Na-diagnose akong baog ilang araw bago ang kasal… at pinilit akong ipamigay ang lahat ng ari-arian ko sa anak sa labas ng fiancé ko…
Nagkunwari akong pumayag at hinawakan ang panulat para pirmahan ang lahat…
Hanggang sa pumasok ang abogado ng yumao kong ina at ibinunyag ang isang lihim na nagpayanig sa buong bulwagan.

Sa gitna ng marangyang engagement party sa isang anim na bituing hotel sa tabing dagat ng Boracay, biglang pinatigil ni Adrian Castillo ang musika.

Agad na lumiwanag ang higanteng LED screen sa likod ng entablado.

Hindi iyon love video.

Hindi iyon engagement photos.

Kundi isang dokumento ng paglilipat ng pagmamay-ari ng 70% shares ng Isla De Luz Resort.

At malinaw na nakapangalan ang tagapagmana:

Noah Castillo.

Ang anim na taong gulang na anak ng sikat na aktres na si Vanessa Dela Cruz.

Natahimik ang buong hanay ng mga elite guests mula Manila.

Ang magiging biyenan ko na si Doña Beatriz Castillo ay mahinahong humigop ng wine bago malamig na nagsalita.

— Hindi ka makakapag-anak. Hindi maaaring mawalan ng tagapagmana ang pamilya Castillo. Pumirma ka na. Kahit paano… bigyan mo ng pangalan ang batang ito.

Sa harap ko ay isang mamahaling fountain pen na may gintong dekorasyon.

Bukas na ang takip nito.

Ang diamond engagement ring ko ay nakapatong sa gilid ng kontrata.

Eksaktong katulad ng nangyari sa dati kong buhay.

Sa dati kong buhay…

Pumirma ako.

Pinaniwalaan ko ang pekeng medical report na nagsasabing baog ako.

Pinaniwalaan kong mahal pa rin ako ni Adrian.

Pinaniwalaan kong kung magiging mapagparaya ako… mamahalin niya ulit ako.

Pero matapos kong pumirma…

Pinalayas niya ako mula sa penthouse namin sa Bonifacio Global City.

Si Vanessa ang lumipat doon kasama ang anak niya.

Tatlong buwan matapos iyon…

Natuklasan kong peke ang diagnosis ko.

Binayaran nila ang doktor.

At ang perang nagligtas sa naluluging Castillo Group noon…

Hindi pala kay Adrian nanggaling.

Kundi sa lihim na trust fund na iniwan ng nanay ko bago siya namatay.

Namamatay ako noon sa isang malamig at maulang gabi sa Quezon City.

Bumagsak ako sa harap ng ospital.

At mahigpit kong hawak ang lumang kuwintas ng aking ina.

Pagmulat ko ulit…

Nasa engagement party ako muli.

Tumutugtog pa rin ang violin.

Nakatayo pa rin si Vanessa sa malayo na may inosenteng mukha.

Hawak pa rin ni Noah ang teddy bear niya.

At si Adrian…

Naghihintay pa rin ng pirma ko.

Sa pagkakataong ito…

Ngumiti ako.

Hindi ako umiyak.

Hindi ako nagwala.

Dahan-dahan kong isinuot ang lumang kuwintas ng nanay ko.

At hinawakan ko ang mikropono.

— Bago ako pumirma… may gusto muna akong itanong.

Natahimik ang buong bulwagan.

Sumimangot si Adrian.

— Emilia, huwag kang gumawa ng eksena ngayong gabi.

Diretso ko siyang tiningnan.

— Ang resort ba na ito ay magiging conjugal property natin… o personal inheritance ko bilang anak ng pamilya Dela Vega?

Biglang tumigas ang mukha ng kanyang ina.

— Kapag ikinasal ka sa pamilya Castillo, lahat ng pag-aari mo ay magiging pag-aari rin namin.

Eksaktong oras ding iyon nang umiyak si Vanessa.

— Ate Emilia… hindi ko gustong agawin ang kahit ano… gusto lang ni Noah ng pamilya…

Tumingin ang bata kay Adrian.

— Daddy…

Nagbulungan ang mga bisita.

Sa dati kong buhay…

Ang simpleng tawag na iyon ang nagpahina sa akin.

Pero ngayon…

Natatawa na lang ako.

Inilapag ko ang cellphone ko sa mesa.

Aktibo pa rin ang tawag.

Ang pangalan sa screen:

Atty. Rafael Mendoza

Abogado ng aking ina.

Biglang nawala ang ngiti ni Adrian.

— Ano ang ginagawa mo?

Malamig akong sumagot.

— Kinukuha ko lang ang tunay na akin.

Biglang bumukas ang pintuan ng bulwagan.

Pumasok ang tatlong abogado.

Sa unahan ay si Rafael.

Ibinagsak niya ang mga dokumento sa mesa sa harap ng lahat.

— Ayon sa legal records ng pamilya Dela Vega, ang Isla De Luz Resort ay buong pag-aari ni Ms. Emilia Dela Vega sa pamamagitan ng trust fund na iniwan ng kanyang ina bago ito namatay.

Nagkagulo ang buong bulwagan.

Namutla si Vanessa.

Tumayo si Doña Beatriz.

— Imposible!

Nagpatuloy si Rafael.

— At natuklasan din naming lihim na kumuha ang Castillo Group ng mahigit tatlong daang milyong piso mula sa trust fund gamit ang mga pekeng kumpanya.

Malakas na hinampas ni Adrian ang mesa.

— Tumahimik ka!

Pero hindi natinag si Rafael.

— Kaninang umaga rin ay nagsampa na kami ng kaso sa SEC Philippines at Financial Crimes Division.

Lahat ng accounts ng Castillo Group ay kasalukuyang naka-freeze.

Nabitiwan ng kanyang ina ang wine glass.

Nabasag iyon sa marmol na sahig.

Umatras si Vanessa habang nanginginig.

— Adrian… sinabi mong maayos na ang lahat…

Lumingon ako sa kanya.

— Akala mo ba ikaw lang ang babae niya?

Ibinato ko sa kanya ang isang folder.

Mga litrato ni Adrian kasama ang ibang babae sa isang casino sa Cebu.

Mga bank transfer sa iba’t ibang models.

At isang DNA test.

Nanginginig niyang binuksan ang huling pahina.

At napasigaw siya.

— Hindi ito totoo!

Ngumiti ako.

— Hindi tunay na anak ni Adrian si Noah.

Parang sumabog ang buong bulwagan.

Sinugod ako ni Adrian.

— Emilia! Baliw ka na!

Umatras ako.

At sa mismong sandaling iyon…

Pumasok ang mga pulis.

Ipinakita nila ang arrest warrant.

— Adrian Castillo, inaaresto ka namin para sa financial fraud, falsification of medical records, at embezzlement.

Napahiyaw ang kanyang ina.

Bumagsak si Vanessa sa sahig.

Lahat ng bisita ay nag-live stream.

Tumingin si Adrian sa akin na parang mababaliw.

— Pinlano mo ito lahat?

Lumapit ako sa kanya.

At pabulong na sinabi:

— Hindi…

— Dahil sa nakaraang buhay ko… namatay akong miserable dahil sa iyo.

Lumaki ang kanyang mga mata.

— Ano… anong sinabi mo?

At biglang may sumigaw mula sa likod.

— Mommy… masakit ang tiyan ko…

Biglang nagsuka ng dugo si Noah sa gitna ng bulwagan.

Napahiyaw si Vanessa.

Napatigil ang mga pulis.

Nanigas si Adrian.

Tinitigan ko ang natapong juice sa sahig…

Kulay ube iyon.

Eksaktong katulad ng nakita ko bago ako namatay sa dati kong buhay.

At pagkatapos…

Nag-vibrate ang cellphone ko.

May text mula sa unknown number.

Iisa lang ang laman:

“Kung gusto mong malaman kung sino talaga ang pumatay sa nanay mo… huwag mong hayaang dalhin ang bata sa ospital.”

Nanlamig ang buong katawan ko.

Dahan-dahan akong tumingin sa ikalawang palapag ng hotel.

At doon…

May isang babaeng naka-itim na damit na nakangiti habang nakatingin sa akin.

Ang babaeng namatay kasama ng nanay ko sampung taon na ang nakalipas.

Nanigas ang buong katawan ko habang nakatitig sa babaeng nakasuot ng itim sa ikalawang palapag ng hotel.

Imposible.

Sampung taon na siyang patay.

Ako mismo ang dumalo sa libing niya kasama ng nanay ko noon.

Siya si Lucia Ramos.

Dating business partner ng aking ina.

At ayon sa opisyal na ulat noon…

Namatay siya kasama ng aking ina sa isang yacht explosion sa baybayin ng Palawan.

Pero ngayon…

Nakatayo siya roon.

Buhay.

At nakangiti sa akin.

Bago pa ako makagalaw, mabilis siyang tumalikod at naglakad palayo.

Kasabay nito, patuloy na nagsisigaw si Vanessa habang hawak ang duguang katawan ni Noah.

— Somebody help my son!

— Please!

Nagsimula nang magpanic ang buong ballroom.

May mga bisitang tumatakbo palabas.

May mga nagla-live pa rin.

May mga pulis na sinusubukang kontrolin si Adrian.

Pero ang isip ko ay nasa iisang bagay lang.

Ang text message.

At ang babaeng patay na dapat ay wala na sa mundong ito.

Bigla kong hinila ang isang doktor na kabilang sa mga bisita.

— Stabilize the boy.

Tumingin sa akin si Vanessa na punong-puno ng galit at takot.

— Ikaw ang may kagagawan nito!

Malamig ko siyang tinitigan.

— Kung gusto kong patayin ang anak mo, hindi ako maghahanap ng doktor para iligtas siya.

Hindi siya nakasagot.

Tumakbo ako palabas ng ballroom.

Habang tumatakbo ako sa mahabang hallway ng hotel…

Nakita ko ang babaeng naka-itim na papasok sa private elevator.

— Lucia!

Lumingon siya.

At ngumiti.

Eksaktong parehong ngiti na nakita ko noong bata pa ako.

Mabilis akong sumakay bago magsara ang elevator.

Kami lang dalawa sa loob.

Tahimik.

Nakakatakot.

Tumingin siya sa akin.

— Kamukha mo talaga ang nanay mo.

Nanginginig ang boses ko.

— Patay ka na.

Ngumiti siya.

— Iyon ang gusto nilang paniwalaan mo.

Pagbukas ng elevator…

Dinala niya ako sa rooftop helipad ng hotel.

Humahampas ang malakas na hangin mula sa dagat ng Boracay.

Isang private helicopter ang naghihintay.

At doon ko nakita…

Isang matandang lalaki na nakaupo sa wheelchair.

Huminto ang mundo ko.

— Lolo…?

Tumulo agad ang luha ko.

Siya si Don Ernesto Dela Vega.

Ang lolo kong sinabi nilang namatay walong taon na ang nakaraan.

Ngunit buhay siya.

Mahina.

Ngunit buhay.

Napaiyak ako habang lumuhod sa harap niya.

— Akala ko patay ka na…

Hinawakan niya ang mukha ko habang umiiyak din.

— Pinaniwala nila tayo pareho, hija.

Ibinunyag ni Lucia ang buong katotohanan.

Ang pamilya Castillo ang nagplano ng yacht explosion noon.

Target nila ang nanay ko.

Dahil tumanggi itong ibigay ang kontrol ng Dela Vega holdings.

Ngunit nakaligtas sina Lucia at Don Ernesto.

Itinago nila ang kanilang sarili habang lihim na nag-iipon ng ebidensya laban sa pamilya Castillo.

Ngunit bago nila ako mahanap…

Nauna akong namatay sa dati kong buhay.

At ngayong bumalik ako…

Nagbago ang lahat.

Ibinigay ni Lucia sa akin ang final evidence.

Video confession ng dating accountant ng pamilya Castillo.

Mga bank records.

Insurance fraud.

At dokumento ng planong pagpatay sa aking ina.

Kasama rin doon…

Ang pangalan ng taong naglagay ng lason sa inumin ni Noah ngayong gabi.

Hindi ako makapaniwala.

Si Vanessa.

Napaluhod ako sa gulat.

— Bakit niya gagawin iyon?

Mahinang sinabi ni Lucia:

— Dahil nalaman niyang hindi anak ni Adrian si Noah. At kapag bumagsak si Adrian… mawawala rin ang lahat sa kanya.

Galit na bumalik ako sa ballroom.

Pagdating ko…

Naaresto na si Vanessa.

Natagpuan sa bag niya ang parehong poison vial.

Humahagulgol siya habang hinihila ng pulis.

— Ginawa ko iyon para sa anak ko!

— Ayokong bumalik sa kahirapan!

Ngunit huli na ang lahat.

Na-stabilize si Noah.

At kalaunan…

Nakarekober siya nang tuluyan.

Nang malaman niyang hindi si Adrian ang tunay niyang ama…

Hindi siya umiyak.

Tahimik lang niyang tinanong si Vanessa:

— Minahal mo ba ako kahit konti?

Hindi nakasagot si Vanessa.

At iyon ang pinakamasakit na sagot.

Si Adrian naman ay nahatulan ng habambuhay na pagkakakulong.

Si Doña Beatriz nawalan ng lahat.

Lahat ng ari-arian nila ay kinuha ng gobyerno bilang bahagi ng settlement.

At ako…

Muli kong itinayo ang Isla De Luz Resort.

Mas pinalaki ko ito.

Ginawa ko itong isa sa pinakamalaking luxury destinations sa buong Pilipinas.

Nanatili sa tabi ko sina Lucia at Lolo Ernesto.

Pagkaraan ng dalawang taon…

Habang nasa charity event ako sa Manila para sa mga ulilang bata…

May isang batang lalaki ang tumakbo papunta sa akin.

Yakap-yakap ang isang lumang teddy bear.

Si Noah.

Mas malaki na siya ngayon.

Mas malusog.

Mas masaya.

Ngumiti siya sa akin.

— Tita Emilia…

Lumuhod ako at niyakap siya.

— Kumusta ka?

Ngumiti siya nang matamis.

— Adopted na ako nina Lola Lucia at Lolo Ernesto.

Napaluha ako.

— Masaya ka ba?

Tumango siya.

— Very happy.

Pagkatapos ay tumingin siya sa likod ko.

— Mommy… nandito na siya.

Napalingon ako.

At doon ko nakita ang lalaking matagal ko nang hindi inaasahang makikita.

Si Gabriel Reyes.

Ang doktor na sumubok iligtas ang buhay ko noong namatay ako sa unang buhay ko.

Ngayon…

Isa siyang successful pediatric surgeon sa St. Luke’s Medical Center sa BGC.

May hawak siyang bulaklak.

Ngumiti siya.

— Mukhang binigyan tayo ng tadhana ng pangalawang pagkakataon.

Natawa ako habang umiiyak.

— Mukhang oo nga.

Makalipas ang isang taon…

Ikinasal kami sa parehong beach sa Boracay.

Pero sa pagkakataong ito…

Walang pagtataksil.

Walang kasinungalingan.

Walang dugo.

Habang naglalakad ako sa aisle…

Kasama ko si Lolo Ernesto.

Sa harapan…

Nakatayo si Gabriel habang umiiyak.

Si Noah ang ring bearer.

At habang inilalagay ni Gabriel ang singsing sa daliri ko, mahina niyang sinabi:

— Sa buhay na ito… ako na ang pipiliing manatili.

At sa unang pagkakataon matapos ang dalawang buhay…

Hindi na ako natatakot mawalan.

Dahil sa wakas…

Nasa tamang tao na ang puso ko.

At nasa tamang mga kamay na rin ang buong buhay ko.