Sa tuwing may gusto ako, laging doble at mas maganda ang napupunta sa stepbrother ko.
Inagaw niya ang buong kabataan ko, pamilya ko, at pati pagmamahal ng sarili kong ina.
Hanggang sa isang gabi… lumiwanag ang cellphone ko at lumabas ang mensaheng: “System activated.”

Sa buong buhay ko, iisa lang ang napansin ko sa bahay na iyon.

Kapag may gusto ako…

Palaging doble ang napupunta sa kapatid kong lalaki sa ama-amahan ko.

Ako, isang piraso lang.

Siya, dalawa.

Kaunting pagmamahal lang ang nakukuha ko, samantalang siya halos sambahin na ng buong pamilya.

At ang taong laging nagbibigay sa kanya ng lahat…

Ay ang sarili kong ina.

Hanggang sa edad na dalawampu’t tatlo, saka ko lang nalaman ang totoong sikreto sa likod ng lahat.

At sa unang pagkakataon sa buong buhay ko…

Nagdesisyon akong gumanti.

01

Malakas ang ulan noong gabing iyon.

Halos hindi ako makatulog sa ingay ng patak ng ulan sa bubong.

Biglang lumiwanag ang cellphone sa tabi ko.

May lumabas na itim na mensahe sa screen.

“System activated. Maaaring magpalit ng swerte ang host. Isang beses bawat araw.”

Matagal kong tinitigan ang mensahe.

Pagkatapos ay natawa ako.

Isa na naman sigurong kalokohang advertisement.

Sinubukan kong i-close pero ayaw mawala.

Pinatay ko ang cellphone.

Pagkabukas ko ulit, nandun pa rin.

Sinubukan kong kuhanan ng screenshot.

Wala.

Kahit gamit ang ibang cellphone, hindi rin makita sa picture ang mensahe.

Tahimik ang maliit kong kwarto.

Tanging malamig na ilaw mula sa cellphone lang ang tumatama sa mukha ko.

At hindi ko alam kung bakit…

Pero sunod-sunod na bumalik sa isip ko ang mga alaala noong bata pa ako.

Noong walong taong gulang ako, top student ako sa klase.

Simple lang ang hiling ko noon.

Gusto ko lang magpa-chicken kasama si Mama.

Sa huli, binilhan niya ako ng maliit na meal.

Samantalang ang stepbrother kong si Nathan ay binigyan ng dalawang family bucket at laruan.

Ngumiti pa si Mama.

— Mas bata kasi siya. Mas malakas kumain.

Noong trese anyos ako, gusto ko ng bisikleta para makapasok sa school.

Pagkaraan ng isang linggo, binilhan ako ni Papa Ramon ng lumang bisikletang kupas na ang pintura.

Sa mismong araw ding iyon…

Dalawang bagong bike naman ang nakuha ni Nathan dahil hindi raw nito mapili kung anong kulay ang gusto niya.

Isang pula.

Isang itim.

Noong disisyete anyos ako, gusto kong mag-enroll sa review center para sa university exams.

Sinabi ni Mama na wala kaming pera.

Pero makalipas lang ang tatlong araw, pinasok niya si Nathan sa dalawang pinakamahal na review center sa siyudad.

Noong gabing iyon…

Matagal akong umiyak sa banyo.

Akala ko noon…

Hindi lang talaga ako sapat.

Hindi sapat na mabait.

Hindi sapat na kaibig-ibig.

Hindi sapat para mahalin.

Pero ngayong gabi…

Habang nakatitig ako sa cellphone…

Pakiramdam ko, may ibang dahilan pala ang lahat.

“Magpalit ng swerte…”

Dahan-dahan akong nag-type.

“Gusto kong magkaroon ng limang libong piso.”

Agad nagliwanag ang screen.

“Exchange successful.”

Napailing ako.

Napakawalang kwenta.

Pero kinabukasan, tinawag ako ng manager ng café kung saan ako nagtatrabaho.

Iniabot niya sa akin ang isang sobre.

— Naiwan daw ng accounting ang bonus mo noong nakaraang buwan.

Eksaktong limang libong piso ang laman.

Natigilan ako.

At eksaktong sandaling iyon, bumukas ang pinto ng bahay.

Tumakbo papasok si Nathan habang sumisigaw sa tuwa.

— Dad! Nanalo ako ng cellphone!

Tumawa nang malakas si Papa Ramon.

— Isa lang?

— Dalawa!

Itinaas niya ang dalawang bagong cellphone habang tuwang-tuwa.

Halos yakapin naman siya ni Mama sa saya.

At ako…

Nakatayo lang sa gilid.

Limang libong piso para sa akin.

Dalawang bagong cellphone para sa kanya.

Biglang nanlamig ang buong katawan ko.

Muli kong binuksan ang cellphone.

Nandoon pa rin ang mensahe.

“Maaaring magpalit ng swerte ang host. Isang beses bawat araw.”

At doon ko naintindihan ang lahat.

Sa loob ng mahigit labinlimang taon…

Tuwing may hinihiling ako, tinutupad iyon ng system.

Pero kasabay noon…

Mas malaking biyaya ang napupunta kay Nathan.

Hindi ito favoritism.

Hindi aksidente.

Isa itong patakaran.

Isang sumpang matagal nang nakakabit sa akin.

Matagal akong nakaupo sa kama.

Pagkatapos ay dahan-dahan akong ngumiti.

Kung lahat ng maganda ay nadodoble sa kanya…

Paano kaya ang sakit?

02

Kinabukasan, hindi muna ako nag-wish agad.

Gusto ko munang makasiguro.

Pagsapit ng gabi, muli akong nag-type.

“Gusto kong hindi antukin kahit buong gabi akong gising.”

“Exchange successful.”

At totoo nga.

Halos dalawampung oras akong gising pero malinaw pa rin ang isip ko.

Samantalang si Nathan…

Bigla raw nahimatay sa review center kinahapunan.

Dalawang araw na pala siyang walang tulog kakalaro ng online games.

Kinailangan pa siyang i-IV sa clinic.

Halos mabaliw si Mama sa pag-aalala.

Bumili siya ng kung anu-anong vitamins at gamot para kay Nathan.

Nag-leave pa si Papa Ramon sa trabaho para alagaan siya.

Ako naman…

Tahimik lang na kumakain mag-isa sa kusina.

Walang nagtanong kung pagod ba ako.

Walang nakapansin na hindi rin ako natulog.

Pero sa unang pagkakataon…

Hindi na ako nasasaktan.

Parang nakakatuwa pa nga.

Noong gabing iyon, nakahiga si Nathan sa sofa habang daing nang daing na masakit ang ulo niya.

Minamasahe siya ni Mama habang nakasimangot sa akin.

— Ate ka. Hindi ka man lang marunong mag-alaga sa kapatid mo?

Napatawa ako.

— Ano bang inagaw ko sa kanya?

Natigilan siya.

Pagkatapos ay umiwas ng tingin.

— Kahit papaano, dapat marunong kang magmalasakit.

Matagal ko siyang tinitigan.

Pagkatapos ay mahina kong tinanong:

— Kung ako ang nasa kalagayan niya ngayon… mag-aalala ka rin ba nang ganito?

Biglang natahimik ang buong sala.

Hindi makatingin si Mama sa akin.

— Ang tanda-tanda mo na para magtanong ng ganyan.

At doon ko muling nakuha ang sagot.

Kahit ilang taon pa ang lumipas…

Hindi talaga ako ang pipiliin niya.

03

Pagkaraan ng tatlong araw, nagdesisyon akong subukan ulit.

Ngayon gusto kong malaman hanggang saan ang kayang gawin ng system.

Nag-type ako:

“Gusto kong pumayat ng tatlong kilo.”

“Exchange successful.”

Sa loob ng isang linggo, pumayat nga ako.

Hindi sobra.

Sakto lang.

Pero si Nathan…

Na-confine sa ospital hatinggabi.

Halos walong kilo ang nabawas sa kanya sa loob lang ng ilang araw.

Matinding dehydration.

Pinaghinalaan pa siyang may problema sa thyroid.

Halos mawalan ng ulirat si Mama sa ospital.

Humahagulgol siyang kumapit sa doktor.

— Pakiusap… iligtas ninyo ang anak ko…

Tahimik lang akong nakatayo sa labas ng kwarto.

Wala akong maramdamang awa.

Gabing iyon, unang beses akong tinawagan ni Papa Ramon.

Paos ang boses niya.

— Sabrina… may alam ka ba tungkol dito?

Tahimik ako ng ilang segundo.

Pagkatapos ay natawa.

— Tungkol saan?

Hindi siya sumagot.

Pero naririnig ko ang mabigat niyang paghinga sa kabilang linya.

Parang takot na takot siya.

Pinatay ko ang tawag.

Pagkatapos ay muling binuksan ang cellphone.

“Natitirang exchange ngayong araw: 1.”

Huminto ang daliri ko sa ibabaw ng screen.

Mula sa loob ng hospital room, rinig ko ang iyak ni Mama.

Sunod-sunod din ang tunog ng heart monitor.

Nilalagnat si Nathan habang walang tigil sa pag-ungol.

At ako…

Sa unang pagkakataon sa buong buhay ko…

Pakiramdam ko hawak ko na ang kapalaran naming lahat.

Dahan-dahan akong nag-type.

“Gusto kong tatlong oras lang matulog araw-araw pero manatiling malusog.”

Nagliwanag ang screen.

“Exchange successful.”

At sa mismong sandaling iyon—

May sumigaw na nurse sa loob ng kwarto.

Nagpanic si Mama at agad tumakbo paloob.

Namutla si Papa Ramon.

At si Nathan…

Biglang dumilat nang malaki habang nakatitig sa kisame.

Paulit-ulit siyang nagbulong.

— Lumayo kayo…

— Huwag kayong lalapit…

— Hindi na ako matutulog…

Pagkatapos ay bigla siyang tumawa na parang baliw.

Nagsimulang mag-alarm nang malakas ang heart monitor sa buong hallway.

At doon…

Biglang lumuhod si Mama sa harap ko.

Nanginginig ang mga kamay niyang kumapit sa akin.

Sa unang pagkakataon sa mahigit sampung taon…

Tumingin siya sa akin nang may takot.

— Sabrina…

— Nakikiusap ako…

— Tama na ang paghiling mo…
…

Nanigas si Mama habang nakaluhod sa harap ko.

Ngayon ko lang nakita ang mukha niyang ganoon kaputla.

Parang ngayon lang niya tunay na naunawaan na hindi na ako ang dating Sabrina na tahimik lang na umiiyak sa sulok habang pinipili nila si Nathan.

Tahimik akong tumingin sa kamay niyang nanginginig na nakakapit sa akin.

Pagkatapos ay marahan kong inalis.

— Natatakot ka na ba ngayon, Ma?

Napaluha siya.

— Anak… pakiusap…

Pero bago pa siya makatapos, biglang bumukas ang pinto ng ICU.

Tumakbo palabas ang doktor habang mabilis na nagsasalita.

— Sino ang guardian ng pasyente?!

Agad tumayo si Papa Ramon.

— Ako po!

— Kailangan natin siyang itali. Bigla siyang nagiging violent at paulit-ulit na sinasaktan ang sarili niya!

Parang nawalan ng lakas si Mama.

Halos bumigay ang tuhod niya sa harap ko.

Tahimik ko lang silang pinanood.

At sa unang pagkakataon…

Sila naman ang mukhang desperado.

04

Pagkatapos ng gabing iyon, hindi na ako umuwi sa bahay.

Lumipat muna ako sa maliit na apartment ng kaibigan kong si Lea.

Hindi ko sinabi sa kanya ang totoo.

Sinabi ko lang na gusto kong lumayo muna sa pamilya ko.

Pero gabi-gabi…

Patuloy kong tinititigan ang cellphone.

Patuloy ding lumalabas ang parehong mensahe.

“Natitirang exchange ngayong araw: 1.”

Parang tukso.

Parang hinihintay akong tuluyang mawalan ng awa.

Samantala, lalong lumalala ang kalagayan ni Nathan.

Ayon kay Mama, halos hindi na raw ito natutulog.

Tuwing pipikit siya, sumisigaw siya sa takot.

May mga bagay raw siyang nakikita sa kisame.

May mga taong tumatawag sa pangalan niya sa dilim.

Unti-unti siyang pumapayat.

Unti-unti ring nawawala sa katinuan.

At habang nangyayari iyon…

Ako naman ang kabaliktaran.

Mas gumaganda ang kutis ko.

Mas lumilinaw ang isip ko.

Mas gumagaan ang katawan ko.

Parang lahat ng pagod at sakit na tiniis ko nang maraming taon ay unti-unting nawawala.

Minsan napapaisip ako.

Ganito ba ang pakiramdam ng pagiging paborito?

Ganito ba ang pakiramdam ng laging pinipili?

Pero hindi ako naging masaya.

Dahil habang tumatagal…

Mas lalo kong nararamdaman na may mali.

Hindi lang kay Nathan.

Kundi pati sa system.

05

Makalipas ang isang linggo, biglang dumating si Mama sa café kung saan ako nagtatrabaho.

Halos hindi ko siya nakilala.

Namayat siya.

Namumugto ang mata.

At mas lalong nakakagulat—

Bigla siyang lumuhod sa harap ko sa gitna ng café.

Napatigil ang lahat ng customer.

— Sabrina… umuwi ka na…

Mahigpit kong hinawakan ang baso sa kamay ko.

— Bakit?

Humagulhol siya.

— Mamamatay ang kapatid mo…

Tahimik akong tumawa.

— Hindi ba siya ang paborito mo?

Napakagat labi siya.

At sa unang pagkakataon…

Hindi siya nakasagot agad.

Pagkatapos ng ilang segundo, mahina siyang nagsalita.

— Mali ako…

Nanlaki ang mata ko.

Hindi dahil sa galit.

Kundi dahil ngayon ko lang narinig ang mga salitang iyon mula sa kanya.

“Mali ako.”

Dalawampu’t tatlong taon kong hinintay iyon.

Pero imbes na gumaan ang pakiramdam ko…

Mas lalo akong nasaktan.

Dahil ibig sabihin…

Alam niya pala noon pa.

Alam niyang nasasaktan ako.

Pinili niya lang talagang huwag akong pansinin.

06

Gabing iyon, unang beses kong hindi ginamit ang system.

Tahimik lang akong nakaupo sa apartment habang umuulan sa labas.

At noon ko napansin ang isang bagay.

May bagong mensahe sa screen.

“Babala. Kapag tumigil ang host sa exchange nang pitong araw, permanenteng mawawala ang koneksyon.”

Napakunot-noo ako.

Koneksyon?

Hindi ko agad naintindihan.

Pero maya-maya…

May isa pang mensahe na lumabas.

“At babalik sa orihinal na may-ari ang lahat ng ipinagpalit na swerte.”

Nanlamig ang likod ko.

Orihinal na may-ari?

Ako?

Ibig sabihin…

Hindi talaga para kay Nathan ang lahat ng natanggap niya noon?

Hindi ko namalayang nanginginig na pala ang kamay ko.

Biglang bumalik sa isip ko ang lahat.

Lahat ng pagkakataong nawalan ako.

Lahat ng bagay na dapat sana’y para sa akin.

Lahat ng pagmamahal na dapat ako ang nakatanggap.

At sa unang pagkakataon…

Naisip ko ang isang bagay na hindi ko kailanman inisip noon.

Paano kung hindi kasalanan ni Nathan ang lahat?

Paano kung pareho lang kaming naging biktima?

07

Pagsapit ng ikaanim na araw, tumawag si Papa Ramon.

Mahina ang boses niya.

— Sabrina…

Tahimik lang ako.

Pagkatapos ay narinig ko siyang umiyak.

Isang lalaking halos hindi ko kailanman nakitang magpakita ng emosyon…

Ngayon ay umiiyak sa telepono.

— Anak… gusto ka lang makita ni Nathan…

Hindi ko alam kung bakit…

Pero biglang sumikip ang dibdib ko.

Kaya kinagabihan, bumalik ako sa ospital.

Halos hindi ko makilala si Nathan.

Payat na payat siya.

Maputla.

Halos nakalubog ang mga mata.

Pero nang makita niya ako…

Mahina siyang ngumiti.

At iyon ang unang beses na ngumiti siya sa akin nang walang yabang.

— Ate…

Paos ang boses niya.

— Alam ko na…

Nanahimik ako.

Marahan siyang tumingin sa kisame.

— Bata pa lang tayo… alam ko nang may mali…

Unti-unting pumatak ang luha niya.

— Tuwing may gusto ka… may dumarating sa akin…

Mahigpit kong kinuyom ang kamay ko.

— Alam mo pala?

Tumango siya habang umiiyak.

— Pero natakot ako…

— Dahil habang mas masaya ako… mas lalo kang nawawalan…

Hindi ako makapagsalita.

At saka niya sinabi ang bagay na tuluyang nagpabasag sa puso ko.

— Ate… gusto kong ibalik lahat…

Tahimik ang buong kwarto.

Tanging tunog lang ng heart monitor ang maririnig.

Pagkatapos ay biglang nagliwanag ang cellphone ko.

“Atin nang tapusin ang exchange?”

Nanginginig ang mga daliri ko.

Sa unang pagkakataon…

Natakot akong pumili.

Kapag tinapos ko ang system…

Maaaring mawala lahat kay Nathan.

Pero kung hindi…

Habambuhay siyang mabubuhay na parang sumpa.

Dahan-dahan akong tumingin sa kanya.

Mahina siyang ngumiti kahit nanginginig.

— Okay lang, Ate…

— Pagod na rin ako…

At doon ako tuluyang napaiyak.

08

Eksaktong ikapitong araw, ginamit ko ang huling exchange.

Pero hindi para sa sarili ko.

Hindi para gumanti.

Hindi para saktan siya.

Kundi para wakasan ang lahat.

Dahan-dahan akong nag-type.

“Ibinabalik ko ang lahat ng swerte sa tunay na may-ari nito. At nais kong matapos na ang exchange magpakailanman.”

Matagal na walang lumabas na sagot.

Pagkatapos—

Biglang namatay ang ilaw sa buong ospital.

Nagsigawan ang mga tao sa hallway.

Sunod-sunod na tumunog ang emergency alarms.

At sa gitna ng dilim…

Biglang lumiwanag ang cellphone ko.

“Exchange terminated.”

Kasabay noon—

Biglang bumalik sa normal ang tunog ng heart monitor ni Nathan.

Huminto ang panginginig ng katawan niya.

Unti-unti siyang napahimbing.

Tahimik.

Mahinahon.

Parang unang beses niyang tunay na nakatulog.

At ako…

Parang may malaking bagay ring nawala sa dibdib ko.

Makalipas ang ilang minuto, bumukas muli ang ilaw.

Napaiyak si Mama habang niyayakap si Nathan.

Si Papa Ramon naman ay tahimik na tumingin sa akin.

Pagkatapos ay lumapit siya.

At sa unang pagkakataon sa buhay ko…

Mahigpit niya akong niyakap.

— Patawarin mo kami, anak…

Tuluyan na akong napaluha.

09

Anim na buwan ang lumipas.

Unti-unting gumaling si Nathan.

At unti-unti ring nagbago ang pamilya namin.

Hindi naging perpekto agad ang lahat.

Hindi rin biglang nawala ang sakit ng nakaraan.

Pero sa unang pagkakataon…

Sinubukan naming magsimula ulit.

Natutong mag-sorry si Mama.

Natutong makinig si Papa Ramon.

At si Nathan…

Unang beses niya akong tinawag na:

— Ate, sabay tayo kumain.

Simple lang iyon.

Pero sapat na para mapaluha ako.

Samantala, ako naman…

Natanggap bilang branch supervisor sa café company na pinapasukan ko.

At doon ko rin nakilala si Daniel.

Tahimik siya.

Mabait.

At higit sa lahat…

Hindi niya ako pinaparamdam na kailangan kong makipagkumpitensya para mahalin.

Noong una niya akong inaya mag-dinner, natulala pa ako.

Dahil ngayon ko lang naranasang may taong ako agad ang pinili.

Hindi second choice.

Hindi tira.

Ako lang.

At isang gabi habang magkasama kaming naglalakad pauwi…

Biglang umilaw ang dati kong cellphone sa loob ng bag.

Natigilan ako.

Dahan-dahan ko iyong inilabas.

Pero sa halip na system message…

Iisang linya lang ang nakalagay.

“Congratulations, Sabrina. Ngayon mo lang tunay na nakuha ang buhay na para sa’yo.”

At pagkatapos noon…

Tuluyan nang namatay ang screen.