Mensaheng Naiwan sa Sahig
PART 2: Ang Mensaheng Naiwan sa Sahig
Sumabog ang sigawan sa loob ng meeting room.
May tumayo, may napaatras, may napahawak sa bibig. Ang iba naman ay hindi makagalaw, parang pinako sa kinauupuan. Sa gitna ng kaguluhan, tanging ang tunog ng cellphone ni Bianca sa sahig ang tila malinaw na malinaw sa pandinig ko.
Umilaw pa rin ang screen nito.
【Ginawa ko na ang sinabi mo. Ngayon, tuparin mo ang pangako mo.】
Sender: M.
Nakatitig ako sa mensahe hanggang sa parang lumabo ang paligid.
Kung ang taong nasa video ay kakakita lang na nahulog mula sa rooftop ng academic building, bakit may ganitong mensaheng dumating sa cellphone ni Bianca?
At bakit parang kausap niya ang taong iyon?
Mabilis yumuko si Bianca para damputin ang phone, pero bago pa niya ito mahawakan, ang lalaking estudyanteng katabi niya—si Carlo—ay biglang umatras at natapakan ang gilid ng phone. Hindi niya sinasadya, pero sapat iyon para mapahinto si Bianca.
“Wag mong hawakan,” sabi ni Carlo, nanginginig ang boses.
Nanigas ang mukha ni Bianca.
“Carlo, ano’ng ginagawa mo?”
Hindi sumagot si Carlo. Maputla ang mukha niya, at ang noo niya ay pinagpapawisan kahit malamig ang aircon sa meeting room.
Ang adviser naming si Ma’am Del Rosario ay nakahawak sa mesa, halos hindi makapagsalita.
“Lahat… manatili sa loob,” utos niya sa nanginginig na boses. “Walang lalabas.”
Pumasok muli ang security guard, kasama ang isa pang staff mula sa administration office. Hinarangan nila ang pinto habang patuloy na nag-uusap ang mga tao sa loob. Ang iba ay nagsimulang maglabas ng cellphone, pero agad silang pinigil ni Ma’am Del Rosario.
“Walang magre-record. Walang magpo-post. May estudyanteng nasaktan.”
“Nasaktan?” Biglang natawa nang mapait si Bianca. “Ma’am, nahulog siya mula sa rooftop. Huwag nating pagandahin ang salita.”
Lumingon ang lahat sa kanya.
Hindi awa ang nasa mukha niya.
Hindi takot.
Kundi inis.
Parang ang pinakamalaking problema niya ay hindi ang may namatay, kundi ang naudlot ang palabas niya.
Dahan-dahan akong tumayo, nakasandal sa saklay.
“Bianca,” sabi ko, “sino si M?”
Tiningnan niya ako, malamig ang mata.
“Bakit ko sasabihin sa’yo?”
“Dahil may patay na tao.”
“Hindi ko siya kilala.”
Napatingin ako sa screen ng phone niya na nasa sahig pa rin.
“Hindi mo kilala, pero may message siya sa’yo?”
“Maraming spam message ngayon,” mabilis niyang sagot.
Napangiti ako, pero hindi dahil natutuwa ako.
“Spam message na nagsasabing ginawa niya ang sinabi mo?”
Natigilan siya.
Hindi na siya nakasagot.
Si Carlo naman ay biglang umupo, tila nawalan ng lakas ang mga tuhod. Nakayuko siya, hawak ang ulo, paulit-ulit na bumubulong.
“Hindi dapat ganito… hindi dapat umabot sa ganito…”
Lalo akong kinabahan.
“Carlo,” tawag ko. “Ano ang hindi dapat umabot sa ganito?”
Tumingala siya sa akin. Namumula ang mga mata niya.
“Sofia, wala akong alam sa pagkahulog niya.”
“Pero may alam ka sa video.”
Nanahimik siya.
Ang katahimikan niya ang nagsilbing sagot.
Dumating ang campus security head makalipas ang ilang minuto. Kasama niya ang dalawang pulis mula sa lokal na presinto. Hindi sila nagtanong agad. Una nilang kinuha ang cellphone ni Bianca, ang USB na dala ko, at ang laptop kung saan pinatugtog ang video. Nilagyan nila ng label ang bawat item, saka inilagay sa evidence bag.
Habang ginagawa iyon, hindi ko inaalis ang tingin kay Bianca.
Kahit pilit niyang pinananatili ang tapang sa mukha, nanginginig ang mga daliri niya. May isang bagay siyang kinatatakutan.
Hindi ako.
Hindi rin ang pulis.
Kundi ang susunod na lalabas sa video.
Isang babaeng pulis ang lumapit sa akin. May nameplate siya, pero hindi ko na nabasa nang maayos. Masyadong magulo ang isip ko.
“Ikaw si Sofia Reyes?”
“Opo.”
“Ikaw ang inakusahan sa forum?”
“Opo.”
“Ikaw rin ang may hawak ng USB?”
Tumango ako.
“Kailangan mong sumama para magbigay ng statement.”
Bago ako makasagot, sumingit si Bianca.
“Bakit siya lang? Siya ang may dahilan para pekein ang video. Siya ang mawawalan ng scholarship.”
Tiningnan siya ng pulis.
“At ikaw ang may natanggap na mensahe mula sa isang posibleng taong sangkot bago o pagkatapos ng insidente. Kaya sasama ka rin.”
Nawala ang kulay sa mukha ni Bianca.
Dinala kami sa isang maliit na conference room sa administration building. Hindi na kami pinauwi sa dorm. Isa-isa kaming kinunan ng statement. Si Carlo ay hiwalay na dinala sa ibang kwarto.
Habang naghihintay ako, nagsimulang kumalat ang balita sa campus.
Hindi na lang tungkol sa scholarship.
Hindi na lang tungkol sa pandaraya sa PE.
May estudyanteng nahulog mula sa rooftop.
May anonymous runner.
May message kay Bianca.
May video na hindi naituloy.
Sa loob ng isang oras, nagbago ang takbo ng usapan sa forum.
“Baka hindi si Sofia ang guilty.”
“Kung prosthetic leg pala siya, paano siya tatakbo?”
“Bakit may message kay Bianca?”
“Baka si Bianca ang may pakana.”
“Nasaan ang full video?”
Binasa ko ang mga comment at napangiti nang mapait.
Ganito pala kabilis magpalit ng panig ang mga tao.
Kanina lang, gusto nila akong durugin.
Ngayon, naghahanap na sila ng ibang susunugin.
Walang hustisya sa galit ng karamihan.
Libangan lang.
Bandang gabi, pumasok si Ma’am Del Rosario sa kwarto kung saan ako naghihintay. Wala na ang kaninang awtoridad sa mukha niya. Pagod siya, nanginginig ang labi.
“Sofia…”
Hindi ako tumingin sa kanya.
“Kung sasabihin ninyo pong ‘pasensya na,’ hindi ko po kayang tanggapin ngayon.”
Natigilan siya.
“Alam kong nagkamali ako sa pag-handle ng sitwasyon.”
“Hindi po kayo nagkamali.” Tumingin ako sa kanya. “Pinili ninyo kung sino ang mas madaling isakripisyo.”
Hindi siya nakasagot.
Hinawakan ko nang mahigpit ang saklay.
“May resulta na po ba kung sino ang nahulog?”
Bumaba ang tingin niya.
“Kinilala na siya.”
Huminto ang paghinga ko.
“Sino?”
Matagal bago siya sumagot.
“Si Mariel Cruz. First year student mula sa ibang department.”
Hindi ko kilala ang pangalan.
Pero nang ipakita niya ang ID photo ni Mariel, nanlamig ang buo kong katawan.
Nakita ko na siya dati.
Hindi sa classroom.
Hindi sa hallway.
Kundi sa dorm.
Ilang araw bago ang fitness test, may isang batang babae na pumunta sa kwarto namin para hanapin si Bianca. Payat siya, mahaba ang buhok, at may maliit na peklat sa may kilay.
Siya iyon.
Si Mariel.
Ang babaeng nasa video.
Ang “M.”
Bago pa ako makapagsalita, biglang bumukas ang pinto.
Pumasok ang isang pulis, hawak ang printed screenshot ng huling message ni Mariel.
“May bagong nakita sa phone ng biktima,” sabi niya.
Inilapag niya ang papel sa mesa.
Huling unsent draft message ni Mariel.
Hindi naipadala.
Pero malinaw ang laman.
【Ate Bianca, hindi mo sinabi na may prosthetic leg pala si Sofia. Hindi ko na kaya. Aamin na ako bukas.】
Bumigat ang hangin.
Tumingin ako kay Ma’am Del Rosario.
Siya ay nakatitig sa papel, halos hindi makahinga.
At sa unang pagkakataon simula nang magsimula ang lahat, naramdaman kong hindi lang pala ako ang pinatay nila sa isyung ito.
May isang batang babae ring itinulak sa bangin.
Literal.
At ang taong nagtulak sa kanya ay maaaring nasa loob pa rin ng paaralan.