Pinilit ako ng matalik kong kaibigan na samahan siya sa pakikipagkita sa nobyo niyang nakilala online.
Pagkakita ko pa lang sa profile picture nito, sinabi kong kulang ang walong pari para mapalayas ang malas.
Pero nang magkita kami nang personal, ako pala ang unang nilagyan ng anting-anting sa noo…

Mula nang matutong gumamit ng dating app ang matalik kong kaibigan, wala nang katahimikan ang buhay ko.

Ako si Sofia.

At ang salot kong matalik na kaibigan ay si Bianca.

Maganda si Bianca.

Mabait.

Matalino.

Pero ang taste niya sa lalaki ay parang isinumpa ng tadhana.

Ang una niyang nakarelasyon online ay gumamit ng larawan ng isang lalaking may six-pack at mukhang modelo.

Nang magkita sila, isang tindero ng secondhand electronics na halos kuwarenta anyos ang dumating.

Ang pangalawa naman ay nagpakilalang volleyball player.

Pagdating sa personal, mas mababa pa siya kaysa balikat ko.

Mas malala ang pangatlo.

Gumamit siya ng larawan ng isang sikat na artista.

Nang magkita sila, pinsan pala siya ng admin ng fan page ng artistang iyon.

Pagkatapos ng tatlong sunod-sunod na kapalpakan, akala ko natuto na si Bianca.

Hindi pala.

Mas lumala pa.

Isang gabi, bigla siyang sumugod sa dormitoryo at halos sirain ang pinto ng kuwarto ko sa kakakatok.

— Sofia! Nakilala ko na ang soulmate ko!

Agad kong ibinaba ang kinakain kong pancit.

— Tao ba iyan o multo?

— Tao siyempre!

Inabot niya ang cellphone niya.

Tiningnan ko ang larawan.

At natahimik.

Tatlong segundo.

Limang segundo.

Sampung segundo.

Hindi na nakatiis si Bianca.

— May sasabihin ka ba?

Huminga ako nang malalim.

— Sa tingin ko dapat kang tumawag ng pulis.

— Ha?

— O kaya ng pari.

— Sofia!

Tinuro ko ang litrato.

— Tingnan mo nga. Para siyang bampirang kakagising lang matapos matulog nang tatlong daang taon.

Inagaw niya ang cellphone.

— Hindi lang siya photogenic!

— Anong hindi photogenic? Mas maputi pa siya kaysa pader ng ospital.

— Guwapo siya sa personal!

Napangiti ako nang malamig.

— Iyan din ang sinabi ng ex mo.

Agad niyang niyakap ang binti ko.

— Samahan mo na ako!

— Hindi.

— Libre kitang milk tea.

— Hindi.

— Ako gagawa ng group project mo sa loob ng isang buwan.

— Hindi.

— Babayaran ko na ang tatlong daang piso na utang ko.

Bigla akong dumilat.

— Anong oras ang kitaan?

Parang nanalo sa lotto si Bianca.

Kinabukasan ang napagkasunduang pagkikita.

Nang gabing iyon, naglabas ako ng sama ng loob sa isang private online group tungkol sa mga scammer sa pag-ibig.

Habang nagbabasa, may nakita akong bagong post.

【Mga pare, tulong! Nabighani ng isang fox spirit ang kaibigan ko!】

Napatawa ako.

Nagpatuloy ang may-akda.

【Payat na payat, sobrang puti ng mukha, at napakalaki ng mata.】

【Kailangan ko ng anting-anting at proteksiyon agad.】

Napa-comment ako.

【Ano bang nangyari?】

Mabilis siyang sumagot.

【May nakilala online ang kaibigan ko na isang fox spirit na sumisipsip ng lakas ng tao.】

【Kailangan ko siyang iligtas bago mahuli ang lahat.】

Napatingin ako sa paglalarawan.

At hindi ko maiwasang maalala ang selfie ni Bianca matapos dumaan sa sampung beauty filter.

V-line ang mukha.

Sobrang laki ng mata.

At kutis na parang umiilaw.

Umiling ako.

Siguro nagkataon lang.

Nag-private message ulit siya.

【Saang university ka nag-aaral?】

Nagbigay ako ng malabong sagot.

Agad siyang nagpadala ng shocked emoji.

【Patay.】

【Doon din nag-aaral ang fox spirit.】

Napatawa ako.

Talagang kakaiba ang mga tao sa internet.

Pero masaya siyang kausap.

Nag-chat kami hanggang hatinggabi.

Bago matulog, nagbilin pa siya.

【Kapag may nakita kang sobrang puting tao, lumayo ka agad.】

Sumagot ako.

【Ikaw rin. Kapag may nakasalubong kang bampira, tumakbo ka agad.】

Nag-send siya ng handshake emoji.

Kinabukasan, tatlong oras nag-ayos si Bianca.

Nakaupo lang ako at sumasakit ang ulo.

Mula sa isang cute na babae.

Ginawa niya ang sarili niyang parang karakter sa cartoon.

— Maganda ba?

Umiikot siya sa harap ko.

Pumikit ako.

— Naiintindihan ko na kung bakit may naniniwala sa alien.

Sa wakas ay dumating kami sa restaurant.

Sa isang private room sa ikalawang palapag ang pagkikita.

Huminga nang malalim si Bianca habang nakatayo sa harap ng pinto.

— Papasok na ako ha?

— Kapag hindi ako lumabas sa loob ng sampung minuto, tumawag ka ng ambulansiya.

— Bwisit ka!

Binuksan niya ang pinto.

At sa mismong sandaling iyon—

May sumigaw mula sa loob.

— Lumayo ka sa kaibigan ko!

May bagay na lumipad papunta kay Bianca.

Agad ko siyang hinila.

Kasabay nito, naibato ko rin ang hawak kong bote ng tubig.

Pak!

May malakas na tunog ng tamaan.

Tumahimik ang buong silid.

Tumingin ako sa loob.

Dalawang lalaki ang naroon.

Isa ay matangkad at nakasuot ng itim na jacket.

Ang isa naman ay may salamin.

Pareho silang guwapo.

Pero mas mahalaga roon…

Nakilala ko ang kahoy na pulseras sa kamay ng lalaking naka-itim.

Kapareho iyon ng ipinakita sa akin ng online friend ko.

Nakatitig din siya sa akin.

Pagkatapos ay dahan-dahan niyang inilabas ang cellphone niya.

Binuksan ang chat window.

At nakita ko ang pamilyar na usapan.

Biglang kumabog nang malakas ang dibdib ko.

Hindi maaari…

Sa sandaling iyon, namatay ang lahat ng ilaw sa restaurant.

Bumulusok sa kadiliman ang buong ikalawang palapag.

Isang malamig na hangin ang dumaan sa pasilyo.

Dahan-dahang bumukas mag-isa ang pintuan sa dulo ng hallway.

Kreeeek…

Kreeeek…

Kreeeek…

Sa gitna ng dilim, isang paos na boses ang biglang narinig mula sa lugar na walang tao.

— Sa wakas… nahanap ko rin kayo…

At kasunod nito, isang nakakakilabot na sigaw mula sa isang waitress ang umalingawngaw sa buong palapag…
…

At kasunod nito, isang nakakakilabot na sigaw mula sa isang waitress ang umalingawngaw sa buong palapag.

— Tulong! May tao sa dulo!

Parang sabay-sabay na tumigil ang hininga naming apat.

Mahigpit na kumapit si Bianca sa braso ko, habang si Marco naman, ang lalaking dapat sana ay date niya, ay napaatras nang kalahating hakbang.

Ang tanging hindi umatras ay ang lalaking naka-itim na jacket.

Dahan-dahan siyang lumingon sa akin.

Sa gitna ng kumikislap na emergency light, kitang-kita ko ang seryoso niyang mukha.

— Ikaw si MoonWatcher27, hindi ba?

Nanigas ako.

Iyon ang username ko sa online group.

Napatingin ako sa cellphone niyang hawak.

Nasa screen pa rin ang chat naming dalawa.

Kaya pala pamilyar ang pulseras niya.

Kaya pala pareho kaming may dalang pangontra sa kung anu-ano.

Siya pala ang baliw na kausap ko kagabi.

— Ikaw si DragonSlayer?

Bahagyang gumalaw ang sulok ng bibig niya.

— Sa kasamaang-palad, oo.

— Ang yabang ng pangalan mo.

— Mas maayos naman kaysa MoonWatcher27.

— Hoy, hindi ito tamang oras para magkilalanang parang nasa fan meeting kayo!

Ang sumigaw ay ang lalaking may salamin, si Marco.

Tumango si Bianca habang halos yakap na ako.

— Oo nga! May sumigaw doon! At madilim! At may bumukas na pinto mag-isa!

Kumalabog ang puso ko.

Tama siya.

Sa dulo ng pasilyo, bukas pa rin ang pinto.

Itim na itim ang loob.

Walang gumagalaw.

Pero pakiramdam ko, may nakatingin mula roon.

Kinuha ni Gabriel ang flashlight ng cellphone niya at naglakad palabas.

Doon ko lang nalaman ang pangalan niya, dahil hinablot siya ni Marco sa manggas.

— Gabriel! Huwag kang magpaka-bayani! Kapag kinuha ka ng multo, hindi kita ililigtas!

Hindi man lang siya lumingon.

— Alam ko. Tatakbo ka pauna.

— Mabuti at kilala mo ako.

Hindi ko alam kung matatakot ba ako o matatawa.

Pero nang muling umiyak ang waitress sa dulo ng pasilyo, bigla akong natauhan.

Hinila ko si Bianca.

— Dito ka lang sa likod ko.

— Bakit? May plano ka ba?

Tiningnan ko ang hawak kong bote ng tubig na kalahati na lang ang laman.

— Meron.

— Ano?

— Kapag may lumabas, ibabato ko ito.

Napatingin sa akin si Gabriel.

— Iyan ang plano mo?

— Mas mabuti kaysa magdala ng pekeng anting-anting.

Itinaas niya ang kilay.

— Hindi peke iyon.

— Nilipad lang ng hangin kanina.

— Hindi iyon hangin. Ikaw iyon. Binato mo ako.

Hindi na ako nakasagot dahil nakarating na kami sa dulo ng pasilyo.

Nakapulupot sa sarili ang waitress, nakaupo sa sahig, nanginginig habang nakaturo sa bukas na pinto.

— May… may babae sa loob…

Nanlamig ang batok ko.

— Babae?

Tumango siya nang paulit-ulit.

— Nakaputi… mahaba ang buhok… nakatayo lang sa sulok…

Si Bianca ay halos umiyak.

— Sofia, umuwi na tayo.

Gusto kong sabihin na oo.

Gusto kong sabihing tama siya.

Pero nang lingunin ko si Gabriel, nakita kong nakatutok na ang flashlight niya sa loob.

Isang hakbang.

Dalawang hakbang.

Lumapit siya sa pinto.

At sa sandaling tumama ang ilaw sa loob, may biglang gumalaw.

— AAAAAH!

Sabay-sabay kaming napasigaw.

Si Marco ang pinakamalakas.

Muntik pa siyang mapatalon sa likod ni Bianca.

— Huwag mo akong gawing shield! sigaw ni Bianca.

— Hindi kita ginagawang shield! Ikaw ang kusang nasa harap!

— Sinungaling!

Samantala, ako ay napahawak sa braso ni Gabriel nang hindi ko namamalayan.

Hindi siya gumalaw.

Nakatitig lang siya sa loob.

Makalipas ang ilang segundo, bumaba ang flashlight niya.

Pagkatapos ay narinig ko siyang huminga nang malalim.

— Mannequin.

— Ano?

Hinila niya ako nang bahagya palapit.

Sa loob ng storage room, may isang lumang mannequin na nakabalot ng puting tablecloth.

May nakasabit na itim na wig sa ulo nito.

Dahil sa dilim, mukha nga itong babaeng nakaputi na nakatayo sa sulok.

Ilang segundo kaming tahimik.

Pagkatapos ay sumabog sa tawa si Marco.

— Diyos ko! Mannequin lang pala!

Halos maluha si Bianca sa inis.

— Tumahimik ka! Ikaw nga ang pinakamalakas sumigaw!

— Hindi ako sumigaw. Strategic vocal warning iyon.

Napahawak sa dibdib ang waitress.

— Pasensiya na po… akala ko talaga tao…

Dumating ang manager na pawis na pawis.

Ipinaliwanag niyang naghahanda sila para sa isang themed party kinabukasan, at hindi inaasahang mawawalan ng kuryente dahil sa ginagawang kalsada sa labas.

Ibig sabihin, walang multo.

Walang babaeng nakaputi.

Walang sumpa.

Mannequin lang.

Dapat gumaan ang pakiramdam ko.

Pero hindi.

Dahil habang nagkakagulo ang lahat, napansin kong nakabukas ang bintana sa loob ng storage room.

At sa gilid ng alikabok sa sahig, may bakas ng sapatos.

Hindi iyon gawa ng mannequin.

Hindi rin iyon bakas ng waitress.

May ibang taong pumasok doon.

Napansin din iyon ni Gabriel.

Nagtagpo ang tingin namin.

Wala siyang sinabi, pero pareho naming naintindihan.

May kakaiba pa rin.

Bumalik kami sa private room matapos maibalik ang ilang ilaw gamit ang generator ng restaurant.

Doon nagsimula ang tunay na kahihiyan.

Dahil sa loob lamang ng limang minuto, nalaman ng lahat ang lahat.

Ang tinatawag ni Gabriel na “fox spirit” ay si Bianca.

At ang tinatawag kong “bampira” ay si Marco.

Pareho silang biktima ng sobrang filter.

Si Bianca pala ay nagpadala ng selfie na halos hindi na siya makilala.

Si Marco naman, dahil nahihiya raw sa itsura niya kapag puyat, gumamit ng lumang litrato na sobra ang whitening filter.

— Kaya pala mukha kang multo sa picture, sabi ko kay Marco.

Namula siya.

— Hindi naman siguro multo.

— Oo, tama ka. Multong may data plan.

Tumawa si Gabriel.

Hindi ko alam kung bakit, pero nang marinig ko ang tawa niya, biglang gumaan ang dibdib ko.

Si Bianca naman ay nakatingin kay Marco na parang hindi makapaniwala.

— Ikaw talaga iyon sa picture?

— Oo.

— Bakit mo pinuti nang ganoon ang mukha mo?

— Ikaw nga, bakit mo pinalaki ang mata mo hanggang parang anime?

— Fashion iyon!

— Ako rin, confidence iyon!

Nagkatinginan silang dalawa.

Pagkatapos, pareho silang natawa.

At sa unang pagkakataon buong gabi, nakita kong relaxed si Bianca.

Hindi siya nagpipilit magpacute.

Hindi siya nagtatago sa filter.

Nakaupo lang siya roon, tumatawa nang malakas, habang si Marco ay tila hindi maalis ang tingin sa kanya.

Napangiti ako nang hindi sinasadya.

— Mukhang hindi mo na kailangan ng pari, bulong ni Gabriel.

Napatingin ako sa kanya.

Malapit pala siya sa akin.

Masyadong malapit.

Naamoy ko ang mahina at malinis na amoy ng sabon mula sa jacket niya.

— Ikaw rin. Mukhang hindi na kailangan ng anting-anting.

Itinaas niya ang pulseras niya.

— Hindi ito anting-anting.

— Ano iyan?

— Regalo ng lola ko.

Sandali akong natigilan.

— Ah.

Akala ko magbibiro siya, pero seryoso ang mukha niya.

— Sinabi niya noon, kapag masyado raw mabilis humusga ang tao sa unang tingin, kailangan niyang may bagay na magpapaalala sa kanya na huminto muna.

Tumingin siya sa akin.

— Pero mukhang hindi ito gumana sa akin kanina.

Hindi ko maiwasang matawa.

— Pareho tayo.

Sa sandaling iyon, naisip ko na kakaiba siya.

Hindi siya tulad ng mga lalaking karaniwang nakikilala namin sa online dating stories ni Bianca.

Hindi siya mayabang.

Hindi rin siya pilit na nagpapakitang cool.

Medyo baliw lang.

Pero siguro, medyo baliw rin ako.

Habang kumakain kami, unti-unting naging maayos ang gabi.

Nag-order kami ng pasta, fried chicken, at apat na baso ng iced tea.

Si Marco, na kanina ay handang tapalan ako ng anting-anting, ay biglang naging sobrang daldal.

Si Bianca naman, na halos atakihin sa nerbiyos kanina, ay nakikipagtalo na sa kanya tungkol sa kung alin ang mas malala: gumamit ng pekeng abs picture o gumamit ng beauty filter.

— Hindi ako gumamit ng pekeng abs! depensa ni Marco.

— Pero gumamit ka ng angle na parang ikaw ang nawawalang kapatid ng artista!

— Ikaw nga, ginawa mong kalahati ang ilong mo!

— At least cute ako!

— Cute ka kahit walang filter.

Natahimik si Bianca.

Namula ang tainga niya.

Ako naman ay muntik nang mabilaukan.

Si Gabriel ay tahimik na nag-abot sa akin ng tubig.

— Dahan-dahan.

Kinuha ko iyon.

— Salamat.

Ngumiti siya.

Hindi malaki.

Hindi rin halata.

Pero sapat para bigla akong mailang.

Maya-maya, nag-vibrate ang cellphone ko.

Akala ko notification lang.

Pero nang tingnan ko, galing iyon sa online group.

May bagong post.

At nang mabasa ko ang unang linya, nawala ang ngiti ko.

【Babala sa lahat ng miyembro sa lugar ng mga university dorm at restaurant district. May napaulat na insidente ng stalking at pananakot gamit ang fake supernatural prank.】

Kumunot ang noo ko.

Binasa ko pa.

【May isang grupo raw na nagpapanggap na multo o nilalang para takutin ang mga estudyanteng nakikipagkita sa online dates. Kapag nataranta ang biktima, kinukunan sila ng video at ginagamit sa blackmail.】

Nanlamig ang daliri ko.

Tumingin ako kay Gabriel.

Napansin niya agad ang pagbabago ng mukha ko.

— Ano iyon?

Ipinakita ko ang screen.

Pagkabasa niya, biglang sumeryoso ang mga mata niya.

— Sofia.

— Ano?

— Kanina sa storage room, may bakas ng sapatos.

Dahan-dahan akong tumango.

— Nakita ko rin.

Natahimik siya.

Tapos, halos sabay kaming napatingin sa pinto ng private room.

Doon sa maliit na siwang sa ilalim.

May anino.

May taong nakatayo sa labas.

Hindi gumagalaw.

Hindi kumakatok.

Nakatayo lang.

At bago pa kami makapagsalita, may dahan-dahang ipinasok na papel sa ilalim ng pinto.

Dumulas iyon papasok sa silid.

Huminto sa gitna ng sahig.

Tahimik ang lahat.

Si Bianca ang unang bumulong.

— Ano iyan?

Dahan-dahang tumayo si Gabriel.

Pinulot niya ang papel.

Binuklat.

At sa loob, nakasulat ang isang pangungusap gamit ang pulang tinta:

“Kung ayaw ninyong lumabas ang video ninyo, sundin ninyo ang sasabihin namin.”

Sa ibaba nito, may nakadikit na maliit na larawan.

Larawan naming apat.

Kinuha ilang minuto lang ang nakalipas.

Sa mismong loob ng private room.
…

Sa ibaba nito, may nakadikit na maliit na larawan.

Larawan naming apat.

Kinuha ilang minuto lang ang nakalipas.

Sa mismong loob ng private room.

Biglang nanlamig ang buong katawan ko.

Maging si Marco ay napatayo.

— Hindi nakakatawa ito.

Si Bianca naman ay namutla.

— Paano nila nakuha iyan?

Mabagal na ibinaba ni Gabriel ang papel.

Ngunit iba ang reaksyon niya.

Hindi siya natakot.

Hindi rin siya nataranta.

Sa halip, bigla siyang ngumiti.

— Nahuli rin natin sila.

— Ha?

Sabay-sabay kaming napatingin sa kanya.

Tumuro siya sa larawan.

— Tingnan ninyo nang mabuti.

Kinuha ko ang litrato.

Noong una ay wala akong napansin.

Pagkatapos ay lumapit si Gabriel at itinuro ang isang sulok.

Sa salamin sa likod namin.

May repleksyon.

Isang bahagi ng kamay.

At kalahati ng cellphone.

Ibig sabihin…

Hindi propesyonal ang kumuha ng larawan.

Nagkamali siya.

At nakuhanan ang sarili niyang repleksyon.

Unti-unting lumiwanag ang isip ko.

— Kaya pala may bakas ng paa sa storage room.

Tumango si Gabriel.

— Malamang doon siya nagtatago habang nagmamatyag.

Napakamot si Marco.

— Sandali. Ibig sabihin may totoong tao?

— Oo.

— Hindi multo?

— Hindi.

— Sigurado?

— Marco.

— O sige na.

Napabuntong-hininga si Bianca.

— Mabuti naman.

Tahimik kaming lahat.

Pagkatapos ay sabay-sabay kaming natawa.

Dahil sa loob ng halos isang oras, mas natakot pa kami sa multo kaysa sa totoong kriminal.

Ngunit hindi pa tapos ang gabi.

Makalipas ang ilang minuto, dumating ang manager kasama ang security personnel ng restaurant.

Ipinakita namin ang litrato.

Ang sulat.

At ang post sa online group.

Agad nilang sinimulan ang pagsusuri sa CCTV.

Lumipas ang halos apatnapung minuto.

Habang naghihintay, unti-unting naging magaan ang usapan.

Napansin kong mas madalas nang ngumiti si Gabriel kapag kausap ako.

At mas madalas ko na rin siyang tingnan.

Hindi ko lang inaamin.

Hanggang sa dumating ang tawag mula sa security room.

May nahuli silang kahina-hinalang lalaki.

At nang makita namin ang footage…

Nagulat kaming lahat.

Dahil kilala pala siya ni Marco.

— Sandali.

Parang nakita ko na siya.

Lumapit siya sa screen.

— Siya iyong dating kasama sa student organization namin.

— Sigurado ka?

— Oo.

Nag-isip siya sandali.

— Mahilig siyang gumawa ng prank videos para sa social media.

Doon nagsimulang mabuo ang lahat.

Lumabas na ang grupo pala ng lalaking iyon ay matagal nang gumagawa ng mga pekeng supernatural videos.

Pinipili nila ang mga estudyanteng may online dates.

Tinatakot.

Kinukunan ng reaksyon.

Pagkatapos ay ginagamit para pagkakitaan sa internet.

Sa ilang kaso, hinihingan pa ng pera ang mga biktima para hindi ilabas ang video.

Sa gabing iyon, hindi nila inaasahang makakaharap nila ang apat na tao na masyadong mausisa.

At masyadong makulit.

Nang tuluyang dumating ang mga pulis, natapos din ang problema.

Narekober ang mga cellphone.

Mga video.

At listahan ng iba pang biktima.

Marami ang natulungan.

Marami ang nakaiwas sa pananakot.

Bandang alas-dose na ng gabi nang makalabas kami ng restaurant.

Tahimik ang paligid.

Malamig ang hangin.

At sa unang pagkakataon mula nang magsimula ang kaguluhan, normal na ulit ang lahat.

Naglakad kaming apat papunta sa kalsada.

Si Bianca at Marco ay nauna.

Abala na naman sa walang katapusang pagtatalo.

— Sinasabi ko sa iyo, hindi ako mukhang multo!

— Mukha kang vitamin deficiency.

— Hoy!

— Totoo naman.

Napangiti ako.

Pagkatapos ay napansin kong kami na lang ni Gabriel ang nasa likod.

Tahimik.

Komportable.

Hindi nakailang.

Parang matagal na kaming magkakilala.

— Alam mo, sabi niya bigla.

— Ano?

— Akala ko lalaki ka.

Napahinto ako.

— Ano?!

Napakamot siya sa ulo.

— MoonWatcher27 kasi.

Akala ko gamer na lalaki.

— At ikaw?

— Akala ko nasa limampung taong gulang ka.

— Bakit?!

— DragonSlayer ang username mo.

Mukha iyong pangalan ng tito sa internet.

Natawa siya nang malakas.

At sa unang pagkakataon buong gabi, nakita ko siyang tumawa nang walang pagpipigil.

Hindi ko alam kung bakit.

Pero parang mas guwapo siya kapag tumatawa.

At iyon ang eksaktong sandaling napagtanto kong delikado na ito.

Makalipas ang isang linggo.

Patuloy pa rin ang pag-uusap namin.

Araw-araw.

Minsan hanggang madaling-araw.

Minsan tungkol sa klase.

Minsan tungkol sa buhay.

Minsan tungkol sa kung gaano kapangit ang mga username namin.

Lumipas ang isang buwan.

Naging opisyal na magkasintahan sina Bianca at Marco.

At halos araw-araw akong inaasar ni Bianca.

— Aminin mo na.

— Ano?

— Crush mo si Gabriel.

— Hindi.

— Sinungaling.

— Hindi.

— Sofia.

— Ano?

— Ngingiti ka lang kapag binabanggit ko ang pangalan niya.

Napatigil ako.

Pagkatapos ay agad kong itinapon ang unan sa mukha niya.

Ngunit sa totoo lang…

Tama siya.

Hindi ko lang gustong aminin.

Hanggang sa dumating ang araw ng foundation celebration ng unibersidad.

Punong-puno ng tao.

May mga ilaw.

May konsiyerto.

May fireworks.

At naroon kaming apat.

Masaya.

Tahimik.

Normal.

Habang pinapanood ko ang mga paputok sa langit, may biglang umupo sa tabi ko.

Si Gabriel.

Hindi siya nagsalita agad.

Nakatingin lang sa mga ilaw.

Pagkatapos ay marahan siyang nagsalita.

— Sofia.

— Hmm?

— May itatanong ako.

Biglang bumilis ang tibok ng puso ko.

Hindi ko alam kung bakit.

Siguro dahil iba ang tono niya.

Mas seryoso.

Mas maingat.

Parang may mahalagang sasabihin.

Huminga siya nang malalim.

— Naalala mo noong una tayong nagkita?

— Iyong binato kita ng bote?

— Oo.

— Iyong muntik mo akong lagyan ng anting-anting?

— Oo rin.

Napangiti ako.

— Bakit?

Tumawa siya nang mahina.

Pagkatapos ay tumingin diretso sa akin.

At sa ilalim ng liwanag ng mga paputok, sinabi niya:

— Sa tingin mo ba puwede nating itigil ang pagpapanggap na magkaibigan lang tayo?

Parang huminto ang buong mundo.

Ang ingay ng mga tao.

Ang musika.

Ang paputok.

Lahat ay nawala.

Siya lang ang nakikita ko.

Siya lang ang naririnig ko.

At bago pa man ako makasagot, sumigaw si Bianca mula sa likuran.

— SAGUTIN MO NA! KANINA PA KAMI NAGHIHINTAY!

Napalingon ako.

Nandoon sina Bianca at Marco.

Parehong may hawak na placard.

At nakasulat:

“OO NA YAN!”

Namula ako hanggang tenga.

Samantalang si Gabriel ay napahawak sa noo.

— Sinira nila ang moment.

— Oo.

— Nakakahiya.

— Oo.

Nagkatinginan kami.

At sabay na natawa.

Pagkatapos ay marahan kong hinawakan ang kamay niya.

— Kung tutuusin…

— Hmm?

— Ikaw pa rin ang pinakapangit na username na nakilala ko.

Napatawa siya.

— At ikaw pa rin ang unang babaeng bumato sa akin ng bote.

— Romantic iyon.

— Talaga?

— Sa standards natin.

Mas humigpit ang hawak niya sa kamay ko.

Habang sa likod namin ay nagsisigawan na sina Bianca at Marco na parang sila ang pangunahing karakter.

At sa sandaling iyon, napagtanto ko ang isang bagay.

Minsan, ang pinakamagandang kuwento ng pag-ibig ay hindi nagsisimula sa perpektong litrato.

Hindi nagsisimula sa first impression.

At lalong hindi nagsisimula sa filter.

Minsan nagsisimula ito sa maling akala.

Sa isang pekeng multo.

Sa isang nakakahiya ating-anting.

Sa isang bote ng tubig.

At sa dalawang taong parehong naniwalang ang isa ay isang nilalang mula sa kabilang mundo.

Ngunit sa huli, natagpuan pa rin nila ang isa’t isa.

At marahil…

Iyon ang pinakamasayang ending sa lahat.