Habang Pilit Niyang Inililigtas ang Babaeng Mahal Niya, Unti Unting Lumitaw ang Pirmang Ginamit Upang Ipagkanulo Ako
Bahagi 3: Habang Pilit Niyang Inililigtas ang Babaeng Mahal Niya, Unti Unting Lumitaw ang Pirmang Ginamit Upang Ipagkanulo Ako
Hindi ako agad umuwi nang gabing iyon.
Sa halip, dumiretso ako sa bahay ni Mama sa Quezon City.
Nasa maliit siyang hardin nang dumating ako, nagdidilig ng mga halaman kahit ilang beses nang sinabi ng doktor na huwag muna siyang magpapagod.
“Elena? Bakit hindi ka tumawag?”
Ngumiti ako.
“Gusto lang kitang makita, Ma.”
Tiningnan niya ang mukha ko.
Hindi na siya nagtanong.
Dinala niya ako sa kusina at ipinaghain ng mainit na arroz caldo.
Pagkatapos ay umupo siya sa tapat ko.
“May nangyari ba sa inyo ni Adrian?”
Noon ako tuluyang napaiyak.
Hindi dahil sa hotel.
Hindi dahil kay Bianca.
Kundi dahil sa bigat ng katotohanang ang lalaking pinagkatiwalaan ko sa loob ng pitong taon ay maaaring gumamit ng pangalan ko para iligtas ang sarili niyang mga lihim.
“Ma, gusto ko na siyang hiwalayan.”
Tahimik siyang nakinig habang ikinukuwento ko ang lahat.
Nang matapos ako, hinawakan niya ang kamay ko.
“Anak, walang masama sa paglaban para sa isang pagsasama. Pero hindi mo kailangang ubusin ang sarili mo para lamang masabing hindi ka sumuko.”
“Mahal ko pa rin siya, Ma.”
“Alam ko.”
“Pero hindi ko na siya pinagkakatiwalaan.”
“At minsan, anak, hindi sapat ang pagmamahal kung wala nang tiwala.”
Kinabukasan, nagpunta ako sa opisina ni Sofia.
Dala ko ang mga email, lumang dokumento at kopya ng mga corporate records na legal kong hawak mula noong aktibo pa akong tumutulong sa negosyo.
“Una,” sabi niya, “huwag nating paghaluin ang personal na pagtataksil at posibleng financial misconduct. Magkaibang usapin ang mga iyan.”
Tumango ako.
“Pangalawa, kailangan nating alamin kung totoong may pera nang inilabas batay sa mga dokumentong iyon. At pangatlo, kailangan nating mapatunayan kung sino ang naghanda at gumamit ng pirma mo.”
“May paraan ba?”
“May proseso. Pero kailangan nating maging maingat.”
Ipinakita niya sa akin ang mga natuklasan ng isang forensic accountant na kinonsulta namin.
Tatlong buwan bago ang insidente sa hotel, nagkaroon ng malaking problema ang Villareal Secure Systems.
May isang condominium developer na nagkansela ng kontratang nagkakahalaga ng halos ₱42,000,000.
Kasabay nito, lumobo ang utang ng kumpanya sa dalawang pangunahing supplier.
Sa halip na agad ipaalam ang problema sa mga shareholder, patuloy na ipinakita ni Adrian sa mga investor na maayos ang cash flow.
Gumamit ang kumpanya ng panibagong financing arrangement upang tustusan ang operations.
Hindi naman awtomatikong ilegal ang paghiram ng pera.
Ngunit may mga hindi maipaliwanag na bayarin.
Kabilang dito ang humigit-kumulang ₱6,400,000 na napunta sa isang consulting company.
Salazar Strategic Solutions.
Nakarehistro ang negosyong iyon sa pangalan ni Regina Salazar.
Ang ina ni Bianca.
“Consulting services?” tanong ko.
“Iyon ang nakasaad sa invoices,” sagot ng forensic accountant. “Pero wala pa kaming nakikitang sapat na supporting reports o deliverables para sa lahat ng bayarin.”
“Alam ba ito ni Adrian?”
“Ang approval records ay nagmula sa executive office niya. Pero kailangan pa nating tiyakin kung sino talaga ang nag-authorize.”
Napahawak ako sa noo.
Hindi ko inakalang aabot sa ganito ang lahat.
Si Bianca, ang babaeng palaging umiiyak kapag nahihirapan sa trabaho, ay may kaugnayan pala sa kumpanyang tumatanggap ng milyun-milyong piso mula sa negosyo namin.
Hindi pa iyon patunay ng krimen.
Ngunit sapat iyon para hindi ko basta balewalain.
Noong Linggo, tumawag si Adrian nang labing-apat na beses.
Hindi ko sinagot.
Nagpadala siya ng mensahe.
Elena, umuwi ka na. Pinag-uusapan na tayo ng mga tao.
Kasunod nito:
Huwag mong hayaang sirain ng selos ang lahat ng pinaghirapan natin.
Napatawa ako nang mapait.
Selos pa rin ang tawag niya.
Hindi panlilinlang.
Hindi paggamit ng pangalan ko.
Hindi kawalan ng respeto.
Selos.
Kinagabihan, may kumatok sa bahay ni Mama.
Si Adrian.
May dala siyang bulaklak at paborito kong cake.
Nakaayos ang buhok niya at suot ang asul na polo na ibinigay ko noong unang anniversary namin.
Para siyang bumalik sa dating Adrian.
“Elena, please.”
Lumabas ako sa veranda.
“Ano ang kailangan mo?”
“Gusto kong ayusin ito.”
“Ang alin?”
“Ang marriage natin.”
“At ang mga dokumento?”
Napahinto siya.
“Pinag-uusapan na ng legal team iyon.”
“Sinabi ko sa iyo na hindi ako pumirma.”
“May misunderstanding sa paperwork.”
“May taong nagsabing humarap ako sa notaryo kahit wala ako roon. Misunderstanding din ba iyon?”
Napatingin siya sa kalsada.
“Elena, may mga bagay sa negosyo na hindi mo na naiintindihan dahil matagal ka nang wala sa operations.”
Doon ako napangiti.
“Talaga?”
“Oo.”
“Adrian, ako ang gumawa ng unang financial model ng kumpanyang iyan. Ako ang nagturo sa iyo kung paano basahin ang cash flow statement. Ako ang nakipag-usap sa unang bangko nating nagbigay ng credit facility.”
“That was years ago.”
“At ngayon, inaasahan mong maniniwala akong normal lang ang paggamit ng pirma ng isang taong hindi mo kinonsulta?”
Natahimik siya.
“Pinoprotektahan ko ang kumpanya,” sabi niya sa wakas.
“Hindi mo ba naisip na baka sinisira mo rin ito?”
Dahan-dahang ibinaba niya ang bulaklak.
“Kung sisimulan mong halungkatin ang mga records, maraming empleyado ang maaaring mawalan ng trabaho.”
Tumingin ako sa kanya.
“Pinagbabantaan mo ba ako gamit ang kabuhayan nila?”
“Hindi. Pinapaalala ko lang ang responsibilidad mo.”
“Responsibilidad ko ang katotohanan, Adrian. Hindi ang pagtatakip sa kasinungalingan mo.”
Lumapit siya.
“At tungkol kay Bianca, wala talagang nangyari sa amin.”
“Kung ganoon, bakit mo siya pinagkakagastusan nang ganoon?”
“May personal siyang problema.”
“At bakit may milyun-milyong piso ang kumpanya ng nanay niya mula sa negosyo natin?”
Nagbago ang kulay ng mukha niya.
“Sinong nagsabi sa iyo niyan?”
Hindi ako sumagot.
Mas lalo siyang nabahala.
“Elena, hindi mo alam ang buong kuwento.”
“Then tell me.”
Huminga siya nang malalim.
“May malaking kliyente kaming halos mawala. May mga project coordinator at consultant na kailangang bayaran. Tumulong ang pamilya ni Bianca na maghanap ng paraan.”
“May kontrata ba?”
“Meron.”
“May patunay ba ng trabaho?”
“Meron.”
“Kung ganoon, walang problema kung ipakita mo sa independent auditor.”
Bigla siyang tumalikod.
“I knew it. Gusto mong sirain ako.”
Hindi ko siya pinigilan nang umalis.
Noong Lunes ng umaga, hindi ako nagpunta sa financing institution para kumpirmahin ang dokumento.
Sa halip, ipinadala ni Sofia ang pormal na liham na tumututol sa pagiging tunay ng aking pirma at humihiling na panatilihin ang lahat ng orihinal na records, identification documents, CCTV kung mayroon pa, at electronic communication na kaugnay ng transaksiyon.
Nagbigay rin ako ng specimen signatures at mga dokumentong makatutulong upang mapatunayan kung nasaan ako noong araw na sinasabing pumirma ako.
Hindi agad natapos ang imbestigasyon.
Walang instant na desisyon.
Ngunit nagsimula nang gumalaw ang proseso.
Makalipas ang dalawang araw, tinawagan ako ni Liza.
“Ma’am, puwede po ba tayong magkita?”
Nagkita kami sa isang tahimik na café sa Ortigas.
Halos hindi siya makatingin sa akin.
“Ma’am Elena, sorry po.”
“Bakit ka humihingi ng tawad?”
“Matagal ko na pong napapansin ang mga hindi tugmang records.”
“Anong records?”
Inilabas niya ang isang maliit na notebook.
“May mga invoices po na lumalabas sa pangalan ng Salazar Strategic Solutions. May mga bayad na hati-hati sa iba’t ibang petsa.”
“May authorization ba?”
“May mga approval na galing sa executive office. Pero hindi ko po nakita ang complete supporting documents.”
“Bakit ngayon mo lang sinabi?”
Napaluha siya.
“May dalawang anak po ako, Ma’am. Natakot akong mawalan ng trabaho.”
Hindi ko siya sinisi.
Alam kong hindi madaling magsalita kapag nakasalalay ang pagkain ng pamilya sa isang buwanang suweldo.
“May isa pa po.”
Inilabas niya ang cellphone niya.
Ipinakita niya ang isang email thread.
May mensahe mula sa corporate account ni Bianca na nagtatanong kung maaari nang iproseso ang isang consulting payment bago matapos ang buwan.
Kasunod noon ang sagot mula sa account ni Adrian.
Proceed. I will handle the board questions.
Ramdam kong bumigat ang dibdib ko.
“May original copy ka nito?”
“Nasa company server po. Dapat makuha iyon ng auditor.”
Tumingin ako sa kanya.
“Liza, hindi kita hihilingang kumuha ng kahit anong hindi mo awtorisadong kunin. Sabihin mo lang sa auditor ang alam mo kapag pormal ka nang tinanong.”
Tumango siya.
“May dahilan po kung bakit ako nag-resign.”
“Ano?”
“Nagkaroon po ng meeting tungkol sa ilang bayarin. Nang magtanong ako kung saan ang supporting reports, sinabi ni Miss Bianca na wala akong karapatang mangialam.”
“Hindi ba accounting ang department mo?”
“Opo.”
“At si Adrian?”
Napayuko siya.
“Sinabihan niya po akong sundin na lang ang instructions.”
Hindi ako agad nagsalita.
Makalipas ang ilang minuto, nagtanong ako.
“Liza, may alam ka bang personal na relasyon nila?”
Umiling siya.
“Hindi ko po kayang patunayan kung anong relasyon nila. Pero may nakita po akong reimbursement para sa weekend trip sa Tagaytay. Dalawa ang guest sa booking.”
“Kailan iyon?”
Sinabi niya ang petsa.
Agad kong naalala.
Iyon ang weekend ng ika-animnapung kaarawan ni Mama.
Nagplano kami ng maliit na salu-salo.
Nagluto ako ng kare-kare at pancit.
Bumili si Mama ng bagong damit dahil akala niya ay darating ang manugang niya.
Ngunit tumawag si Adrian dalawang oras bago magsimula.
May emergency raw sa warehouse.
Hindi siya nakapunta.
Pagkatapos ng handaan, nakita kong tahimik na ibinalik ni Mama sa refrigerator ang isang maliit na kahon ng cake na itinabi niya para kay Adrian.
Hindi pala warehouse ang pinuntahan niya.
O kung may pinuntahan man siya roon, may iba pa siyang itineraryong kailangang ipaliwanag.
Pagbalik ko sa opisina, nakita ko ang message request mula kay Bianca.
May larawan siya sa isang restaurant.
Sa gitna ng mesa ay dalawang baso ng wine.
Sa kabilang bahagi ng larawan, kita ang kamay ng isang lalaking may suot na relo.
Regalo ko ang relong iyon kay Adrian noong unang kumita nang malaki ang negosyo.
May caption ang mensahe.
Ma’am Elena, sana po maintindihan ninyo na hindi lahat ng taong nagmamahalan ay nagsisimula sa tamang panahon.
Pinagmasdan ko ang larawan.
Sa wakas, hindi na niya kailangang magkunwari.
Ngunit sa halip na makipagtalo, ipinasa ko ang mensahe kay Sofia bilang bahagi ng mga personal na ebidensiyang kailangan niyang suriin.
Pagkatapos ay inilapag ko ang cellphone.
Hindi ko na gustong makipagpaligsahan sa isang babaeng tila ipinagmamalaki ang pagiging dahilan ng pagdurusa ng kapwa niya babae.
Mas mahalagang malaman kung anong nangyari sa pera.
Makalipas ang isang linggo, nagkaroon ng espesyal na pulong ang mga shareholder ng kumpanya.
May karapatan akong dumalo dahil hawak ko pa rin ang bahagi ng shares na inilaan sa akin sa ilalim ng aming mga corporate records.
Dumalo rin ang isang minority investor at dalawang director.
Sa tulong ng legal counsel, napagkasunduang magtalaga ng independent forensic audit at magpreserba ng mga kaugnay na records.
Hindi iyon naging madali.
Mariing tumutol si Adrian.
“You’re embarrassing the company!” sigaw niya.
Tahimik kong inilapag ang mga dokumentong hawak ko.
“Hindi ko sinira ang reputasyon ng kumpanya. Nagtatanong lamang ako kung bakit may mga transaksiyong hindi maipaliwanag.”
Tumayo si Bianca mula sa upuang nasa likod niya.
“Ma’am Elena, you’re doing this because you’re jealous!”
Napatingin ang lahat sa kanya.
Nanatili akong nakaupo.
“Bianca, hindi pinag-uusapan dito kung sino ang mahal ni Adrian.”
“Then why are you attacking me?”
“Dahil ang kumpanyang nakapangalan sa nanay mo ay nakatanggap ng malaking halaga, at kailangang maipaliwanag kung anong serbisyo ang ibinigay nito.”
Bigla siyang natahimik.
Ngunit sumingit si Adrian.
“Enough! Hindi mo siya puwedeng pagbintangan!”
“Tama ka,” sabi ko. “Kaya nga humihingi ako ng independent review, hindi ako nagdedeklara ng hatol.”
Sa sandaling iyon, lumapit ang isang director at iniabot sa independent auditor ang karagdagang dokumentong galing sa corporate secretary.
Isang board resolution na umano’y nagpapatunay na pinahintulutan ang financing arrangement.
May pirma ni Adrian.
May pirma ng corporate secretary.
At may pangalan ko sa listahan ng mga taong sinasabing dumalo at sumang-ayon.
Kinuha ko ang kopya.
Binasa ko ang petsa.
At halos hindi ako makahinga.
Dahil noong araw na iyon, nasa ospital ako sa Quezon City.
Kasama ko ang nanay kong kagagaling lamang sa operasyon.
May medical records, resibo at mga litrato pa kami mula sa araw na iyon.
Hindi ako dumalo sa anumang board meeting.
Ngunit sa dokumento, nakasaad na ako mismo ang nagmungkahi na gamitin ang aking pangalan bilang karagdagang garantiya.
Tumingin ako kay Adrian.
“Alam mo ba kung saan ako noong araw na ito?”
Hindi siya sumagot.
“Adrian, sagutin mo ako.”
Napahawak siya sa gilid ng mesa.
“Elena, huwag dito.”
“Dito mismo nakasaad na naroon ako.”
“May clerical error lang siguro.”
“At ang pirma ko?”
Napalunok siya.
“Elena—”
Bago siya makapagsalita, biglang nagsalita ang corporate secretary.
“Sir, hindi na po ako puwedeng manahimik.”
Tumigil ang lahat.
Namumutla ang lalaki.
“May kailangan po akong itama tungkol sa meeting na iyan.”
Tumingin siya sa akin.
“Ma’am Elena, hindi po kayo naroon.”
Napatayo si Adrian.
“Martin, shut up!”
Ngunit nagpatuloy ang corporate secretary.
“At hindi po iyan ang original draft ng minutes.”
Humigpit ang hawak ko sa dokumento.
“Ano ang ibig mong sabihin?”
Nanginginig ang boses niya nang sumagot.
“May ipinabago po sa record pagkatapos ng meeting. May ipinadagdag na attendance at authorization.”
“Kanino galing ang instruction?”
Tahimik ang buong silid.
Tumingin si Martin kay Adrian.
Pagkatapos ay kay Bianca.
At sa harap ng lahat, sinabi niya ang mga salitang tuluyang nagbago sa direksiyon ng kaso.
“Ang request po ay ipinadala mula sa executive office. May email trail at revised document history. At handa ko na pong ibigay ang mga iyon sa independent auditor.”
Nagsimulang maglakad si Bianca patungo sa pintuan.
Ngunit bago siya makalabas, huminto siya nang magsalita ang auditor.
“Miss Salazar, kailangan din naming linawin ang mga dokumentong may kaugnayan sa kumpanya ng inyong ina.”
Nilingon niya kami.
Wala na ang malambing niyang ngiti.
Wala na ang mahina niyang boses.
Sa unang pagkakataon, galit na galit ang mukha niya.
“Hindi ninyo alam kung ano ang ginawa ko para makarating dito!”
Tumayo si Adrian.
“Bianca, tama na!”
Ngunit huli na.
Dahil sa tapat ng lahat, sumigaw siya.
“Kung hindi dahil sa akin, matagal nang bumagsak ang kumpanya mo, Adrian! At alam mong hindi lang ikaw ang may mawawala kapag nagsalita ako!”
Natahimik ang buong conference room.
Dahan-dahan akong tumingin sa asawa ko.
Hindi na siya makatingin sa akin.
At sa sandaling iyon, naunawaan kong mas malalim pa sa pagtataksil ang lihim na pinagsasaluhan nila.
(Ipagpatuloy ang pagbabasa ng Bahagi 4…)