Nang Magsimulang Lumabas ang Katotohanan, Ginamit Niya ang Utang ng Aking Ama Upang Tuluyan Akong Patahimikin
Bahagi 3: Nang Magsimulang Lumabas ang Katotohanan, Ginamit Niya ang Utang ng Aking Ama Upang Tuluyan Akong Patahimikin
Hindi ako agad bumalik sa shooting lane.
Lumabas muna ako sa waiting area at tinawagan ang aking ama.
“Papa, huwag po kayong pipirma ng kahit ano.”
“Anak, may tatlong abogado rito. Sinasabi nilang legal ang lahat.”
“Pakinggan ninyo ako. Sabihin ninyong kailangan muna nating ipasuri ang mga dokumento sa sarili nating abogado.”
Narinig ko ang mahinang pag-iyak niya.
“Isabella, pasensiya ka na. Hindi ko alam na aabot tayo sa ganito.”
Napapikit ako.
Sa buong buhay ko, ang ama ko ang taong pinakamatapang sa paningin ko.
Naaalala ko noong bata pa ako, kaya niyang magtrabaho nang halos buong araw sa construction site, umuwi nang gabing-gabi, at magdala pa rin ng paborito kong tinapay.
Ngayon, naririnig kong halos wala na siyang lakas.
“Papa, hindi ninyo kailangang humingi ng tawad.”
“Kung hindi kita pinayagang makipagtipan sa lalaking iyon…”
“Hindi pa tayo talo.”
Natahimik siya.
Pagkatapos ay sinabi ko ang mga salitang matagal ko nang gustong sabihin.
“At Papa, pagkatapos nito, hindi na ninyo kailangang ipagpalit ang kinabukasan ko para iligtas ang kompanya.”
Ibinaba ko ang telepono.
Pagharap ko, naroon si Rafael.
Nakasandal siya sa dingding.
“Touching.”
Tinitigan ko siya.
“Alam mo ang ginawa ng mga abogado ninyo?”
Ngumiti siya.
“Business is business.”
“Ginamit mo ang araw na ito para takutin ang pamilya ko?”
“Hindi ko sila tinatakot. Pinapaalala ko lang ang obligasyon nila.”
Lumapit siya.
“Alam mo, Isabella, madali lang sana ang lahat kung marunong kang sumunod.”
“Sumunod sa ano?”
“Sa akin.”
Hindi ako makapaniwala sa kapal ng mukha niya.
Nagpatuloy siya.
“Magiging asawa kita. Magkakaroon ka ng komportableng buhay. Pero kailangan mong maintindihan na hindi ka puwedeng makipagkompetensiya sa akin.”
“Hindi naman kompetisyon ang kasal, Rafael.”
“Sa mundo ko, lahat kompetisyon.”
Napangiti ako nang walang saya.
“Kung ganoon, bakit kailangan mong mandaya para manalo?”
Nawala ang ngiti niya.
“Ano ang sinabi mo?”
“Kung sigurado kang kaya mo akong talunin, bakit kailangan mong ipadala ang mga abogado ninyo habang nandito tayo?”
Mahigpit niyang hinawakan ang aking braso.
“Huwag kang masyadong matapang.”
Tiningnan ko ang kamay niya.
“Bitawan mo ako.”
“Or what?”
Dahan-dahan kong inalis ang kaniyang kamay.
Hindi ko siya sinaktan.
Hindi ko kailangang gawin iyon.
Ngunit sapat ang pagiging matatag ng aking tinig upang mapaatras siya.
“Hindi mo ako pag-aari.”
Ilang segundo siyang hindi nakapagsalita.
Pagkatapos ay tumawa siya nang mapanlait.
“Fine. Patunayan mo sa loob.”
Pagbalik namin sa shooting area, biglang naging tahimik ang mga tao.
Hindi ko alam kung bakit.
Hanggang makita ko si Ramos na nakatayo sa tabi ng isang lalaking may puting buhok at maayos na kasuotan.
Nang makilala ko ang lalaki, tumigil ako sa paglalakad.
“Colonel?”
Si Andres Navarro.
Ang dating commanding officer na ilang taon kong pinaglingkuran.
Ang taong naghatid sa akin sa ospital matapos ang huling operasyon namin.
Lumapit siya.
“Isabella.”
Hindi ko napigilang mapaluha.
Sa loob ng maraming buwan, iniwasan ko ang lahat ng taong nagpapaalala sa akin ng militar.
Hindi ko sinasagot ang tawag ng mga dating kasamahan.
Hindi ako dumadalo sa mga pagtitipon.
Kahit ang mga litrato ng aming unit, itinago ko sa isang kahong hindi ko kayang buksan.
Ngunit nang makita ko si Colonel Navarro, para akong muling naging sundalong may nakatatandang opisyal na handang umalalay.
“Bakit po kayo narito?” tanong ko.
“Tinutulungan ni Ramos ang organisasyon ng mga beterano. Nasa malapit lang ako nang tawagan niya.”
Tumingin siya sa aking mukha.
Pagkatapos ay sa paligid.
“Sinabi niyang pinapahiya ka rito.”
Umiling ako.
“Hindi mahalaga iyon, Colonel.”
“Sa akin, mahalaga.”
Lumapit si Rafael.
“Excuse me. Sino kayo?”
Humarap si Colonel Navarro.
“Andres Navarro. Retired Army colonel.”
Tumawa nang mahina si Rafael.
“Ah. Kaya pala. Military reunion?”
Hindi nagbago ang mukha ng matandang opisyal.
“Binata, ilang taon ka na?”
“Thirty-two. Bakit?”
“Matanda ka na para matutong rumespeto sa mga taong hindi mo kilala.”
Biglang nag-iba ang ekspresyon ni Rafael.
“Do you know who my father is?”
“Hindi.”
“Monteverde.”
“Alam ko na ngayon.”
“Then you should—”
“Ngunit hindi iyon dahilan para makipag-usap ka nang walang galang.”
Natahimik ang paligid.
Sa unang pagkakataon mula nang makilala ko si Rafael, may isang taong hindi nagpadaig sa kaniyang apelyido.
Lumapit si Bianca.
“Sir, baka hindi ninyo alam. Si Isabella po kasi ang nagsimulang makipagkompetensiya.”
Tumingin sa kaniya si Navarro.
“Hindi ko tinatanong kung sino ang nagsimula ng kompetisyon. Ang tinatanong ko ay kung bakit ninyo ginagawang katatawanan ang isang taong malinaw na nahihirapan.”
Napakurap si Bianca.
“Hindi naman namin alam na—”
“Eksakto.”
Isang salita lamang.
Ngunit sapat iyon para manahimik siya.
Lumapit sa akin ang colonel.
“Isabella, maaari ka nang umalis.”
Umiling ako.
“Hindi pa po.”
“Anak…”
“Buong buhay ko, kapag may mahirap na sitwasyon, sinisikap kong gawin ang tama. Pero mula nang umuwi ako, hinayaan kong gamitin ng iba ang katahimikan ko laban sa akin.”
Huminga ako.
“Hindi ko na po kayang magpatuloy nang ganoon.”
Matagal niya akong tiningnan.
Pagkatapos ay tumango.
“Kung ipagpapatuloy mo, gawin mo dahil gusto mo. Hindi dahil may kailangan kang patunayan sa lalaking iyon.”
“Alam ko po.”
Lumapit ang range officer.
“Ma’am, handa na po ang next round kung nais ninyong magpatuloy.”
Tumango ako.
Ngunit bago kami nagsimula, hinarap ko si Rafael.
“May kondisyon ako.”
Napataas ang kilay niya.
“Ngayon ka pa makikipag-negotiate?”
“Kung mananalo ako, pipirma ka sa kasunduang babayaran ng kompanya ninyo ang lehitimong balanse ng utang ng kumpanya ng aking ama, kapalit ng malinaw na commercial partnership. Susuriin iyon ng magkabilang abogado.”
Tumawa siya.
“At kung hindi ako pumayag?”
“Wala nang dahilan para ituloy ang laro mo.”
Tumingin siya sa kaniyang mga kaibigan.
Pagkatapos ay ngumisi.
“Fine. Isulat natin.”
Si Tristan ang naglabas ng laptop.
Gumawa sila ng simpleng written undertaking na sasailalim sa legal review at pinalagdaan iyon sa aming dalawa.
Hindi iyon kusang naglilipat ng ari-arian o nagbibigay sa akin ng pera.
Ngunit malinaw nitong itinatala ang pangako ni Rafael sa harap ng mga saksi.
Nilagdaan niya iyon habang nakangisi.
“Hindi mo naman ako matatalo.”
Hindi ako sumagot.
Nagsimula ang ikatlong round.
Tahimik ang paligid.
Wala nang naghihiyawan.
Wala nang nagbibiruan.
Nang matapos si Rafael, mataas na naman ang kaniyang score.
May ilang kaibigan niyang pumalakpak.
Pagkatapos ay ako naman.
Ipinikit ko sandali ang mga mata ko.
Naalala ko ang mukha ni Marco.
Ang aming medic na si Joseph.
Ang batang sundalong si Nathaniel na dalawang buwan pa lamang sa unit noong huling misyon.
Ang sarhentong si Luis na may dalawang anak na babae.
At si Paolo na araw-araw nangungulit na ipatikim ko raw sa kaniya ang luto ng aking ina kapag nakauwi kami sa Batangas.
Lima silang hindi nakabalik.
Ako lamang.
Matagal kong itinuring na kaparusahan ang pagiging buhay ko.
Ngunit habang nakatayo ako roon, may isang bagay akong naunawaan.
Hindi nila ako iniligtas upang gugulin ko ang natitirang buhay sa paghingi ng pahintulot sa mga taong walang respeto sa akin.
Binuksan ko ang mga mata ko.
At sa unang pagkakataon, hindi ako nagmamadali.
Nanatili akong nakatuon sa kasalukuyan.
Sumunod ako sa mga tagubilin ng range officer.
Nang matapos ang round, lumapit ang opisyal sa scoring monitor.
Napatingin siya sa akin.
Pagkatapos ay sa monitor.
Hindi siya agad nagsalita.
Si Rafael ang unang nainip.
“Come on. Anong score?”
Lumapit ang range officer sa computer.
Tiniyak niya ang tala.
Pagkatapos ay inanunsiyo ang resulta.
Mas mataas kaysa sa puntos ni Rafael.
Sa unang pagkakataon.
Nawala ang ingay sa buong shooting range.
Napatingin ako sa monitor.
Totoo.
Nanalo ako sa round.
Hindi ako sumigaw.
Hindi ako nagdiwang.
Dahan-dahan ko lamang ibinaba ang mga kamay ko.
At huminga.
Sa likuran, may narinig akong mahinang palakpak.
Si Ramos.
Pagkatapos ay sumunod si Colonel Navarro.
Unti-unting may ilang taong pumalakpak.
Si Tristan ay nakabukang ang bibig.
“Raf… she beat you.”
Nanginginig ang labi ni Bianca.
“Hindi puwede.”
Si Rafael ay hindi gumagalaw.
Para siyang hindi makapaniwala sa nangyari.
Pagkatapos ay bigla siyang lumapit sa monitor.
“May mali!”
“Sir,” sagot ng range officer, “na-verify na po ang result.”
“Hindi! Hindi ganoon kagaling ang babaeng iyon!”
Natahimik ang lahat.
Sa wakas, nagsalita si Colonel Navarro.
“Hindi mo kasi alam kung sino ang pinagtatawanan mo.”
Humarap siya sa mga tao.
“At hindi ko ito sinasabi para gawing palabas ang kaniyang pinagdaanan.”
Pagkatapos ay tumingin siya kay Rafael.
“Si Captain Isabella Villareal ay dating opisyal ng Armed Forces of the Philippines. Nagsanay siya sa marksmanship, nagsilbi sa mga operasyong may mataas na panganib, at nagkaroon ng mga parangal dahil sa kaniyang serbisyo.”
Bumuka ang bibig ni Bianca.
“Captain?”
Tumango ang colonel.
“Isa siya sa pinakamahusay na mga opisyal na nakatrabaho ko. Pero higit sa lahat, isa siyang sundalong nagtangkang iligtas ang kaniyang mga kasamahan kahit siya mismo ay sugatan.”
Ramdam kong nangingilid ang luha ko.
“Colonel, tama na po.”
Agad siyang tumigil.
“Pasensiya na, Isabella.”
Tumango ako.
Pagkatapos ay humarap kay Rafael.
“Tapos na ang laro.”
Ngunit hindi siya mukhang handang tumanggap ng pagkatalo.
“Teka.”
Lumapit siya.
“Military officer ka?”
“Oo.”
“Bakit hindi mo sinabi?”
“Hindi mo naman tinanong.”
Namula ang kaniyang mukha.
“Pinagmukha mo akong tanga!”
Tiningnan ko siya.
“Hindi ko ginawa iyon, Rafael. Ikaw mismo ang gumawa.”
May ilang napayuko upang itago ang ngiti.
Ngunit hindi pa tapos ang lahat.
Dahil biglang inilabas ni Rafael ang kaniyang telepono.
May tinawagan siya.
“Dad.”
Narinig ko ang mabigat na boses sa kabilang linya.
“Ano iyon?”
“Cancel the partnership with Villareal Construction.”
Nanigas ako.
Nagpatuloy siya.
“At ipatupad ninyo ang lahat ng legal na karapatan ng kompanya sa kanilang utang.”
Huminga siya nang malalim.
“Ngayong araw.”
Napatitig ako sa kaniya.
“Rafael, may pinirmahan kang kasunduan.”
Ngumisi siya.
“Then sue me.”
Lumapit si Bianca at humawak sa kaniyang braso.
“Babe, huwag ka nang magalit.”
Ngunit hindi pa rin humihinto si Rafael.
“Akala mo dahil nanalo ka sa shooting range, kaya mo nang talunin ang Monteverde family?”
Tumingin siya sa lahat.
“I can destroy her family with one phone call.”
Pagkatapos ay lumapit siya sa akin.
At bumulong.
“Bukas, wala nang negosyo ang daddy mo. Sa susunod na linggo, mawawala ang bahay ninyo. Tingnan natin kung gaano katapang ang isang kapitan kapag wala na siyang mauuwian.”
Hindi ako nakasagot agad.
Dahil sa mismong sandaling iyon, tumunog ang telepono ni Colonel Navarro.
Sinagot niya iyon.
Ilang segundo siyang nakinig.
Unti-unting nagbago ang kaniyang mukha.
“Sigurado ka?”
Tumahimik siya.
Pagkatapos ay tumingin sa akin.
“Isabella.”
May kakaiba sa kaniyang tinig.
“May dumating na bagong dokumento mula sa imbestigasyon sa huling operasyon ninyo.”
Nanlamig ang buong katawan ko.
“Anong dokumento?”
Lumapit siya at ibinaba ang boses.
“May natukoy na kompanyang konektado sa ilegal na paglipat ng mga kagamitan at sa pagtagas ng impormasyon sa lugar ng inyong operasyon.”
Huminto siya.
“Isabella… kabilang sa mga pangalang kailangang imbestigahan ang isang subsidiary ng Monteverde Holdings.”
Para akong binuhusan ng malamig na tubig.
Dahan-dahan akong lumingon kay Rafael.
At sa unang pagkakataon, nakita kong nawala ang lahat ng kulay sa kaniyang mukha.
(Ipagpatuloy ang pagbabasa ng Bahagi 4…)