Apat na Taon Kaming Magkasintahan, Saka Ko Lang Nalaman na Isa Lang Pala Akong “Kapalit” ng Unang Pag-ibig Niya—Umaga, Sabi Niya May Meeting; Hapon, Nakita Ko Siyang Yakap Ito sa Hotel, Pero ang Mensahe ng Mama Niya ang Talagang Nagpalamig sa Buong Katawan Ko…

Apat na Taon Kaming Magkasintahan, Saka Ko Lang Nalaman na Isa Lang Pala Akong “Kapalit” ng Unang Pag-ibig Niya—Umaga, Sabi Niya May Meeting; Hapon, Nakita Ko Siyang Yakap Ito sa Hotel, Pero ang Mensahe ng Mama Niya ang Talagang Nagpalamig sa Buong Katawan Ko…

Apat na Taon Kaming Magkasintahan, Saka Ko Lang Nalaman na Isa Lang Pala Akong “Kapalit” ng Unang Pag-ibig Niya—Umaga, Sabi Niya May Meeting; Hapon, Nakita Ko Siyang Yakap Ito sa Hotel, Pero ang Mensahe ng Mama Niya ang Talagang Nagpalamig sa Buong Katawan Ko…

Bahagi 1

【Papa, nakapagdesisyon na po ako.

Pupunta ako sa Europe para pamahalaan ang bagong branch ng kumpanya natin.

At… tatanggapin ko na rin ang kasunduang kasal na matagal nang pinag-uusapan ng dalawang pamilya.

Pakiayos na lang po sana ang lahat ng dokumento sa lalong madaling panahon.

Huwag na nating patagalin.

Baka kasi… magbago pa ang isip ko.】

Wala pang tatlumpung segundo mula nang maipadala ni Mikaela Villanueva ang mensahe nang agad na mag-vibrate ang cellphone niya.

Mabilis ang sagot ng kanyang ama.

【Sige. Ako na ang bahala.

Tatlong linggo. Isang buwan sa pinakamatagal.

Pero Mikaela, sa pagkakataong ito, huwag ka nang uurong.】

Matagal na nakatitig si Mikaela sa screen.

Pagkatapos, bigla siyang natawa.

Kasabay niyon, tahimik ding pumatak ang kanyang mga luha.

Kagabi lang…

buong puso pa siyang naniniwalang ang lalaking minahal niya sa loob ng apat na taon ang magiging asawa niya balang araw.

Hanggang sa marinig niya ang tawag na iyon.

Malakas ang ulan nang gabing iyon.

Nakaupo si Mikaela sa passenger seat ng SUV ni Gabriel Monteverde, habang yakap pa rin ang bouquet na ibinigay nito sa kanya.

Kagagaling lang nila sa isang charity gala.

Si Gabriel ang isa sa mga tagapagmana ng isang malaking hotel conglomerate.

Samantala, sa mata ng mga kaibigan nito, si Mikaela ay simpleng girlfriend lamang nito.

Tahimik.

Mahinhin.

Hindi demanding.

At palaging nasa likod ni Gabriel para suportahan siya.

Apat na taon silang magkasintahan.

Noong muntik bumagsak ang isang malaking proyekto ng kumpanya ni Gabriel, si Mikaela ang tumulong gumawa ng crisis plan.

Tatlong gabi siyang halos hindi natulog para ayusin ang buong communications strategy.

Minsan, tinanggihan pa niya ang isang magandang trabaho sa ibang bansa dahil lang sinabi ni Gabriel—

“Ayoko ng long-distance relationship.”

Noon, inakala ni Mikaela na ibig sabihin niyon ay hindi siya kayang mawala ni Gabriel.

Ngayon…

nakakatawa na lang isipin.

Huminto ang sasakyan sa pulang ilaw nang biglang tumunog ang cellphone ni Gabriel.

Tiningnan nito ang pangalan sa screen.

Pagkatapos ay pinindot ang speaker.

Ang lalaking nasa kabilang linya ay nagsalita sa isang wikang bihirang gamitin ng mga tao sa paligid nila.

Marahil, kampante si Gabriel na walang maiintindihan si Mikaela.

Hindi niya kasi kailanman sinabi rito na ilang taon nanirahan sa ibang bansa ang kanyang ina.

At mula pagkabata, natutunan na niya ang wikang iyon.

Tumawa ang kausap ni Gabriel.

“Balita ko, babalik na raw si Bianca Alvarado?”

Biglang humigpit ang kamay ni Gabriel sa manibela.

“Saan mo narinig?”

“Confirmed. Three days from now, nandito na siya.”

Ilang segundo itong natahimik.

Pagkatapos ay muling tumawa ang lalaki.

“Eh iyong babaeng katabi mo ngayon?”

Bumilis ang tibok ng puso ni Mikaela.

Saglit siyang nilingon ni Gabriel.

Pagkatapos ay kaswal nitong hinaplos ang buhok niya.

“So?”

Tumawa ang lalaki.

“Apat na taon mo nang kasama, ‘di ba?”

“Teka… hindi ba noong una kaya mo siya nilapitan dahil kamukha niya si Bianca?”

Nawalan ng kulay ang mukha ni Mikaela.

Isang segundo.

Dalawa.

Pagkatapos, narinig niya ang malamig na sagot ni Gabriel.

“Noong una lang.”

Humalakhak ang kausap.

“So ngayon, mahal mo na talaga?”

Hindi sumagot si Gabriel.

Ilang sandali ang lumipas bago ito nagsalita.

“Madali siyang pakisamahan.”

“Hindi demanding.”

“Hindi niya chine-check ang phone ko.”

“Hindi siya gumagawa ng eksena.”

“At higit sa lahat…”

Lumingon si Gabriel kay Mikaela.

May bahagya pang ngiti sa labi nito.

“…marunong siyang sumunod.”

Parang nagyelo ang buong katawan ni Mikaela.

Humuni ang lalaki sa kabilang linya.

“Eh kapag bumalik na si Bianca?”

Bahagyang tinaas ni Gabriel ang kilay.

“Magkaibang bagay iyon.”

“Kung hindi na mag-work, makikipaghiwalay ako.”

“Bigyan ko na lang siya ng condo o sapat na pera.”

Tahimik na ibinaling ni Mikaela ang mukha sa bintana.

Sa labas, humahaba ang mga ilaw ng siyudad sa basang kalsada.

Maganda pa rin ang bouquet sa kanyang kandungan.

Pero sa sandaling iyon…

gusto niya itong itapon.

Apat na taon.

Apat na taon siyang nagmahal nang buong puso.

At ngayon niya lang nalaman na hindi pala siya espesyal.

Isa lamang siyang babaeng “madaling kontrolin.”

Isang pansamantalang kapalit.

Isang taong sapat na mabait at masunurin para samahan si Gabriel habang wala pa ang babaeng tunay nitong hinihintay.

Kinabukasan, maagang bumangon si Gabriel.

Isinuot nito ang bagong suit.

Ginamit pa ang mamahaling pabango na inilalabas lamang nito tuwing may mahalagang okasyon.

Bago umalis, yumuko pa ito at hinalikan si Mikaela sa noo.

“May meeting ako sa isang malaking investor.”

“Dinner tayo mamaya.”

Tumingin si Mikaela sa gray na necktie nito.

Regalo niya iyon noong birthday ni Gabriel.

Halos isang linggo niya iyong pinili.

Mahina siyang nagtanong.

“Importanteng meeting?”

Ngumiti si Gabriel.

“Sobra.”

“Posibleng makaapekto sa susunod na ilang taon ng career ko.”

Tumango si Mikaela.

“Sige.”

“Ingat ka.”

Pagkasara ng pinto, agad ding nawala ang ngiti sa kanyang mukha.

Nagsimula siyang magligpit.

Hindi ng damit.

Kundi ng lahat ng bagay na nagpapatunay na minsan silang naging masaya.

Picture frames.

Coffee machine na binili ni Gabriel dahil mahilig siya sa latte.

Magkaparehong tsinelas.

Kumot na lagi nilang pinag-aagawan.

Isang maliit na kahon na puno ng lumang movie tickets mula sa mga unang taon ng relasyon nila.

Isa-isa iyong inilagay ni Mikaela sa isang malaking kahon.

Hindi siya umiyak.

Hanggang sa buksan niya ang pinakahuling drawer.

May isang velvet box sa loob.

Dalawang singsing.

Siya mismo ang palihim na bumili ng mga iyon.

Plano sana niyang mag-propose kay Gabriel sa anniversary nila sa susunod na buwan.

Matagal iyong tinitigan ni Mikaela.

Pagkatapos—

isinara niya ang kahon.

At itinapon sa basurahan.

Sakto namang lumipat sa entertainment news ang palabas sa TV.

“Opisyal nang nakabalik sa bansa ang international actress na si Bianca Alvarado matapos ang ilang taong pagtatrabaho sa ibang bansa…”

Napatingin si Mikaela.

Sa screen, lumabas mula sa VIP arrival area ang isang napakagandang babae.

Siksikan ang media.

Nakaharang ang mga bodyguard.

Tinanggal ni Bianca ang sunglasses niya at ngumiti sa mga camera.

Tahimik na tinitigan ni Mikaela ang mukha nito.

Pagkatapos ay hindi niya namalayang nahawakan niya ang sarili niyang pisngi.

Magkahawig sila.

Hindi sapat para mapagkamalang magkapatid.

Pero sapat para mapatagal ang tingin ng isang lalaking hindi pa nakakalimot sa nakaraan.

Biglang lumipat ang camera sa likuran.

Ilang segundo lang.

Pero nakita ni Mikaela.

Si Gabriel.

Nakatayo ito sa tabi ng isang itim na sasakyan.

May hawak na bouquet ng puting bulaklak.

Napako ang tingin ni Mikaela roon.

Iyon mismo ang klase ng bulaklak na sinabi ni Gabriel kagabi na ayaw niya.

“Hindi ko gusto ang amoy niyan.”

Napatawa si Mikaela.

Hindi pala niya ayaw.

Mali lang pala ang babaeng bibigyan.

“Ding!”

Tumunog ang laptop sa mesa.

Nakalimutang i-log out ni Gabriel ang messaging account nito.

May bagong mensahe.

Bianca:

“Naalala mo pa pala na paborito ko ang puting bulaklak?”

Ayaw sanang buksan ni Mikaela.

Pero nanatili ang kamay niya sa mouse.

Ilang segundo ang lumipas.

May sagot si Gabriel.

Gabriel:

“May mga bagay na hindi ko kailanman nakalimutan.”

Nagpadala si Bianca ng nakangiting emoji.

Pagkatapos—

Bianca:

“Paano ang girlfriend mo?”

Tatlong minuto.

Walang sagot.

Pagkatapos ay lumitaw ang mensahe ni Gabriel.

Gabriel:

“Hindi ko pa sinasabi.”

“Sensitive siya.”

“Hintayin muna kitang makapag-settle dito bago ko ayusin iyon.”

Mariing napakuyom ang kamay ni Mikaela.

Bianca:

“Hindi ka natatakot na malaman niya?”

Gabriel:

“Hindi.”

“Malaki ang tiwala niya sa akin.”

Matagal na tinitigan ni Mikaela ang huling mensaheng iyon.

Pagkatapos ay dahan-dahan niyang isinara ang laptop.

Tatlumpung araw.

Kailangan lang niyang magtiis nang tatlumpung araw.

Pagkatapos niyon, mawawala na siya sa buhay ni Gabriel.

Walang tanong.

Walang sigawan.

Walang pagmamakaawa.

At hinding-hindi niya hahayaang makita nitong umiiyak siya.

Ngunit nang sandaling hilahin na niya palabas ng cabinet ang kanyang maleta—

sunod-sunod na nag-vibrate ang cellphone sa mesa.

Isang mensahe mula kay Gabriel.

【Huwag mo akong hintayin ngayong gabi. May client dinner ako.】

Hindi pa naibababa ni Mikaela ang cellphone nang may pumasok na mensahe mula sa isang hindi kilalang account.

Isang litrato.

Sa larawan, magkasamang pumapasok sa private elevator ng isang luxury hotel sina Gabriel at Bianca.

Nakapulupot ang braso ni Bianca sa braso nito.

Samantalang ang kamay ni Gabriel…

ay natural na nakapatong sa baywang ng babae.

Sa ibaba ng litrato ay may mensahe.

【Ikaw si Mikaela, tama?

May bagay kang dapat malaman.

Apat na taon na ang nakalipas, ang taong unang nagsabi kay Gabriel na humanap ng babaeng kahawig ni Bianca para tulungan siyang makalimot…

ay ang sarili niyang ina.】

Nanigas si Mikaela.

Pero ang sumunod na mensahe ang tuluyang nagpawala ng kulay sa kanyang mukha.

【Tumawag sa akin ang mama ni Gabriel kanina.

Sinabi niyang iuuwi niya si Bianca ngayong gabi para sabay-sabay silang mag-dinner bilang pamilya.

At tungkol sa iyo—

sinabi niyang dapat makipaghiwalay sa iyo si Gabriel bago mo pa malaman na sa loob ng apat na taon…

itinuring ka ng buong pamilya nila bilang pansamantalang kapalit lamang ni Bianca.】

BAHAGI 2

Hindi agad nakagalaw si Mikaela matapos mabasa ang huling mensahe.

Paulit-ulit niyang tinitigan ang mga salitang—

“pansamantalang kapalit lamang ni Bianca.”

Parang may malamig na kamay na unti-unting pumipisil sa puso niya.

Hindi lang pala si Gabriel.

Pati ang pamilya nito.

Apat na taon siyang nakaupo sa hapag nila.

Apat na Pasko siyang binigyan ng regalo ng ina ni Gabriel.

Apat na taon siyang tinatawag nitong “anak.”

At sa likod ng bawat ngiti, alam pala ng mga ito kung bakit siya pinili ni Gabriel.

Pinatay ni Mikaela ang screen.

Wala siyang sinagot sa hindi kilalang account.

Sa halip, binuksan niya ang sarili niyang email.

Nandoon pa rin ang kontratang ipinadala ng ama niya dalawang taon na ang nakalipas—ang alok na pamahalaan ang European branch ng kanilang family business.

Noon, tinanggihan niya iyon para kay Gabriel.

Ngayon, pinirmahan niya nang walang pag-aalinlangan.

Pagkatapos ay tumawag siya sa ama.

“Papa.”

“Mikaela?”

“Pakihanda rin po ang condo ko roon.”

Saglit na natahimik ang kanyang ama.

“Talaga bang sigurado ka na?”

Tumingin si Mikaela sa basurahan kung saan nakahiga ang velvet box na may dalawang singsing.

“Opo.”

“Sa pagkakataong ito, gusto ko pong piliin ang sarili ko.”

Kinagabihan, hindi umuwi si Gabriel.

Alas-onse na nang mag-message ito.

【Matulog ka na. Late matatapos ang dinner.】

Isang simpleng heart emoji pa ang kasunod.

Tinitigan iyon ni Mikaela.

Pagkatapos ay pinatay niya ang cellphone.

Kinabukasan, bumalik si Gabriel na parang walang nangyari.

May dala pa itong paborito niyang pastry.

“Sorry, babe. Napagod ka ba kakahintay?”

“Hindi.”

Lumapit si Gabriel at niyakap siya mula sa likod.

“Miss mo ako?”

Dati, agad sana siyang lilingon.

Ngayon, tahimik lamang niyang inalis ang kamay nito sa kanyang baywang.

“May ginagawa ako.”

Bahagyang kumunot ang noo ni Gabriel.

Pero sandali lang.

Hindi nito pinansin.

Sa mga sumunod na araw, mas naging abala si Gabriel.

Mas madalas ding lumabas ang pangalan ni Bianca sa balita.

May bagong endorsement.

May bagong pelikula.

May bagong partnership.

At sa bawat event na iyon, palaging may dahilan si Gabriel kung bakit hindi makakasama si Mikaela.

“Board meeting.”

“Investor dinner.”

“Emergency.”

Hindi na siya nagtatanong.

Sa halip, tahimik niyang inaayos ang pag-alis niya.

Passport.

Visa.

Mga dokumento.

Bank accounts.

Personal files.

Pati ang mga draft at strategy documents na siya mismo ang gumawa para sa kumpanya ni Gabriel, isa-isa niyang inilipat mula sa personal laptop nito patungo sa sarili niyang encrypted archive.

Hindi niya ninakaw ang kahit ano.

Kinuha lamang niya ang mga bagay na siya mismo ang gumawa at hindi kailanman binayaran ng kumpanya.

Labingwalong araw bago ang flight niya, biglang nag-announce si Gabriel habang nag-aalmusal.

“May family dinner mamaya.”

Tahimik na uminom ng kape si Mikaela.

“Sama ka.”

Napatingin siya rito.

“Family dinner?”

“Oo.”

“May importanteng bisita.”

Hindi na niya kailangang magtanong kung sino.

Ngunit ngumiti siya.

“Sige.”

Pagsapit ng gabi, sinuot ni Mikaela ang pinakasimpleng puting dress niya.

Pagdating nila sa malaking bahay ng pamilya Monteverde, bumukas ang pinto ng dining room.

Naroon ang ina ni Gabriel.

Ang ama nito.

Dalawang tiyahin.

At sa gitna ng mesa—

si Bianca.

Napatigil si Gabriel.

Para bang hindi niya inaasahang naroon ang dalawang babae sa iisang silid.

Ngunit ang ina niya ang unang ngumiti.

“Mikaela, buti sumama ka.”

Pagkatapos ay lumingon ito kay Bianca.

“Magkakilala na ba kayo?”

Tahimik na tumingin si Mikaela sa babaeng naging dahilan ng apat na taong kasinungalingan.

Ngumiti si Bianca.

“Hindi pa.”

Inilahad nito ang kamay.

“Pero marami na akong narinig tungkol sa iyo.”

Inabot ni Mikaela ang kamay niya.

“Talaga?”

Bago pa makasagot si Bianca, nagsalita ang ina ni Gabriel.

“Mikaela, pagkatapos ng dinner, may gusto sana kaming pag-usapan tungkol sa relasyon ninyo ni Gabriel.”

Sa ilalim ng mesa, biglang hinawakan ni Gabriel ang kamay niya.

Mahigpit.

Parang babala.

Parang sinasabing—

Huwag kang gumawa ng eksena.

Dahan-dahang ibinaba ni Mikaela ang tingin sa kamay nito.

Pagkatapos ay ngumiti.

Hindi alam ni Gabriel na sa loob ng bag niya ay may isang puting sobre.

At sa loob niyon—

ang one-way ticket niya papuntang Europe.

Kasama ang dokumentong magpapatunay na sa loob lamang ng labindalawang araw…

wala na siya sa bansang ito.

BAHAGI 3

Ang buong hapag ay tila napakatahimik.

Tanging mahinang tunog ng mga kubyertos at baso ang naririnig.

Sa kabilang dulo, masayang kinakausap ng ina ni Gabriel si Bianca tungkol sa dati nitong mga bakasyon kasama ang pamilya.

Mga alaala noong high school.

Mga birthday.

Mga summer trip.

Mga bagay na malinaw na nagsasabing minsan, bahagi na ng pamilyang ito si Bianca bago pa dumating si Mikaela.

Paminsan-minsan, tumatawa si Gabriel.

Iba ang mukha nito.

Mas magaan.

Mas bata.

Parang bumalik sa panahong hindi pa siya nakikilala.

Mikaela tahimik na kumain.

Walang selos.

Walang eksena.

Ang sakit na nararamdaman niya ay lampas na roon.

Parang may bahagi ng puso niyang namatay na ilang araw na ang nakalipas.

Pagkatapos ng dessert, ibinaba ng ina ni Gabriel ang tasa ng tsaa.

“Mikaela.”

Lahat ay napatingin sa kanya.

Ngumiti ang matandang babae.

“Alam mo namang gusto ka namin.”

Muntik matawa si Mikaela.

Iyon pala ang panimula.

“Pero maraming nagbago nitong mga nakaraang taon.”

Tumahimik si Gabriel.

“Mom.”

“Hayaan mo ako.”

Muling tumingin ang ina nito kay Mikaela.

“Si Bianca ay matagal nang malapit sa pamilya natin. Ngayong bumalik na siya, may ilang business partnerships na pinag-uusapan din ng dalawang pamilya.”

Naramdaman ni Mikaela ang tingin ni Bianca.

Hindi ito mukhang komportable.

Pero hindi rin nito pinigilan ang usapan.

“Hindi namin gustong masaktan ka,” patuloy ng ina ni Gabriel. “Pero minsan, kailangan nating maging realistic.”

Mikaela bahagyang tumango.

“Realistic?”

“Oo.”

“May mga relasyon na maganda habang tumatagal, pero hindi lahat ay nauuwi sa kasal.”

Sa wakas, tumingin si Mikaela kay Gabriel.

Tahimik ito.

Hindi siya ipinagtanggol.

Hindi nagsalita.

Iyon na ang sagot.

Ngumiti si Mikaela.

“Gabriel, iyon din ba ang gusto mong sabihin?”

Napakurap ito.

“Mikaela, huwag nating pag-usapan dito.”

“Bakit?”

“Mamaya na tayo.”

“Hindi.”

Sa unang pagkakataon sa apat na taon, hindi malambing ang boses ni Mikaela.

“Dito.”

“Ngayon.”

Namutla nang bahagya si Gabriel.

Lahat ay naghihintay.

Huminga ito nang malalim.

“Bianca and I… may mga bagay kaming kailangan munang ayusin.”

“Anong mga bagay?”

“Mikaela.”

“May relasyon ba kayo?”

Diretsong tanong.

Tahimik ang buong mesa.

Hindi nakasagot si Gabriel.

Ngunit sapat na ang katahimikang iyon.

Tumango si Mikaela.

“Okay.”

Ibinaba niya ang napkin.

Tumayo.

Nagulat ang ina ni Gabriel.

“Hindi ka ba magagalit?”

Napatingin si Mikaela rito.

“Ano pong silbi?”

Tumigas ang mukha ng matandang babae.

“Hindi naman namin sinasabing agad-agad kayong maghiwalay. Siguro kailangan lang muna ng space.”

“Hindi na kailangan.”

Kinuha ni Mikaela ang puting sobre mula sa bag.

Inilagay niya iyon sa harap ni Gabriel.

“Ano ‘to?”

“Basahin mo pag-uwi.”

Pagkatapos ay tumingin siya sa ina nito.

“At tungkol po sa condo o pera na balak ninyong ibigay sa akin bilang kapalit ng apat na taon…”

Biglang nanigas si Gabriel.

“Mikaela.”

Ngumiti siya.

“Hindi ko kailangan.”

“Paano mo—”

“Mas marami akong alam kaysa sa iniisip mo.”

Namutla ang mukha nito.

Pero hindi na naghintay si Mikaela.

Umalis siya.

Hindi siya lumingon kahit isang beses.

Kinagabihan, halos dalawang oras siyang nakaupo sa sahig ng dati nilang bedroom.

Naroon na ang dalawang maleta.

Karamihan sa gamit niya ay naipadala na sa bahay ng ama niya.

Alas-dose y medya nang biglang bumukas ang pinto.

Pumasok si Gabriel.

Namumula ang mga mata.

Hawak ang puting sobre.

“Ano ‘to?”

Tahimik si Mikaela.

“Inalisan mo ako ng karapatang malaman?”

Napatawa siya.

“Karapatan?”

“In twelve days, aalis ka?”

“Oo.”

“Papuntang Europe?”

“Oo.”

“At magpapakasal ka?”

Hindi sumagot si Mikaela agad.

Pagkatapos ay sinabi niya:

“Tinanggap ko ang arrangement.”

Biglang ibinagsak ni Gabriel ang sobre sa kama.

“Baliw ka ba?”

“Gabriel—”

“Four years, Mikaela!”

Napatingin siya rito.

“Iyon din ang iniisip ko.”

Natigil ito.

“Apat na taon.”

Tumayo si Mikaela.

“Apat na taon kitang minahal habang ako pala ang ginamit mong gamot para makalimutan ang ibang babae.”

“Hindi ganoon—”

“Sinabi mong madali akong kontrolin.”

Nawalan ng kulay ang mukha ni Gabriel.

“Sinabi mong hindi ako demanding.”

“Mikaela…”

“Sinabi mong kapag hindi na ako kailangan, bibigyan mo lang ako ng condo o pera.”

“Paano mo nalaman?”

Napangiti siya nang mapait.

“Akala mo hindi ko naiintindihan ang wikang ginagamit ninyo.”

Nanigas si Gabriel.

Sa unang pagkakataon, nakita ni Mikaela ang tunay na takot sa mukha nito.

“Lahat?”

“Lahat.”

Lumapit si Gabriel.

Hinawakan ang braso niya.

“Mikaela, makinig ka. Oo, noong una, napansin kita dahil hawig mo siya.”

Napapikit siya.

Kahit alam na niya, masakit pa ring marinig nang direkta.

“Pero nagbago iyon.”

“Hindi mahalaga.”

“Mahalaga!”

Halos sumigaw si Gabriel.

“Hindi ko alam kung kailan nangyari, pero naging ikaw na iyon. Hindi na siya.”

Mikaela tahimik na tumingin sa kanya.

“Kung ako na, bakit nasa hotel ka kasama niya?”

Hindi nakasagot si Gabriel.

“Kung ako na, bakit pinayagan mong pag-usapan ako ng mama mo na parang gamit?”

Tahimik.

“Kung ako na, bakit hindi mo ako ipinagtanggol kanina?”

Wala pa ring sagot.

Dahan-dahang inalis ni Mikaela ang kamay nito.

“See?”

“Hindi pag-ibig ang isang bagay na kailangan mong ipaliwanag pagkatapos mong sirain.”

Labindalawang araw ang mabilis na lumipas.

Sa araw ng flight niya, umalis si Mikaela bago magbukang-liwayway.

Hindi niya sinabi kay Gabriel ang eksaktong oras.

Pero pagdating niya sa airport, nakita niya itong nakatayo malapit sa entrance.

Gusot ang damit.

Mukhang hindi natulog.

“Mikaela.”

Huminto siya.

“Paano mo nalaman?”

“Papa mo.”

Napailing siya.

“Traitor.”

Sa unang pagkakataon matapos ang ilang linggo, bahagyang ngumiti si Gabriel.

Pero agad ding nawala.

“Hindi kita pipigilan.”

“Good.”

“Gusto ko lang sabihin…”

Huminga ito nang malalim.

“Tinapos ko na lahat kay Bianca.”

Tahimik si Mikaela.

“Hindi ko hinihinging bumalik ka.”

“Tama.”

“Alam ko.”

Namula ang mga mata ni Gabriel.

“Pero gusto kong malaman mo na hindi ko siya pinili.”

Mikaela tumingin sa kanya.

“Gabriel, hindi ito tungkol sa kung sino ang pinili mo.”

“Ang problema, sa loob ng apat na taon, hindi mo ako binigyan ng pagkakataong malaman kung anong klaseng relasyon ang pinapasok ko.”

Napatungo ito.

“Sorry.”

Walang dahilan.

Walang depensa.

Isang simpleng salita lang.

At sa unang pagkakataon, naramdaman ni Mikaela na totoo iyon.

Pero hindi lahat ng tunay na pagsisisi ay nangangahulugang kailangang bigyan ng pangalawang pagkakataon.

“Goodbye, Gabriel.”

Tumalikod siya.

“Mikaela.”

Huminto siya.

“Happy birthday.”

Napalingon siya.

Napatigil siya.

Nakalimutan niya.

Birthday niya pala.

Dahan-dahang ngumiti si Gabriel.

“Sa apat na taon, ngayon lang yata wala akong regalo.”

Mikaela tumingin dito nang ilang segundo.

Pagkatapos ay sumagot:

“Meron.”

“Ano?”

“Hinayaan mo akong umalis.”

At nagpatuloy siya sa paglalakad.

Lumipas ang dalawang taon.

Hindi nagpakasal si Mikaela sa lalaking pinili ng kanilang mga ama.

Pagdating niya sa Europe, pareho nilang napagtanto na mas bagay silang maging business partners kaysa mag-asawa.

Walang drama.

Walang samaan ng loob.

Sa halip, magkasama nilang pinalawak ang negosyo.

Sa loob ng dalawang taon, naging isa si Mikaela sa pinakabatang executives ng kanilang grupo.

Nagkaroon siya ng sariling apartment.

Sariling team.

Sariling buhay.

At higit sa lahat—

natutunan niyang hindi pala nakakatakot ang mabuhay nang walang lalaking minsang ginawa niyang buong mundo.

Isang araw, pagkatapos ng isang conference, nakatanggap siya ng package.

Walang pangalan ng sender.

Sa loob ay isang maliit na velvet box.

Nanigas siya.

Pero nang buksan niya iyon, hindi singsing ang laman.

Ang lumang movie tickets nila.

At isang maikling sulat.

“Hindi ko ito ipinadala para balikan mo ako.

Ibinalik ko lang ang mga alaala dahil pag-aari mo rin ang kalahati nito.

Salamat sa apat na taon.

At patawad sa paraan ng pagkasira nito.

—Gabriel.”

Matagal iyong tinitigan ni Mikaela.

Pagkatapos ay ngumiti.

Walang luha.

Walang sakit.

Isinara niya ang kahon at inilagay sa pinakailalim ng drawer.

Sa labas ng opisina, may kumatok.

Ang bago niyang business partner na si Adrian Reyes ay sumilip.

“Ready?”

“Para saan?”

Tinaas nito ang dalawang cup ng kape.

“Dinner. Hindi meeting. Hindi investor dinner. Totoong dinner.”

Napatawa si Mikaela.

“Parang masyado kang defensive.”

“Dahil dalawang buwan mo na akong tinatanggihan.”

Tumayo siya.

“Kaya ka pa rin nagyayaya?”

“Kasi hindi kita gustong kontrolin.”

Ngumiti ito.

“Gusto ko lang malaman kung papayag kang makilala kita.”

Napahinto si Mikaela.

Simple lang ang mga salita.

Pero kakaiba ang tama.

Walang pangako.

Walang pressure.

Walang “kailangan.”

Isang tanong lamang.

At sa pagkakataong ito, malaya siyang pumili.

Kinuha niya ang coat niya.

“Sige.”

Nanlaki ang mata ni Adrian.

“Seriously?”

“Bago pa ako magbago ng isip.”

Sabay silang lumabas.

Bago isinara ni Mikaela ang pinto ng opisina, saglit niyang nasilayan ang velvet box sa loob ng drawer.

Dati, akala niya ang pinakamalaking pagmamahal sa buhay niya ay iyong relasyon na halos ikawasak niya.

Mali pala.

Minsan, ang pinakamahalagang pag-ibig ay nagsisimula sa araw na matutunan mong umalis sa lugar kung saan hindi ka pinipili nang buo.

At makalipas ang dalawang taon—

sa ilalim ng malamig na ilaw ng isang lungsod na minsan ay pinuntahan niya para tumakas—

naglakad si Mikaela sa tabi ng isang lalaking hindi tumingin sa kanya bilang kapalit ng kahit sino.

Sa unang pagkakataon matapos ang napakahabang panahon…

hindi na siya natatakot magmahal.

Dahil ngayon, bago ang kahit sino—

pinili na muna niya ang sarili niya.