Dalawang taon kong inalay ang buhay ko para makagawa ng teknolohiyang kayang magligtas ng milyun-milyong pusong may sakit sa Pilipinas… pero sa araw ng pagtanggap ko ng gantimpalang milyon-milyong piso, ninakaw ang buong research ko.

Sinabi nilang isa lang akong impostor na sinusubukang nakawin ang pagkakakilanlan ng isang henyong doktor…

Hanggang sa isang operasyon na nakataya ang buhay at kamatayan ang naglantad ng nakakakilabot na katotohanan…

 

Tinitigan ako ng accountant ng ospital na parang kriminal.

— Sino ka?

 

Nanigas ako.

 

— Ako si Mara Santos. Head researcher ng emergency cardiac department.

 

Malamig na itinulak ng babae ang isang folder sa harap ko.

 

— Imposible. Nakuha na ni Dr. Mara Santos ang buong reward apatnapung minuto na ang nakalipas.

 

Parang nagyelo ang dugo ko.

 

Hindi dahil sa perang nawala.

 

Kundi dahil may gumamit ng pangalan ko, ng achievements ko, at ng research na halos ikamatay ko para makuha ang lahat.

 

Tumakbo ako palabas ng finance office ng pinakamalaking private hospital sa Bonifacio Global City, Taguig.

 

Punong-puno ng pasyente ang hallway.

 

Maingay ang tunog ng stretcher wheels.

 

Halos masuka ako sa amoy ng disinfectant.

 

Habang tumatakbo, tinatawagan ko ang department head ko.

 

Walang sumasagot.

 

Pagdating ko sa HR office, umiinom lang ng kape si Celia Ramos, ang HR director.

 

Tumingin siya sa akin.

 

— Anong problema?

 

— May gumamit ng pangalan ko at kinuha ang research reward ko.

 

Kumunot ang noo niya.

 

— Pangalan mo?

 

— Mara Santos.

 

Nag-type siya sa computer.

 

Pagkatapos ay ipinakita niya sa akin ang screen.

 

Parang tumigil ang mundo ko.

 

May kumpletong employee file doon.

 

Pero hindi ako ang nasa picture.

 

Isang babaeng may kulot na buhok.

 

Mamasa-masang mamahaling lipstick.

 

Designer lab coat.

 

Perpektong ngiti.

 

Pangalan: Mara Santos

 

Education: Harvard University

 

Position: Head of Cardiac Research

 

Emergency Contact: Dr. Alejandro Villanueva

 

Hospital Director

 

Nanginginig ang boses ko.

 

— Hindi ako iyan.

 

Ngumiti si Celia nang malamig.

 

— Huwag kang gumawa ng eskandalo dito.

 

— Dalawang taon akong nagtatrabaho rito! Ako ang gumawa ng artificial heart valve project!

 

— Ayon sa records namin… siya ang tunay na Dr. Mara Santos.

 

— Hindi totoo iyon!

 

Ipinakita ko ang phone ko.

 

Mga larawan ko habang duty.

 

Mga larawan ko sa operating room.

 

Mga larawan ko kasama ang research team.

 

Hindi man lang niya tiningnan.

 

— Puwedeng peke lahat iyan.

 

Nawalan ako ng hininga.

 

— May employee ID ako.

 

— Puwede ring peke iyon.

 

— May employment contract ako.

 

Binuksan ko ang personal email ko.

 

Wala na.

 

Nabura lahat ng files.

 

Nanlamig ang likod ko.

 

Nagkrus ng kamay si Celia.

 

— Umalis ka bago ako tumawag ng security.

 

At eksaktong sandaling iyon…

 

Bumukas ang pinto ng HR office.

 

May babaeng pumasok.

 

Mabagal ang tunog ng kanyang high heels.

 

Paglingon ko…

 

Parang tumigil ang puso ko.

 

Mukha ko.

 

Hindi…

 

Hindi talaga ako.

 

Pero halos kamukha ko siya.

 

Parehong height.

 

Parehong hairstyle.

 

Pati nunal sa ilalim ng mata… pareho.

 

Ngumiti siya nang mahinahon.

 

— Pasensya na… pero mukhang ikaw ang nagkakamali.

 

Agad tumayo si Celia.

 

— Dr. Mara, dumating kayo sa tamang oras.

 

Lumapit ang babae sa akin.

 

Ipinakita niya ang employee ID.

 

Tunay.

 

May opisyal na seal.

 

At gamit ang employee number ko.

 

Ngumiti siya.

 

— Ako ang tunay na Mara Santos.

 

Napasigaw ako.

 

— Sinungaling ka!

 

Tumingin siya sa akin na parang naaawa.

 

— Nakakaawa ka naman.

 

— Dalawang taon akong nagtatrabaho rito!

 

— Hindi.

 

Inilabas niya ang cellphone niya.

 

May video.

 

At sa video…

 

Ako.

 

Tumatanggap ako ng pera mula sa isang lalaking hindi ko kilala sa parking lot ng ospital.

 

Narinig ko ang sarili kong boses.

 

— Pumapayag akong ibenta ang research data.

 

Halos bumagsak ako.

 

Peke iyon.

 

Ginamit nila ang mukha ko.

 

Namutla si Celia.

 

— Diyos ko…

 

Agad nagsalita ang impostora.

 

— Matagal ko na siyang pinaghihinalaan. Ninakaw niya ang research ng ospital at nagpapanggap siyang ako.

 

Sumigaw ako.

 

— Pekeng video iyan!

 

Biglang tumunog ang red emergency alarm sa buong ospital.

 

Tumakbo ang isang nurse.

 

— Bilisan ninyo!

 

— Tumigil ang puso ng anak ng chairman!

 

Namutla si Celia.

 

Namutla rin ang impostora.

 

Sumigaw ang nurse.

 

— Kailangan siyang operahan agad! Pero ang gumawa lang ng artificial heart valve ang kayang magsagawa nito!

 

Lahat ng mata ay napunta sa impostora.

 

Natigilan siya.

 

Namutla nang sobra.

 

Sumigaw si Celia.

 

— Bilis! Iligtas mo siya!

 

Nanginginig ang babae.

 

— A-ako…

 

— Ano?!

 

Umiyak siya.

 

— Hindi ko alam kung paano…

 

Natahimik ang buong kwarto.

 

Tumingin siya sa akin.

 

Tumingin ako sa kanya.

 

Tumulo ang pawis niya.

 

At tuluyan siyang bumagsak habang umiiyak.

 

— Patawad… hindi ako tunay na doktor…

 

Napaatras si Celia.

 

— Ano?!

 

Tinuro niya ako.

 

— Siya ang tunay…

 

Nagyelong parang sementeryo ang buong hallway.

 

At sa sandaling iyon…

 

Bumukas ang VIP elevator.

 

Lumabas si Dr. Alejandro Villanueva kasama ang maraming bodyguards.

 

Malamig ang tingin niya sa akin.

 

Dahan-dahan siyang naglabas ng dokumento.

 

Death certificate ng nanay ko.

 

Dalawang araw na ang nakalipas ang petsa.

 

Nanginginig ako.

 

— Hindi maaari… nasa Cebu ang nanay ko…

 

Ngumiti siya nang nakakatakot.

 

— Akala mo ba kaya kitang hinayaang mabuhay nang tahimik dito sa loob ng dalawang taon nang walang kapalit?

 

Parang tumigil ang puso ko.

 

Lumapit siya at bumulong sa tenga ko.

 

— Dahil ang nanay mo… nasa basement ng ospital na ito.

 

At ang pintuan ng basement sa dulo ng hallway…

 

Dahan-dahang bumukas…

Unti-unting bumukas ang pintuan ng basement habang nanginginig ang buong katawan ko.

Parang nawala ang lahat ng tunog sa paligid.

Hindi ko na marinig ang sigawan ng mga nurse, ang pag-iyak ng impostora, o ang mabibigat na yabag ng mga bodyguard ni Dr. Alejandro Villanueva.

Isang bagay lang ang nasa isip ko—ang nanay ko.

Buhay pa ba siya?

Bigla akong tumakbo papunta sa basement ngunit agad akong hinarang ng dalawang bodyguard.

Mahigpit nilang hinawakan ang magkabilang braso ko.

— Pakawalan ninyo ako! Nasaan ang nanay ko?!

Ngumiti si Alejandro na parang demonyo.

— Gagawin mo muna ang operasyon. Ililigtas mo ang apo ng chairman… pagkatapos, baka makita mo pa ang nanay mo nang buhay.

Nanlaki ang mga mata ko.

— Ginamit mo ang nanay ko para kontrolin ako?

Tumawa siya nang malamig.

— Ginamit ko lang ang kahinaan mo.

Tumulo ang luha ko ngunit pinilit kong maging matatag.

Kung hindi ko ililigtas ang bata, mamamatay siya.

Kung lalaban ako ngayon, maaaring patayin nila ang nanay ko.

Wala akong pagpipilian.

Tumakbo ako papunta sa operating room habang nakasunod ang mga nurse.

Pagpasok ko roon, nakita ko ang walong taong gulang na batang lalaki na halos mawalan na ng tibok ng puso.

Maputla siya.

Halos wala nang pag-asa.

Siya ang nag-iisang apo ng chairman ng ospital.

Nanginginig ang ibang doktor dahil wala silang alam sa teknolohiyang ako mismo ang gumawa.

Huminga ako nang malalim.

— Ihanda ninyo ang prototype seven artificial valve. Ngayon na.

Nagulat ang lahat.

— Confidential iyon!

— Ako ang gumawa niyan! Bilisan ninyo!

Nagsimula ang operasyon.

Lumipas ang isang oras.

Dalawang oras.

Tatlong oras.

Apat na oras.

Limang oras akong nakipaglaban para buhayin ang batang iyon.

Ilang beses tumigil ang puso niya.

Ilang beses akong muntik mawalan ng pag-asa.

Ngunit hindi ako sumuko.

Sa loob ng operasyon, palihim kong pinindot ang emergency command sa smartwatch ko.

Automatic nitong ipinadala ang lahat ng backup files ng research ko sa matalik kong kaibigang abogado na si Attorney Luis Fernandez.

Matagal ko nang hinala na may malaking sabwatan sa ospital.

Kaya itinago ko ang lahat ng ebidensya.

Mga tunay na laboratory logs.

Mga CCTV footage.

Mga financial records.

At mga lihim na dokumentong magpapabagsak kay Alejandro.

Pagkatapos ng limang oras…

Biglang naging normal ang heartbeat monitor.

Beep…

Beep…

Beep…

Napaluha ang mga nurse.

— Stable na siya!

Lumabas ako ng operating room na halos hindi na makatayo.

Punong-puno ng dugo ang gloves ko.

Paglabas ko… naghihintay si Alejandro.

Ngumiti siya.

— Magaling. Ngayon sasabihin ko kung nasaan ang nanay mo.

Bago pa siya makapagsalita…

Biglang bumukas ang main entrance ng ospital.

Sunod-sunod na pumasok ang mga pulis mula sa NBI.

Kasama nila ang media.

Nagkagulo ang buong lobby.

Lumapit si Attorney Luis habang hawak ang makapal na folder.

— Dr. Alejandro Villanueva, inaaresto ka namin para sa kidnapping, identity theft, fraud, illegal medical experimentation, at attempted murder.

Nanigas si Alejandro.

— Ano?!

Lumabas sa malaking screen ng lobby ang CCTV footage.

Kitang-kita kung paano nila pinilit ang impostora na sumailalim sa cosmetic surgery para maging kamukha ko.

Lumabas din ang recordings kung paano nila binura ang employment records ko.

Kung paano nila ninakaw ang research ko.

Kung paano nila pineke ang video laban sa akin.

Pero ang pinakakakila-kilabot…

Lumabas ang footage ng basement.

Dose-dosenang pasyente ang ilegal nilang ginagamit bilang experimental subjects.

At kabilang doon…

Ang nanay ko.

Buhay siya.

Napaiyak ako habang tumatakbo pababa sa basement kasama ang mga pulis.

Pagbukas ko ng isang silid…

Nakita ko ang nanay ko na mahina ngunit buhay.

Nakakabit pa rin siya sa mga medical machines.

Umiiyak siya habang nakatingin sa akin.

— Mara… anak ko…

Napaluhod ako habang niyayakap siya.

— Mommy… patawad… sobrang tagal kong dumating…

Hinawakan niya ang mukha ko habang umiiyak din siya.

— Hindi mo kasalanan. Lumaban ka. At nanalo ka.

Sa taas ng ospital, sinubukan ni Alejandro tumakas gamit ang helipad.

Ngunit hinarang siya mismo ng chairman.

Ang matandang chairman ay umiiyak habang yakap ang kanyang ligtas na apo.

Lumapit siya kay Alejandro at malakas itong sinampal.

— Iniligtas niya ang apo ko habang ikaw sinira mo ang buhay niya!

Lumuhod si Alejandro.

— Sir… please…

— Halimaw ka.

Habambuhay na nakulong si Alejandro kasama ang lahat ng kasabwat niya.

Ang impostora naman ay umamin na binantaan lamang ang kanyang pamilya kaya napilitan siyang sumunod.

Dahil tumulong siya sa paglantad ng buong katotohanan, nabigyan siya ng mas magaang parusa.

Lumipat siya sa probinsya upang magsimulang muli.

Pagkalipas ng anim na buwan…

Opisyal na ibinalik sa akin ang lahat ng karapatan sa research ko.

Tinanggap ko ang pinakamalaking medical award sa Pilipinas.

Ngunit sa pagkakataong iyon…

Kasama ko na sa entablado ang nanay ko.

Malusog na siya.

Masaya na siya.

At umiiyak siya habang pumapalakpak ang buong auditorium.

Tinawag nila akong:

The Heart Savior of the Philippines.

Libo-libong bata ang nailigtas ng teknolohiyang ginawa ko.

Maraming pamilya ang nabigyan ng bagong pag-asa.

Isang gabi sa Cebu…

Magkatabi kaming nakaupo ng nanay ko habang pinapanood ang paglubog ng araw.

Sa di kalayuan, masayang tumatakbo si Gabriel sa tabing dagat.

Malusog na siya ngayon.

Ngumiti ang nanay ko.

— Worth it ba ang lahat ng pinagdaanan mo?

Napaluha ako habang nakangiti.

— Oo, Ma.

— Dahil sa wakas… wala nang makakaagaw sa buhay na pinaghirapan kong buuin.