hinabol ko ang suv hanggang sa lumang pantalan, ngunit ang laman ng brown na envelope ang nagpabago sa lahat
bahagi 2: hinabol ko ang suv hanggang sa lumang pantalan, ngunit ang laman ng brown na envelope ang nagpabago sa lahat
Hindi ko na narinig nang malinaw ang sigaw ng mga kapitbahay.
Ang tanging nakikita ko lang ay ang itim na SUV na palayo nang palayo, sumisingit sa mga jeepney, motorsiklo, at traysikel na parang wala nang pakialam kung may mabangga.
“Gabriel!”
Boses iyon ng nanay ko, pero hindi ako lumingon.
Tumakbo ako palabas ng eskinita. Basang-basa pa ang kalsada mula sa ulan kagabi, at bawat apak ko ay tumatalsik ang putik sa pantalon ko. Sa kabilang lane, may isang traysikel na kakababa lang ng pasahero. Hindi na ako nag-isip.
“Kuya, sundan mo iyong SUV!”
Nagulat ang drayber. “Ano?”
Dinukot ko ang wallet ko at iniabot ang lahat ng perang laman nito.
“Basta sundan mo! Huwag mong hayaang mawala!”
Tumalon ako sa loob ng traysikel bago pa siya makasagot.
Sa harap namin, mabilis na lumiko ang SUV ni Jerome papunta sa pangunahing kalsada. Nasa manibela ang girlfriend niyang si Bianca. Si Jerome naman ay nakasandal sa bintana sa likod, hawak pa rin ang brown na envelope na parang iyon ang panalong baraha nila.
Gusto kong sumigaw.
Gusto kong tumalon at hilahin siya pababa.
Pero ang mas masakit, hindi lang mga papeles ng kotse ang nasa envelope na iyon.
Naroon din ang lumang dokumento ng insurance ng tatay ko. Ang tanging kopyang natira sa amin matapos siyang mamatay sa bagyo. Matagal na naming hindi iyon nagalaw, pero sinabi ng abogado noon na kung may bagong ebidensiya sa kaso ng bangkang pinagtatrabahuhan niya, maaari pa naming buksan muli ang claim.
Hindi ko alam kung bakit kinuha rin iyon ni Aling Marites.
Pero ngayon, sigurado akong hindi aksidente ang lahat.
“Boss, ang bilis nila!” sigaw ng drayber.
“Diretso lang!”
Sumingit ang traysikel sa gilid ng jeepney. Muntik na kaming magasgas sa poste. Sa bawat segundo, mas lumalakas ang kabog sa dibdib ko.
Tumunog ang cellphone ko.
Si Mama.
Sinagot ko agad.
“Anak, kasama ko na ang pulis. Saan ka dinala?”
“Sinusundan ko sila. Papunta sila sa may lumang pantalan.”
Narinig ko ang pag-iyak niya sa kabilang linya.
“Gabriel, huwag kang lalapit nang mag-isa. Delikado ang mga iyan.”
“Mama, nasa kanila ang papeles.”
“Hindi lang iyon,” nanginginig niyang sabi. “Anak… kakabukas lang ng pulis ng isa pang video sa sala.”
Nanlamig ang batok ko.
“Anong video?”
“Pagkaalis ni Marites, may bumalik na lalaki. Nakasuot ng cap. Binuksan niya ulit ang cabinet. Hindi malinaw ang mukha, pero… pero hawak niya ang lumang relo ng tatay mo.”
Napatigil ang hininga ko.
Ang relo ni Papa?
Matagal nang nakatago iyon sa kahon ng dokumento. Sira na ang strap, pero iyon ang suot niya noong araw na hindi na siya nakauwi mula sa dagat.
“Sinong lalaki?” tanong ko.
Hindi agad nakasagot si Mama.
Tapos narinig ko siyang humikbi.
“Mukhang si Renato.”
Kumirot ang sikmura ko.
Si Mang Renato.
Ang lalaking pinakamalakas umiyak sa burol ni Papa.
Ang lalaking yumakap kay Mama at nangakong aalagaan kami.
Ang lalaking ginamit ang pangalang pamilya para unti-unting kunin ang lahat ng meron kami.
Sa harap namin, biglang lumiko ang SUV pababa sa kalsadang papunta sa lumang pantalan. Hindi na iyon dinadaanan ng maraming tao. Ilang bodega na lang ang nakatayo roon, karamihan sarado, kinakalawang ang gate, at amoy alat ang hangin.
“Boss, sigurado ka bang susundan pa natin?” kinakabahang tanong ng drayber.
“Doon lang sa may kanto. Ibaba mo ako roon.”
Pagbaba ko, halos madapa ako. Sa di kalayuan, nakita kong huminto ang SUV sa likod ng isang lumang bodega na may kupas na pintura. Bumaba si Jerome, hawak ang envelope. Sumunod si Bianca, paikot-ikot ang tingin, halatang kinakabahan.
Hindi sila tumakbo papunta sa dagat.
May hinihintay sila.
Nagtago ako sa likod ng nakaparadang lumang delivery truck.
Mula roon, malinaw kong narinig ang boses ni Bianca.
“Jerome, hindi ito ang usapan. Sabi mo tatakutin lang natin siya para pumirma. Bakit pati pera ng nanay niya kinuha mo?”
“Tumahimik ka,” singhal ni Jerome. “Kailangan natin ng pera. Kapag naibenta ni Papa ang SUV, hati-hati tayo.”
“Pero may pulis na!”
“May hawak si Papa sa presinto. Hindi tayo basta-basta makukulong.”
Napakuyom ang kamao ko.
May hawak sa presinto?
Ibig sabihin, planado nila ito. Hindi lang simpleng kasakiman. May pinagtatakpan sila.
Maya-maya, dumating ang isang puting van. Bumukas ang pinto sa likod, at bumaba si Mang Renato. Kasama niya ang isang lalaking nakapolo, may folder sa kamay.
Hindi pulis ang dating niya.
Mas mukhang fixer.
Lumapit si Mang Renato kay Jerome at sinampal siya nang malakas.
“Tanga ka ba? Bakit mo kinuha ang pera sa account ng matanda ngayon? Mainit na tayo!”
Hinawakan ni Jerome ang pisngi niya. “Kailangan ko ng pang-alis. Sabi mo ligtas tayo.”
“Ligtas tayo kung susunod ka sa plano!” galit na sabi ni Mang Renato. “Ang kailangan lang natin ay papirmahin si Gabriel na ibinenta niya ang SUV. Tapos mawawala ang lahat ng ebidensiya tungkol sa kapatid ko.”
Para akong binuhusan ng malamig na tubig.
Kapatid ko.
Tatay ko.
Humakbang ang lalaking nakapolo at kinuha ang brown na envelope kay Jerome.
“Siguraduhin n’yo lang na nandito lahat. Lalo na iyong accident report sa bangka. Kapag lumabas ito, hindi lang kaso ng sasakyan ang haharapin ninyo.”
Namilog ang mga mata ko.
Accident report?
May ulat pala tungkol sa pagkamatay ni Papa?
Lumapit pa ako nang kaunti, maingat na hindi makagawa ng ingay.
Narinig ko ang boses ni Mang Renato, mababa pero malinaw.
“Labinlimang taon ko nang itinago iyan. Hindi na dapat mabubuhay ang dokumentong iyan. Kung hindi dahil sa kapatid kong matigas ang ulo at gustong magsumbong sa may-ari ng bangka, hindi sana siya namatay sa bagyong iyon.”
Nanigas ang buong katawan ko.
Hindi na ako makahinga.
Hindi dahil sa galit lang.
Kundi dahil sa biglang pagguho ng buong mundo ko.
Hindi aksidente?
Hindi simpleng bagyo?
May alam si Papa noon, at may ginawa silang paraan para patahimikin siya?
Biglang tumunog ang cellphone ko.
Isang maikling tunog lang.
Pero sapat na iyon.
Sabay-sabay silang lumingon sa direksiyon ko.
Nakita ako ni Jerome.
“Papa! Nandiyan siya!”
Tumakbo ako paatras, pero may dalawang lalaki nang lumabas mula sa gilid ng bodega. Hinablot nila ako sa magkabilang braso. Nanlaban ako, pero sinuntok ako ng isa sa sikmura. Napaluhod ako sa basang semento.
Lumapit si Mang Renato.
Wala na ang dating mapagkunwaring awa sa mukha niya. Ang nakikita ko na lang ay takot at galit.
“Gabriel,” sabi niya, halos pabulong. “Katulad ka talaga ng tatay mo. Hindi marunong manahimik.”
Dinampot niya ang cellphone ko mula sa lupa.
Tiningnan niya ang screen.
Nakita niyang naka-record ang lahat.
Nanlaki ang mata niya.
Pagkatapos, ngumiti siya nang mabagal.
“Akala mo matalino ka?”
Humarap siya sa lalaking nakapolo.
“Gawin natin ngayon. Papirmahin siya. Kapag ayaw, isama na rin siya sa report na nanlaban at nagtangkang tumakas dala ang ninakaw na sasakyan.”
Itinulak nila ako papasok sa loob ng bodega.
Sa loob, madilim at amoy kalawang. Sa gitna ng sahig ay isang mesa. Nasa ibabaw nito ang brown na envelope, ang pekeng kasunduan, at isang bagong dokumentong may pangalan ko sa ibaba.
Nang makita ko ang pamagat ng dokumento, nanlamig ang buong katawan ko.
salaysay ng pag-amin
Sa ilalim nito, nakasulat:
Ako, si Gabriel Santos, ay kusang-loob na umaamin na ninakaw ko ang sasakyan, pineke ang mga ebidensiya, at siniraan ang pamilya ng aking tiyuhin dahil sa inggit at utang.
Mang Renato leaned close, inilagay ang ballpen sa kamay ko, at bumulong:
“Pumirma ka, o ang nanay mo ang susunod na mawawala.”
Sa sandaling iyon, bumukas nang malakas ang pinto ng bodega.
May pumasok na babae, basang-basa sa ulan, hawak ang lumang relo ng tatay ko.
Si Mama.
At sa likod niya, nakatayo ang isang matandang lalaki na akala ko matagal nang patay.