Pinutol ng bilyonaryo kong kasintahan ang lahat ng komunikasyon matapos kong sabihin sa kanya na buntis ako.

Pagkalipas ng anim na taon, dinala niya ang kanyang kasintahan sa isang internasyonal na paaralan at nakakita ng isang batang kamukhang-kamukha niya.

Ngunit ang ikinagulat ng lahat… ay ang mga sumunod na sinabi ng bata.

 

Tatlong buwan matapos akong umalis sa maliit naming apartment sa Quezon City, mag-isa akong nakatayo sa labas ng isang pribadong OB clinic sa Pasig, nanginginig ang kamay habang hawak ang ultrasound result.

 

Malakas ang ulan sa buong Maynila.

 

Malamig ang hanging humahampas mula sa bubong ng ospital… pero mas malamig pa rin ang mga salitang malapit ko nang marinig.

 

Huminga ako nang malalim bago tinawagan ang lalaking minsang nangakong pakakasalan ako.

 

Matagal bago siya sumagot.

 

Halos ibaba ko na ang telepono nang marinig ko rin sa wakas ang boses niya.

 

Mababa.

 

Malamig.

 

At halatang naiistorbo.

 

— Sino ’to?

 

Mahigpit kong hinawakan ang cellphone.

 

— Buntis ako.

 

Biglang natahimik ang kabilang linya.

 

Naririnig ko pa ang mahihinang tugtog ng violin at tunog ng mga wine glass na nagkakabanggaan.

 

Marahil nasa isang sosyal na party siya sa Makati.

 

Ilang segundo ang lumipas bago siya bahagyang tumawa.

 

— Sofia… ginagamit mo ba ’yan para balikan kita?

 

Kinagat ko ang labi ko.

 

— Anak mo ang dinadala ko.

 

— Anak ko?

 

Sa pagkakataong ito, mas malakas ang tawa niya.

 

Napakalamig nito kaya nanlamig pati likod ko.

 

— Nakalimutan mo na ba ang nangyari noong isang taon?

 

Biglang tumigil ang tibok ng puso ko.

 

Noong isang taon…

 

Noong pinilit kami ng pamilya niya na magpa-premarital medical exam.

 

Pagkatapos naming kunin ang resulta, sobrang sama ng mukha niya.

 

Paulit-ulit akong nagtanong noon, pero iisa lang ang sagot niya.

 

“May kaunting problema lang.”

 

Pagkatapos noon, agad niyang iniba ang usapan.

 

Ngayon ko lang naintindihan kung bakit.

 

— Sinabi ng doktor na halos imposible akong magkaroon ng anak.

 

Malamig ang tono niya.

 

— Sofia… kung buntis ka talaga… kanino ’yang batang nasa tiyan mo?

 

Parang nabingi ako sa gitna ng mataong hallway ng ospital.

 

Nanginginig nang sobra ang kamay kong may hawak ng test result.

 

— Ethan… apat na taon tayong magkasama…

 

— Mas nakakatawa nga ’yan.

 

Bigla niya akong pinutol.

 

— Kaka-engage ko lang noong isang linggo.

 

— Hindi tatanggapin ng pamilya Villanueva ang ganitong iskandalo.

 

Iskandalo.

 

Iyon lang pala ang halaga ng apat na taon naming relasyon.

 

Narinig ko ang mahinang tawa ng isang babae sa tabi niya.

 

Pagkatapos ay isang matamis na boses.

 

— Ethan, hinihintay ka na nilang mag-cut ng cake.

 

Parang piniga ang dibdib ko sa sakit.

 

Ilang segundo siyang nanahimik bago muling nagsalita.

 

— Sofia, padadalhan na lang kita ng pera.

 

— Sabihin mo kung magkano ang gusto mo.

 

— Pero ipalaglag mo na ’yan.

 

Napatawa ako.

 

Pero ang tunog ng tawa ko… parang iyak na.

 

— Akala mo ba tumawag ako para humingi ng pera?

 

— Eh ano bang gusto mo?

 

Agad niyang sagot.

 

— Gusto mong pakasalan kita?

 

— Huwag ka nang maging immature.

 

Pumikit ako.

 

At sa wakas… bumagsak ang luha ko.

 

Apat na taon.

 

Apat na taon kaming nagsiksikan sa maliit na studio malapit sa Ateneo noong wala pa siyang pera.

 

Apat na taon akong nagtrabaho nang doble para masuportahan ang MBA niya sa Singapore.

 

Apat na taon akong nagpupuyat hanggang alas-tres ng umaga para tulungan siyang gumawa ng business proposals.

 

At ang kapalit noon…

 

Isang malamig na “ipalaglag mo na ’yan.”

 

Narinig ko ang tunog ng lighter.

 

Siguro’y nagsisindi siya ng sigarilyo.

 

Pagkatapos ay sinabi niya ang huli niyang salita.

 

— Huwag mo na akong kontakin mula ngayon.

 

— Ayaw ’yan ng mapapangasawa ko.

 

“Tuut—”

 

Naputol ang tawag.

 

Matagal akong nakatayo sa ospital.

 

Palakad-lakad ang mga tao.

 

May mga buntis na inalalayan ng asawa.

 

May mga lalaking yumuyuko para itali ang sapatos ng kanilang misis.

 

Habang ako…

 

Mag-isa lang.

 

Binuksan ko ang Messenger.

 

Pareho pa rin ang profile picture ni Ethan.

 

Iyong litrato niya sa Boracay na ako mismo ang kumuha.

 

Nanginginig kong tinype:

 

“Hindi kita kailanman niloko.”

 

Pero bago ko pa ma-send…

 

May pulang notification agad na lumabas.

 

— “Hindi ka na maaaring magpadala ng mensahe sa taong ito.”

 

Binlock niya na ako.

 

Lahat.

 

Facebook.

 

Instagram.

 

Numero ko.

 

Parang gusto niyang burahin ang buong pagkatao ko sa buhay niya.

 

Dahan-dahan akong naupo sa mahabang upuan ng ospital.

 

Ipinatong ko ang kamay ko sa tiyan ko.

 

Napakaliit pa ng bata.

 

Masyadong maliit para maramdaman ko pa ang galaw niya.

 

Pero hindi ko maintindihan kung bakit…

 

Sa sandaling iyon, tuluyan akong napaiyak.

 

Hindi dahil kay Ethan.

 

Kundi dahil sa anak ko.

 

Hindi pa siya ipinapanganak…

 

Pero itinakwil na agad siya ng sarili niyang ama.

 

Patuloy ang malakas na ulan sa Maynila.

 

Pinunasan ko ang mga luha ko bago yumuko at tingnan ang maliit na itim-at-puting ultrasound photo.

 

Isang munting tuldok lang iyon.

 

Mahina akong bumulong.

 

— Ayos lang, anak.

 

— Kailangan kita.

 

⸻

 

Pagkalipas ng anim na taon.

 

Punong-puno ng mga magulang ang Saint Gabriel International School sa Bonifacio Global City para sa unang araw ng pasukan.

 

Nakayuko ako habang inaayos ang necktie ng anak ko.

 

— Lucas, behave ka ha?

 

Mahigpit niya akong niyakap at ngumiti.

 

— Opo, Mommy!

 

Napakaganda ng mga mata niya.

 

Matangos ang ilong.

 

Maputi ang balat.

 

Mahahabang pilikmata.

 

Kamukhang-kamukha ng isang taong pilit kong kinakalimutan.

 

Minsan hindi ko siya matingnan nang matagal dahil doon.

 

Biglang nagkaroon ng ingay sa likuran namin.

 

Isang itim na Rolls-Royce ang huminto sa harap ng paaralan.

 

Agad na lumapit ang ilang guro para bumati.

 

Pagbukas ng pinto…

 

Isang matangkad na lalaking naka-itim na suit ang bumaba.

 

Malamig ang aura.

 

Makapangyarihan.

 

At agad umurong ang mga tao para bigyan siya ng daan.

 

Isang tingin pa lang…

 

Nanigas na ako.

 

Si Ethan Villanueva.

 

Pagkalipas ng anim na taon, halos wala siyang pinagbago.

 

Maliban sa singsing sa daliri niya.

 

At sa batang babae na nasa tabi niya habang inaalalayan ng secretary niya.

 

Agad kong hinila si Lucas.

 

— Tara na, anak.

 

Pero huli na.

 

Lumingon si Lucas kasabay ng pagtingin ni Ethan.

 

At sa mismong sandaling nagtama ang mga mata nila…

 

Biglang namutla si Ethan.

 

Nahulog ang cellphone niya sa sahig.

 

“Tak!”

 

Nakatitig lang siya kay Lucas.

 

Parang nakakita ng multo.

 

Dahil si Lucas…

 

Ay sobrang kamukha niya.

 

Hindi lang mata.

 

Pati bibig.

 

Ilong.

 

Kahit ang paraan ng pagkunot-noo.

 

Nanginginig ang labi ni Ethan habang dahan-dahan siyang lumapit sa amin.

 

Napakabagal ng bawat hakbang niya.

 

Parang natatakot siyang maglaho ang lahat kapag masyado siyang mabilis.

 

Pagdating niya sa harap ni Lucas, paos niyang tanong:

 

— Ilang taon na ang batang ’to?

 

Eksaktong sandaling iyon…

 

May isang eleganteng babae na bumaba mula sa sasakyan at kumapit sa braso niya.

 

Tiningnan nito si Lucas nang ilang segundo.

 

Pagkatapos ay biglang nagbago ang mukha nito.

 

— Ethan…

 

— Sino ’yang batang ’yan?

 

Kasabay noon, hinila ni Lucas ang manggas ko at inosenteng nagtanong:

 

— Mommy…

 

— Bakit kamukha ko ’yung uncle na ’yon?

Tumigil ang buong paligid.

Parang pati hangin sa harap ng Saint Gabriel International School ay biglang nanigas.

Mahigpit kong hinawakan ang kamay ni Lucas.

Ramdam kong nanginginig ang maliit niyang daliri habang nakatingin siya kay Ethan.

Samantala, si Ethan…

Parang nawalan ng kakayahang huminga.

Hindi siya makapagsalita.

Hindi makagalaw.

Ang mga mata niya’y nakapako lang sa mukha ng anak ko.

Sa mukha ng batang minsan niyang tinawag na “iskandalo.”

— Mommy…

Mahinang ulit ni Lucas.

— Bakit po kamukha ko siya?

Napakurap si Ethan.

Parang saka lang siya nagising mula sa pagkakatulala.

Bigla siyang lumuhod sa harap ni Lucas.

Hindi na mahalaga sa kanya ang mamahaling suit na dumampi sa sementong basa ng ulan.

Namamaos ang boses niya.

— Anong pangalan mo?

Ngumiti si Lucas nang magalang.

— Lucas po.

— Lucas… ano?

— Lucas Reyes po.

Biglang nanginig ang balikat ni Ethan.

Reyes.

Apelyido ko.

Hindi Villanueva.

Hindi niya apelyido.

At doon ko unang nakita sa mukha niya ang bagay na anim na taon kong hindi nakita noon.

Pagsisisi.

Matinding pagsisisi.

Humigpit ang kapit ng eleganteng babae sa braso niya.

— Ethan…

Halatang pilit niyang kinokontrol ang emosyon niya.

— Ano bang nangyayari rito?

Hindi sumagot si Ethan.

Nakatingin lang siya kay Lucas.

Pagkatapos ay dahan-dahan niyang itinaas ang tingin sa akin.

Namumula na ang mga mata niya.

— Sofia…

Ngayon lang niya muling binigkas ang pangalan ko matapos ang anim na taon.

Pero wala na iyong epekto.

Hindi na katulad dati.

Wala nang sakit.

Wala nang pananabik.

Pagod na lang.

At katahimikan.

Tumayo ako at mahinahong nagsalita.

— Lucas, tara na. Male-late ka na sa class mo.

Pero bago kami makalakad…

Biglang hinawakan ni Ethan ang pulsuhan ko.

Mahigpit.

Parang takot na takot siyang mawala ulit kami.

— Sofia…

Halos pabulong ang boses niya.

— Anak ko ba siya?

Tahimik akong napangiti.

Hindi dahil masaya ako.

Kundi dahil nakakatawa ang tadhana.

Anim na taon akong umiiyak mag-isa habang hinihintay na kahit minsan lang ay tanungin niya iyan.

At ngayong nakita na niya mismo…

Saka lang niya naisip itanong.

Dahan-dahan kong inalis ang kamay niya sa akin.

— Hindi ba sabi mo noon?

— Imposible kang magkaroon ng anak.

Parang binuhusan ng malamig na tubig si Ethan.

Namutla lalo ang mukha niya.

Sa likod namin, nagsimulang magbulungan ang ibang magulang.

— Kamukhang-kamukha niya talaga…

— Diyos ko…

— Anak yata niya ’yon…

Narinig iyon ng babaeng kasama niya.

Biglang tumigas ang ekspresyon nito.

— Ethan, magsalita ka nga!

Pero hindi pa rin siya makatingin sa babae.

Nakatitig lang siya sa akin.

At sa anak namin.

Pagkatapos ay mahina siyang nagsalita.

— Hindi totoo…

— Hindi iyon ang sinabi ng doktor noon…

Napakunot-noo ako.

— Ano?

Napayuko siya.

Para bang hirap na hirap ilabas ang katotohanan.

— Ang sinabi ng doktor…

Humigpit ang panga niya.

— Mahina lang ang posibilidad.

— Hindi imposibleng magkaanak.

Nanigas ako.

Parang may sumabog sa loob ng tenga ko.

— Ano’ng ibig mong sabihin?

Pumikit siya sandali bago tuluyang nagsalita.

— Nagsinungaling ako noon.

Parang biglang lumabo ang paligid ko.

Anim na taon.

Anim na taon akong naniwalang itinakwil niya ang sarili niyang anak dahil iniisip niyang niloko ko siya.

Pero ang totoo…

Alam niyang posible.

Pinili niya lang na hindi paniwalaan ako.

Dahil mas madali.

Mas convenient.

Mas bagay sa buhay na gusto niyang tahakin.

Nanginginig ang boses ko.

— Alam mong posible?

Hindi siya makatingin diretso sa akin.

— Sofia… I was scared.

Napatawa ako nang mapait.

— Scared?

— Takot ka?

— Habang ako mag-isang nanganak?

— Habang ako mag-isang pumirma ng operation papers?

— Habang nilalagnat si Lucas nang tatlong araw at wala akong perang pambayad sa ospital?

Unti-unting namuo ang luha sa mga mata niya.

Pero hindi ako naaawa.

Anim na taon akong umiyak.

Ngayon, siya naman.

— Sofia…

Bigla siyang lumuhod.

Sa gitna mismo ng school entrance.

Nagulat ang lahat.

Pati ang fiancé niya.

— Ethan!

Pero tila wala siyang naririnig.

Nakatingin lang siya sa akin habang nanginginig ang boses.

— I’m sorry…

— God… I’m so sorry…

Anim na taon ko iyong gustong marinig.

Pero ngayong narinig ko na…

Wala na pala talaga akong maramdaman.

Hindi na nito kayang burahin ang lahat.

Hindi na nito kayang ibalik ang mga gabing umiiyak akong yakap si Lucas dahil wala kaming makain.

Hindi na nito kayang burahin ang takot ko noong muntik akong mawalan ng trabaho dahil walang mag-aalaga sa anak ko.

At lalong hindi na nito kayang ibalik ang babaeng naniwalang mamahalin siya habambuhay.

Hinila ni Lucas ang damit ko.

Mahina niyang tanong:

— Mommy…

— Umiiyak po ba si uncle?

Tumingin ako sa anak ko.

At doon biglang bumagsak lahat ng pader sa puso ko.

Dahil kahit kailan…

Hindi naging malungkot si Lucas.

Lumaki siyang puno ng pagmamahal.

Kahit kulang kami sa pera noon.

Kahit dalawa lang kami.

Hindi niya kailanman naramdamang kulang siya.

Lumuhod ako sa harap niya at inayos ang buhok niya.

— Anak…

— Hindi lahat ng umiiyak, masamang tao.

— Pero hindi rin ibig sabihin no’n… kailangan natin silang balikan.

Tahimik na nakatingin si Ethan sa amin.

Parang unti-unti niyang nare-realize ang lahat ng nawala sa kanya.

Hindi lang ako.

Kundi buong buhay na sana’y meron siya.

Biglang nagsalita ang fiancé niya.

Matalim ang tingin nito sa kanya.

— Ethan…

— Don’t tell me…

— Anak mo talaga ’yan?

Hindi agad nakasagot si Ethan.

At sapat na iyon.

Namutla ang babae.

Pagkatapos ay marahan siyang tumawa.

Pero halatang pigil ang galit.

— So this is why you’ve been acting strange these past few months?

— Kaya pala lagi kang tulala tuwing pinag-uusapan natin ang kasal.

Tahimik lang si Ethan.

Unti-unting napuno ng luha ang mata ng babae bago nito hinubad ang engagement ring.

At ibinagsak iyon sa dibdib niya.

— You don’t deserve another family.

Pagkatapos noon, tumalikod siya at sumakay muli sa sasakyan.

Umalis siyang umiiyak.

Samantala, si Ethan…

Naiwan sa gitna ng school entrance.

Mag-isa.

Katulad ng ginawa niya sa amin noon.

Lumipas ang ilang linggo matapos ang araw na iyon.

At halos araw-araw…

Naroon si Ethan sa labas ng school.

Minsan may dalang pagkain.

Minsan laruan.

Minsan simpleng naghihintay lang sa malayo.

Hindi ko siya pinapansin.

Pero si Lucas…

Unti-unti siyang naging curious.

— Mommy…

— Totoo po bang daddy ko siya?

Tahimik akong napapikit.

Ito rin ang kinatatakutan kong araw noon.

Pero hindi ko kayang magsinungaling sa anak ko.

Kaya hinawakan ko ang maliit niyang kamay.

At marahan akong tumango.

Matagal na natahimik si Lucas.

Pagkatapos ay mahina niyang tinanong:

— Bakit niya po tayo iniwan?

Parang may humigpit sa dibdib ko.

Pero bago pa ako makasagot…

May isang boses na sumagot mula sa likod namin.

— Dahil duwag ako.

Lumingon kami.

Nakatayo si Ethan.

Namumula ang mga mata.

At sa unang pagkakataon sa buong buhay niya…

Mukha siyang isang ordinaryong lalaking wasak na wasak.

Lumapit siya kay Lucas.

Pagkatapos ay mabagal na lumuhod.

— I’m sorry, anak…

— Hindi ako naging mabuting ama.

Tahimik na nakatingin si Lucas sa kanya.

Pagkatapos ay bigla nitong tinanong:

— Marunong ka po bang mag-bike?

Napaluha si Ethan habang natatawang tumango.

— Oo.

— Turuan mo po ako.

At sa simpleng pangungusap na iyon…

Biglang tuluyang napaiyak si Ethan Villanueva sa gitna ng parke.

Habang ako naman…

Tahimik na tumingala sa langit.

Sa wakas…

Pagkatapos ng anim na taon…

Parang may bahagi rin ng puso kong tuluyan nang nakahinga.