INIWAN AKO SA HARAP NG ISANG SIMBAHAN NOONG SANGGOL PA LANG AKO
Nang Mamatay ang Lola Kong Nagpalaki sa Akin, Biglang Dumating ang Isang Pamilyang Bilyonaryo Mula Manila at Inangkin Akong Anak
At Sa Unang Gabi Ko Sa Manila, Nakatanggap Ako ng Larawang Nagpalamig sa Buong Katawan Ko

Noong araw ng libing ni Lola Rosa, parang binubuhos ng langit ang ulan.

Lubog sa mapulang putik ang daang paakyat sa maliit na sementeryo sa burol ng Cebu. Bawat hakbang ko ay mabigat, parang may humihila sa akin pabalik.

Ang mga papel na alay na dala ng mga kapitbahay ay nabasa ng ulan at hindi na masunog.

Nakaluhod ako sa harap ng bagong puntod ni Lola Rosa habang naninigas sa lamig ang mga kamay ko.

Alam ng buong baryo ang kuwento ko.

Labingwalong taon na ang nakalipas, iniwan ako sa harap ng isang maliit na simbahan malapit sa pantalan ng Cebu noong gabing may malakas na bagyo.

Walang nakakaalam kung sino ang tunay kong mga magulang.

Si Lola Rosa lang ang umampon sa akin.

Mahirap siya. Nagbebenta lang siya ng banana cue sa Carbon Market araw-araw, pero hindi niya ako hinayaang magutom kahit kailan.

Tuwing umuulan at tumutulo ang bubong ng aming maliit na bahay, niyayakap niya ako at mahina niyang sinasabi:

—Ang apo ko balang araw makakaalis dito… magkakaroon ka ng magandang buhay.

Pero hindi na niya nahintay ang araw na iyon.

Namatay siya dalawang araw matapos kong matanggap ang liham ng pagtanggap mula sa University of the Philippines sa Manila.

Hanggang ngayon, sariwa pa rin sa isip ko ang itsura niya habang nakahiga sa lumang kawayan na kama.

Mahina na ang paningin niya.

Pero nanginginig pa ring hinaplos ng kamay niya ang acceptance letter ko.

—Napakagaling ng apo ko…

Iyon ang huli niyang sinabi.

Pagkatapos ng libing, habang nagliligpit na ang mga tao, biglang umalingawngaw ang tunog ng mga sasakyan mula sa ibaba ng burol.

Tatlong itim na SUV ang huminto sa tabi ng sementeryo.

Biglang natahimik ang lahat.

Bumukas ang pintuan ng unang sasakyan.

Isang lalaking nasa edad singkwenta, nakasuot ng mamahaling itim na suit, ang unang bumaba.

Kasunod niya ang isang elegante at magandang babae at isang dalagitang nakaputing damit.

Napakalinis nilang tingnan sa gitna ng putik at ulan.

Matagal akong tinitigan ng lalaki.

Bahagyang nanginig ang mga mata niya.

—Ikaw ba si Ariana Mendoza?

Tumayo ako.

—Bakit po?

Biglang napaiyak ang babae.

—Kamukhang-kamukha mo siya noong bata pa siya…

Lalapit sana siya para yakapin ako.

Pero umatras ako.

Natigilan siya.

Mabilis siyang inalalayan ng babaeng nakaputi.

Mahina ang boses nito.

—Mom, kakamatay lang ng lola niya… kailangan niya ng oras.

Tiningnan ko siya.

Sophia Villareal.

Ang pekeng anak na labingwalong taon nilang pinalaki.

At ang babaeng pumatay sa akin sa nakaraan kong buhay.

Oo.

Bumalik ako sa nakaraan.

Noong nakaraang buhay ko, matapos ding mailibing si Lola Rosa, dumating din ang pamilya Villareal para kunin ako.

Akala ko noon, sa wakas ay nagkaroon na ako ng totoong pamilya.

Sumama ako sa Manila.

Natuto akong gumamit ng kutsilyo at tinidor.

Natutong tumugtog ng piano.

Natutong magsalita at kumilos gaya ng mga mayayaman.

Ginawa ko ang lahat para maging “karapat-dapat” na anak ng pamilya Villareal.

Pero kahit anong gawin ko, tingin pa rin nila sa akin ay probinsyanang walang modo.

Laging sinasabi ni Isabella Villareal:

—Ariana, huwag kang laging mukhang kawawa. Nahihirapan din si Sophia.

Mas malamig naman si Eduardo Villareal.

—Dapat magpasalamat ka na tinanggap ka ng pamilya Villareal.

Mas lalo akong kinamuhian ng dalawang kuya ko.

Sinasabi nilang ambisyosa ako.

Na gusto kong agawin ang lugar ni Sophia.

At si Sophia…

Sa harap ng lahat, parang napakabait niyang anghel.

Pero sa likod nila, siya mismo ang unti-unting sumira sa buhay ko.

Sinira niya ang mamahaling diamond necklace ng mommy niya at ako ang sinisi.

Kumain siya ng pagkaing may hipon kahit allergic siya, tapos umiyak na parang gusto ko raw siyang patayin.

Tinago niya ang university admission papers ko at sinabi sa pamilya na ayaw ko raw mag-aral dahil gusto ko lang umasa sa pera nila.

Walang naniwala sa akin.

Hanggang sa isang araw, para makapagpakasal sa tagapagmana ng pamilyang Sy sa Manila, niloko niya akong pumunta sa abandonadong warehouse sa Pasay.

Nang magsimula ang apoy, nakangiti siyang nakatayo sa labas.

—Isa lang ang puwedeng maging anak ng pamilya Villareal.

Nakatali ako.

Hindi makatakas.

Walang tumulong.

Bago ako namatay, nakita ko lang ang fiancé ni Sophia na nakatayo sa may pintuan.

Tahimik niya akong pinanood habang nasusunog ako.

Ni hindi siya gumalaw.

At ngayon…

Bumalik ako sa araw na unang dumating ang pamilya Villareal.

Umiiyak pa rin si Isabella.

—Ariana… umuwi ka na sa amin… babawi kami sa’yo…

Tiningnan ko siya.

—Babawi?

Paulit-ulit siyang tumango.

—Oo… ibibigay namin sa’yo ang lahat…

Napatawa ako.

Pagkatapos, kinuha ko ang DNA test papers at itinapon iyon diretso sa apoy.

Unti-unting nilamon ng apoy ang gilid ng papel.

Napahiyaw si Isabella.

—Anong ginagawa mo?!

Kalmado akong sumagot.

—Kakalibing lang ng lola ko.

—Hindi tumatanggap ng bisita ang bahay na ’to ngayon.

Biglang lumamig ang mukha ni Eduardo Villareal.

—Alam mo ba kung ano ang tinatanggihan mo?

Diretso ko siyang tiningnan.

—Oo.

—Tinatanggihan ko ang pamilya Villareal.

Biglang tumahimik ang paligid.

Natigilan si Sophia.

Marahil hindi niya inakalang may taong tatanggi sa marangyang buhay na buong buhay niyang pinoprotektahan.

Mas lalong umiyak si Isabella.

—Ariana… alam kong galit ka sa amin…

—Hindi n’yo kailangang malaman.

Putol ko agad.

—Noong nilalagnat ako at muntik mamatay, hindi kayo ang nagdala sa akin sa ospital.

—Noong tinatawag akong anak sa labas, hindi kayo ang dumepensa sa akin.

—Si Lola Rosa ang nagpalaki sa akin.

—Hindi kayo.

Namumula ang mata ni Sophia habang lumalapit.

—Ate… hindi ko gustong agawin ang—

—Tumahimik ka.

Malamig ko siyang tiningnan.

—Wala akong kapatid na babae.

Namutla agad siya.

Kumunot ang noo ng panganay na anak ng Villareal.

—Ariana, sumosobra ka na.

Tiningnan ko siya.

Sa nakaraan kong buhay, siya mismo ang nagkulong sa akin sa storage room nang tatlong araw dahil lang umiyak si Sophia.

—Sumosobra?

Napatawa ako.

—Pumunta kayo rito sa araw ng libing ng lola ko para magdrama tungkol sa pamilya… tapos ako pa ang masama?

Natigilan siya.

Nawalan na rin ng pasensya si Eduardo Villareal.

—Napakayabang ng batang ito.

—Isang biyaya na tinatanggap ka ng pamilya Villareal.

Matagal ko siyang tinitigan.

Pagkatapos ay mabagal kong sinabi:

—Nakapasa ako sa University of the Philippines gamit ang sarili kong kakayahan.

—Hindi ko kailangan ng biyaya ninyo.

Pagkatapos kong magsalita, lumuhod akong muli sa harap ng puntod ni Lola Rosa.

Hindi ko na sila muling nilingon.

Patuloy ang malakas na ulan.

Matagal silang nakatayo roon bago tuluyang umalis.

Pero alam ko.

Hindi nila ako basta hahayaang makawala.

Dahil sa nakaraan kong buhay…

Noong tanggihan ko silang sumama noong unang araw, doon nagsimulang matakot si Sophia.

At kapag natatakot si Sophia…

Mas maaga siyang nagiging mapanganib.

Tatlong araw matapos akong makarating sa Manila para sa pag-aaral—

Sa unang gabi ko sa dormitoryo—

Kakabukas ko lang ng maleta nang biglang mag-vibrate ang cellphone ko.

Isang unknown number.

May isang litrato lang.

Larawan iyon ng lumang bahay ni Lola Rosa sa Cebu.

May pulang pintura na nakabuhos sa buong pintuan.

At sa dingding, may malaking nakasulat:

“MAGNANAKAW NG BUHAY NG IBA.”

Nanlamig ang buong katawan ko.

At ilang segundo lang ang lumipas—

Muling nag-vibrate ang cellphone ko.

Isa pang mensahe ang lumabas.

【Kung hindi ka pa rin marunong lumugar… hindi bahay ang susunod na masusunog.】

Nakatitig lang ako sa mensahe habang nanginginig ang kamay ko.

Sa nakaraan kong buhay, hindi agad umatake si Sophia.

Pinaglaruan niya muna ako.

Unti-unti niya akong sinira hanggang wala nang naniwala sa akin.

Pero ngayon…

Mukhang natakot siya nang sobra dahil tumanggi akong bumalik sa pamilya Villareal.

At kapag desperado si Sophia, mas nagiging mapanganib siya.

Huminga ako nang malalim.

Pagkatapos ay agad kong tinawagan ang kapitbahay naming si Aling Mercy sa Cebu.

Ilang beses bago niya sinagot ang tawag.

—Ariana?!

Halos umiiyak ang boses niya.

—May mga taong pumunta rito kanina! Tinanong nila kung may naiwan daw bang gamit ang lola mo!

Mariin kong hinawakan ang cellphone.

—Anong itsura nila?

—Mga naka-itim na sasakyan… mukhang mayayaman… natakot kami.

Mabilis akong tumayo.

—Nasaan na po sila ngayon?

—Umalis na. Pero Ariana… parang may hinahanap sila sa bahay ninyo.

Biglang bumilis ang tibok ng puso ko.

May hinahanap?

Sa nakaraan kong buhay, matapos mamatay si Lola Rosa, agad akong sumama sa pamilya Villareal.

Hindi ko na nabalikan pa ang lumang bahay.

At ilang buwan matapos iyon, bigla na lang nasunog ang bahay.

Akala ko noon aksidente lang.

Pero ngayon…

Posibleng may tinatago roon si Lola Rosa.

Isang bagay na ayaw makita ng pamilya Villareal.

Kinabukasan, maaga akong bumiyahe pabalik ng Cebu.

Hindi ko sinabi kahit kanino.

Pagdating ko sa baryo, diretso agad ako sa bahay.

Tahimik ang paligid.

Pero nang makita ko ang pintuan, biglang nanlamig ang buong katawan ko.

Basag ang kandado.

May bakas ng sapilitang pagpasok.

Mabilis akong pumasok sa loob.

Magulo ang lahat.

Nakatapon sa sahig ang mga lumang damit ni Lola Rosa.

Bukás ang mga kabinet.

May mga sirang kahon sa sulok.

Parang may desperadong naghahanap ng kung ano.

Unti-unti akong lumapit sa dating higaan ni Lola Rosa.

Biglang may naalala ako.

Noong bata pa ako, may isang kahon si Lola Rosa na hindi niya kailanman pinapahawak sa akin.

Tinatawag niya iyong “lihim ng dagat.”

Tuwing tatanungin ko siya, lagi lang siyang ngumingiti.

—Balang araw, maiintindihan mo rin.

Lumuhod ako sa sahig.

Pagkatapos ay dahan-dahang hinawakan ang ilalim ng kama.

At doon…

May naramdaman akong maliit na bakal.

Isang nakatagong kahon.

Mabilis akong napaatras nang marinig ko ang tunog ng sasakyan sa labas.

May dumating.

Agad kong pinatay ang ilaw.

Tahimik akong nagtago sa likod ng kurtina.

Narinig kong bumukas ang pinto.

May dalawang lalaking pumasok.

—Sigurado ka bang nandito?

—Sabi ni Miss Sophia, hanapin daw natin kahit anong dokumento.

Humigpit ang hawak ko sa kahon.

Dokumento?

May alam si Sophia tungkol dito?

Unti-unti akong umatras habang nanginginig ang dibdib ko.

Pero aksidenteng natamaan ng paa ko ang lumang timba sa sahig.

“KLANG!”

Biglang lumingon ang dalawang lalaki.

—Sino ’yan?!

Mabilis akong tumakbo palabas ng kusina.

—Hoy!

Narinig ko ang malalakas nilang yabag sa likod ko.

Tumakbo ako palabas ng bahay habang umuulan.

Madulas ang putik.

Halos mawalan ako ng balanse.

Pero bago nila ako maabutan—

Biglang may isang motorsiklong huminto sa harap ko.

—Sakay!

Natigilan ako.

Nasa harap ko si Lucas Reyes.

Ang lalaking fiancé ni Sophia sa nakaraan kong buhay.

Ang lalaking walang ginawa habang nasusunog ako.

Napatitig ako sa kaniya habang bumabagsak ang ulan sa mukha niya.

—Bilisan mo!

Sigaw niya.

Narinig ko ang mga lalaking papalapit.

Wala akong oras.

Agad akong sumakay sa motorsiklo.

Mabilis niya kaming pinaandar paalis.

Tahimik kaming bumiyahe hanggang makarating sa isang abandonadong café malapit sa dagat.

Pagkababa ko, agad akong umatras palayo sa kaniya.

—Bakit mo ako tinulungan?

Tahimik niya akong tiningnan.

—Matagal na kitang hinahanap.

Napatawa ako nang malamig.

—Nakakatawa ka.

—Sa nakaraan kong buhay, hinayaan mo akong mamatay.

Biglang natigilan siya.

Unti-unting nawala ang kulay sa mukha niya.

—Ano’ng sinabi mo?

Mabilis kong napagtanto ang pagkakamali ko.

Pero huli na.

Nakatingin siya sa akin na parang may naalala.

Mahina siyang nagsalita.

—Ikaw rin ba… bumalik?

Parang may malamig na tubig na bumuhos sa buong katawan ko.

Nanginginig kong tinitigan siya.

—Ano?

Napaupo siya sa lumang silya.

Pagod na pagod ang mukha niya.

—Sa nakaraan… nakita kitang mamatay.

Hindi ako makahinga.

Mahigpit kong hinawakan ang kahon.

Tahimik siyang tumawa nang mapait.

—Akala mo ba hindi kita tinulungan dahil wala akong pakialam?

Unti-unti siyang tumingin sa akin.

Namumula ang mata niya.

—Pinatay ako ni Sophia matapos ka niyang sunugin.

Nanigas ako.

Sa nakaraan kong buhay, pagkatapos kong mamatay… hindi ko na alam ang sumunod.

Mahina siyang nagsalita.

—Alam ni Sophia na nalaman kong siya ang may kagagawan ng sunog.

—Kaya pinapatay niya rin ako.

Parang nabingi ako.

Tahimik ang ulan sa labas.

Pagkatapos ay dahan-dahan niyang inilabas ang cellphone niya.

May video.

Binuksan niya iyon.

At nakita ko si Sophia.

Nakatalikod siya habang kausap ang dalawang lalaking humabol sa akin kanina.

—Kunin ninyo ang kahon bago pa makita ni Ariana.

—Kapag lumabas ang dokumentong iyon, tapos na ang pamilya Villareal.

Biglang nanlamig ang dugo ko.

Lucas tumingin sa akin.

—Hindi tunay na anak ng pamilya Villareal si Sophia.

Natigilan ako.

—Ano?

—At alam iyon ni Lola Rosa.

Biglang nanginig ang kamay ko.

Mabilis kong binuksan ang kahon.

Sa loob nito ay mga lumang dokumento.

Isang birth certificate.

Mga lumang litrato.

At isang sulat.

Dahan-dahan kong binuksan ang sulat.

At habang binabasa ko iyon…

Unti-unting bumagsak ang mundo ko.

Hindi ako iniwan ng pamilya Villareal noon.

Kinidnap ako.

Noong sanggol pa ako, yaya pala ng pamilya Villareal ang totoong ina ni Sophia.

Dahil sa inggit at kasakiman, ipinagpalit niya kaming dalawa.

Ako ang totoong anak ng pamilya Villareal.

At si Sophia…

Anak lang ng dati nilang kasambahay.

Nang malaman ni Lola Rosa ang totoo, tinangka niyang ibalik ako.

Pero bago pa siya makarating sa Manila, may nagbanta sa kaniya.

Pinagbantaan siyang papatayin ako kapag nagsalita siya.

Kaya itinago niya ang lihim sa loob ng labingwalong taon.

Tuluyan akong napaupo habang umiiyak.

Biglang naalala ko lahat.

Bakit sobrang takot si Sophia.

Bakit desperado siyang alisin ako.

Hindi dahil sa selos lang.

Kundi dahil alam niyang kapag lumabas ang katotohanan…

Mawawala sa kaniya ang lahat.

Kinabukasan, agad kaming bumalik ni Lucas sa Manila.

At sa mismong araw ng birthday gala ni Eduardo Villareal sa isang luxury hotel sa Makati—

Lumitaw kami.

Punong-puno ng mayayamang bisita ang ballroom.

Nang makita ako ni Sophia, agad siyang namutla.

—Ariana…

Mahigpit kong hawak ang envelope.

Tahimik akong umakyat sa stage.

—May gusto akong ipakita sa inyong lahat.

Nagkagulo ang paligid.

Tumayo si Isabella.

—Ariana, ano itong ginagawa mo?

Hindi ako sumagot.

Sa malaking screen ng ballroom, pinatugtog ni Lucas ang video ni Sophia.

Kasunod noon ang DNA documents.

At pagkatapos…

Ang confession letter ng dating yaya.

Unti-unting nawala ang kulay sa mukha ni Sophia.

—Hindi… hindi totoo ’yan!

Napaiyak si Isabella.

Napaatras si Eduardo.

Ang dalawang kuya ko hindi makapaniwala.

Nagkagulo ang buong ballroom.

Biglang lumuhod si Sophia sa harap nila.

—Mom! Dad! Mahal n’yo ako diba?! Ako ang lumaki kasama ninyo!

Pero sa pagkakataong iyon…

Wala nang naniwala sa kaniya.

At nang lumabas ang CCTV footage na nagpapatunay na siya ang nag-utos sunugin ang warehouse—

Tuluyan nang bumagsak ang mundo niya.

Inaresto si Sophia mismo sa gitna ng ballroom.

Habang hinihila siya ng mga pulis palabas, galit na galit siyang sumigaw.

—Ariana! Sinira mo ang buhay ko!

Tahimik ko lang siyang tiningnan.

Pagkatapos ay mahina akong nagsalita.

—Hindi ko sinira ang buhay mo.

—Ikaw mismo ang gumawa niyan sa sarili mo.

Pagkatapos ng gabing iyon, halos bumagsak ang reputasyon ng pamilya Villareal.

Paulit-ulit humingi ng tawad sina Isabella at Eduardo.

Pero wala na akong naramdaman.

Hindi ko sila kinamuhian.

Pero hindi ko na rin sila itinuring na pamilya.

Ang totoong pamilya ko…

Ay si Lola Rosa.

Makalipas ang ilang buwan, bumalik ako sa UP Manila.

Ipinagpatuloy ko ang pag-aaral ko.

Unti-unti ring naging maayos ang buhay ko.

At si Lucas…

Hindi niya ako iniwan kahit kailan.

Sa pagkakataong ito, pinili niyang manatili sa tabi ko.

Isang gabi, matapos kaming bumisita sa puntod ni Lola Rosa sa Cebu, sabay kaming nakaupo sa tabi ng dagat.

Mahina ang hangin.

Tahimik ang alon.

Ngumiti siya habang nakatingin sa akin.

—Sa wakas… malaya ka na rin.

Unti-unti akong napangiti.

Pagkatapos ay tumingin ako sa langit.

Parang naiisip ko si Lola Rosa.

At sa unang pagkakataon matapos ang dalawang buhay—

Pakiramdam ko…

Talagang nakauwi na ako.