Tawag na Nagpabagsak sa Lahat
Bahagi 2: Ang Tawag na Nagpabagsak sa Lahat
Nanatiling tahimik ang buong hallway ng ospital.
Parang sa isang iglap, pati ang hangin ay tumigil sa paggalaw.
Hawak ko pa rin ang cellphone ni Gabriel, naka-loudspeaker pa rin ang tawag mula sa biyenan kong babae. Sa kabilang linya, narinig ko ang biglang pagkabulol niya.
“Ano… ano’ng ibig mong sabihin?”
Tiningnan ko si Gabriel.
Ang lalaking tatlong taon kong hinintay ay nakatayo sa harap ko ngayon, maputla ang mukha, parang nawalan ng kaluluwa. Ang kamay niyang nakahawak kay Isabella kanina ay dahan-dahang bumitaw.
Si Isabella naman ay nakatingin sa akin na parang ngayon lang niya ako totoong nakita.
Hindi na siya ang babaeng nakangiting nagkukuwento sa loob ng kotse. Hindi na siya ang babaeng may kumpiyansang nagsasabing mahal siya ng asawa niya. Sa mga mata niya ngayon, may takot. May pagkalito. At higit sa lahat, may galit.
Galit na hindi niya alam kung kanino ibubuhos.
Kay Gabriel?
Sa akin?
O sa sarili niya, dahil habang ipinagyayabang niya ang kanyang pag-ibig, kaharap na pala niya ang babaeng tinapakan nila?
Dahan-dahan kong sinabi sa telepono:
“Ma, kanina po sinabi ninyo na huwag kong hayaang malaman ng ibang tao na ako ang asawa niya.”
Humigpit ang panga ni Gabriel.
“Maya, ibaba mo ang telepono.”
Sa wakas, binanggit niya ang pangalan ko.
Maya.
Tatlong taon kong narinig ang boses niya sa telepono, pero sa sandaling kanina, hindi niya man lang ako nakilala.
Ngumiti ako, pero ang ngiting iyon ay walang init.
“Bakit? Natatakot ka bang marinig ng lahat?”
Lumapit siya sa akin, gustong agawin ang cellphone. Pero umatras ako ng isang hakbang.
Sa paligid namin, unti-unti nang nagtitipon ang mga tao. Mga nurse. Mga pasyente. Mga bantay. Ang driver na kanina ay todo-yuko kay Isabella ay ngayon ay nakabuka ang bibig, hindi makapaniwala.
Mula sa kabilang linya, sumigaw ang biyenan ko:
“Maya! Huwag kang gumawa ng eskandalo! Hindi ka ba nahihiya?”
Napatawa ako nang mahina.
“Nahihiya?”
Tiningnan ko ang pekeng marriage certificate sa kamay ko.
“Tatlong taon ninyo akong pinaniwala na asawa ako ng anak ninyo. Tatlong taon ninyo akong ikinulong sa bahay ninyo. Tatlong taon akong nagdasal sa tabi ninyo, nagluto para sa inyo, naglinis ng bahay ninyo, nag-alaga sa inyo tuwing may sakit kayo.”
Ramdam kong nanginginig ang boses ko, pero hindi ako tumigil.
“Tatlong taon akong hindi nakauwi sa nanay ko. Ngayon lang ako nakabalik dahil malubha na siya. At ngayon sasabihin ninyo sa akin na ako pa ang dapat mahiya?”
Walang sumagot.
Kahit si Gabriel ay hindi makatingin nang diretso sa akin.
Si Isabella ang unang nagsalita.
“Gabriel…”
Mahina ang boses niya, pero puno ng panginginig.
“Totoo ba?”
Bumaling siya rito. “Isa, makinig ka muna—”
“Hindi.” Umatras si Isabella. “Ang tanong ko, totoo ba?”
Nagngitngit ang mga mata niya.
“Sinabi mo sa akin na ginamit mo lang siya dahil pinilit ka ng pamilya mo. Sinabi mo na alam niyang kasunduan lang iyon. Sinabi mo na wala siyang pakialam basta may pera siyang natatanggap buwan-buwan.”
Tumigil ang paghinga ko.
Kaya pala napakagaan ng tono niya kanina.
Dahil iyon ang kuwentong ibinigay ni Gabriel.
Sa kuwento niya, hindi ako biktima.
Ako ang babaeng mukhang tanga, pero bayad.
Ako ang babaeng ginusto raw ang komportableng buhay kapalit ng pangalan.
Humakbang ako palapit kay Isabella.
“Hindi ko alam,” sabi ko.
Napatitig siya sa akin.
“Hindi ko alam na peke ang marriage certificate. Hindi ko alam na may iba siyang babae. Hindi ko alam na ang perang ipinapadala niya sa akin buwan-buwan ay galing pala sa perang ibinibigay niya sa’yo.”
Parang may kumurot sa mukha ni Isabella. Napaatras siya nang kaunti.
“Hindi…”
Itinaas ko ang papel sa kamay ko.
“Akala ko ito ang patunay na asawa ako. Akala ko kaya ako kailangang manatili sa pamilya niya dahil tungkulin ko iyon. Akala ko mahal niya ako kaya ko kayang tiisin ang lahat.”
Tumulo ang luha ko, pero hindi ko ito pinunasan.
“Pero mali pala ako.”
Muling nagsalita ang biyenan ko sa telepono, ngayon ay mas mababa ang boses.
“Maya, umuwi ka muna. Pag-usapan natin ito sa bahay.”
Sa bahay.
Ang salitang iyon ay parang lubid na muling gustong itali sa leeg ko.
“Huwag na po,” sagot ko. “Wala na akong bahay sa inyo.”
Pinatay ko ang tawag.
Pagkatapos ay inabot ko ang cellphone kay Gabriel.
Hindi niya ito kinuha.
Nakatingin lang siya sa akin, puno ng takot at pagsisisi ang mukha.
“Maya, pakinggan mo ako. Hindi ganoon kasimple.”
“Talaga?” tanong ko. “Ano ang kumplikado roon? Na iniwan mo ako noong araw ng kasal natin? Na ginamit mo ang pamilya mo para ikulong ako? Na sinabi mong nasa lihim kang proyekto habang kasama mo siya sa penthouse? Na tinawagan mo ako gabi-gabi para sabihing nami-miss mo ako, pagkatapos hahalik ka sa ibang babae?”
Napatigil siya.
Lumapit siya, halos pabulong.
“Minahal kita noon.”
Hindi ko alam kung bakit, pero ang pangungusap na iyon ang mas sumakit.
Hindi “mahal kita.”
Kundi “minahal kita noon.”
Tumango ako.
“Salamat sa paglilinaw.”
Tumingin siya sa akin, tila nataranta.
“Maya, hindi iyon ang ibig kong sabihin.”
“Pero iyon ang totoo.”
Tumalikod ako, handang pumasok sa ospital. Ang dahilan ng pagpunta ko rito ay hindi siya. Hindi si Isabella. Hindi ang kasinungalingan.
Ang dahilan ko ay ang nanay ko.
Pero bago pa ako makahakbang, hinawakan ni Gabriel ang pulso ko.
“Hindi ka pwedeng umalis nang ganito.”
Tiningnan ko ang kamay niya.
Sa loob ng tatlong taon, ilang beses kong pinangarap na hawakan niya ako nang ganito? Ilang beses kong hiniling na bigla siyang sumulpot, pigilan akong umiyak, sabihin sa akin na tapos na ang paghihirap ko?
Pero ngayon, nang hawak niya na ako, wala na akong naramdaman kundi lamig.
“Bitawan mo ako.”
Hindi siya bumitaw.
“Maya, bigyan mo ako ng oras. Aayusin ko ito.”
Bago ako makasagot, isang malakas na sampal ang umalingawngaw sa hallway.
Si Isabella.
Sinampal niya si Gabriel.
Hindi mahina. Hindi pakitang-tao. Buong lakas.
“Walang aayusin,” nanginginig niyang sabi. “Sinira mo kaming dalawa.”
Napalunok si Gabriel.
“Isa—”
“Huwag mo akong tawagin niyan.” Namumula ang mga mata niya. “Sinabi mong mahal mo ako dahil pinili mo ako. Pero ngayon ko lang naintindihan. Hindi mo ako pinili dahil mahal mo ako. Pinili mo ako dahil madali akong paniwalain sa kasinungalingan mo.”
Lumapit si Isabella sa akin. Akala ko sisisihin niya ako. Akala ko sasabihin niyang ako ang hadlang sa pag-ibig nila.
Pero bigla siyang yumuko.
“Ate… Maya… patawarin mo ako.”
Hindi ako nagsalita.
Tumulo ang luha niya.
“Hindi ko alam ang buong katotohanan. Pero hindi iyon dahilan. Kanina, sa kotse, sinabi ko ang mga salitang nakasakit sa’yo. Ipinagyabang ko ang buhay na ninakaw pala sa’yo. Hindi ko alam kung karapat-dapat akong humingi ng tawad, pero…”
Naputol ang boses niya.
“Pasensya na.”
Tiningnan ko siya.
Hindi madali ang magpatawad. Lalo na kapag ang sugat ay sariwa pa, mainit pa, dumudugo pa.
Pero sa sandaling iyon, nakita ko rin ang sariling ko sa kanya.
Pareho kaming ginamit.
Pareho kaming pinaniwala.
Pareho kaming niloko ng iisang lalaki.
Hindi ko siya niyakap. Hindi ko rin siya pinatawad agad.
Sinabi ko lang:
“Ang kailangan nating gawin ngayon ay hindi umiyak sa harap niya.”
Itinaas niya ang ulo niya.
“Kung hindi?”
Tumingin ako kay Gabriel.
“Patunayan natin sa lahat kung sino talaga siya.”
Sa unang pagkakataon mula nang magkita kami, hindi ako nanginig.
Hindi dahil wala na akong sakit.
Kundi dahil sa wakas, mas malakas na ang galit ko kaysa sa takot ko.
Kinuha ko ang cellphone ko at tinawagan ang abogado ng pamilya ng nanay ko—isang tiyahing matagal nang hindi ko nakakausap dahil ipinagbawal ng pamilya ni Gabriel.
Nang sumagot siya, isang pangungusap lang ang sinabi ko:
“Tita, kailangan ko ng tulong. Niloko nila ako sa kasal.”
Sa kabilang linya, sandaling natahimik ang tiyahin ko.
Pagkatapos ay malamig niyang sinabi:
“Nasaan ka?”
“Nasa ospital po.”
“Manatili ka riyan. Papunta na ako.”
Ibinalik ko ang tingin kay Gabriel.
Sa unang pagkakataon, siya naman ang umatras.
At habang nakatayo kami sa hallway, dumating ang isang nurse na nagmamadali.
“Pamilya po ba kayo ni Mrs. Dela Cruz?”
Nanigas ang buong katawan ko.
“Ako po ang anak niya.”
Bumigat ang mukha ng nurse.
“Kailangan n’yo pong pumasok. Hinahanap po kayo ng nanay ninyo.”
Sa sandaling iyon, gumuho ang lahat ng tapang na pinilit kong buuin.
Iniwan ko sina Gabriel at Isabella sa hallway at tumakbo papasok.
Sa loob ng silid, nakita ko ang nanay ko.
Payat na payat siya, nakahiga sa kama, nakakabit sa maraming tubo. Pero nang makita niya ako, ngumiti siya.
“Maya…”
Lumuhod ako sa tabi ng kama niya at hinawakan ang kamay niya.
“Ma, nandito na ako.”
Pinisil niya ang kamay ko nang mahina.
“Akala ko… hindi ka na nila pauuwiin.”
Napaiyak ako.
“Patawarin mo ako, Ma.”
Umiling siya.
“Hindi ikaw ang dapat humingi ng tawad.”
Tumingin siya sa pinto.
Doon ko napansing nakasunod pala si Gabriel, pero hindi siya makapasok. Nakatayo lang siya sa labas, parang isang estrangherong walang karapatang lumapit.
Mahina pero malinaw na sinabi ng nanay ko:
“Anak, tandaan mo ito. Ang kasal ay hindi kulungan. Ang pagmamahal ay hindi dapat magmukhang parusa.”
Tumulo ang luha ko sa kamay niya.
“Ma…”
“Kung kailangan mong umalis, umalis ka. Huwag mong intindihin ang sasabihin ng iba.”
Pinikit niya ang mga mata niya saglit, pagkatapos ay muling binuksan.
“Gusto kong mabuhay ka, Maya. Hindi lang huminga.”
Sa labas, narinig kong tumunog muli ang cellphone ni Gabriel.
Sunod-sunod.
Mula sa pamilya niya.
Mula sa kompanya.
Mula sa mga taong unti-unti nang nakakarinig ng eskandalo.
Ngunit sa loob ng silid, hawak ko ang kamay ng nanay ko, at sa unang pagkakataon matapos ang tatlong taon, naramdaman kong may humihila sa akin pabalik sa sarili ko.
Hindi ako asawa lang.
Hindi ako manugang lang.
Ako si Maya.
At magsisimula akong mabuhay muli.