ag-ibig na hindi na kailangang itago
bahagi 4: ang pag-ibig na hindi na kailangang itago
Hindi ako agad sumagot sa professor.
Nakatayo ako sa gitna ng faculty office, hawak ang strap ng bag ko, habang si Gabriel ay nasa ilang hakbang lang ang layo.
Dati, kapag may pagkakataong mapalapit ako sa mundo niya, tatanggapin ko agad.
Kahit hindi ko gusto ang gawain.
Kahit pagod ako.
Kahit alam kong masasaktan lang ako.
Basta may kinalaman kay Gabriel, noon, oo agad ang sagot ko.
Pero ngayon, iba na.
Hindi na sapat na nasa iisang silid kami.
Hindi na sapat na kailangan niya ako.
Hindi na sapat na baka ito ang daan para magkaayos kami.
Tumingin ako sa professor.
“Ma’am, puwede po ba akong mag-isip hanggang bukas?”
Ngumiti siya.
“Siyempre. Pero sana pumayag ka. Kailangan ng team ng taong kayang magsalita nang malinaw at may puso.”
Hindi ko alam kung sinadya niya ang huling salita, pero tumama iyon sa akin.
Lumabas ako ng office nang hindi kinakausap si Gabriel.
Hindi rin niya ako sinundan agad.
Nang makababa ako sa hagdan, saka ko narinig ang boses niya sa likod.
“Sofia.”
Huminto ako, pero hindi lumingon.
“Hindi ko nilagay ang pangalan mo dahil gusto kong mapalapit sa iyo.”
Dahan-dahan akong humarap.
“Ano ang dahilan?”
“Dahil ikaw ang pinakamagaling na kilala ko pagdating sa presentation. At dahil karapat-dapat kang makita ng ibang tao hindi bilang dating girlfriend ko, kundi bilang sarili mo.”
Hindi ako nakapagsalita.
“Pero kung ayaw mo, sasabihin ko kay ma’am na huwag ka nang isama,” dagdag niya. “Hindi kita pipilitin.”
Tinitigan ko siya.
May panahon na ang mga salitang “hindi kita pipilitin” ay napakasimple lang.
Pero mula kay Gabriel, iyon ay malaking pagbabago.
Dati, hindi niya ako pinipilit dahil wala siyang pakialam.
Ngayon, hindi niya ako pinipilit dahil natututo siyang rumespeto.
“Pag-iisipan ko,” sabi ko.
Tumango siya.
“Salamat.”
Kinagabihan, hindi ako makatulog.
Nakahiga ako sa kama, nakatingin sa kisame, habang si Carla ay nasa kabilang kama at nanonood ng drama sa cellphone.
“Gusto mo bang gawin?” tanong niya nang hindi inaalis ang tingin sa screen.
“Hindi ko alam.”
“Dahil kay Gabriel?”
“Dahil sa sarili ko.”
Doon siya tumigil sa panonood at tumingin sa akin.
“Kung wala si Gabriel sa team, tatanggapin mo ba?”
Napaisip ako.
Competition iyon sa communication campaign para sa isang community project.
May presentation, proposal defense, at final pitching sa harap ng mga judges mula sa iba’t ibang paaralan.
Kung wala si Gabriel, matatakot pa rin ako.
Pero gusto ko.
Gusto kong subukan.
Gusto kong tumayo sa entablado hindi para habulin ang isang lalaki, kundi para patunayan sa sarili kong kaya ko.
“Oo,” sagot ko sa huli.
Ngumiti si Carla.
“Kung ganoon, alam mo na ang sagot.”
Kinabukasan, pumayag ako.
Mula noon, nagsimula ang pinakamahirap at pinakakakaibang buwan ng buhay ko.
Araw-araw kaming nagmi-meeting ng team.
Nandoon si Bianca, na noong una ay halatang awkward pa rin sa akin. Pero dahil pareho kaming pagod at pareho naming ayaw nang gumawa ng panibagong drama, natuto kaming magtrabaho nang maayos.
Isang gabi, habang inaayos namin ang slides, napansin kong mali ang data na nailagay niya.
Dati, baka tahimik ko na lang itama.
Pero ngayon, sinabi ko nang direkta:
“Bianca, mali itong chart. Dapat 68%, hindi 86%.”
Napatigil siya, saka tiningnan ang notes.
“Oh. Tama ka. Sorry.”
Walang irapan.
Walang paligsahan.
Doon ko narealize na minsan, ang ibang babae ay hindi talaga kaaway.
Minsan, pareho lang kayong nadala sa gulo ng isang lalaking hindi marunong maging malinaw.
Si Gabriel naman ay ibang-iba na sa dating kilala ko.
Hindi siya laging nagsasalita, pero kapag nagsalita siya, malinaw at may respeto.
Kapag may nagbiro tungkol sa nakaraan namin, agad niyang pinipigilan.
Kapag may kailangang desisyon, tinatanong niya muna ang buong team.
Kapag gabi na at kailangan pang magtrabaho, sinisigurado niyang hindi ako ang laging naiipit sa extra tasks.
Isang beses, nagulat ako nang makita ko sa group chat ng team ang message niya:
“Let’s divide the work fairly. Sofia is not here to clean up after everyone.”
Matagal kong tinitigan iyon.
Dati, ako ang kusang gumagawa ng trabaho ng iba para magustuhan nila ako.
Ngayon, may taong nagpapaalala na hindi iyon dapat.
Hindi ko alam kung masaya ba ako o nalulungkot.
Siguro pareho.
Habang papalapit ang final round, mas naging mabigat ang pressure.
Isang araw bago ang competition, nag-rehearse kami sa auditorium.
Ako ang main presenter.
Sa gitna ng speech ko, bigla akong nabulol.
Nakalimutan ko ang susunod na linya.
Nakatayo ako sa entablado, hawak ang clicker, habang nakatingin sa akin ang buong team.
Nanlamig ang kamay ko.
Bigla kong naalala ang dating Sofia.
Iyong babaeng ordinaryo.
Iyong babaeng kinukutya.
Iyong babaeng sinabing hindi bagay kay Gabriel.
Bumigat ang dibdib ko.
“Ano ba iyan,” bulong ng isang teammate. “Bukas na ang finals.”
Bago pa ako tuluyang lamunin ng hiya, nagsalita si Gabriel mula sa unahang upuan.
“Ulitin natin.”
Tumingin ako sa kanya.
Kalmado ang mukha niya.
Hindi siya naiinis.
Hindi siya disappointed.
“Huminga ka muna,” sabi niya. “Kaya mo iyan.”
Tatlong simpleng salita.
Kaya mo iyan.
Hindi “bilisan mo.”
Hindi “huwag kang magkamali.”
Hindi “nakakahiya ka.”
Kaya mo iyan.
Napapikit ako.
Huminga ako nang malalim.
At inulit ko mula sa simula.
Sa pangalawang beses, natapos ko ang speech nang walang mali.
Pagbaba ko ng entablado, tahimik na iniabot ni Gabriel ang bote ng tubig.
“Good job.”
Kinuha ko iyon.
“Salamat.”
Saglit siyang ngumiti.
Hindi iyong ngiting mayabang.
Hindi iyong ngiting ginagamit niya noon para tapusin ang usapan.
Isang maliit, totoong ngiti.
Doon ko naramdaman na may parte ng puso ko na kumilos.
Pero hindi ko ito pinigilan.
Hindi ko rin hinayaan na hilahin ako pabalik.
Hinayaan ko lang itong manatili roon.
Tahimik.
Maingat.
Bukas ang mata.
Kinabukasan, dumating ang final competition.
Punong-puno ang auditorium.
May mga estudyante, professors, judges, at representatives mula sa iba’t ibang unibersidad.
Nasa backstage ako, hawak ang cue cards ko, nang biglang lumapit si Bianca.
“Sofia.”
Tumingin ako sa kanya.
“Good luck.”
Nagulat ako.
Ngumiti siya nang bahagya.
“At… sorry ulit. Sa lahat.”
Matagal ko siyang tiningnan.
Pagkatapos, tumango ako.
“Good luck din.”
Hindi kami naging magkaibigan agad.
Pero hindi na rin kami magkaaway.
Minsan, iyon muna ang sapat.
Nang tawagin ang pangalan ng team namin, umakyat kami sa entablado.
Sa unang bahagi, si Gabriel ang nagsalita tungkol sa technical proposal.
Maayos siya, gaya ng inaasahan.
Pagkatapos, ako na.
Pagharap ko sa audience, muntik na namang bumalik ang kaba.
Pero sa gitna ng liwanag, nakita ko si Carla sa dulo ng hall, nakataas ang dalawang thumbs.
Nakita ko rin si Gabriel sa gilid ng stage, tahimik na nakatingin sa akin.
Hindi niya ako iniligtas.
Hindi niya ako inagawan ng sandali.
Nandoon lang siya.
At sa pagkakataong iyon, sapat na iyon.
Nagsalita ako.
Malinaw.
Buong puso.
Hindi perpekto, pero totoo.
Ikinuwento ko ang halaga ng proyekto, ang mga batang matutulungan, ang mga community center na nangangailangan ng resources, at kung bakit ang edukasyon ay hindi dapat pribilehiyo lamang ng may kaya.
Habang nagsasalita ako, unti-unti kong nakalimutan ang takot.
Hindi na ako ang babaeng nasa likod ng pinto, hawak ang natutunaw na cake.
Hindi na ako ang babaeng naghihintay ng maikling reply.
Hindi na ako ang babaeng gustong patunayan na karapat-dapat siyang mahalin.
Ako si Sofia Reyes.
At sapat ako.
Nang matapos ang presentation, ilang segundo munang tumahimik ang buong auditorium.
Pagkatapos, sumabog ang palakpakan.
Hindi ko napigilang mapangiti.
Sa likod ko, narinig ko si Gabriel na dahan-dahang pumalakpak.
Paglingon ko, nakita kong nakatingin siya sa akin na parang ngayon lang niya ako tunay na nakita.
Nanalo kami.
Grand champion.
Nang i-announce ang resulta, nagyakapan ang buong team.
Si Bianca ay napatalon sa saya.
Si Carla, kahit hindi kasama sa team, sumigaw mula sa audience na parang siya ang nanalo.
Si Gabriel naman, lumapit sa akin pero hindi ako niyakap.
Huminto siya sa harap ko.
“Congratulations, Sofia.”
“Congratulations din.”
Tumingin siya sa trophy na hawak ko.
“Deserve mo iyan.”
Ngumiti ako.
“Alam ko.”
Napangiti rin siya.
At marahil iyon ang unang pagkakataon na sinabi kong alam ko nang hindi ako nakokonsensya.
Pagkatapos ng awarding, lumabas ako sa garden sa likod ng auditorium para huminga.
Malamig ang hangin.
Walang ulan.
Ilang sandali pa, narinig ko ang mga hakbang sa likod ko.
Hindi ko kailangang lumingon para malaman kung sino.
“Sofia.”
“Hm?”
“Puwede ba akong magsabi ng isang bagay?”
Lumingon ako sa kanya.
“Pwede.”
Huminga siya nang malalim.
“Minahal kita sa maling paraan.”
Hindi ako nagsalita.
“Akala ko noon, dahil tahimik ako, okay lang na hindi kita ipakita. Akala ko dahil nandiyan ka lagi, hindi ka mawawala. Akala ko kapag nagselos ka, ibig sabihin mahal mo pa ako. Lahat iyon mali.”
Tumingin siya sa akin, seryoso ang mga mata.
“Hindi ko hinihingi na bumalik tayo sa dati. Ayoko na rin bumalik sa dati. Kung may pagkakataon man, gusto kong magsimula ulit. Hindi bilang lalaking hinabol mo. Kundi bilang taong handang lumakad sa tabi mo.”
Tumahimik ang paligid.
Dati, ito ang pangarap kong marinig.
Ngayon na naririnig ko na, hindi pala ito kasing simple ng oo.
“Gabriel,” sabi ko, “mahal pa rin kita.”
Nanigas siya.
Pero bago pa siya makapagsalita, nagpatuloy ako.
“Pero mas mahal ko na ang sarili ko ngayon.”
Dahan-dahan siyang tumango.
“Alam ko.”
“Kung magsisimula tayo ulit, hindi na ako papayag na itago.”
“Hindi na.”
“Hindi na ako hahabol nang mag-isa.”
“Ako ang lalapit.”
“Hindi na ako magmamakaawa para piliin.”
“Araw-araw kitang pipiliin. Pero hindi sa salita lang.”
Tiningnan ko siya nang matagal.
“Hindi kita sasagutin ngayon.”
May kirot na dumaan sa mukha niya, pero tinanggap niya iyon.
“Sige.”
“Pero…” Huminga ako nang malalim. “Pwede tayong magsimula bilang dalawang taong muling magkikilala.”
Sa unang pagkakataon, nakita kong namula ang mga mata ni Gabriel.
Hindi siya umiyak, pero halos.
“Salamat,” bulong niya.
Lumipas ang ilang buwan.
Hindi naging madali.
May mga araw na bumabalik ang takot ko.
May mga pagkakataong kapag late siyang mag-reply, nararamdaman ko ulit ang dating kirot.
Pero iba na si Gabriel.
Hindi perpekto, pero consistent.
Kapag kasama ako, hinahawakan niya ang kamay ko sa campus, hindi para ipakita sa iba, kundi dahil gusto niya.
Kapag may nagtatanong kung kami ba, tinitingnan niya muna ako, at kapag tumango ako, saka siya ngumingiti.
“Oo. Nililigawan ko siya ulit.”
At ako, hindi na ako nahihiya.
Hindi dahil siya ang kasama ko.
Kundi dahil alam kong kahit mawala siya, buo pa rin ako.
Isang taon pagkatapos ng gabing kumatok siya sa dorm ko, bumalik kami sa learning center bilang regular volunteers.
Nagturo kami sa mga bata, nag-ayos ng libro, at pagkatapos ng activity, sabay kaming naglakad palabas.
Sa gate, bigla siyang huminto.
“Sofia.”
Tumingin ako sa kanya.
May hawak siyang maliit na kahon.
Hindi singsing.
Hindi ganoon kabilis ang kuwento namin.
Nang buksan niya iyon, nakita ko ang isang simpleng bracelet na may maliit na pendant na hugis libro.
“Hindi ito para itali ka sa akin,” sabi niya. “Paalala lang na nakita kita noong natuto kang piliin ang sarili mo. At iyon ang dahilan kung bakit mas minahal kita.”
Hindi ko napigilang matawa habang naluluha.
“Ang haba ng sinabi mo.”
Kinabahan siya.
“Too much ba?”
Umiling ako.
“Hindi. Sakto lang.”
Iniabot ko ang kamay ko.
Isinuot niya ang bracelet nang maingat.
Pagkatapos, tumingin siya sa akin.
“Sofia Reyes, puwede ba kitang ligawan nang tama hanggang sa araw na handa ka na ulit?”
Tiningnan ko siya.
Ang lalaking minsan akong itinanggi.
Ang lalaking natutong umamin.
Ang lalaking hindi naging perpekto, pero piniling magbago kahit hindi sigurado kung patatawarin siya.
Ngumiti ako.
“Pwede.”
At sa pagkakataong iyon, hindi ko naramdaman na ako ang humahabol.
Hindi rin siya ang nananalo.
Pareho lang kaming nakatayo sa iisang daan.
Mas mabagal.
Mas maingat.
Pero mas totoo.
Ilang buwan pa ang lumipas bago ko siya muling sinagot.
Walang malaking eksena.
Walang video na kumalat.
Walang group chat na nagpayanig sa buong school.
Isang tahimik na hapon lang sa ilalim ng punong malapit sa library, kung saan minsan ko siyang iniwan.
Inabot ko ang kamay niya.
“Gabriel.”
“Hm?”
“Okay na.”
Napatingin siya sa akin, hindi agad nakaintindi.
Ngumiti ako.
“Tayo na ulit.”
Ilang segundo siyang nakatitig lang.
Pagkatapos, dahan-dahan niyang hinawakan ang kamay ko.
Hindi mahigpit.
Hindi nagmamay-ari.
Parang nangangakong mag-iingat.
At nang maglakad kami pabalik sa campus, hindi niya binitiwan ang kamay ko.
Hindi na ako ang lihim niya.
Hindi na siya ang mundo ko.
Pero sa wakas, natutunan naming maging tahanan ang isa’t isa.
At iyon, para sa akin, ang pinakamasayang katapusan.