katotohanang mas masakit kaysa selos
bahagi 3: ang katotohanang mas masakit kaysa selos
Hindi ko agad kinuha ang cellphone ni Bianca.
Nakapatong lang iyon sa mesa sa pagitan naming dalawa, pero pakiramdam ko isa iyong bagay na kapag hinawakan ko, may mababasag na naman sa buhay ko.
Maingay ang cafeteria.
May mga estudyanteng nagtatawanan sa kabilang mesa, may nagbubukas ng canned soda, may nagsisigawan sa pila dahil naubusan ng paboritong ulam.
Pero sa pagitan namin ni Bianca, napakabigat ng katahimikan.
Tiningnan ko siya.
“Bakit mo ipinapakita sa akin iyan?”
Ngumiti siya, pero hindi iyon masayang ngiti.
“Dahil pagod na rin akong maging kontrabida sa kuwento ninyong dalawa.”
Napatigil ako.
Si Bianca Villanueva ang babaeng palaging lumilitaw sa tabi ni Gabriel nitong mga nakaraang linggo.
Maganda siya sa paraang mahirap balewalain. Maayos ang buhok, laging plantsado ang damit, madaling makipag-usap, at sanay na sanay sa atensyon ng tao.
Kung ikukumpara sa akin, talagang mas bagay siyang maging girlfriend ng isang Gabriel Dela Cruz.
Iyon ang iniisip ko noon.
Pero ngayon, habang nakaupo siya sa harap ko, wala akong nakitang reyna ng campus.
Ang nakita ko ay isang babaeng pagod, napahiya, at galit din sa sarili niyang paraan.
“Kayo ba?” tanong ko.
Umiling siya agad.
“Hindi.”
“Pero gusto mo siya.”
Hindi siya umiwas ng tingin.
“Oo. Gusto ko siya.”
Masakit pa rin palang marinig iyon nang direkta.
Pero hindi na kasing sakit ng dati.
“Alam mo bang kami?”
“Yes.”
Napakabilis ng sagot niya.
At doon, bahagya akong natawa.
“Kung ganoon, bakit ka pa lumapit?”
Napayuko siya.
“Dahil sinabi niya sa akin na hindi seryoso.”
Parang may malamig na kamay na humawak sa batok ko.
“Ano?”
Kinuha ni Bianca ang cellphone niya, binuksan ang chat, at itinapat sa akin.
Hindi ko binasa agad.
Pero nakita ko ang pangalan ni Gabriel sa itaas.
Nakita ko ang petsa.
Iyon ang linggo matapos siyang pumayag na maging boyfriend ko.
Binasa ko ang unang message.
Bianca: “May girlfriend ka na ba talaga?”
Gabriel: “Complicated.”
Bianca: “Si Sofia?”
Gabriel: “She likes me. I’m still figuring it out.”
She likes me.
Hindi “girlfriend ko siya.”
Hindi “kami.”
Hindi “mahal ko siya.”
She likes me.
Ako ang may gusto sa kanya.
Para akong isang bagay na nangyayari lang sa buhay niya, hindi isang taong pinili niya.
Humigpit ang hawak ko sa baso ng tubig.
“May iba pa ba?”
Tahimik na ini-scroll ni Bianca ang chat.
May mga usapan tungkol sa project.
May mga biro.
May mga gabing tinanong ni Bianca kung kumain na siya, at sinagot niya nang mas mahaba kaysa sa lahat ng replies niya sa akin.
May isang gabi na sinabi ni Bianca:
“Kung hindi ka sigurado kay Sofia, bakit hindi mo na lang tapusin?”
At sumagot si Gabriel:
“Hindi ganoon kadali. She worked hard to be here.”
Napatigil ang hininga ko.
Hindi dahil mahal niya ako.
Hindi dahil ayaw niya akong mawala.
Kundi dahil nag-effort ako.
Para bang utang na loob niya ang relasyon namin.
Para bang ako ang mahirap bitawan dahil kawawa ako.
Napatingala ako para pigilan ang luha.
Hindi ako iiyak sa harap ni Bianca.
Hindi ngayon.
“Bakit mo ipinapakita ito?” tanong ko muli.
Kumagat siya sa ibabang labi.
“Kasi kahapon, noong kumalat ang video, lahat ng tao akala ako ang ahas. Na inagaw ko siya. Na ako ang dahilan kung bakit ka nasaktan.”
Tumingin siya diretso sa akin.
“Hindi ako inosente. Alam kong gusto ko siya kahit may something kayo. Mali iyon. Pero hindi ako ang nangako sa iyo, Sofia. Hindi ako ang boyfriend mo.”
Tumama sa akin ang sinabi niya.
At nakakainis dahil tama siya.
Mas madaling kamuhian si Bianca.
Mas madaling isipin na may masamang babae na pumasok sa relasyon namin at sinira ang lahat.
Pero ang totoo, hindi makakapasok ang ibang tao kung hindi iniwan ni Gabriel na bukas ang pinto.
Tahimik akong tumango.
“Salamat sa pagpapakita.”
Nagulat siya.
“Hindi ka galit?”
“Galit ako.”
“Sa akin?”
“Tama ang sinabi mo. Hindi ka inosente.” Huminga ako nang malalim. “Pero hindi ikaw ang pinaka dapat kong sisihin.”
Napayuko siya.
“Sorry.”
Hindi ko alam kung totoo iyon o dahil lang napahiya siya sa buong department.
Pero tinanggap ko pa rin ang salitang iyon nang walang ngiti.
“Okay.”
Tumayo ako.
Pero bago ako tuluyang umalis, nagsalita siya.
“Sofia.”
Lumingon ako.
“Alam mo ba kung bakit siya nag-post sa group chat?”
“Dahil guilty siya.”
Umiling si Bianca.
“Hindi lang.”
Kumunot ang noo ko.
“Pinuntahan siya ng professor namin kaninang umaga. May nag-report na dahil sa scandal, naapektuhan daw ang project team. Kung hindi niya aayusin ang issue, puwedeng matanggal siya sa competition.”
Napatigil ako.
Biglang nanlamig ang loob ko.
Ah.
Kaya pala.
Akala ko ba sa wakas ginawa niya iyon para sa akin?
Akala ko ba inamin niya ang totoo dahil nagsisisi siya?
Pero baka ginawa niya lang dahil kailangan.
Dahil apektado na ang project.
Dahil nadamay na ang pangalan niya.
Dahil may mawawala sa kanya.
Napangiti ako nang mapait.
“Salamat sa pagsabi.”
Lumabas ako ng cafeteria na parang walang nangyari.
Pero nang makarating ako sa comfort room sa dulo ng hallway, saka ako napahawak sa lababo.
Tumingin ako sa salamin.
Namumula ang mata ko, pero hindi pa rin ako umiiyak.
“Sofia Reyes,” bulong ko sa sarili ko. “Tama na.”
Minsan akala natin, ang pinakamasakit ay ang hindi tayo mahalin.
Pero mas masakit pala iyong iparamdam sa iyo na minahal ka lang dahil sa konsensya.
Pagkatapos ng araw na iyon, iniwasan ko ang lahat ng may kinalaman kay Gabriel.
Hindi ko binabasa ang messages sa group chat.
Hindi ako dumadaan sa building kung saan naroon ang laboratory.
Hindi ako pumupunta sa cafeteria sa oras na alam kong nandoon ang team nila.
Naging abala ako sa sarili kong buhay.
May final paper kami, may volunteer program sa isang community learning center, may part-time work ako tuwing weekend sa maliit na café malapit sa dorm.
Noong una, pakiramdam ko pinipilit ko lang maging okay.
Pero unti-unti, may mga araw na nakakalimutan ko siyang isipin.
May mga umagang gigising ako at hindi siya ang unang pumapasok sa isip ko.
May mga gabing matutulog ako nang hindi chine-check kung online ba siya.
May mga pagkakataong tumatawa ako nang malakas kasama si Carla at bigla kong nare-realize: kaya ko palang maging masaya kahit wala siya.
Akala ko dati, si Gabriel ang dahilan kung bakit gusto kong maging mas mahusay.
Pero nang mawala siya, doon ko nakita na ang pagsisikap ko ay hindi niya pag-aari.
Akin iyon.
Ako ang nag-aral.
Ako ang nagpuyat.
Ako ang lumaban.
Hindi siya ang premyo ng buhay ko.
Isang araw, habang nag-aayos ako ng mga libro sa community learning center, may batang babae na lumapit sa akin.
“Ate Sofia, bakit po lagi kayong nakangiti kahit pagod?”
Napahinto ako.
Hindi ko alam na nakangiti pala ako.
“Siguro kasi mas gusto ko na ngayon ang ginagawa ko,” sagot ko.
“Dati hindi?”
Napaisip ako.
“Dati, masyado akong abala sa pagpapagusto sa isang tao.”
“Kayo po ngayon?”
Ngumiti ako.
“Ngayon, gusto ko munang magustuhan ang sarili ko.”
Hindi ko alam na may nakarinig pala.
Paglingon ko, nakita ko si Gabriel sa may pinto.
May dala siyang kahon ng mga libro.
Natigilan kami pareho.
Ang unang pumasok sa isip ko ay tumakbo.
Ang pangalawa ay bakit siya nandito.
Ang pangatlo ay bakit siya mukhang hindi na siya ang dating Gabriel.
Wala siyang suot na mamahaling polo. Simple lang ang t-shirt niya, medyo pawisan, may alikabok sa kamay.
Lumapit ang coordinator sa tabi niya.
“Sofia, ito nga pala si Gabriel. Siya ang bagong volunteer na nag-donate ng reference books.”
Napatingin ako kay Gabriel.
Hindi siya ngumiti nang mayabang.
Hindi rin siya lumapit na parang may karapatan.
Tumango lang siya nang bahagya.
“Hi.”
Tumango rin ako.
“Hi.”
Buong hapon, hindi niya ako kinausap nang personal.
Tumulong lang siya magbuhat ng mga libro, mag-ayos ng shelves, mag-print ng worksheets para sa mga bata.
Nakakainis dahil magaling siya.
Tahimik, mabilis, maayos.
Mas nakakainis dahil hindi siya nagpakitang-gilas.
Pagkatapos ng activity, habang naglalagay ako ng gamit sa bag, lumapit siya.
Pero huminto siya sa tamang distansya.
“Sofia.”
Tumingin ako sa kanya.
“Hindi ko alam na volunteer ka rito.”
“Matagal na.”
“Alam ko ngayon.”
Tahimik.
Pagkatapos, sinabi niya:
“Huwag kang mag-alala. Hindi ako pumunta rito para kulitin ka. Nalaman ko lang sa office na kulang sila sa books at tutors. Akala ko… puwede akong tumulong.”
Napatingin ako sa mga kamay niya.
May maliit na sugat sa daliri niya, siguro mula sa pagbubuhat ng kahon.
“Bakit?” tanong ko.
“Dahil gusto kong matutong gumawa ng tama kahit walang nanonood.”
Hindi ako nakasagot agad.
Dati, baka naiyak ako sa linyang iyon.
Ngayon, tinitimbang ko muna.
“Sabi ni Bianca, nag-post ka lang sa group chat dahil kinausap ka ng professor.”
Tumigas ang mukha niya, pero hindi siya nagalit.
“Totoo.”
Kahit inaasahan ko na, masakit pa rin.
“At?” tanong ko.
“At una, oo, natakot ako dahil maaapektuhan ang team.” Huminga siya nang malalim. “Pero habang sinusulat ko iyon, narealize kong iyon ang unang beses na sinabi ko ang totoo tungkol sa atin sa harap ng iba. At nahiya ako. Hindi dahil naging tayo, kundi dahil itinago kita.”
Tahimik akong nakinig.
“Hindi ko hihingin na paniwalaan mo agad,” sabi niya. “Hindi ko rin hihinging patawarin mo ako ngayon.”
“Mabuti.”
Bahagya siyang ngumiti, pero malungkot.
“Deserve ko iyon.”
Tumingin ako sa kanya.
“Gabriel, ayokong maging project mo.”
Napakunot-noo siya.
“Hindi ka project.”
“Baka ngayon, guilty ka. Baka gusto mong linisin ang konsensya mo. Baka gusto mong patunayan na mabuti kang tao.”
“Siguro lahat iyon totoo.” Hindi niya iniwas ang tingin. “Pero hindi ibig sabihin hindi ko rin gustong magbago.”
Ang totoo, hindi ko alam kung anong isasagot.
May parte sa akin na gustong paniwalaan siya.
May parte sa akin na takot na takot.
Kaya pinili ko ang pinakaligtas na sagot.
“Magbago ka para sa sarili mo. Huwag para sa akin.”
Tumango siya.
“Iyon ang susubukan ko.”
Nang araw na iyon, hindi kami nagbalikan.
Hindi rin kami nag-usap nang matagal.
Pero may nagbago.
Hindi sa pagitan namin.
Kundi sa paraan ng pagtingin ko sa kanya.
Hindi na siya ang namumukod-tanging Gabriel na inilagay ko noon sa pedestal.
Isa lang siyang tao.
Isang taong may pagkukulang.
Isang taong nakasakit.
Isang taong maaaring magbago, pero hindi ako obligadong hintayin iyon.
Lumipas ang mga linggo.
Regular na siyang nag-volunteer sa learning center. Minsan sabay kami sa activity, minsan hindi. Kapag magkasabay kami, hindi niya ako pinipilit kausapin. Kapag kailangan lang, saka siya nagsasalita.
At unti-unti, mas nakita ko ang pagbabago niya sa mga bagay na hindi niya ipinapahayag.
Tinanggihan niya ang jokes ng mga kaklase niya kapag may binabanggit tungkol sa akin.
Humingi siya ng tawad sa harap ng project team, hindi lang kay Bianca, kundi pati sa mga taong nadamay sa gulo.
Nang may isang lalaki sa department na nagsabing “ang swerte naman ni Sofia, hinabol na siya ngayon,” malamig na sumagot si Gabriel:
“Hindi siya swerte. Ako ang nawalan ng respeto niya dahil sa sarili kong katangahan.”
Kumalat ulit iyon sa group chat.
Pero sa pagkakataong ito, hindi na ako napahiya.
Isang gabi, pagkatapos ng volunteer session, umulan nang malakas.
Wala akong payong.
Tahimik na iniabot ni Gabriel ang payong niya.
“Gamitin mo.”
“Ano ka?”
“May jacket ako.”
“Magkakasakit ka.”
“Okay lang.”
Tinitigan ko siya.
Dati, gagawin niya ito para sabihing sweet siya.
Ngayon, ibinigay lang niya ang payong at umatras, parang handa siyang umalis kahit hindi ko tanggapin.
Tinanggap ko ang payong.
“Salamat.”
Tumango siya.
Naglakad siya palayo sa ulan.
Hindi ko alam kung bakit, pero tinawag ko siya.
“Gabriel.”
Huminto siya.
“Hatid na kita hanggang gate. Malaki naman ang payong.”
Lumingon siya, halatang nagulat.
Saglit siyang hindi gumalaw.
Pagkatapos, dahan-dahan siyang bumalik.
Sa ilalim ng iisang payong, tahimik kaming naglakad.
Walang hawakan ng kamay.
Walang dramatic na pag-amin.
Tanging tunog lang ng ulan at ang pagitan naming hindi na kasing lamig ng dati.
Pagdating sa gate, sinabi niya:
“Sofia, salamat.”
“Sa payong?”
“Sa pagkakataong hayaan akong maglakad sa tabi mo kahit saglit.”
Hindi ako tumingin sa kanya.
“Hindi iyon ibig sabihin na okay na tayo.”
“Alam ko.”
“Hindi ibig sabihin pinatawad na kita.”
“Alam ko.”
“Hindi ibig sabihin mahal pa rin kita.”
Doon siya natahimik.
Matagal bago siya sumagot.
“Alam ko.”
Pero sa boses niya, narinig ko ang sakit.
At sa dibdib ko, may maliit na kirot na bumalik.
Hindi ko alam kung awa iyon.
Hindi ko alam kung natitirang pagmamahal.
Ang alam ko lang, hindi na ako takot aminin na may nararamdaman pa rin ako.
Dahil ngayon, hindi na ako alipin ng nararamdaman ko.
Kinabukasan, dumating ang balita.
Nanalo ang project team nila sa preliminary round ng competition.
Inaasahan ng lahat na si Gabriel ang magpi-present sa final round.
Pero nang ilabas ang listahan ng representatives, hindi lang pangalan niya ang nandoon.
Kasama ang pangalan ko.
Nagulat ako.
Hindi ako bahagi ng team nila.
Tumakbo ako papunta sa faculty office para itanong kung may pagkakamali.
Doon ko nakita si Gabriel na kausap ang professor.
Nang makita niya ako, nanigas siya.
Ang professor ang unang nagsalita.
“Sofia, recommended ka ni Gabriel bilang communication lead. Nabasa ko ang group presentation mo noong nakaraan. Magaling ka. Kung papayag ka, kailangan ka ng team.”
Tumingin ako kay Gabriel.
Hindi siya nagsalita.
Hindi niya ako pinilit.
Pero nakita ko sa mata niya ang takot.
Takot na isipin kong ginagamit niya na naman ako.
Takot na tanggihan ko.
Takot na baka kahit tama ang intensyon niya, huli na ang lahat.
At sa pagkakataong iyon, ako naman ang may pagpipilian.