DALAWANG TAON AKONG NAGPAGALING SA IBANG BANSA.

Pagbalik ko, natuklasan kong may ibang babaeng humalili sa buhay ko.

At sa mismong salu-salong para sa aking pagbabalik, hawak pa ng aking nobyo ang kamay niya.

Dalawang taon na ang nakalipas mula nang sumailalim ako sa isang malaking operasyon.

Matapos noon, umalis ako ng bansa upang magpagaling at magpahinga.

Sa unang araw ng aking pagbabalik, naghanda ang pinsan kong si Bianca Villanueva ng isang engrandeng welcome party sa isang sikat na beach resort.

Puro mga kilalang personalidad at anak-mayaman ang mga bisita.

Ngunit pagpasok ko pa lamang sa bulwagan, may kakaiba na akong naramdaman.

Ang mga taong dati ay halos araw-araw na nakapaligid sa akin ay ngayon ay nagbibigay lamang ng malamig at pormal na ngiti.

Ang mga babaeng dating nag-aagawan na makatabi ako ay nagkukumpulan ngayon sa isang sulok habang palihim akong pinagmamasdan.

Maging si Marco Reyes.

Ang batang lalaking itinuring kong parang tunay na kapatid.

Ang batang laging tumatawag sa akin ng “Ate”.

Ngayon ay tumango lamang siya nang walang emosyon.

Hinila ako ni Bianca sa isang tabi at inabot ang isang baso ng juice.

—Maghanda ka.

Napataas ang kilay ko.

—Bakit?

Napairap siya.

—Darating na ang tunay na bida ng gabing ito.

Hindi pa ako nakakapagtanong nang biglang bumukas ang malaking pinto.

Agad na naging maingay ang buong bulwagan.

Nagpalakpakan ang lahat.

Isang matangkad na lalaki ang pumasok.

May kasama siyang babaeng nakasuot ng kulay kremang damit.

At sa sandaling makita ko sila, agad kong naunawaan ang ibig sabihin ni Bianca.

Ang lalaking iyon ay ang aking nobyo.

Si Gabriel Santos.

At ang babaeng kasama niya ay si Sophia Cruz.

Ang babaeng pinag-uusapan ng buong mataas na lipunan sa nakalipas na dalawang taon.

—Dumating na si Gabriel!

—Sophia, dito ka umupo!

—May bakanteng upuan pa rito!

Ang mga taong malamig sa akin kanina ay biglang naging masigla.

Ngumiti si Sophia nang mahinhin.

Napakatamis ng ngiti niya na parang gusto siyang protektahan ng lahat ng nakakakita.

May ibinulong si Gabriel sa kanya.

At ang tingin niya rito ay mas malambing kaysa anumang tingin na nakita ko mula sa kanya.

Napangiti nang mapait si Bianca.

—Nakikita mo na?

—Dalawang taon ka lang nawala.

—Pero siya na ang nabubuhay sa buhay mo ngayon.

Tahimik akong tumingin sa singsing sa aking daliri.

Dalawang taon na ang nakalipas.

Bago ako umalis.

Mahigpit na hinawakan ni Gabriel ang kamay ko.

At nangakong hihintayin niya ako.

Nangako siya sa harap ng aming mga pamilya na hindi siya magbabago kailanman.

Pero ngayon.

May ibang babae nang nakatayo sa tabi niya.

Sa loob ng dalawang taon, marami nang ipinadalang larawan si Bianca sa akin.

Mga charity gala.

Mga social gathering.

Mga bakasyon kasama ang mga kaibigan.

At sa bawat larawan.

Kasama si Sophia.

Noong una, tinatawag siya ng lahat na kopya ko.

Ginagaya niya ang paraan ng pananamit ko.

Ang mga alahas ko.

Maging ang estilo ng buhok ko.

Ngunit kalaunan.

Nagbago ang lahat.

Palaging mabait si Sophia.

Palaging mahinahon.

Marunong siyang makisama sa lahat.

Samantalang ako.

Diretso kung magsalita.

Hindi marunong magkunwari.

At isa-isa.

Nagsimulang pumanig ang lahat sa kanya.

Tumingin ako kay Sophia.

At ngumiti.

—Sa tingin mo ba kamukha mo ako?

Agad na natahimik ang buong bulwagan.

Nagulat si Sophia.

At kusang tumingin kay Gabriel na para bang naghahanap ng masasandalan.

—Hindi ko po kailanman naisip iyon…

Mahina niyang sagot.

Namumula na ang kanyang mga mata.

Agad siyang ipinagtanggol ng ilan.

—Ate Isabella, mali lang ang pagkakaintindi mo.

—Wala namang masamang intensyon si Sophia.

—Hindi naman niya kasalanang magkahawig kayo.

Napatawa ako.

—Talaga ba?

—Kung ayaw niyang gayahin ako…

—Bakit pati damit at alahas ko ay kinokopya niya?

Lalong tumindi ang tensyon.

Yumuko si Sophia.

At agad siyang nagmukhang kawawang biktima.

Sa isang iglap.

Ako ang naging kontrabida sa paningin ng lahat.

Lumapit si Gabriel.

—Tama na.

Malamig ang kanyang tinig.

Napatingin ako sa kanya.

At sa unang pagkakataon.

Parang hindi ko na siya kilala.

—Party ito para sa pagbabalik mo.

—Huwag mong sirain ang gabi.

Halos matawa ako.

Ang lalaking nagdala ng ibang babae sa welcome party ng kanyang nobya.

Ako pa ang sinasabihang huwag gumawa ng eksena.

Tumalikod ako upang umalis.

Ngunit biglang nahulog ang isang kahon ng regalo mula sa mesa.

Isang malaking kristal ang gumulong at tumama sa paa ni Sophia.

Napasinghap siya sa sakit.

—Sophia!

Agad na tumakbo si Gabriel.

Lumuhod siya sa harap nito.

At maingat na sinuri ang sugat.

Kitang-kita ang pag-aalala sa kanyang mukha.

Tahimik ko lamang silang pinanood.

Pagkatapos matiyak na wala siyang malubhang sugat.

Tumayo si Gabriel.

At malamig akong tiningnan.

—Masaya ka na ba?

Napakunot ang noo ko.

—Ano ang ibig mong sabihin?

Mahigpit niyang ikinuyom ang kamao.

—Ganyan ka talaga.

—Kapag hindi nasusunod ang gusto mo, gumagawa ka ng gulo.

—Hindi ka nagbago kahit kailan.

Biglang tumayo si Bianca.

—Ano’ng sinasabi mo?!

Ngunit hindi siya pinansin ni Gabriel.

—Ilang buwan pinaghandaan ni Sophia ang regalong iyon.

—Para sa pagbabalik mo.

—Pero sinira mo lang.

Napatingin ako sa kanya.

At parang nakarinig ng pinakanakakatawang biro sa buong buhay ko.

Hindi ko man lang nahawakan ang regalo.

Ngunit hinatulan na niya ako.

Walang ebidensya.

Walang paliwanag.

Dahil lamang si Sophia ang nasaktan.

Ngumiti ako.

At ang ngiting iyon ang nagpatahimik sa lahat.

—Sinira ko?

Dahan-dahan akong lumapit.

—May nakakita bang hinawakan ko ang regalo?

Walang sumagot.

Dahil walang nakakita.

Ngunit nanatiling malamig si Gabriel.

—Hindi ko kailangang makita.

—Kilala kita.

“Kilala kita.”

Apat na simpleng salita.

Ngunit sapat upang tuluyang palamigin ang puso ko.

Matapos ang lahat ng taon naming magkasama.

Ganito pala niya ako nakikita.

Dahan-dahan kong tinanggal ang singsing sa aking daliri.

Nagulat ang lahat.

Pati si Gabriel.

Tahimik ko itong inilapag sa mesa.

Pagkatapos ay inilabas ko ang aking cellphone.

At binuksan ang isang video.

Sa sandaling lumiwanag ang screen.

Biglang namutla si Sophia.

Maging si Gabriel ay nagbago ang ekspresyon.

Dahil ang babaeng nasa video…

Ay si Sophia mismo.

At ang lalaking yakap-yakap niya sa isang hotel room…

Ay hindi si Gabriel.

Kundi isang ibang lalaki.

Ngumiti ako.

At dahan-dahang pinindot ang play.

Ngunit bago pa man magsimula ang recording…

Biglang sumigaw si Sophia.

—Huwag!

Kasabay niyon.

Biglang bumukas ang pinto ng bulwagan.

Pumasok ang isang makapangyarihang lalaki na nasa edad singkuwenta.

Kasama ang ilang bodyguard.

Diretso niyang tiningnan si Sophia.

Malamig ang kanyang mukha.

—Sa wakas, nakita rin kita.

—Hanggang kailan mo balak lokohin ang lahat?
…

Natahimik ang buong bulwagan.

Parang tumigil ang oras sa mismong sandaling iyon.

Namutla si Sophia.

Nanginginig ang mga labi niya habang nakatitig sa lalaking bagong dating.

Samantalang ang lahat ng naroroon ay naguguluhang tumingin sa kanya.

Sino ang taong ito?

At bakit tila takot na takot si Sophia?

Dahan-dahang lumapit ang lalaki.

Malamig ang kanyang mga mata.

—Hindi mo ba ako ipakikilala sa mga kaibigan mo, Sophia?

Napaatras si Sophia.

—Hindi… hindi ko kayo kilala…

Agad siyang pinutol ng lalaki.

—Talaga?

Pagkatapos ay tumingin ito sa mga tao sa paligid.

—Ako si Ricardo Cruz.

—At ako ang legal na tagapamahala ng trust fund na iniwan ng tunay na pamilya Cruz.

Parang may sumabog sa gitna ng bulwagan.

Lahat ay natigilan.

Pamilyang Cruz?

Hindi ba si Sophia ang bagong natagpuang anak ng pamilya Cruz?

Ngumiti nang malamig si Ricardo.

—Hindi siya Sophia Cruz.

—Ang tunay niyang pangalan ay Stella Mendoza.

Parang binuhusan ng malamig na tubig ang lahat.

—Ano?!

—Imposible!

—Hindi ba siya ang nawawalang anak ng pamilya Cruz?

Tahimik na tumawa si Ricardo.

—Iyan din ang gusto niyang paniwalaan ninyo.

Pagkatapos ay iniabot niya ang isang makapal na folder.

—Dalawang taon namin siyang hinanap.

—Dahil siya ang pangunahing suspek sa isang malaking kaso ng pandaraya.

Nanlaki ang mga mata ng lahat.

Samantalang si Sophia ay halos mawalan ng balanse.

Hindi na siya makapagsalita.

Binuksan ni Ricardo ang folder.

Isa-isang inilatag ang mga dokumento.

Pekeng pagkakakilanlan.

Pekeng DNA report.

Mga bank account sa ibang bansa.

Mga transaksiyon na nagkakahalaga ng milyon-milyong piso.

At higit sa lahat.

Mga larawan niya kasama ang iba’t ibang lalaki.

Mga lalaking ginamit niya upang makapasok sa mga mayayamang pamilya.

Unti-unting namutla ang mukha ni Gabriel.

—Hindi…

—Hindi ito totoo…

Ngunit kasabay noon.

Pinindot ko ang play button ng video.

Agad na umalingawngaw ang boses ni Sophia sa buong bulwagan.

—Kapag tuluyan kong nakuha ang tiwala ni Gabriel, kalahati ng problema ko mawawala.

May tumawa sa video.

—At paano naman ang tunay niyang fiancée?

Ngumiti si Sophia sa recording.

—Si Isabella?

—Matagal nang nakalimutan ng mga tao iyon.

—Kapag mas matagal siyang mawala, mas mabilis akong magiging kapalit niya.

Parang binaril sa dibdib si Gabriel.

Napaatras siya.

Hindi makapaniwala.

Samantalang ang mga kaibigan niyang kanina lamang ay todo depensa kay Sophia ay isa-isang namutla.

May isa pang bahagi ng recording.

—Hindi ko kailangan maging katulad niya.

—Kailangan ko lang na paniwalaan nilang mas mabuti ako kaysa sa kanya.

—At kapag dumating ang tamang panahon, ako na ang magiging Mrs. Santos.

Pagkatapos noon.

Tuluyang natahimik ang bulwagan.

Walang nagsalita.

Walang gumalaw.

Tanging hikbi ni Sophia ang maririnig.

—Hindi…

—Hindi iyon ang ibig kong sabihin…

Ngunit wala nang naniniwala.

Unang nagsalita si Marco.

Ang batang dati kong itinuring na kapatid.

Namumula ang kanyang mga mata.

—Ate…

—Pasensya na.

Hindi ko siya sinagot.

Tahimik ko lamang siyang tiningnan.

Lumapit siya.

—Pinaniwalaan ko siya.

—Akala ko ikaw ang may problema.

—Akala ko masama ka lang talaga sa kanya.

Napayuko siya.

Parang batang nagkamali.

Ngunit para sa akin.

Huli na ang lahat.

May mga pagkakamaling hindi na maaaring bawiin.

At may mga taong kapag nawala ang tiwala mo sa kanila.

Hindi na ito muling mabubuo.

Maya-maya.

Lumapit naman ang mga babaeng dati kong kaibigan.

Isa-isa silang humingi ng tawad.

Ngunit wala akong naramdamang galit.

Ni sama ng loob.

Parang wala na silang halaga sa akin.

Mas masakit kasi ang pagkadismaya kaysa galit.

At ang pagkadismaya ay matagal ko nang nalampasan.

Sa kabilang banda.

Tuluyan nang bumagsak si Sophia.

Nang dumating ang mga awtoridad.

Hindi na siya nakapalag.

Habang inilalabas siya ng bulwagan.

Bigla siyang lumingon sa akin.

Punong-puno ng poot ang kanyang mga mata.

—Bakit?

—Bakit ikaw pa rin?!

—Dalawang taon kong pinaghirapan ang lahat!

Ngumiti ako.

—Dahil hindi mo kailanman naiintindihan ang isang bagay.

Natigilan siya.

—Ano?

—Hindi mo kailangang maging katulad ko para magkaroon ng sariling halaga.

—Pero pinili mong mabuhay sa anino ng ibang tao.

At iyon ang pinakamalaking pagkakamali mo.

Tuluyan siyang nawala sa paningin namin.

Kasabay ng pagtatapos ng kanyang kasinungalingan.

Ngunit hindi pa roon natapos ang gabi.

Dahan-dahang lumapit si Gabriel.

Mukha siyang ilang taon na agad ang itinanda.

—Isabella…

Hindi ko siya pinansin.

—Puwede ba tayong mag-usap?

Tahimik akong tumingin sa kanya.

At sa unang pagkakataon.

Wala na akong naramdamang sakit.

Wala nang pagmamahal.

Wala nang galit.

Parang isa na lamang siyang estranghero.

—Ano pa ang dapat nating pag-usapan?

Namula ang kanyang mga mata.

—Nagkamali ako.

—Hindi kita pinaniwalaan.

—Pinili kong paniwalaan ang ibang tao.

Bahagya akong ngumiti.

—Tama ka.

—Nagkamali ka.

Parang nawalan siya ng lakas.

—Bigyan mo ako ng isa pang pagkakataon.

Umiling ako.

—Gabriel.

—Noong kailangan kita, wala ka.

—Noong ipinagtatanggol ko ang sarili ko, ikaw ang unang humusga.

—At noong sinira nila ako, ikaw pa ang nanguna.

Tumulo ang luha sa kanyang mga mata.

Ngunit wala na iyong epekto sa akin.

Dahan-dahan kong kinuha ang singsing sa mesa.

Napaliwanag ang kanyang mukha.

Akala niya marahil ay magbabago pa ang isip ko.

Ngunit sa susunod na segundo.

Iniabot ko iyon sa kanya.

—Tapos na tayo.

Parang gumuho ang mundo niya.

Ngunit hindi na ako lumingon.

Makalipas ang anim na buwan.

Opisyal nang nahatulan si Sophia at ang mga kasabwat nito.

Nabawi rin ng pamilya Cruz ang malaking bahagi ng kanilang nawawalang ari-arian.

Samantala.

Unti-unti kong inayos ang buhay ko.

Nagbalik ako sa negosyo.

At sa tulong ng pamilya ko.

Lalong lumago ang aming kumpanya.

Hindi nagtagal.

Naging isa ito sa pinakamalalaking korporasyon sa bansa.

At sa panahong hindi ko inaasahan.

May isang taong muling pumasok sa buhay ko.

Si Daniel Reyes.

Isang matagumpay na negosyante.

Tahimik.

Matalino.

At higit sa lahat.

Hindi niya kailanman sinubukang baguhin kung sino ako.

Hindi niya sinabi na kailangan kong maging mas mahinhin.

Mas mabait.

O mas katulad ng iba.

Tinanggap niya ako.

Kung ano talaga ako.

Isang taon matapos kaming magkakilala.

Niyaya niya akong maglakad sa tabi ng dagat.

Ang parehong dagat na nakita ko noong araw ng pagbabalik ko.

Ngunit ibang-iba na ang pakiramdam ngayon.

Lumuhod siya sa harap ko.

At inilabas ang isang singsing.

—Isabella.

—Hindi kita hihilinging magbago.

—Hindi kita hihilinging maging perpekto.

—Ang gusto ko lang ay samahan mo ako habang buhay.

Napaluha ako.

Hindi dahil sa sakit.

Kundi dahil sa wakas.

May taong minahal ako nang hindi ako kailangang ikumpara sa iba.

At sa unang pagkakataon matapos ang napakaraming taon.

Buong puso akong ngumiti.

—Oo.

Sa di kalayuan.

Dahan-dahang lumubog ang araw sa abot-tanaw.

Habang hawak ko ang kamay ng taong tunay na pinili ako.

At doon ko tuluyang naunawaan.

Minsan, ang pagkawala ng maling tao ay hindi trahedya.

Kundi simula ng mas magandang buhay.

At sa pagkakataong ito.

Hindi na ako kailanman magiging kapalit ng kahit sino.

Dahil ako mismo ang pangunahing tauhan ng sarili kong kuwento.