto matapos ang lahat, doon ko naunawaan ang pinakamahalagang bagay:

Ang bahay na ibinigay sa akin ni Mama ay hindi lang isang ari-arian.

Ito ang unang lugar kung saan natutunan kong sabihin—

“Mahal kita, pero hindi ibig sabihin noon na maaari mong kunin ang akin.”