gabing hindi na niya kayang takasan
Bahagi 2: Ang gabing hindi na niya kayang takasan
Nang mabasa ko ang mensahe mula sa internal legal department, hindi ako agad kumilos.
【Ate Clarisse, natanggap na namin ang lahat ng ebidensya. Huwag po kayong aalis sa lugar.】
Ibinaba ko nang dahan-dahan ang phone ko sa mesa.
Sa harap ko, si Sofia ay nakatayo pa rin na parang nabuhusan ng malamig na tubig. Kanina lang, siya ang pinaka-kompiyansang tao sa buong private room. Nakangiti, maayos ang postura, parang hawak na niya sa palad ang buong proyekto.
Ngayon, kahit ang labi niya ay nanginginig.
Ang babaeng nakasuot ng dark suit ay nanatiling kalmado. Hindi siya sumigaw. Hindi siya nagtaas ng boses. Pero dahil doon, mas lalong bumigat ang hangin sa loob ng kwarto.
Tumingin siya sa team leader namin.
“Mr. Santos, hinihintay ko ang sagot ninyo.”
Si Mr. Santos, na kanina ay pilit pang ipinapakita ang awtoridad niya sa opisina, ngayon ay parang nawalan ng buto sa katawan. Pinunasan niya ang noo, kahit malamig naman ang aircon sa private room.
“Ma’am Reyes, siguro may misunderstanding lang dito.”
“Misunderstanding?” malamig na ulit ang tanong ni Ma’am Reyes.
Binuksan niya ang folder sa mesa at inilabas ang ilang printed pages.
“Ito ang proposal na natanggap namin mula sa bagong person-in-charge ninyo. May line item dito na ‘flexible facilitation expense.’ Wala ito sa labingwalong naunang proposal. Wala rin ito sa contract framework na napagkasunduan namin.”
Hindi makatingin nang diretso si Mr. Santos.
Si Sofia naman ay biglang nagmadaling magsalita.
“Ma’am, hindi po iyon masamang ibig sabihin. Flexible lang po siya para kung may kailangang ayusin sa proseso—”
“Outside the contract,” putol ni Ma’am Reyes.
Nanigas si Sofia.
“Inulit mo iyan sa tawag. At inulit mo rin iyan kanina sa harap ng isang procurement manager na dati na naming tinanggal sa decision chain.”
Lumingon si Ma’am Reyes sa lalaking nasa tapat ni Sofia.
“Mr. Cruz, malinaw ang memo na ipinadala sa lahat ng vendors. Hindi kayo awtorisadong makipag-meeting nang pribado para sa project na ito. Bakit kayo narito?”
Ang mukha ni Mr. Cruz ay naging kulay abo.
“Ma’am, nagkataon lang na inimbitahan ako ni Miss Sofia para pag-usapan—”
“Para pag-usapan ang cost outside the contract?”
Wala na siyang naisagot.
Sa sandaling iyon, tumunog ang phone ni Mr. Santos. Tiningnan niya ang screen, at lalo pang pumuti ang mukha.
Hindi na kailangan hulaan. Malamang galing na iyon sa higher management ng company namin.
Pumasok sa isip ko ang lahat ng nangyari sa loob ng ilang araw.
Ang pekeng kape.
Ang pekeng resibo.
Ang pag-iyak sa pantry.
Ang pagkuha sa project ko.
Ang pagpapasama sa akin ngayong gabi para gawing panangga.
Sa totoo lang, hindi ako nagalit nang kinuha nila ang project. Sa loob ng ilang taon ko sa kumpanya, hindi na bago sa akin ang pulitika sa opisina. Ang masakit ay hindi ang pagkawala ng credit. Ang mas masakit ay ang makita kung gaano kadaling baluktutin ng ilang tao ang tama at mali kapag may gusto silang protektahan.
Si Sofia ay hindi lang inosenteng intern na nagkamali.
At si Mr. Santos ay hindi lang mabait na leader na nagbibigay ng oportunidad sa baguhan.
Pareho silang may piniling landas.
At ngayong gabi, sila mismo ang umapak sa bitag na ginawa ng sariling kayabangan nila.
Hinila ni Ma’am Reyes ang upuan at umupo.
“Miss Sofia, bago tayo tumawag sa legal team, gusto kong marinig ang paliwanag mo. Sino ang nagsabi sa iyo na idagdag ang flexible facilitation expense?”
Napasinghap si Sofia.
Tumingin siya kay Mr. Santos.
Isang maikling tingin lang iyon, pero sapat na.
Nakita iyon ni Ma’am Reyes. Nakita rin iyon ng dalawang assistant niya. At syempre, nakita ko rin.
Mr. Santos agad na umiling.
“Wala akong kinalaman diyan. Siya ang bagong humawak ng project. Baka nagkamali lang siya ng intindi sa documents.”
Nang marinig iyon, literal na napaatras ng kalahating hakbang si Sofia.
Kanina, ipinagtatanggol siya nito sa group chat.
Kanina, siya ang ginawang dahilan para agawin ang project ko.
Kanina, sinabi nitong kailangan niyang bigyan ng pagkakataon ang bagong empleyado.
Ngayon, nang amoy panganib na, siya ang unang nagtulak kay Sofia sa unahan.
Namula ang mata ni Sofia.
“Sir…”
Hindi siya nilingon ni Mr. Santos.
“Miss Sofia, bilang person-in-charge, responsibilidad mong siguraduhin na tama ang proposal na ipinapadala mo.”
Tahimik kong pinanood ang eksena.
Hindi ako naaawa.
Hindi dahil malupit ako, kundi dahil malinaw ang lahat mula sa simula.
Kung hindi niya sinubukang maningil sa akin gamit ang pekeng kape, walang group chat na sasabog.
Kung hindi siya umiyak sa pantry para magpanggap na biktima, hindi mapipilitan si Mr. Santos na ipakita ang kampi niya.
Kung hindi nila kinuha ang project para turuan ako ng leksyon, hindi siya mapupunta sa gabing ito.
Ang bawat hakbang, sila ang pumili.
Biglang kumapit si Sofia sa gilid ng mesa.
“Hindi po ako ang nagsimula nito…”
Lumingon siya kay Mr. Santos, nanginginig ang boses.
“Sir, sinabi n’yo po sa akin na kapag nakuha ko ang loob ni Mr. Cruz, mas bibilis ang approval. Sinabi n’yo rin po na normal lang sa ganitong project ang may extra arrangement!”
Sumabog ang katahimikan sa loob ng kwarto.
Mr. Santos biglang tumayo.
“Sofia! Mag-ingat ka sa sinasabi mo!”
Pero huli na.
Ang isa sa assistants ni Ma’am Reyes ay tahimik na naglagay ng maliit na recorder sa mesa.
“Patuloy po ang recording ng meeting na ito,” sabi niya.
Natigilan si Mr. Santos.
Si Sofia naman, dahil takot at galit, tuluyan nang nawalan ng kontrol.
“Hindi n’yo ako pwedeng isisi lahat! Kayo ang nagsabi sa akin na si Ate Clarisse ay masyadong matigas sa client, na kailangan ng bagong mukha, na mas madaling makipag-usap kung marunong makisama!”
“Sinabi n’yo rin po na kapag na-close ko ang deal, siguradong ma-regular ako!”
Bawat salitang lumalabas sa bibig niya ay parang bato na bumabagsak sa dibdib ni Mr. Santos.
Si Ma’am Reyes ay tahimik lang na nakatingin.
Pagkatapos, dahan-dahan siyang tumingin sa akin.
“Miss Clarisse, may alam ka ba tungkol dito?”
Ako ang unang beses na direktang tinanong ngayong gabi.
Umayos ako ng upo.
“Ang alam ko lang po, ako ang original person-in-charge ng project. Dalawang araw ang nakalipas, bigla itong ipinasa kay Sofia sa utos ni Mr. Santos. Wala akong part sa revision na ipinadala niya. At bago ang turnover, malinaw sa records na wala ni isang proposal ko ang may cost outside the contract.”
Kinuha ko ang tablet ko at binuksan ang folder.
“May timestamps po ang lahat ng versions. May email trail din po mula sa side ninyo at sa amin.”
Ipinasa ko ang tablet kay Ma’am Reyes.
“Kung kailangan, available po ang buong file history.”
Tinanggap niya iyon.
Ilang segundo siyang nag-scroll.
Pagkatapos, tumango siya nang bahagya.
“This is consistent with what we have.”
Sa sandaling iyon, pumasok ang dalawang tao mula sa company namin. Isa mula sa legal department, isa mula sa HR.
Ang HR manager, si Ms. Navarro, ay tumingin muna sa akin, saka kay Mr. Santos at Sofia.
“Clarisse, thank you for staying.”
Pagkatapos ay humarap siya sa dalawa.
“Mr. Santos, Miss Sofia, from this point on, this matter will be treated as a formal investigation.”
Parang bumagsak ang buong katawan ni Sofia sa upuan.
“Ma’am, please… intern lang po ako. Hindi ko po alam na ganito kalaki ang magiging issue.”
Ms. Navarro’s face remained neutral.
“Hindi mo alam na mali ang gumamit ng pekeng resibo para maningil sa officemate mo?”
Nagulat si Sofia.
“Hindi mo alam na mali ang magpasa ng proposal na may cost outside the contract?”
Hindi siya nakasagot.
“Hindi mo alam na mali ang makipag-meeting sa taong hindi authorized sa client side?”
Bumagsak ang luha niya.
Pero sa pagkakataong iyon, wala nang lumapit para mag-alo.
Kahit si Mr. Santos ay hindi siya tinulungan.
Ma’am Reyes stood up.
“Until your company gives us a formal explanation, the project is suspended.”
Biglang nanikip ang dibdib ni Mr. Santos.
“Ma’am Reyes, please. Huwag po sanang maapektuhan ang buong partnership. We can explain—”
“You will explain,” sabi ni Ma’am Reyes. “But not tonight. And not through private dinners.”
Pagkatapos, kinuha niya ang folder at lumabas.
Bago siya tuluyang umalis, huminto siya sa tabi ko.
“Miss Clarisse.”
Tumayo ako.
“Yes, ma’am?”
Tiningnan niya ako, hindi na kasing lamig ang tingin gaya kanina.
“I remember your version nineteen.”
Natigilan ako.
“I haven’t officially submitted it yet, ma’am.”
“I know,” sagot niya. “But you mentioned the direction during our last working call. That was the only direction that made sense.”
Pagkasabi noon, lumabas siya ng private room.
Naiwan sa loob ang mabigat na katahimikan.
Si Sofia ay umiiyak nang tahimik.
Si Mr. Santos ay tulala.
Ako naman ay napatingin sa phone ko.
May bagong mensahe mula kay Ms. Navarro.
【Clarisse, bukas ng umaga, kailangan ka naming makausap. Dalhin mo ang lahat ng records related sa project at sa incident sa coffee.】
Hinawakan ko ang bag ko at tumayo.
Wala na akong kailangang sabihin.
Sa pintuan, narinig ko si Sofia na humikbi.
“Ate Clarisse…”
Hindi ako lumingon.
Dahil sa gabing iyon, alam kong hindi pa ito ang katapusan.
Simula pa lang ito ng pagbabalik ng lahat ng katotohanan sa tamang lugar.