Kambal na Hindi Magkapareho ng Dugo
Bahagi 4: Ang Kambal na Hindi Magkapareho ng Dugo
Pagkatapos kong punitin ang dokumento, nagbago ang tingin ng lahat sa akin.
Dati, kapag nagsasalita ako, parang ingay lang ako sa kanila.
Parang batang dapat patahimikin.
Parang dagdag na bibig na kailangang pakainin.
Pero noong araw na iyon, nang mahulog sa sahig ang punit-punit na papel, naramdaman kong sa unang pagkakataon, pinakikinggan nila ako.
Hindi dahil nirerespeto nila ako.
Kundi dahil natatakot sila.
At natutunan ko ring minsan, sa isang bahay na walang nagmamahal sa iyo nang patas, ang takot ang unang anyo ng kapangyarihan.
Agad akong inilabas ni Atty. Lourdes sa bahay.
“Hindi ka na muna dapat manatili rito,” sabi niya habang naglalakad kami palabas.
Narinig ko si Nanay na umiiyak sa likod namin.
“Althea! Anak, huwag kang umalis nang ganyan!”
Pero hindi ako lumingon.
Hindi dahil wala akong naramdaman.
Kundi dahil kung lumingon ako, baka maalala ko ang lahat ng panahong minahal ko siya, at baka humina ako.
Hindi ko na kayang humina.
Dinala ako ni Atty. Lourdes sa isang maliit na condominium unit na pag-aari raw noon ng opisina ni Don Rafael. Simple lang iyon. May isang kama, maliit na kusina, mesa, at bintanang tanaw ang kalsada.
Mas maliit iyon kaysa kuwarto nina Miguel at Gabriel.
Pero sa unang gabing natulog ako roon, napagtanto kong iyon ang unang lugar kung saan walang nagsabi sa akin na nakikigamit lang ako.
Walang tutor na maingay sa labas.
Walang nanay na biglang papasok para sabihing wala akong parte.
Walang kuya na titingin sa akin na para bang ang paghinga ko ay bawas sa mana niya.
Umupo ako sa gilid ng kama at umiyak.
Hindi tahimik.
Hindi maganda.
Umiyak ako na parang bata.
Para sa pitong taong gulang na ako na naiwan sa bahay habang ang dalawang kuya niya ay dinala ng lolo at lola.
Para sa sampung taong gulang na ako na natutong huwag humingi ng regalo.
Para sa labinlimang taong gulang na ako na ngayon lang nalaman na ang pangalan niya ay ninakaw.
Kinabukasan, sinimulan ang legal process.
Kumuha ng DNA sample mula sa akin.
Pagkatapos, mula kay Nanay.
Tumanggi muna sina Gabriel at Miguel.
Pero dahil may court order na inihanda si Atty. Lourdes, wala silang nagawa.
Sa araw ng pagkuha ng sample, nakita ko si Gabriel sa waiting area.
Nakaupo siya sa tabi ni Lola sa ina. Mahigpit ang hawak niya sa cellphone niya, pero hindi niya ginagamit.
Nang makita niya ako, tumayo siya.
“Masaya ka na?” tanong niya.
Hindi ako sumagot.
Lumapit siya.
“Dahil sa iyo, nag-aaway-away na lahat. Si Lola hindi makatulog. Si Lolo nagagalit. Si Mama umiiyak araw-araw.”
Napatingin ako sa kanya.
“Dahil sa akin?”
“Sino pa ba?” singhal niya. “Kung hindi ka naghanap ng gulo, maayos pa sana ang lahat.”
May kung anong naputol sa loob ko.
“Maayos?” ulit ko. “Para kanino?”
Hindi siya nakasagot.
“Maayos para sa iyo, kasi ikaw ang may biyahe, tutor, bahay, mana. Maayos para kay Miguel, kasi siya ang panganay. Maayos para sa kanila, kasi tahimik akong nasa gilid.”
Lumapit ako nang isang hakbang.
“Pero kailan naging maayos para sa akin?”
Namula ang mukha ni Gabriel.
“Kambal tayo,” sabi niya bigla, mas mahina na. “Dapat nasa iisang panig tayo.”
Napatawa ako.
“Ngayon mo lang naalala na kambal tayo?”
Umiwas siya ng tingin.
Naalala ko noong bata kami, minsan akong natakot sa kulog. Tumakbo ako sa kuwarto niya, pero sinabi niyang bawal akong matulog doon dahil bagong bili ang bedsheet niya.
Naalala ko noong Grade Four, may nang-away sa akin sa school dahil sa apelyido kong Sobra. Narinig niya iyon, pero nagkunwari siyang hindi niya ako kilala.
Naalala ko noong birthday namin, iisang araw kami ipinanganak, pero may malaking cake para sa kanya at cupcake lang para sa akin.
Kambal.
Magkasabay kaming lumabas sa mundo.
Pero simula pa lang, magkaiba na ang mundong ibinigay sa amin.
Dumating ang resulta ng DNA makalipas ang ilang linggo.
Tinawagan ako ni Atty. Lourdes at pinapunta sa opisina niya.
Pagdating ko roon, nandoon na sina Nanay, Tatay, Miguel, Gabriel, at ang apat na matatanda.
Nasa gitna ng mesa ang selyadong envelope.
Pakiramdam ko, iyon na ang sobre na magpapasya kung sino ako sa mata ng batas.
Pero sa puso ko, may kakaibang katahimikan.
Siguro dahil kahit ano pa ang lumabas, hindi na ako babalik sa dating Althea.
Hindi na ako magiging batang naghihintay na tawagin.
Binuksan ni Atty. Lourdes ang envelope.
Una niyang binasa ang resulta ko.
“Batay sa pagsusuri, si Althea Sobra ay biological child ni Marissa Dizon at Rafael Santillan.”
Napapikit ako.
Hindi dahil nagulat ako.
Kundi dahil may kung anong bumagsak mula sa balikat ko.
Totoo pala.
Hindi ako imbento ng isang lumang litrato.
Hindi ako maling basa ng isang testamento.
May ama ako.
At ang ama kong iyon ay gustong kilalanin ako.
Sumunod, kinuha ni Atty. Lourdes ang ikalawang papel.
Napansin kong biglang nanigas si Nanay.
Si Gabriel ay nakatitig sa mesa.
“Batay sa pagsusuri,” patuloy ng abogado, “si Gabriel Dizon ay biological child ni Marissa Dizon…”
Huminto siya.
Ang buong silid ay hindi huminga.
“…ngunit hindi siya biological child ni Rafael Santillan.”
Nagbuga ng hangin si Lolo sa ina, parang nakaligtas.
Pero hindi pa tapos si Atty. Lourdes.
“May karagdagang pagsusuri na isinagawa dahil sa request ng korte.”
Tumingin siya kay Tatay.
“Si Gabriel Dizon ay biological child ni Roberto Mercado.”
Roberto Mercado.
Ang pangalan ni Tatay.
Sa unang pagkakataon, naintindihan ko ang lahat.
Si Gabriel, ang kakambal kong ipinilit ng pamilya ni Nanay na kunin dahil lalaki siya, ay anak pala ni Tatay.
Ako, ang itinapon sa apelyidong Sobra, ang anak ni Don Rafael.
Kambal kami.
Pero magkaiba ang ama.
Parang may sumabog sa silid.
“Imposible!” sigaw ni Lola sa ina.
Si Lolo sa ina ay napaupo.
Si Gabriel ay nanatiling nakatayo, pero parang nawala ang dugo sa mukha niya.
Si Tatay ay tumingin kay Nanay, punong-puno ng tanong, sakit, at galit.
“Marissa,” mahina niyang sabi. “Alam mo?”
Umiyak si Nanay.
Hindi siya agad sumagot.
Pero sa pagkakataong iyon, hindi na kailangan ng sagot.
Alam niya.
Matagal na niyang alam.
Napaatras si Gabriel.
“Hindi,” sabi niya. “Hindi totoo.”
Tumingin siya kay Nanay.
“Mama, sabihin mo hindi totoo.”
Hindi makatingin si Nanay sa kanya.
Doon ko nakita ang unang bitak sa mundo ni Gabriel.
Ang batang laging pinili, ngayon ay nakatayo sa gitna ng silid, biglang hindi sigurado kung ang pagkakakilanlan niya ay kanya pa rin.
Dapat siguro naawa ako.
Pero ang nasa dibdib ko ay hindi awa.
Pagod.
Pagod na pagod ako sa lahat ng kasinungalingan nila.
Tumayo si Atty. Lourdes.
“Dahil dito, mas lumalakas ang claim ni Althea Santillan bilang direct heir ni Don Rafael. At dahil may ebidensya ng pagtatago ng identity, maaari ring buksan ang kaso ukol sa fraudulent transfer ng estate assets.”
“Hindi puwede!” sigaw ni Lolo sa ama. “Ang tindahan namin—”
“Maaaring isama sa asset freeze,” sagot ng abogado.
“Ang lupa namin?” tanong ni Lolo sa ina, nanginginig ang boses.
“Ganoon din po.”
Biglang nag-iba ang mukha ng lahat.
Hindi na tungkol sa dugo.
Hindi na tungkol sa katotohanan.
Tungkol na iyon sa pera.
Muli.
Laging pera.
Lumapit si Nanay sa akin.
“Althea,” sabi niya, halos pabulong. “Anak, alam kong nagkamali ako. Pero huwag mong sirain ang pamilya natin.”
Tiningnan ko siya.
“Pamilya natin?”
Hindi na ako galit nang sabihin ko iyon.
Pagod na lang.
“Nang ako po ang nasisira, pamilya pa rin po ba tayo?”
Napaluha siya.
Pero hindi ako lumapit para punasan ang luha niya.
Sa halip, nilingon ko si Atty. Lourdes.
“Ano po ang susunod?”
“Susunod,” sabi niya, “kailangan mong magpasya kung gusto mong ituloy ang claim.”
Narinig ko ang paghigop ng hininga ng lahat.
Si Tatay ay tumingin sa akin na parang nagmamakaawa.
Si Nanay ay umiiyak.
Si Miguel ay nakayuko.
Si Gabriel ay nakatitig sa akin, ang mga mata niya ay puno ng galit at takot.
Sa unang pagkakataon, ako ang may hawak ng sagot.
At sila ang naghihintay.
Tumayo ako.
“Buong buhay ko,” sabi ko, “sila ang nagpasya kung saan ako lulugar.”
Tumingin ako sa bawat isa sa kanila.
“Ngayon, ako naman.”