Nagkunwari akong ang ganda ng campus para makipag-date sa isang senior buong tag-init, pagkatapos ay walang pusong nakipaghiwalay sa kanya bago magsimula ang bagong termino
Nagkunwari akong ang ganda ng campus para makipag-date sa isang senior buong tag-init, pagkatapos ay walang pusong nakipaghiwalay sa kanya bago magsimula ang bagong termino—pero nang akmang haharangin niya ako sa gate ng paaralan at tinatawag akong “baby,” biglang sumulpot ang tunay na ganda ng campus, hawak ang isang video na nagpakilabot sa akin…
Bahagi 1
NAGPANGGAP AKONG CAMPUS QUEEN PARA MAHALIN NIYA—PERO HINDI PALA AKO ANG UNANG NAGSINUNGALING
Magkapareho kami ng pangalan ng pinakasikat na babae sa unibersidad.
Pareho kaming Sofia de la Cruz.
Karaniwan lang naman ang pangalang iyon sa Pilipinas.
Pero ang malas, pareho pa kaming nag-aaral sa Pamantasang San Aurelio sa Maynila.
Anak siya ng isang kongresista. Ang mukha niya ay makikita sa malalaking billboard ng isang cosmetics brand sa Makati.
Samantalang ako?
Isang ordinaryong iskolar na pumapasok sa umaga at nagtatrabaho sa isang maliit na panaderya sa Quezon City tuwing gabi.
Kaya sa loob ng dalawang taon, nasanay na akong makatanggap ng friend request mula sa mga lalaking hindi ko kilala.
Halos pare-pareho ang pambungad nila.
【Hi, Sofia. Nagkita tayo sa party sa BGC.】
【Naalala mo pa ba ako? Nagkita tayo sa yacht club.】
【Nakuha ko ang account mo sa kaibigan mo.】
Palagi akong mabilis sumagot.
【Pasensya na. Hindi ako ang Sofia de la Cruz na hinahanap mo.】
Pagkatapos niyon, bigla silang nawawala.
May ilan pang hindi man lang nagsasabi ng sorry.
Akala ko sanay na ako sa pakiramdam na iyon.
Hanggang isang gabi bago magsimula ang summer break, nakatanggap ako ng friend request mula kay Gabriel Villanueva.
Graduating student sa College of Law.
Kapitan ng debate team.
Anak ng isang kilalang pamilya ng mga abogado.
At ang lalaking tatlong taon ko nang lihim na gusto.
Una kong nakilala si Gabriel noong unang malakas na bagyo ng taon.
Napakalakas ng ulan noon. Lubog sa tubig ang ilang bahagi ng Taft Avenue.
Nakatayo ako sa ilalim ng bubong ng library, nanginginig sa lamig dahil wala akong pera para mag-book ng sasakyan.
Dumaan si Gabriel na may hawak na itim na payong.
Tiningnan niya ang basang-basa kong sapatos.
“Saan ka uuwi?”
Hindi pa ako nakakasagot nang iabot niya sa akin ang payong.
“Dalhin mo na. Baka magkasakit ka.”
Pagkatapos, tumakbo siya sa ulan papunta sa parking area.
Matagal akong nakatayo roon.
Mahigpit kong yakap ang payong niya, na para bang isang lihim na sa akin lamang.
Makalipas ang ilang araw, hinanap ko siya para ibalik iyon.
Ngumiti lamang si Gabriel.
“Hindi ko na nga maalala kung kanino ko ibinigay.”
Doon ko naunawaan na hindi para sa akin lamang ang kabaitan niya.
Tinutulungan niya ang sinumang nangangailangan.
Isa lang ako sa napakaraming taong minsan niyang iniligtas mula sa ulan.
Kaya nang makita ko ang pangalan niya sa screen ng cellphone ko, halos sampung minuto ko iyong tinitigan.
Nasa ibabaw ng accept button ang daliri ko.
May boses sa isip kong paulit-ulit na nagbababala.
Sabihin mo agad ang totoo.
Sabihin mong ikaw si Sofia de la Cruz mula sa Economics 2B.
Hindi ikaw ang sikat na Sofia de la Cruz mula sa College of Communication.
Pero sa huli, pinindot ko pa rin ang accept.
Si Gabriel ang unang nag-message.
【Hi. Matagal na kitang gustong hanapin.】
Napakalakas ng kabog ng dibdib ko.
Nanginginig ang mga daliri kong nag-type.
【Sigurado ka bang hindi ka nagkamali ng tao?】
Halos agad siyang sumagot.
【Sigurado ako.】
Dalawang salita lang iyon.
Pero sapat na para maging makasarili ako.
Hindi na ako nagtanong pa.
Binalewala ko ang lahat ng pagdududa.
Hinayaan kong maniwala ang sarili ko na sa libo-libong estudyante sa unibersidad, talagang naalala niya ang isang ordinaryong babaeng tulad ko.
Hindi mahilig si Gabriel sa matatamis na salita.
Pero lagi niya akong pinapaalalahanang mag-almusal.
Nagpapadala siya ng mga reviewer at notes para sa mga exam ko.
Tuwing gabi, pagkagaling niya sa internship sa isang law firm, tinatawagan niya ako para pakinggan ang maliliit na kuwento tungkol sa araw ko.
Isang gabi, nawalan ng kuryente sa panaderya.
Naghintay ako ng jeep sa madilim na gilid ng kalsada habang umuulan.
Tahimik lang si Gabriel sa kabilang linya.
Pinakikinggan niya ang tunog ng ulan sa paligid ko.
Pagkaraan ng ilang sandali, nagsalita siya.
“Sofia, huwag ka nang maghihintay mag-isa sa madilim na lugar.”
Napangiti ako.
“Nag-aalala ka ba sa akin?”
“Mm.”
“Talaga?”
“Oo.”
Mula sa gabing iyon, naging kami.
O iyon ang pinaniwalaan ko.
Sa buong summer break, maraming beses akong niyaya ni Gabriel na magkita kami.
Gusto niya akong dalhin sa Tagaytay para tanawin ang Taal Lake.
Gusto niya akong ilibre sa isang restaurant na tanaw ang Manila Bay.
Gusto rin niyang puntahan ang panaderyang pinagtatrabahuhan ko.
Pero sa bawat pagkakataon, gumagawa ako ng dahilan para tumanggi.
Takot akong makita niya ako at mapagtantong hindi ako ang babaeng gusto niyang hanapin.
Takot akong ang lahat ng pag-aalala at lambing niya ay mauwi sa isang pangungusap.
“Pasensya na. Nagkamali ako ng tao.”
Kaya makasarili ko siyang itinago sa likod ng screen.
Walang pagkikita.
Walang litrato.
Walang video call.
Hangga’t hindi niya nakikita ang mukha ko, hindi pa matatapos ang panaginip na ito.
Hanggang isang araw, kumalat sa buong campus ang balita tungkol sa sikat na Sofia de la Cruz.
Nakipaghiwalay daw siya sa boyfriend niyang race car driver mula sa isang mayamang pamilya sa Cebu.
Hindi tumigil ang usapan sa student group chats.
【Ang dami raw nanliligaw kay Sofia ngayon.】
【Nandoon din si Gabriel Villanueva sa birthday party niya kagabi.】
【Magkakilala ang mga pamilya nila. Baka sila na ang susunod na maglalantad ng relasyon.】
Habang binabasa ko ang mga mensahe, nanlamig ang buong katawan ko.
Saktong nagpadala si Gabriel ng litrato.
Makikita roon ang dalampasigan ng Batangas sa ilalim ng kulay-kahel na dapithapon.
May kasama iyong mensahe.
【Susunduin kita sa susunod na linggo. Hindi ka na puwedeng tumanggi.】
Hindi ako sumagot.
Nang gabing iyon, nag-post ng litrato ang sikat na Sofia sa social media.
Nakasuot siya ng pulang damit.
Katabi niya ang isang lalaking kalahati lamang ng mukha ang nakikita.
Pero agad kong nakilala ang relong suot nito.
Kay Gabriel iyon.
Ilang beses ko nang nakita ang relong iyon sa mga larawang ipinapadala niya sa akin.
May nagkomento sa post.
【Sa wakas, nagkabalikan din kayo?】
Hindi iyon itinanggi ni Sofia.
Isang pulang puso lamang ang isinagot niya.
Matagal kong tinitigan ang screen hanggang sa sumakit ang mga mata ko.
Kaya pala magkakilala na sila noon pa.
Kaya pala hindi para sa akin ang mga salitang, “Matagal na kitang gustong hanapin.”
Kaya pala mula sa simula, siya talaga ang gustong idagdag ni Gabriel.
Dahil lang hindi ko sinabi ang totoo, buong summer siyang nakipagrelasyon sa maling babae.
Wala akong karapatang magalit sa kanya.
At wala rin akong lakas ng loob na hintaying malaman niya ang katotohanan.
Madaling-araw nang ipadala ko ang huli kong mensahe.
【Tigilan na natin ito.】
Agad siyang tumawag.
Hindi ko sinagot.
Muli siyang nag-message.
【Bakit?】
Kinagat ko ang labi ko habang nagta-type.
【Hindi naman talaga kita minahal. Natuwa lang akong may taong nag-aalala sa akin.】
Iyon ang pinakamalupit na kasinungalingang nasabi ko sa buong buhay ko.
Pagkatapos, blinock ko siya sa lahat ng social media platforms.
Nag-resign ako sa panaderya.
Nagpalit ako ng numero.
Sa natitirang dalawang linggo ng bakasyon, halos hindi ako lumabas sa maliit kong inuupahang kuwarto.
Inisip kong kapag nagsimula na ang bagong semester, mabilis akong makakalimutan ni Gabriel.
Mahahanap na niya ang tamang Sofia de la Cruz.
At babalik ako sa dati kong buhay.
Isang babaeng hindi kapansin-pansin.
Isang babaeng walang nakakaalala.
Isang babaeng hindi na mangangahas mangarap.
Noong unang araw ng klase, mainit at maalinsangan ang Maynila matapos ang magdamag na ulan.
Hila-hila ko ang maleta ko habang pumapasok sa gate ng unibersidad.
Nakatungo ako, umaasang makakalusot sa gitna ng maraming estudyante nang walang makakapansin.
Pero bago ako makarating sa hagdan ng main building, biglang may kamay na mahigpit na humawak sa pulsuhan ko.
Bumagsak ang maleta ko sa semento.
Napalingon ako.
Nakatayo si Gabriel sa likod ko.
Halatang pumayat siya.
Gusot ang puting polo niya.
Mapula ang mga mata, na para bang ilang gabi siyang hindi nakatulog.
Agad na nagsimulang magbulungan ang mga tao sa paligid namin.
Nagpanic ako at pilit na binawi ang kamay ko.
“Senior, nagkamali ka ng tao.”
Diretso niya akong tinitigan.
“Nagkamali?”
Paos ang boses niya.
Iniwas ko ang tingin ko.
“Hindi ako ang Sofia na hinahanap mo.”
Mahina siyang tumawa.
Pero napakalamig ng tunog niyon kaya kinilabutan ako.
Hinila niya ako palapit.
Yumuko siya at bumulong sa tabi ng tainga ko.
“Nagtatrabaho ka sa Panaderya Mabini.”
“Alas-diyes kinse ka karaniwang natatapos sa trabaho.”
“May allergy ka sa hipon.”
“Palagi kang nakaupo sa pinakadulong bahagi ng jeep.”
“At noong araw na ibinigay ko sa iyo ang payong ko, sa security guard mo iyon ipinabalik dahil natatakot kang harapin ako.”
Nanigas ang buong katawan ko.
Mas humigpit ang hawak ni Gabriel sa pulsuhan ko.
“Alam ko na kung sino ka mula pa sa simula.”
Bigla akong napatingin sa kanya.
“Kung ganoon… sino ang babaeng kasama mo sa litrato sa Batangas?”
Agad na nagbago ang mukha niya.
Hindi pa siya nakakasagot nang marinig ko ang tunog ng mataas na takong mula sa likuran.
Bumaba mula sa isang itim na kotse ang sikat na Sofia de la Cruz.
Tinanggal niya ang salaming pang-araw.
Ngumiti siya kay Gabriel bago ibinaling ang tingin sa akin.
“Kaya ikaw pala ang babaeng buong summer na kausap ng fiancé ko.”
Biglang tumahimik ang paligid.
Pakiramdam ko ay nagyelo ang dugo sa mga ugat ko.
Agad na binitiwan ni Gabriel ang kamay ko.
Pero lumapit na si Sofia at itinaas ang cellphone niya sa harap ng lahat.
Nasa screen ang buong pribadong usapan namin ni Gabriel.
Lahat ng pagkakataong tinawag niya akong “mahal.”
Ang pangako niyang ilalayo niya ako sa Maynila pagkatapos niyang grumadweyt.
Pati ang mga voice message kung saan sinabi kong miss na miss ko siya.
Matamis na ngumiti si Sofia.
“Akala mo ba talagang mahal ka niya?”
Pinindot niya ang isang video.
Sa video, nakaupo si Gabriel sa gitna ng isang party.
Malakas ang tawanan ng mga tao sa paligid niya.
May lalaking nagtanong:
“Hanggang kailan mo paglalaruan ang mahirap na babaeng iyan sa online relationship ninyo?”
May hawak na baso ng alak si Gabriel.
Kalmado siyang sumagot.
“Hanggang aminin niyang nagpapanggap siyang si Sofia.”
Umalingawngaw ang tawanan sa video.
Samantalang ang Gabriel na nakatayo sa harap ko ay namutla.
Tiningnan ko siya.
“Kung ganoon, ano ang ibig sabihin ng lahat ng sinabi mo kanina?”
Humakbang siya palapit.
“Sofia, pakinggan mo muna ako.”
Umatras ako.
Sa sandaling iyon, lumapit sa akin ang sikat na Sofia at bumulong sa tabi ng tainga ko.
“Hindi mo pa rin naiintindihan?”
“Ang taong nagpadala sa iyo ng friend request noong gabing iyon…”
“Hindi si Gabriel.”
Tumingin siya sa namumutlang mukha ni Gabriel.
Dahan-dahang umangat ang isang sulok ng labi niya.
“Ako iyon.”
BAHAGI 2 — ANG LARONG NAGSIMULA SA ISANG PEKENG ACCOUNT
“Ako iyon.”
Tatlong salita lang.
Pero parang may malamig na tubig na ibinuhos sa buong katawan ko.
Hindi ko agad naunawaan.
Tiningnan ko ang sikat na Sofia, saka si Gabriel.
“Anong ibig mong sabihin?”
Ngumiti si Sofia na para bang matagal na niyang hinihintay ang sandaling ito.
“Ako ang gumawa ng account na ginamit mo sa pakikipag-usap kay Gabriel.”
Agad na sumingit si Gabriel.
“Hindi iyan ang buong kuwento.”
“Manahimik ka,” malamig niyang sagot.
Inilabas niya ang isa pang cellphone at ipinakita ang profile na nakapangalan kay Gabriel Villanueva.
Pareho ang larawan.
Pareho ang mga lumang post.
Pareho ang paraan ng pagsusulat.
Ngunit nang tingnan kong mabuti ang account ID, hindi iyon ang opisyal na account ni Gabriel.
Parang biglang nawala ang lupa sa ilalim ng mga paa ko.
“Bakit?”
Iyon lang ang naitanong ko.
Nawala ang ngiti sa mukha ni Sofia.
“Noong nakaraang taon, may kumalat na tsismis na may isang iskolar na ginagamit ang pangalan ko para makakuha ng regalo at pera mula sa mga lalaki.”
“Hindi ako iyon.”
“Alam ko na ngayon,” sagot niya. “Pero noong panahong iyon, ikaw ang pinakamadaling paghinalaan.”
Ipinagtapat niyang siya ang nagpadala ng friend request gamit ang pekeng account ni Gabriel.
Plano lamang daw niyang kausapin ako nang ilang araw, hulihin akong nagpapanggap, at ipakita sa lahat ang ebidensiya.
Pero hindi niya inasahang paulit-ulit kong tinatanong kung sigurado ba siyang hindi siya nagkamali ng tao.
Hindi rin niya inasahang hindi ako humingi ng regalo, pera o anumang pabor.
“Kung ganoon, sino ang kausap ko gabi-gabi?” tanong ko.
Napatingin siya kay Gabriel.
“Sa unang dalawang linggo, ako.”
Nagsimulang umikot ang paligid ko.
Naalala ko ang mga unang mensahe.
Maikli.
Malamig.
Parang may sinusubok sa bawat sagot ko.
“Pagkatapos?”
“Natuklasan ni Gabriel ang ginagawa ko.”
Mariing napapikit si Gabriel.
“Hiniling kong ibigay niya sa akin ang account.”
“Hiniling?” mapanuyang tanong ni Sofia. “Binantaan mo akong sasabihin mo kay Papa ang ginawa ko.”
“Dahil mali ang ginawa mo.”
“Pero ipinagpatuloy mo rin.”
Natahimik siya.
At sa katahimikang iyon, alam kong totoo.
Lumapit ako kay Gabriel.
“Aling bahagi ang totoo?”
“Lahat ng sinabi ko sa iyo simula nang tawagan kita sa unang pagkakataon.”
“Pati ang video?”
Napapikit siya.
“May pinutol na bahagi roon.”
Mabilis na pinindot ni Sofia ang screen.
“Talaga?”
Bago niya maipakita ang susunod na video, inagaw ni Gabriel ang cellphone.
Nag-agawan sila.
Bumagsak iyon sa semento.
Nabasag ang screen, pero patuloy na tumutugtog ang recording.
Mula sa speaker, narinig namin ang boses ni Gabriel:
“Hanggang aminin niyang nagpapanggap siyang si Sofia.”
Kasunod niyon ang tinig ng isang lalaki:
“At pagkatapos?”
Sumagot si Gabriel:
“Pagkatapos, sasabihin kong alam ko na mula pa noong una.”
“Bakit hindi mo pa sabihin ngayon?”
Matagal bago siya sumagot.
“Dahil natatakot akong kapag nalaman niyang hindi ako nagkamali, siya naman ang lalayo.”
Nawala ang tawanan sa video.
Narinig ko ang sarili kong paghinga.
Tumingin sa akin si Gabriel.
Namumula ang mga mata niya.
“Iyon ang bahaging pinutol niya.”
Mabilis na kinuha ni Sofia ang sirang cellphone.
Pero huli na.
Narinig na ng lahat.
Ang mga estudyanteng nakapaligid sa amin ay nagsimulang magbulungan.
May ilan nang nagre-record.
Biglang nawala ang kumpiyansa sa mukha ni Sofia.
“Hindi nito binabago ang katotohanang niloko ka niya.”
“Tama ka,” sagot ko.
Napatingin sa akin si Gabriel.
“Niloko ninyo akong dalawa.”
Tahimik ang lahat.
Tinanggal ko sa leeg ko ang maliit na pendant na ipinadala ni Gabriel noong summer at inilagay iyon sa palad niya.
“Hindi ako premyong puwedeng pag-agawan.”
“Sofia—”
“Huwag mo akong sundan.”
Pinulot ko ang maleta ko at naglakad palayo.
Ngunit bago ako makarating sa gusali, may sigaw na narinig mula sa likuran.
Bumukas ang pinto ng itim na sasakyan ni Sofia.
Isang matandang lalaki na naka-barong ang bumaba, kasama ang dalawang bodyguard.
Nakilala ko agad siya.
Si Congressman de la Cruz.
Tinitigan niya ang nagkalat na mga cellphone at ang mga estudyanteng nagre-record.
Pagkatapos, itinuro niya ako.
“Isakay ninyo ang babaeng iyan.”
Nanigas ako.
Humakbang sa harap ko si Gabriel.
“Walang gagalaw sa kanya.”
Kumunot ang noo ng kongresista.
“Sino ka para pigilan ako?”
Hindi natinag si Gabriel.
“Ang abogadong may hawak ng kopya ng lahat ng ginawa ng anak ninyo.”
At sa unang pagkakataon, tuluyang nawala ang kulay sa mukha ng sikat na Sofia.
BAHAGI 3 — SA WAKAS, PINILI NIYA AKO SA HARAP NG LAHAT
Hindi ako isinakay sa sasakyan.
Sa halip, dinala kaming lahat sa opisina ng dean.
Makalipas ang isang oras, naroon na rin ang university legal counsel, ang student affairs director at dalawang abogado mula sa opisina ng ama ni Sofia.
Naupo ako sa pinakadulong bahagi ng conference room.
Katabi ko ang maleta ko.
Sa kabilang panig, nakaupo ang sikat na Sofia na para bang wala siyang ginawa.
Maayos pa rin ang buhok niya.
Tuwid ang likod.
Pero patuloy na nanginginig ang mga daliri niya sa ilalim ng mesa.
Inilapag ni Gabriel ang isang USB drive sa harap ng dean.
“Narito ang buong chat logs, login records at orihinal na video.”
Tiningnan siya ng isa sa mga abogado.
“Paano mo nakuha ang mga iyan?”
“Ako ang huling gumamit sa pekeng account.”
“Inaamin mong nagpanggap ka?”
“Oo.”
Walang pag-aalinlangan ang sagot niya.
“At handa akong managot.”
Napatingin ako sa kanya.
Hindi niya ako nilingon.
Ipinagpatuloy niya ang paliwanag.
Nang matuklasan niyang ginagamit ni Sofia ang pangalan at litrato niya upang subukin ako, pinilit niya itong ibigay ang account.
Noong una, balak lang daw niyang sabihin sa akin ang katotohanan.
Ngunit bago niya nagawa iyon, nabasa niya ang mga lumang mensahe ko.
Lahat ng pagkakataong nilinaw kong maaaring maling Sofia ang nakausap niya.
Lahat ng beses na hindi ako humingi ng kahit ano.
At ang mahabang mensaheng hindi ko ipinadala, kung saan sinabi kong matagal ko na siyang hinahangaan ngunit ayaw kong samantalahin ang pagkakamali.
“Bakit hindi mo agad sinabi?” tanong ng dean.
Huminga nang malalim si Gabriel.
“Dahil duwag ako.”
Sa wakas, tumingin siya sa akin.
“Alam kong kapag sinabi kong ako na ang kausap niya, tatanungin niya kung bakit ko binasa ang pribado nilang usapan.”
“Alam kong magagalit siya.”
“At natakot akong mawala siya bago ko pa maipaliwanag na matagal ko na rin siyang napapansin.”
Nanginig ang dibdib ko.
“Hindi mo man lang ako naalala noong ibinalik ko ang payong.”
“Naalala kita.”
Mabilis ang sagot niya.
“Bakit sinabi mong hindi mo na alam kung kanino mo iyon ibinigay?”
Bahagya siyang ngumiti, pero puno ng lungkot ang mga mata niya.
“Dahil halos hindi ka makatingin sa akin. Akala ko kapag ipinakitang naalala kita, lalo kang tatakbo.”
Halos matawa ako sa pait.
“Ang dami nating ginawang kasinungalingan dahil pareho tayong natatakot.”
“Oo.”
Walang dahilan.
Walang pagtatanggol.
Isang tahimik na pag-amin lamang.
Biglang nagsalita ang abogado ng kongresista.
“Hindi mahalaga ang personal na damdamin. Ang isyu rito ay sinira ng estudyanteng ito ang reputasyon ni Miss de la Cruz.”
Itinuro niya ako.
Nanlamig ang tingin ni Gabriel.
“Siya ang biktima.”
“Ginamit niya ang pangalan ng kliyente namin.”
“Pangalan din niya iyon.”
“Nilinlang niya ang isang lalaki upang magkaroon ng relasyon.”
“Ako ang lalaking tinutukoy ninyo,” sagot ni Gabriel. “At malinaw kong sinasabing hindi niya ako nilinlang. Ilang ulit niyang sinubukang alamin kung nagkamali ako. Ako ang nagsabing sigurado ako.”
Tumayo ang kongresista.
“Sapat na.”
Tahimik ang buong silid.
Lumapit siya sa dean at inilapag ang dalawang kamay sa mesa.
“Malaki ang naibibigay ng pamilya namin sa unibersidad na ito. Hindi namin hahayaang sirain ng isang iskolar ang pangalan ng anak ko.”
Napakapit ako sa laylayan ng damit ko.
Alam kong kayang-kaya niyang mawala ang scholarship ko sa isang tawag lang.
Kaya niyang ipasara ang anumang oportunidad na mayroon ako.
Pero bago pa ako makapagsalita, muling inilapag ni Gabriel ang isa pang folder sa mesa.
“Kasama sa mga file ang resibo ng bayad sa isang social media agency.”
Biglang napalingon si Sofia.
“Gabriel!”
Hindi siya pinansin ni Gabriel.
“Hindi lamang pekeng account ang ginawa niya. Siya rin ang nagpakalat ng tsismis na may iskolar na ginagamit ang pangalan niya para manloko ng mga lalaki.”
Binuksan ng dean ang folder.
Nandoon ang screenshots ng usapan.
Mga bayad.
Mga instruksyon.
Mga dummy account.
Pati ang listahan ng mga estudyanteng binayaran upang ipakalat ang kuwento sa campus.
Lalong namutla si Sofia.
“Hindi ako ang nag-utos niyan.”
“May voice recording,” sagot ni Gabriel.
“Tumigil ka!”
Tumayo siya at tinangka niyang kunin ang folder.
Pero pinigilan siya ng ama niya.
Isang sampal ang umalingawngaw sa silid.
Napahawak si Sofia sa pisngi niya.
Lahat kami ay natigilan.
Galit ang kongresista, ngunit hindi dahil nasaktan ang ibang tao.
Galit siya dahil nahuli ang anak niya.
“Wala kang natutunan sa lahat ng ibinigay ko sa iyo!”
Namula ang mga mata ni Sofia.
“Dahil lahat ng ibinigay mo, may kapalit!”
Napaatras ang kongresista.
“Simula pagkabata, lahat ng ginagawa ko kailangang perpekto. Kailangan ako ang pinakamaganda, pinakamatalino, pinakasikat.”
Bumaling siya sa akin.
“Pagkatapos, dumating siya.”
“Pareho kami ng pangalan, pero siya ang laging pinipili ng mga propesor kapag may scholarship.”
“Siya ang nakakuha ng internship na gusto ko.”
“Siya ang babaeng tinitingnan ni Gabriel kahit hindi niya namamalayan.”
Nabigla ako.
Hindi ko alam na nag-apply pala si Sofia sa parehong internship.
Hindi ko rin alam na napapansin pala ako ni Gabriel bago pa ang lahat.
Tumulo ang luha sa mukha niya.
“Gusto ko lang patunayang katulad din siya ng lahat. Na kapag binigyan ng pagkakataong maging ako, magsisinungaling din siya.”
“Pero hindi ka kuntento sa patunay,” mahina kong sabi. “Gusto mo akong ipahiya.”
Tahimik siyang tumingin sa akin.
Pagkatapos, yumuko siya.
“Oo.”
Iyon ang unang tapat na salitang narinig ko mula sa kanya.
Dahil sa mga ebidensiya, pansamantalang sinuspinde si Sofia habang iniimbestigahan ang cyber harassment, identity misuse at paglabag sa privacy.
Nagbitiw ang ama niya sa board of donors ng unibersidad matapos kumalat ang balita.
Hindi nawala ang scholarship ko.
Sa katunayan, inalok ako ng legal assistance ng paaralan at libreng counseling.
Pero hindi naging magaan ang mga sumunod na araw.
Kumalat ang video sa social media.
May mga taong kumampi sa akin.
May mga taong tinawag pa rin akong manggagamit.
May ilan namang ginawang romantic fantasy ang ginawa ni Gabriel, na para bang sapat ang pagmamahal upang burahin ang panlilinlang.
Hindi ako sumang-ayon.
Kaya nang hintayin niya ako sa labas ng Economics building makalipas ang isang linggo, hindi ko siya agad pinatawad.
May hawak siyang itim na payong.
Ang parehong uri ng payong na ibinigay niya sa akin noon.
“Hindi ako narito para humingi ng relasyon,” sabi niya.
“Ano ang gusto mo?”
“Humingi ng tawad nang walang hinihinging kapalit.”
Inabot niya sa akin ang isang sobre.
Nandoon ang sulat-kamay niyang pag-amin.
Lahat ng kasinungalingan.
Lahat ng desisyong ginawa niya nang hindi ako kinukunsulta.
Pati ang dahilan kung bakit niya ako minahal.
Hindi dahil pareho kami ng pangalan ng campus queen.
Hindi dahil naaawa siya sa akin.
Kundi dahil sa mga gabing pagod ako pero nagagawa ko pa ring tumawa.
Dahil sa paraan kong kinukuwento ang mga pasaherong nakakasabay ko sa jeep.
Dahil ibinibigay ko ang natitirang tinapay sa mga batang natutulog sa bangketa.
At dahil sa bawat pagkakataong maaari akong magsinungaling para makinabang, pinipili ko pa ring magsabi ng totoo—maliban sa nararamdaman ko para sa kanya.
Sa dulo ng sulat, nakasulat:
【Hindi kita hihintaying patawarin ako. Pero araw-araw kong sisikaping maging taong karapat-dapat sa katotohanan mo.】
Hindi ko siya sinagot.
Lumipas ang isang buwan.
Hindi na niya ako hinabol.
Hindi niya ako pinilit.
Pero tahimik niyang itinama ang mga bagay na kaya niyang itama.
Naglabas siya ng pampublikong pahayag na ako ang biktima at siya ang responsable sa pagpapatuloy ng panlilinlang.
Nagbitiw siya bilang kapitan ng debate team.
Tinanggap niya ang disciplinary probation ng unibersidad.
At sa legal aid clinic kung saan siya nag-iintern, nagsimula siyang tumulong sa mga estudyanteng nakaranas ng online harassment at identity theft.
Hindi iyon sapat para burahin ang ginawa niya.
Pero sapat iyon para makita kong hindi puro salita ang pagsisisi niya.
Isang gabi, bumalik ako sa Panaderya Mabini.
Tinanggap akong muli ng may-ari.
Pagkatapos ng shift ko, umuulan nang malakas.
Paglabas ko, nakita ko si Gabriel sa kabilang bahagi ng kalsada.
Wala siyang payong.
Hindi siya lumapit.
Hindi rin siya tumawag.
Nakatayo lang siya roon, basang-basa, na para bang ayaw niyang takutin ako sa paglapit.
Ako ang tumawid.
“Bakit nandito ka?”
“May hearing malapit dito.”
“Tapos na iyon apat na oras na ang nakalipas.”
Nahuli ko siyang napatingin sa gilid.
“Gusto ko lang siguraduhing ligtas kang makakauwi.”
“Pero sinabi kong huwag mo akong sundan.”
“Kaya hindi kita sinundan. Nauna akong pumunta rito.”
Napailing ako.
Sa unang pagkakataon matapos ang lahat, natawa ako.
Mahina.
Maikli.
Pero totoo.
Napatingin siya sa akin na para bang iyon ang pinakamagandang tunog na narinig niya.
Binuksan ko ang payong.
“Kasya ang dalawang tao rito.”
Hindi siya agad gumalaw.
“Sigurado ka?”
Napangiti ako nang bahagya.
“Hindi pa kita pinapatawad.”
“Alam ko.”
“At hindi ibig sabihin nitong tayo na ulit.”
“Alam ko rin.”
“Isang sakay lang ng jeep.”
“Sapat na iyon.”
Sabay kaming naglakad sa ilalim ng payong.
Hindi niya hinawakan ang kamay ko.
Hindi niya ako tinawag na mahal.
Sa unang pagkakataon, wala kaming ginagampanang karakter.
Hindi ako ang maling Sofia.
Hindi siya ang perpektong senior.
Dalawa lang kaming taong nagsisimulang magsabi ng totoo.
Makalipas ang anim na buwan, nagtapos si Gabriel.
Nandoon ako sa seremonya, nakatayo sa likuran kasama ang ibang estudyante.
Pagkababa niya sa entablado, hindi siya pumunta sa pamilya niya.
Dumiretso siya sa akin.
Huminto siya sa sapat na distansiya.
“May pahintulot ba akong yakapin ka?”
Iyon ang unang pagkakataong humingi siya ng pahintulot bago lumapit.
Tumango ako.
Nang yakapin niya ako, wala nang takot sa dibdib ko.
Wala ring hiya.
Pagkatapos, may inilabas siyang maliit na kahon.
Agad akong napaatras.
“Huwag kang mag-propose. Hindi pa ako handa.”
Napatawa siya.
“Hindi singsing.”
Nasa loob ang lumang pendant na ibinalik ko sa kanya sa gate ng paaralan.
Sa likod nito, may bagong ukit:
Para kay Sofia—ang babaeng hindi ko kailanman napagkamalan.
Napuno ng luha ang mga mata ko.
“Napakakorni mo.”
“Graduate na ako. Puwede na akong maging korni.”
Isinuot niya ang pendant sa leeg ko.
Sa pagkakataong iyon, isang boses ang narinig namin mula sa likuran.
“Bagay sa iyo.”
Paglingon ko, nakita ko ang isa pang Sofia de la Cruz.
Wala na ang mamahaling damit at mga bodyguard.
Simple ang suot niya.
May hawak siyang transfer documents.
Humingi siya ng tawad sa akin nang walang camera, walang abogado at walang ama sa tabi niya.
Hindi ko siya pinatawad agad.
Pero tinanggap ko ang paghingi niya ng tawad.
Minsan, ang happy ending ay hindi nangangahulugang nabubura ang lahat ng sakit.
Minsan, nangangahulugan lamang itong hindi na natin hinahayaang kontrolin ng sakit ang susunod nating desisyon.
Lumipat si Sofia sa ibang unibersidad at nagsimulang mag-aral ng psychology.
Si Gabriel naman ay naging abogado sa isang nonprofit organization na tumutulong sa mga biktima ng cybercrime.
At ako?
Natapos ko ang Economics degree ko nang may pinakamataas na karangalan.
Pagkatapos ng graduation ko, dinala ako ni Gabriel sa Tagaytay—ang biyahe na hindi natuloy noong summer na puno kami ng kasinungalingan.
Sa harap ng Taal Lake, habang unti-unting nilalamon ng ulap ang mga bundok, hinawakan niya ang kamay ko.
Hindi siya lumuhod.
Hindi siya naglabas ng singsing.
Tumingin lamang siya sa akin at nagtanong:
“Sofia de la Cruz, maaari ba kitang ligawan nang maayos—gamit ang tunay kong pangalan, tunay kong account at wala nang lihim?”
Napatawa ako habang tumutulo ang luha ko.
“Matagal mo na akong nililigawan.”
“Hindi. Ngayon pa lang ako magsisimula nang tama.”
Pinisil ko ang kamay niya.
“Sige.”
“Sigurado ka?”
Tiningnan ko ang lalaking minsang naging pinakamagandang kasinungalingan sa buhay ko.
Pagkatapos, tumingin ako sa hinaharap na maaari na naming buuin nang walang pekeng pangalan, putol na video o takot na mapagkamalan.
Ngumiti ako.
“Sigurado ako.”
At sa wakas, nang tawagin niya akong Sofia, hindi ko na naisip ang ibang babaeng may kapareho kong pangalan.
Dahil sa pagkakataong iyon, malinaw na malinaw na ako ang pinili niya.
Hindi ang campus queen.
Hindi ang anak ng kongresista.
Hindi ang babaeng nasa billboard.
Ako.
Ang iskolar na sumasakay sa jeep.
Ang panaderang amoy tinapay tuwing gabi.
Ang babaeng minsang nagtago sa likod ng isang screen dahil takot siyang hindi sapat.
At habang sabay naming pinagmamasdan ang paglubog ng araw, naunawaan kong hindi ko kailangang maging ibang tao para mahalin.
Kailangan ko lamang matutong huwag talikuran ang sarili ko.
Sa ilalim ng malamig na hangin ng Tagaytay, marahan akong hinalikan ni Gabriel sa noo.
Pagkatapos ay bumulong siya:
“Salamat sa pagbibigay sa akin ng pagkakataong magsimula ulit.”
Umiling ako.
“Hindi kita binigyan ng bagong kuwento.”
“Ano, kung ganoon?”
Ngumiti ako at hinawakan nang mas mahigpit ang kamay niya.
“Binigyan lang kita ng pagkakataong itama ang wakas.”
At sa pagkakataong iyon, wala nang lihim na account na kailangang burahin.
Wala nang maling Sofia na kailangang hanapin.
Wala nang pag-ibig na kailangang itago.
Dahil sa wakas, pareho na naming alam kung sino ang nasa kabilang panig.
At pareho naming piniling manatili.
