habang nakatutok ang baril sa tunay kong ina, inamin ni mama ang kasalanang sumira sa dalawang pamilya—ngunit mas nakagigimbal ang dahilan kung bakit ako kinuha
bahagi 4: habang nakatutok ang baril sa tunay kong ina, inamin ni mama ang kasalanang sumira sa dalawang pamilya—ngunit mas nakagigimbal ang dahilan kung bakit ako kinuha
Nagsigawan ang mga tao sa loob ng simbahan.
May mga yumuko sa ilalim ng mga upuan.
May mga nagtakbuhan patungo sa gilid ng altar.
Ang dalawang pulis ay sabay na nagtaas ng kanilang mga baril at itinutok kay Tito Ramon.
“Ibaba mo ang armas!”
“Ngayon din!”
Ngunit hindi gumalaw si Tito Ramon.
Nakatutok pa rin ang baril niya kay Sofia.
Nanginginig ang kamay niya, ngunit matigas ang ekspresyon sa mukha.
“Patayin mo ang recorder,” sabi niya.
Hindi kumurap si Sofia.
“Takot ka ba sa katotohanan?”
“Patayin mo!”
Umalingawngaw ang sigaw niya sa buong simbahan.
Samantala, patuloy na umiikot ang cassette.
Mula sa maliit na speaker, muling narinig ang malamig na boses ni Mama.
“Kapag nakuha na namin si Mara, siguraduhin mong hindi na makakabalik si Sofia kahit kailan.”
Parang kutsilyong paulit-ulit na tumatagos sa dibdib ko ang bawat salita.
Tiningnan ko si Mama.
Nakatalukbong ang dalawang kamay niya sa bibig.
Umiiyak siya.
Ngunit hindi siya tumatanggi.
Hindi niya sinasabing peke ang tape.
Hindi niya sinasabing hindi niya boses iyon.
“Mama,” mahina kong tawag.
Hindi siya tumingin sa akin.
“Mama, sabihin mong hindi ikaw iyan.”
Wala pa rin siyang sagot.
Bumaling ako kay Papa.
Namumula ang mga mata niya.
“Mara…”
“Huwag mo akong tawaging anak.”
Parang nasaktan siya sa sinabi ko, ngunit wala na akong pakialam.
Itinuro ko ang recorder.
“Boses niya iyon.”
“Boses ni Mama.”
“Bakit niya sinabi iyon?”
Hindi agad nakasagot si Papa.
Sa kabilang panig, umatras nang isang hakbang si Sofia.
Agad na gumalaw ang baril ni Tito Ramon kasabay niya.
“Huwag kang kikilos!”
Hindi natakot si Sofia.
Sa halip, ngumiti siya nang mapait.
“Dalawampu’t walong taon kang tumatakas, Ramon.”
“Pagod ka na, hindi ba?”
“Tumahimik ka.”
“Hindi mo ako gustong patayin noon.”
“Ginawa mo lang dahil binayaran ka.”
“Tumahimik ka!”
“Pero hindi mo natapos ang trabaho.”
Biglang kumibot ang mukha ni Tito Ramon.
Napansin iyon ni Attorney Mendoza.
Dahan-dahan siyang lumapit sa gilid, pilit na hindi mapansin.
“Tito,” tawag ko.
Napalingon sa akin si Ramon.
Isang sandali lamang.
Ngunit sapat iyon upang makita ko ang matinding takot sa mga mata niya.
“Bakit mo gustong patayin ang tunay kong ina?”
“Hindi ko gusto.”
“Pero ginagawa mo ngayon.”
“Wala kang alam.”
“Kung ganoon, sabihin mo sa akin.”
Humigpit ang hawak niya sa baril.
“Hindi mo kakayanin.”
Napatawa ako nang mahina.
“Sa tingin mo may mas masakit pa sa nalaman kong ang mga taong tinawag kong pamilya ay nagplano palang kunin ako sa sarili kong ina?”
Biglang sumagot si Mama.
“Hindi namin planong kunin ka!”
Napalingon ang lahat sa kaniya.
Lumapit siya, nanginginig ang buong katawan.
“Hindi iyon ang buong kuwento.”
Tiningnan siya ni Sofia nang may poot.
“Talaga?”
“Pagkatapos ng dalawampu’t walong taon, may bago ka na namang kuwento?”
“Hindi ko gustong mawala ka.”
“Pero pumayag kang ipapatay ako.”
“Hindi!”
Napahagulgol si Mama.
“Hindi iyon ang sinabi ko kay Ramon.”
Itinuro niya ang cassette.
“Pinutol ang rekording.”
“May nauna at may kasunod pa riyan.”
Nagbago ang mukha ni Sofia.
Si Tito Ramon naman ay biglang sumigaw.
“Huwag kang magsalita!”
Doon ko naintindihan.
May bagay na ayaw niyang mabunyag.
Lumapit ang isang pulis sa likuran niya.
Ngunit napansin ni Tito Ramon ang galaw.
Bigla niyang inikot ang baril at nagpaputok.
Umalingawngaw ang putok sa simbahan.
Nagsigawan ang lahat.
Tumama ang bala sa kahoy na poste malapit sa pulis.
Bilang tugon, nagpaputok din ang isa pang pulis.
Tinamaan si Tito Ramon sa balikat.
Napaatras siya at nabitawan ang baril.
Agad siyang dinamba ng dalawang pulis at idiniin sa sahig.
Humiyaw siya sa sakit.
Kumalat ang dugo sa puti niyang polo.
“Bitawan ninyo ako!”
“Hindi ninyo alam ang ginagawa ninyo!”
Pinusasan siya.
Samantala, mabilis na kinuha ni Attorney Mendoza ang baril mula sa sahig at inilayo.
Lumapit ako sa recorder.
Pinatay ko muna ito.
Pagkatapos ay tumingin kay Mama.
“Ngayon magsalita ka.”
Hindi siya makatingin sa akin.
“Lahat.”
“Walang kasinungalingan.”
“Walang pagtatago.”
“Kapag nagsinungaling ka pa kahit isang beses, hindi mo na ako makikita kailanman.”
Napapikit siya.
Pagkatapos ay tumango.
“Dalawampu’t walong taon ang nakalipas, lumapit sa amin si Sofia.”
“Buntis siya.”
“Takot na takot.”
“Sinabi niyang gusto siyang ipapatay ng pamilya ng ama mo.”
Tumingin ako kay Sofia.
Tahimik lamang siya.
Nagpatuloy si Mama.
“Gusto niyang tumakas.”
“Pero bago siya makaalis, nalaman naming may malubhang sakit ang sanggol sa sinapupunan niya.”
Nanigas ako.
“Anong sakit?”
“May problema sa puso.”
“Sinabi ng doktor na kailangan mong operahan pagkasilang.”
“Napakamahal.”
“Walang pera si Sofia.”
“Wala rin kaming pera.”
“Pero handa akong magtrabaho araw at gabi para mabuhay ka.”
Napatawa si Sofia nang mapait.
“Napakaganda ng kuwento.”
“Sabihin mo rin kung bakit pinilit mo akong ibigay sa iyo ang anak ko.”
Hindi sumagot si Mama.
Tumingin ako sa kaniya.
“Pinilit mo siya?”
“Hindi.”
“Binigyan ko siya ng pagpipilian.”
“Ano?”
Nanginginig niyang hinawakan ang palda niya.
“May isang pamilyang handang magbayad para sa operasyon.”
“Ngunit kapalit noon, kailangan kang ilayo sa kanila.”
“Bakit?”
“Dahil ikaw ang tanging lehitimong tagapagmana ng ama mo.”
Napakunot ang noo ko.
“Pero sinabi ninyong hindi kasal ang tunay kong mga magulang.”
Dahan-dahang umiling si Papa.
“Hindi iyon totoo.”
Lumingon ako sa kaniya.
“Mag-asawa sila.”
“Mara, kasal sina Sofia at ang ama mo.”
“Lihim ang kasal.”
“Walang pahintulot ng pamilya de Leon.”
“Pero legal iyon.”
Kumalat ang bulungan sa simbahan.
Napahawak ako sa altar.
Kung legal ang kasal, ibig sabihin hindi ako anak sa labas.
Ibig sabihin may mas malaki akong karapatan sa pamana kaysa sa inakala ng lahat.
“Sinong pamilya ang nagbayad sa operasyon ko?”
Walang sumagot.
Muling sumigaw si Tito Ramon mula sa sahig.
“Huwag mong sabihin!”
Lumapit ang pulis at idiniin siyang muli.
Ngunit ang takot sa boses niya ay lalong nagpatibok nang mabilis sa dibdib ko.
Tiningnan ko si Mama.
“Sinong pamilya?”
Dahan-dahan niyang itinaas ang tingin.
“Ang pamilya de Leon.”
Natahimik ako.
“Hindi ko naiintindihan.”
“Kung gusto nila akong patayin, bakit nila babayaran ang operasyon ko?”
“Hindi lahat sa kanila ay gustong mamatay ka.”
“May isang tao sa pamilya na gustong iligtas ka.”
“Sino?”
Napatingin siya kay Papa.
Si Papa ang sumagot.
“Ang lolo mo.”
“Ang ama ng tunay mong ama.”
“Alam niyang apo ka niya.”
“Pero ayaw niyang lumaki kang kasama si Sofia.”
Napatitig si Sofia kay Papa.
“Sabihin mo ang buong totoo.”
“Hindi lang niya ako ayaw.”
“May kondisyon siya.”
Napalingon ako sa kaniya.
“Ano?”
“Ililigtas ka niya, pero kailangan kong mawala.”
“Hindi kita maaaring makita.”
“Hindi ako maaaring bumalik.”
“At kailangan kang palakihin sa ibang pangalan.”
Naramdaman kong muling sumikip ang dibdib ko.
“Pumayag ka?”
Umagos ang luha sa mukha ni Sofia.
“Hindi.”
“Tumakas ako kasama ka.”
“Pero dumating ang araw na halos hindi ka na makahinga.”
“Namumutla ka.”
“Hindi ka makadede.”
“Sinabi ng doktor na mamamatay ka kung hindi ka agad maooperahan.”
“Nagpunta ako sa bahay nina Lina at Ben.”
“Tulungan nila ako.”
Tiningnan ko ang mga magulang kong nagpalaki sa akin.
“Ano ang ginawa ninyo?”
Humagulgol si Mama.
“Nakiusap ako kay Sofia na tanggapin ang alok.”
“Sinabi kong mas mahalaga ang buhay mo kaysa sa pride naming lahat.”
“Pero sinabi niyang kapag ibinigay ka niya, baka hindi ka na niya makita.”
“Sinabi ko sa kaniya…”
Huminto siya.
“Ano ang sinabi mo?”
“Na babalik ka sa kaniya kapag ligtas ka na.”
Tahimik si Sofia.
Nakita ko ang poot sa mukha niya.
“Pero hindi nila ako ibinalik,” sabi niya.
“Pagkatapos ng operasyon, inilipat nila kayo ng tirahan.”
“Pinalitan nila ang pangalan mo.”
“At ipinakalat na patay ako.”
Biglang umiling si Mama.
“Hindi namin ginawa iyon.”
“Si Ramon ang nagsabi sa aming patay ka.”
Napatingin ang lahat kay Tito Ramon.
Nakahandusay siya sa sahig, namumutla dahil sa pagkawala ng dugo.
“Bakit?” tanong ko.
Tumawa siya nang mahina.
“Dahil kailangan kong sundin ang utos.”
“Utos kanino?”
Hindi siya sumagot.
Lumapit ang pulis.
“Sabihin mo.”
Ngunit nakapikit lamang siya.
Biglang nagsalita si Sofia.
“Ang lolo mo.”
Napalingon ako sa kaniya.
“Siya ang nag-utos kay Ramon na ipakitang patay ako.”
“Para hindi ka na maibalik sa akin.”
“Bakit naman pumayag si Mama sa rekording?”
Tinuro ko ang cassette.
“Narinig ko ang boses niya.”
Tumingin si Mama sa recorder.
“Ang buong sinabi ko noon ay…”
Huminga siya nang malalim.
“Kapag nakuha na namin si Mara, siguraduhin mong hindi na makakabalik si Sofia sa bahay na iyon.”
“Dahil may mga taong naghihintay para patayin siya.”
“Sinabihan ko si Ramon na ilayo siya.”
“Hindi patayin.”
Natahimik ang lahat.
Tumingin ako kay Sofia.
“May buong tape ka ba?”
Hindi siya sumagot agad.
Pagkatapos ay tumango.
“May kopya ako.”
“Bakit pinatugtog mo lang ang putol na bahagi?”
Biglang nagbago ang mukha niya.
Ang sakit sa puso ko ay napalitan ng galit.
“Bakit?”
Hindi siya makatingin sa akin.
“Gusto kong umamin sila.”
“Hindi.”
Umiling ako.
“Gusto mong kamuhian ko sila.”
“Mara—”
“Gusto mong maniwala akong ipinapatay ka nila.”
“Dalawampu’t walong taon akong ninakawan ng anak!”
“At ngayon gusto mong nakawin ako mula sa mga taong nagpalaki sa akin?”
Humagulgol siya.
“Anak kita.”
“Hindi ibig sabihin noon puwede mo akong manipulahin!”
Natahimik siya.
Sa likod namin, biglang tumawa si Aling Rosario.
Mahina sa una.
Pagkatapos ay palakas nang palakas.
Lahat ay napalingon sa kaniya.
“Napakagandang drama,” sabi niya.
“Mag-ina laban sa magulang.”
“Tunay na ina laban sa umampon.”
“At habang abala kayong lahat sa pagtatalo, hindi ninyo man lang napansin ang pinakamahalagang bagay.”
Lumapit ang pulis.
“Ano’ng ibig mong sabihin?”
Ngumiti siya.
“Ang trust fund.”
Biglang tumingin si Attorney Mendoza sa pulang folder ni Sofia.
Binuksan niya iyon.
Walang laman.
Napamura siya.
“Nawala ang mga dokumento.”
Napalingon kami sa altar.
Naroon pa kanina ang pulang folder.
Ngunit ang orihinal na deed, bank records at trust papers ay wala na.
“Sinong kumuha?” sigaw ni Papa.
Biglang namatay ang mga ilaw sa simbahan.
Lumikha ng gulo ang dilim.
May sumigaw.
May nabasag na salamin.
May narinig akong mabilis na mga yabag patungo sa likod.
Pagbalik ng ilaw, wala na si Adrian.
Wala na rin si Bianca.
At bukas ang maliit na pintuan sa tabi ng altar.
Agad na tumakbo ang dalawang pulis palabas.
Ngunit bago sila makalayo, tumunog ang telepono ni Attorney Mendoza.
May pumasok na mensahe.
Binasa niya iyon.
Biglang nanigas ang mukha niya.
“Ano iyon?” tanong ko.
Hindi siya sumagot.
Kinuha ko ang telepono sa kamay niya.
May larawan sa screen.
Nakatali si Papa sa loob ng isang sasakyan.
May dugo sa gilid ng noo niya.
Napalingon ako sa kinatatayuan niya kanina.
Wala na siya.
Hindi ko man lang napansing nawala siya sa gitna ng dilim.
Sa ilalim ng larawan ay may mensahe mula sa hindi kilalang numero.
“Dalhin ninyo ang orihinal na birth certificate at ang password ng trust fund bago maghatinggabi.”
“Walang pulis.”
“Kapag may sumunod, ang susunod na larawang matatanggap ninyo ay bangkay na niya.”
May sumunod pang mensahe.
Isang maikling video.
Pinindot ko iyon.
Lumitaw si Adrian sa screen.
Nakangiti siya habang nakatutok ang baril sa ulo ni Papa.
Ngunit may isa pang taong nakaupo sa tabi niya.
Isang matandang lalaki na naka-wheelchair.
Maputi ang buhok.
Mahina ang katawan.
Ngunit pamilyar sa akin ang matalim niyang mga mata.
Siya ang lalaking ilang beses kong nakita sa mga lumang business magazine.
Ang pinuno ng pamilya de Leon.
Ang lolo kong sinasabing matagal nang patay.
Dahan-dahan siyang yumuko sa camera.
“Mara,” sabi niya.
“Kung gusto mong mabuhay ang lalaking tinatawag mong ama, pumunta ka nang mag-isa.”
“At huwag mong dalhin si Sofia.”
Huminto siya.
Pagkatapos ay ngumiti.
“Dahil bago mo ibigay ang password, kailangan mo munang malaman kung sino sa kanilang dalawa ang tunay na pumatay sa biyolohikal mong ama.”