PINALAYAS AKO SA SARILI KONG PENTHOUSE… PERO MAKALIPAS ANG 20 MINUTO, SILA NAMAN ANG LUMUHOD PARA HUMINGI NG TAWAD

“PINALAYAS AKO SA SARILI KONG PENTHOUSE… PERO MAKALIPAS ANG 20 MINUTO, SILA NAMAN ANG LUMUHOD PARA HUMINGI NG TAWAD”

Ako si Isabella Reyes.

Sa mata ng iba, isa lang akong simpleng estudyante sa Quezon City — simpleng polo, lumang backpack, walang makeup, walang kayabangan.

Walang nakakaalam na…

Ang buong penthouse sa Bonifacio Global City (BGC) — na tanaw ang buong skyline ng Maynila — ay nakapangalan sa akin.

At lalong walang nakakaalam…

Na ang babaeng nagluluto sa bahay na iyon — si Aling Marites — ay kasambahay lamang na nagtatrabaho sa amin nang mahigit sampung taon.

Nagsimula ang lahat nang makapasa sa parehong unibersidad ko ang anak niya — si Janelle Santos.

Naawa ako sa kalagayan ni Aling Marites, isang inang mag-isang nagtaguyod sa anak, kaya lihim kong sinagot ang buong matrikula ni Janelle sa loob ng apat na taon.

Hindi ko pa siya kailanman nakilala.

Hanggang sa isang araw…

Isang Biyernes ng hapon, maaga akong umuwi sa penthouse.

Pero pagdating ko sa pinto…

Natigilan ako.

Pinalitan ang password.

At may nakadikit na papel na may nakasulat:

“Bawal pumasok ang mga palamunin.”

Akala ko nagkakamali lang ako.

Hanggang sa bumukas ang pinto.

Isang babaeng naka-designer dress, maayos ang buhok, may hawak na wine, ang tumayo sa harap ko.

Sinukat niya ako mula ulo hanggang paa, saka ngumisi:

“Sino ka?”

Hindi pa ako nakakasagot nang magsalita siya muli:

“Ay… ikaw pala ‘yung nakikitira, no?”

Napatigil ako.

Nagpatuloy siya, puno ng pangmamaliit:

“Halata naman. Mukhang cheap, siguradong kaibigan ka lang ng kasambahay.”

“Makinig ka — bahay ko ‘to.”

“Kung may natitira ka pang hiya, umalis ka na bago pa ako tumawag ng security.”

Biglang lumabas si Aling Marites mula sa kusina.

Pagkakita sa akin, namutla siya.

Namutla si Aling Marites nang makita ako—parang may gustong sabihin pero hindi niya mailabas.

—Iha… —mahina niyang bulong, nanginginig ang boses.

Napatingin sa kanya ang babaeng naka-designer dress at napairap.

—Kilála mo siya? —tanong nito, may halong pagkainis.

Hindi agad nakasagot si Aling Marites. Kita ko ang takot sa kanyang mga mata… pero mas malinaw ang hiya.

—Janelle… —mahina niyang tawag.

Para bang may kung anong pumutok sa loob ko.

Janelle.

Ito ang babaeng ilang taon kong pinaaral… nang hindi nagpapakilala.

At ngayon, siya ang nakatayo sa harap ko—handa akong itaboy palabas ng sarili kong tahanan.

Huminga ako nang malalim.

—Ako ang may-ari ng unit na ‘to, —diretso kong sabi, walang panginginig sa boses.

Sandaling natahimik ang paligid.

Tapos… biglang natawa si Janelle.

Malakas. Mapanghamak.

—Ikaw? —umiling siya—Halata namang wala kang kahit anong pera. Penthouse pa talaga?

Lumapit siya ng kaunti, halos dikit na ang mukha namin.

—Tingnan mo nga sarili mo. Mukha kang hindi man lang makabili ng bagong sapatos.

Sumilip ako sa loob ng unit.

May mga bisita. Tatlo o apat. May hawak na wine, nagtatawanan.

Parang sila ang may-ari ng lugar.

Parang ako ang estranghero.

—Paalis na po ako kung hindi niyo ako papapasukin, —mahinahon kong sabi—Pero tatawag ako ng admin.

—Go ahead, —sagot ni Janelle, taas-noo—Sabihin mo sa kanila na may squatters dito?

Tumalikod siya at sumigaw sa loob:

—Guys! May nakakatawang babae dito! Sinasabi niya kanya raw ‘tong penthouse!

Nagtawanan ang lahat.

Sa sandaling iyon… may kung anong nagbago sa loob ko.

Hindi galit.

Hindi rin lungkot.

Kundi isang malamig na desisyon.

Kinuha ko ang phone ko.

Isang tawag lang.

—Hello, front desk? This is Isabella Reyes. Please send security to Penthouse 42 immediately.

Biglang natahimik si Aling Marites.

—Penthouse… 42? —paulit-ulit niyang bulong.

Nakita ko ang panginginig ng kamay niya.

Pero si Janelle… ngumisi lang.

—Wow, confident ah. Sige, tawagin mo lahat ng gusto mong tawagin.

Hindi ako sumagot.

Tahimik lang akong tumayo sa harap ng pinto—na dati ay kusa kong binubuksan… at ngayon ay parang hindi na ako kilala.

Ilang minuto lang ang lumipas.

Narinig ang tunog ng elevator.

At saka… mabibigat na yabag.

Dalawang security guard ang lumapit.

Kasunod nila—ang building manager.

Pagkakita pa lang niya sa akin… agad siyang napatigil.

—Ma’am Reyes… —bahagya siyang yumuko—Good afternoon po.

Parang bumagsak ang mundo ni Janelle.

—A-anong… —napaatras siya—Kilala mo siya?

—Ma’am, may problema po ba? —tanong ng manager sa akin.

Tinuro ko ang loob ng unit.

—May mga taong pumasok sa unit ko nang walang pahintulot. Pinalitan ang password. At tinanggihan akong papasukin.

Walang pag-aalinlangan, tumingin ang manager sa mga security.

—Please clear the unit.

Biglang nagkagulo.

—Wait! Ano ‘to?! —sigaw ni Janelle—Hindi niyo pwedeng gawin ‘to! Kami ang may-ari dito!

—Ma’am, —mahigpit pero magalang ang tono ng manager—This unit is registered under Ms. Isabella Reyes.

Parang natanggalan ng lakas si Janelle.

Napatingin siya sa akin.

Sa unang pagkakataon… wala nang yabang sa mga mata niya.

Takot na.

—Hindi… hindi pwede… —pabulong niyang sabi—Mama…

Napatingin siya kay Aling Marites.

Si Aling Marites… umiiyak na.

—Janelle… —bulong niya—Siya ang tumulong sa atin…

Napatingin sa akin si Janelle, nanginginig.

—Ikaw… —halos hindi siya makapaniwala—Ikaw ‘yung…?

Hindi ako sumagot agad.

Tahimik lang akong tumingin sa kanya—hindi bilang kaaway… kundi bilang isang taong nasaktan.

Isa-isa nang pinalabas ng security ang mga bisita.

Ang ingay kanina… napalitan ng nakakabinging katahimikan.

Sa loob ng penthouse—kami na lang tatlo.

Ako.

Si Aling Marites.

At si Janelle.

Unti-unting lumapit si Janelle sa akin.

Namumula ang mata.

—Bakit… hindi mo sinabi? —mahina niyang tanong.

Napangiti ako—hindi masaya.

—Hindi ko kailangang ipagsigawan ang pagtulong.

Napatakip siya sa bibig niya.

Umiiyak na.

—Akala ko… —napaupo siya sa sofa—Akala ko ako na ang nakaangat…

—Kaya minata mo ang iba? —mahinahon kong sagot.

Wala siyang naisagot.

Lumuhod siya.

Bigla.

—Sorry… —umiiyak siya—Hindi ko alam… hindi ko alam…

Sumunod si Aling Marites.

—Ma’am… patawad po… hindi ko po napigilan…

Napatingin ako sa kanila.

Dalawang taong minsan kong tinulungan… ngayon nasa harap ko, puno ng pagsisisi.

Huminga ako nang malalim.

Maraming pwedeng gawin.

Pwede ko silang palayasin.

Pwede ko silang ipakulong.

Pwede kong iparanas sa kanila ang ginawa nila sa akin.

Pero…

Hindi iyon ang dahilan kung bakit ako tumulong noon.

Umupo ako sa sofa.

Tahimik.

—Tumayo kayo.

Dahan-dahan silang tumingin sa akin.

—Hindi ako galit dahil pinalayas niyo ako, —sabi ko—Nasaktan ako dahil nakalimutan niyo kung saan kayo nanggaling.

Tahimik lang sila.

—Janelle, —tinawag ko siya—Pinag-aral kita dahil nakita ko ang potensyal mo. Hindi para maging ganito ka.

Napayuko siya.

—Simula ngayon… aalis kayo dito.

Napatingin sila, natulala.

—Pero… —dagdag ko—hindi ibig sabihin iiwan ko kayo.

Napataas ang ulo ni Janelle.

—May isang kondisyon.

Tahimik siyang nakinig.

—Mag-aaral ka ulit. Magtatapos ka. Pero sa pagkakataong ito… magtatrabaho ka rin para sa iba.

—Mag-volunteer ka. Tumulong ka sa mga taong katulad ninyo noon.

—At kapag napatunayan mong natutunan mo ang aral… babalik ang suporta ko.

Umiiyak siyang tumango.

—Gagawin ko… gagawin ko lahat…

Tumingin ako kay Aling Marites.

—Kayo po… mananatili kayong bahagi ng buhay ko. Pero hindi bilang kasambahay.

Napahagulgol siya.

—Bilang pamilya.

Hindi niya napigilan ang pagyakap sa akin.

Mahigpit.

Tunay.

Makalipas ang ilang linggo…

Tahimik na ulit ang penthouse.

Pero mas tahimik ang puso ko.

Hindi dahil nagwagi ako.

Kundi dahil pinili kong hindi maghiganti.

Isang araw, may kumatok sa pinto.

Pagbukas ko… si Janelle.

Walang make-up.

Simple lang ang suot.

May hawak na folder.

—Ma’am… —mahina niyang sabi—Natanggap na po ako sa isang scholarship program… at nag-volunteer na rin po ako sa isang outreach sa Tondo.

May luha sa mata niya.

—Salamat po… sa pangalawang pagkakataon.

Ngumiti ako.

Sa pagkakataong iyon…

Hindi na siya ang babaeng nagtaboy sa akin.

Kundi isang taong natutong bumangon.

At sa loob ng penthouse na minsan akong pinalayas…

May bagong simula na muling isinilang.

Hindi para sa kayamanan.

Kundi para sa kabutihan.

At sa wakas…

Naging tahanan ulit ito.

Hindi dahil sa laki o ganda nito…

Kundi dahil sa mga pusong natutong magmahal, magpakumbaba… at magpatawad.