Akala ko simpleng recruitment trip lang iyon.
Isang araw lang para kumbinsihin ang pinakamatalinong estudyante sa Cebu na piliin ang UP Diliman.

Pero pagpasok ko sa classroom, nakita ko ang mukha ko sa lock screen ng cellphone niya.

At ang mas nakakagulat?

Tumingin siya sa akin na parang ako ang babaeng nanakit sa kanya.

Ako si Isla Marquez, graduating student ng UP Diliman at volunteer ng admissions team. Dahil mataas ang grades ko at kilala ako sa college namin, madalas akong isama ng mga professor kapag may kailangang kausaping honor student sa probinsya.

Noong araw na iyon, target namin si Gabriel “Gabo” Villafuerte.

Hindi siya basta honor student. Siya ang top scorer sa buong region. Perfect ang Math. Anak ng isang malaking negosyante sa Cebu, pero tahimik, walang social media drama, at ayon sa mga teachers, mas gusto pang magbasa ng math journals kaysa lumabas kasama ang barkada.

Kaya hindi namin puwedeng mawala siya.

“Isla,” bulong ni Ma’am Lorie, head ng recruitment team namin, “kapag nakuha natin ito, panalo ang department.”

Tumango ako. May dala akong folder, brochure, scholarship package, at speech na inensayo ko pa kagabi.

Pero hindi ko nagamit kahit unang linya.

Pagkaupo pa lang namin, tumingin si Gabo sa akin. Matangkad siya, maputi, tahimik, may suot na simpleng white shirt at salamin. Hindi siya mukhang mayabang. Mas mukha siyang pagod.

Bago pa magsalita si Ma’am Lorie, bumuntong-hininga siya.

“Actually, Ma’am, gusto ko naman talaga sana mag-UP.”

Napangiti kaming lahat.

“Pero,” dagdag niya, habang nakatingin pa rin sa akin, “medyo masakit pa kasi. Kakaghost lang sa akin ng isang taga-UP.”

Natahimik ang buong classroom.

Napakurap ako.

“Ano?” mahinang tanong ko.

Inangat niya ang cellphone niya. Nasa screen ang QR code niya sa WeChat.

“Baka puwedeng paki-add niya ulit ako,” sabi niya. “Tapos pag-isipan ko ulit ang UP.”

Halos malaglag ang folder ko.

“Sandali,” sabi ko. “Parang may misunderstanding—”

“Anong misunderstanding?” sabat ni Ma’am Lorie, halos pabulong pero matalim. “Isla, nakita ko kanina ang lock screen niya. Ikaw ang wallpaper!”

Tumigil ang mundo ko.

Ako?

Wallpaper niya?

Hindi ko kilala ang taong ito.

Kahit gaano siya kaguwapo, kahit gaano siya ka-memorable, sigurado akong unang beses ko siyang makita.

Pero si Gabo, nakatingin sa akin na parang matagal na kaming may kasaysayan.

“Okay lang naman,” malamig niyang sabi. “Kung ayaw niya na akong kilalanin, hindi ko pipilitin. Baka mas bagay ako sa Ateneo.”

Biglang namutla si Ma’am Lorie.

“Ay, hindi naman ganoon!” mabilis niyang sabi. “Isla, i-add mo na muna. Pag-usapan ninyo. Baka may tampuhan lang kayo.”

Wala akong choice. Kinuha ko ang phone ko at in-scan ang QR code niya.

“Nag-send na ako,” sabi ko, pilit ngumiti. “Accept mo na lang, ha?”

Tiningnan niya ang notification, pero hindi niya pinindot.

“Bagong number?” tanong niya.

Umiling ako. “Hindi.”

Hindi na siya sumagot.

Paglabas namin sa school, halos hilahin ako ni Ma’am Lorie papunta sa van.

“Anong nangyari doon?” tanong niya.

“Ma’am, swear, hindi ko siya kilala.”

“Isla, hindi ako bulag. Ikaw ang nasa lock screen.”

“Baka kamukha ko lang?”

“Anak, buong mukha mo iyon. Same eyes, same smile, pati mole sa pisngi.”

Nanlamig ang batok ko.

Pagbalik ko sa hotel, hindi ako mapakali. Hinanap ko ang number ni Gabo sa recruitment file at nag-text.

Hi, this is Isla from UP Admissions. I think may malaking misunderstanding. Please accept my friend request so I can explain.

Pagka-send ko pa lang, tumawag ang boyfriend ko.

Si Paolo.

Dalawang taon na kami. Hindi siya taga-UP. Nag-aaral siya sa isang private college sa Manila, business course, mayamang pamilya, pero aminado siyang hindi siya mahilig mag-aral.

“Babe,” bungad niya, “kumusta recruitment? Nakuha mo na ba iyong genius?”

“Hindi pa,” sabi ko. “Medyo komplikado.”

Tumawa siya. “Syempre. Mga genius, maraming arte.”

May narinig akong ingay sa background.

“Kasama mo barkada mo?” tanong ko.

“Oo. Dinner lang. Call kita mamaya?”

Dahil ayokong marinig ang mga kaibigan niyang mahilig mang-asar, pumayag ako. Pero nakalimutan kong ako pala ang dapat mag-end ng call. Nasanay kami ni Paolo na ako ang nauunang bumaba.

Binuksan ko ang laptop, inayos ang report, at saka ko napansin na connected pa rin ang tawag.

Tatawagin ko na sana siya nang marinig ko ang boses ng kaibigan niya.

“Pre, gamit mo pa rin ba pictures ni Isla doon sa mayamang gamer?”

Nanigas ako.

Sumagot si Paolo, mahina pero malinaw.

“Hindi na. Binlock ko na. Nakuha ko na kailangan ko.”

Nagtawanan sila.

“Grabe ka, idol. Ginamit mo mukha ng girlfriend mo para landiin iyong rich kid, tapos iyong mga regalo niya, nire-regift mo kay Isla. Free gifts, free rank boost, free everything.”

Nanikip ang dibdib ko.

Hindi ako makahinga.

May isa pang tumawa. “Hindi ka ba natatakot magtagpo sila?”

Suminghal si Paolo.

“Imposible. Girlfriend ko scholar ng UP. Iyong isa, mayamang tanga. Narinig ko nga, nagsubmit ng blank paper sa Math. Paano sila magkikita?”

Sumunod ang isa pang tawanan.

“Tsaka after graduation, aalis na raw abroad iyon. Safe na safe.”

Nakatulala ako sa phone.

Sa puntong iyon, may notification na lumabas sa screen ko.

Gabriel Villafuerte accepted your friend request.

Pagbukas ko ng chat, may una na siyang message.

Isla, bago ka magpaliwanag, sagutin mo muna ito.

Sumunod ang isang larawan.

Larawan iyon ni Paolo, suot ang relo na sinabi niyang binili niya para sa sarili niya.

At sa ilalim ng larawan, may mensahe si Gabo:

Siya ba ang boyfriend mo? Kasi siya ang taong gumagamit ng mukha mo para lokohin ako.

PARTE2

Nanlamig ang mga daliri ko habang paulit-ulit kong tinitingnan ang larawan.

Si Paolo iyon.

Walang duda.

Suot niya ang black hoodie na ako mismo ang bumili noong birthday niya. Nasa pulso niya ang relo na “sale” raw niyang nakuha. Sa background, kitang-kita ang dorm room niya.

Hindi ko alam kung alin ang mas masakit—ang malaman na ginamit niya ang mukha ko, o ang maalala na tuwang-tuwa pa ako noong ibinigay niya sa akin ang mga regalong galing pala sa ibang tao.

Nag-type ako, binura, nag-type ulit.

Hindi ko alam. Hindi talaga ako iyon.

Matagal bago sumagot si Gabo.

Alam ko na ngayon.

Napahawak ako sa dibdib ko.

Sumunod ang sunod-sunod na screenshots.

Chat bubbles. Voice notes. Delivery receipts. Screenshots ng Mobile Legends rank matches. May account na gumagamit ng pangalan kong “Isla M.” May profile picture ko noong college org pictorial namin. May selfies ko na hindi ko kailanman ipinost publicly—mga larawang pinadala ko lang kay Paolo.

Sa isang screenshot, mababasa ang message ng poser:

Gabo, ang cute ng keyboard mo. Sana may ganyan din ako. Kaso broke UP student lang ako.

Sumagot si Gabo:

Send ko sa’yo. Basta samahan mo ako maglaro mamaya.

Sa isa pa:

Miss na kita. Pero bawal pa tayo magkita. Strict ang parents ko.

At sa isa pa:

Promise, ikaw lang kausap ko.

Napapikit ako.

Parang may maruming kamay na dumaan sa buong pagkatao ko.

Hindi lang pera ang ninakaw ni Paolo. Hindi lang regalo. Ninakaw niya ang mukha ko, boses ng pagkatao ko, pangalan ko, at tiwala ng isang taong hindi naman niya kilala.

Tumawag si Gabo sa chat.

Matagal bago ko sinagot.

Pagbukas ko ng video call, tahimik siya. Wala ang sarkastikong ngiti niya kanina. Pagod lang ang mukha niya.

“I’m sorry,” una kong sabi. “Hindi ko alam.”

Tumango siya. “Nung nakita kita kanina, akala ko ikaw talaga. Kaya ako nagalit.”

“Karapatan mong magalit.”

“Pero kakaiba.” Napangiti siya nang mapait. “Mas masakit pala kapag nalaman mong hindi ka pala iniwan ng taong gusto mo. Kasi hindi pala siya totoong tao mula umpisa.”

Hindi ako nakasagot.

“Paano niya nakuha pictures mo?” tanong niya.

“Boyfriend ko siya.”

Tahimik.

Tapos bumaba ang tingin niya.

“Ang kapal ng mukha niya.”

Hindi ako umiyak. Hindi pa. Para akong bato.

“Gabo,” sabi ko, “may favor ako.”

“Ano?”

“Puwede mo bang ipadala lahat ng evidence?”

Tumingin siya sa akin nang diretso.

“Para saan?”

“Para tapusin ito.”

Kinabukasan, bumalik kami sa Manila. Hindi ko sinabi kay Paolo na alam ko na. Sinabi ko lang magkita kami sa café malapit sa campus.

Dumating siya na parang walang nangyari. May dalang milk tea, nakangiti, ready na akong yakapin.

“Babe!”

Umatras ako.

Napansin niya agad.

“May problema?”

Inilapag ko ang phone ko sa mesa. Nakabukas ang screenshot ng chat niya gamit ang account na “Isla M.”

Sa unang segundo, nawala ang kulay ng mukha niya.

Pero mabilis siyang nakabawi.

“Babe, hindi sa akin iyan.”

“Hindi?”

“Baka edited.”

In-swipe ko ang sunod na picture: siya, suot ang relo ni Gabo.

“Edited din?”

“Isla, listen—”

“Hindi. Ikaw ang makinig.”

Natahimik siya.

“Ginamit mo pictures ko. Kinausap mo siya gamit pangalan ko. Nagpalibre ka ng skins, gadgets, relo, earphones. Tapos ibinigay mo sa akin ang iba para magmukha kang thoughtful boyfriend.”

Sumandal siya, napakamot sa ulo, saka tumawa nang mahina.

“Okay. Fine. Nagkamali ako. Pero hindi naman big deal.”

Parang may sumampal sa akin.

“Hindi big deal?”

“Hindi naman siya mahirap. Mayaman iyon. Sa kanya, barya lang iyon.”

“Hindi pera ang issue, Paolo.”

“Then what? Nasaktan ego mo?”

Napatingin ako sa kanya. Doon ko unang nakita ang totoong mukha niya. Hindi iyong lalaking sweet kapag kami lang. Hindi iyong lalaking nagsasabing proud siya sa akin.

Ito ang lalaking ginawang katatawanan ang talino ko, ginamit ang mukha ko, at tinawag na tanga ang taong niloko niya.

“Alam mo,” sabi niya, “kung hindi dahil sa akin, hindi mo rin naman mararanasan makatanggap ng mamahaling gifts. Ang dami mong reklamo.”

Hindi ko namalayan na nanginginig na pala ang kamay ko.

Bago pa ako makasagot, may nagsalita sa likod niya.

“So ako ang mayamang tangang barya lang ang pera?”

Napalingon si Paolo.

Nakatayo si Gabo sa may entrance ng café.

Kasama niya si Ma’am Lorie.

At hindi lang iyon.

Nasa likod nila ang dalawang kaibigan ni Paolo—iyong mga tumawa sa call kagabi. Halatang hindi nila alam kung tatakbo o magtatago.

Namula si Paolo.

“Anong ginagawa mo rito?”

Lumapit si Gabo. Kalmado siya, pero malamig ang mga mata.

“Gusto ko lang makita nang personal ang taong nagsabing nag-submit ako ng blank paper sa Math.”

Napangisi si Paolo, pilit matapang.

“Totoo naman, di ba?”

Doon tumawa si Gabo. Hindi malakas. Pero sapat para maramdaman ng lahat ang hiya ni Paolo.

“Blank iyong answer sheet ko sa review center,” sabi niya. “Kasi mali ang buong set ng questions. Sinulat ko ang proof sa likod at pinasa sa director. After noon, ako ang hiniling nilang gumawa ng correction key.”

Tumahimik ang buong café.

Dagdag ni Ma’am Lorie, “At siya ang perfect scorer sa regional qualifying exam. Kaya nga namin pinuntahan.”

Unti-unting nalaglag ang yabang sa mukha ni Paolo.

“Hindi ko alam—”

“Exactly,” sabi ko. “Hindi mo alam. Pero ang lakas mong manghusga.”

Tinulak ko papunta sa kanya ang paper bag na dala ko. Nandoon ang relo, keyboard, earphones, pati bracelet na sinabi niyang galing sa kanya.

“Ibalik mo sa kanya.”

Napatingin si Paolo sa bag, tapos sa akin.

“Babe, come on. Dahil lang dito, iiwan mo ako?”

“Hindi dahil lang dito,” sagot ko. “Iiwan kita dahil ngayon ko lang nakita kung sino ka talaga.”

Lumambot ang mukha niya. Ginamit niya ang boses na dati nagpapahina sa akin.

“Isla, mahal kita. Ginawa ko lang iyon kasi insecure ako. Ang galing mo, ang taas mo. Pakiramdam ko wala akong maibibigay sa’yo.”

Sandali akong natahimik.

Dati, baka naawa ako.

Pero ngayon, malinaw ang lahat.

“Ang taong insecure, puwedeng magsabi ng totoo,” sabi ko. “Ang taong mahal ako, hindi gagamitin ang mukha ko para manloko.”

May tumikhim sa gilid. Isa sa barkada niya ang umiwas ng tingin.

“Pre,” bulong nito, “may recording kagabi…”

Napatayo si Paolo.

“Ano?”

Lumabas pala ang recording ng usapan nila. Hindi sa akin galing. Isa sa kanila ang nag-record dahil akala niya nakakatawa, ipapadala sana sa group chat.

Kumalat iyon kinahapunan.

Hindi ko na kailangan pang mag-post.

Sa private college ni Paolo, umabot ang issue sa student affairs. Dahil ginamit niya ang identity ko at may money involved, pinatawag siya. Hindi ko alam ang buong nangyari, pero narinig kong na-hold ang application niya sa exchange program.

Tinawagan din ng pamilya ni Gabo ang parents ni Paolo.

Iyon ang unang beses na hindi siya nakalusot sa ngiti at palusot.

Pagkalipas ng ilang araw, nag-message si Gabo.

Ibinalik mo talaga lahat.

Sumagot ako:

Hindi akin iyon.

Hindi rin naman kasalanan mo.

Pero mukha ko ang ginamit. Kailangan kong linisin iyon.

Matagal bago siya sumagot.

Pupunta ako sa UP bukas. Campus tour daw.

Napangiti ako nang bahagya.

So pinag-iisipan mo na ulit?

Oo. Pero hindi dahil sa brochure.

Dahil saan?

Dahil noong may scandal, hindi ninyo ako pinatahimik para lang makuha ninyo ako. Sinabi ni Ma’am Lorie na kahit hindi ako pumili ng UP, tutulungan pa rin ninyo akong ayusin ang complaint.

Hindi ko namalayan, nangingilid na pala ang luha ko.

Kinabukasan, dumating siya sa Diliman. Simple lang ang suot niya, backpack, tahimik pa rin. Pero iba na ang tingin niya sa akin. Wala na ang galit. May konting ingat, may konting tiwala.

Naglakad kami sa Sunken Garden.

“Sorry ulit,” sabi ko.

“Pang-ilang sorry mo na iyan?” tanong niya.

“Hanggang mawala ang hiya ko.”

“Matagal iyon.”

Napatawa ako.

Ngumiti siya.

Sa unang pagkakataon, hindi mabigat ang katahimikan sa pagitan namin.

Hindi naging kami agad. Hindi iyon fairytale na pagkatapos ng betrayal, may bagong love story agad. Pareho kaming may sugat na kailangang hilumin.

Pero naging magkaibigan kami.

Pumili siya ng UP.

At noong enrollment day niya, nakita ko siyang nakatayo sa harap ng OUR, hawak ang ID form, may maliit na ngiti sa mukha.

“Welcome to UP,” sabi ko.

Tumingin siya sa akin.

“Salamat, Ate Isla.”

“Freshie ka na. Huwag mo na akong tawaging Ate.”

“Bakit? Masakit pa rin ba?”

“Hindi. Nakakainis lang.”

Tumawa siya. At sa unang pagkakataon mula nang mangyari ang lahat, gumaan ang dibdib ko.

Si Paolo? Ilang beses siyang nag-message. Humingi ng tawad, nagalit, nagmakaawa, nanisi. Hindi ko na sinagot.

Dahil may mga taong hindi kailangan ng closure mula sa kanila.

Ang closure ay iyong araw na pinili mong hindi na ipaliwanag ang halaga mo sa taong ginamit ka lang.

Minsan, ang pinakamasakit na panloloko ay hindi iyong may ibang minahal ang taong mahal mo.
Kundi iyong ginamit niya ang buong pagkatao mo para makakuha ng pakinabang.

Kaya sa sinumang makakabasa nito: huwag mong hayaang gawing kasangkapan ang mukha, pangalan, tiwala, o pagmamahal mo. Ang taong tunay na nagmamahal sa iyo, ipagmamalaki ka nang totoo—hindi ka gagamitin sa likod ng kasinungalingan.