Tinawag Nila Akong Maarte at Walang Silbi sa Showbiz, Hanggang Itulak Ako ng Baguhang Aktres sa Gintong Sampaguita Awards—At Dumating ang Walong Kuya Kong Matagal Nang Nanahimik Para Ipakita Kung Sino Talaga ang Pinakakawawang Tao sa Gabing Iyon
Tinawag nila akong “Prinsesang Plastik” ng showbiz.
Sabi nila, umiinom daw ako ng tubig na kailangan may straw, kumakain na parang baby dahil minsan pinapakain pa ng assistant, at kapag nakagat ng lamok sa shooting, umiiyak ako na para bang binagsakan ako ng chandelier.
Kaya noong gabing nadapa ako sa hagdan ng Gintong Sampaguita Awards, halos buong internet ang tumawa.
Lalo na nang ngumiti sa camera ang baguhang aktres na si Althea Ramos, saka nagkunwaring nagulat.
“Ay, Ate Mara,” sabi niya habang tinatakpan ang bibig. “Hindi ka naman iiyak ulit, ’di ba? Naghihintay na ang lahat. Baka ma-delay ang awarding.”
Nakaupo ako sa malamig na sahig, hawak ang noo kong tumama sa gilid ng entablado. Hindi malalim ang sugat, pero sapat para mamula ang balat at manginig ang tuhod ko sa sakit.
Sa livestream, bumaha ang komento.
“Drama queen na naman.”
“Si Mara Celestina talaga, lahat na lang issue.”
“Baka pati hagdan idemanda niya.”
Napaluha ako.
Hindi dahil sa hiya.
Kundi dahil masakit talaga.
At dahil, oo, madali talaga akong umiyak.
Ako si Mara Celestina Villarama.
Sa showbiz, kilala ako bilang “maarteng munting prinsesa.”
Hindi ako umiinom ng tubig kapag hindi sakto ang lamig. Kapag mainit ang ilaw sa set, pinapahinto ko ang eksena para magpaypay. Kapag masyadong masikip ang costume, humihinga ako nang malalim habang hawak ng assistant ko ang kamay ko.
Minsan, sa isang historical drama, sobrang bigat ng korona sa ulo ko. Umupo ako sa gilid ng set at umiyak nang dalawampung minuto.
Sabi ng assistant director, “Miss Mara, korona lang ’yan.”
Sagot ko, “Korona nga, pero ulo ko ’to.”
Kinabukasan, kumalat ang behind-the-scenes video.
Doon nagsimula ang bansag.
“Prinsesang walang talent.”
“May backer siguro.”
“Hindi tatagal ’yan kung walang mayamang nagpapasok.”
Nabasa ko lahat.
Umiyak ulit ako.
Pero hindi dahil nasaktan ako sa opinyon nila.
Nasobrahan lang ako sa liwanag ng phone screen.
Si Ria, ang assistant ko, ang nagpatak ng eye drops habang umiiling.
“Ma’am Mara, sabi ng doctor, bawal ka magbasa ng comments nang matagal.”
Sabi ko, “Tinatawag nila akong may sugar daddy.”
Napatigil si Ria.
Tumingin siya sa phone ko, kung saan naka-pin sa taas ang walong chatbox ng mga kuya ko.
“Technically, ma’am… hindi naman sila mali na may backer ka.”
Tinitigan ko siya.
“Hindi sila backer. Kuya sila.”
Totoo, spoiled ako.
May walong kuya ako.
Si Kuya Primo ang may-ari ng malaking media group sa Makati. Ang talent agency ko? Pinakamaliit na subsidiary lang ng kompanya niya.
Si Kuya Segundo nasa real estate at mining. Sabi niya, malalim ang showbiz, kaya binilhan niya ako ng dalawang condo sa BGC at isang rest house sa Tagaytay, “para may mauuwian ka kapag nainis ka na sa artista-artista.”
Si Kuya Tercero may private hospital sa Quezon City. Minsan nasugatan ako sa papel habang nagbabasa ng script, nagpadala siya ng nurse, dermatologist, at ambulance.
Si Kuya Quatro nasa tech. Kahit ilang beses kong malaglag ang phone ko, hindi nababasag.
Si Kuya Cinco may luxury fashion house. Noong nagreklamo ako na kumakaskas sa balat ang gown ko, pinahinto niya ang production line ng tatlong araw para palitan ang tela.
Si Kuya Sais isang award-winning director. Siya lang ang hindi ako kinukunsinti. Lagi niyang sinasabi, “Mara, ang acting mo minsan parang Christmas presentation sa kindergarten.”
Si Kuya Siete musician. Gumawa siya ng kanta para sa akin: “Ayokong Pumasok Ngayon.”
At si Kuya Ocho, bunso bago ako. Dalawampu’t isang taon lang, racer, boxer, gamer, at pinakamagulo sa lahat.
Lagi niyang sinasabi, “Kung may mang-aapi sa bunso namin, ipapakita ko kung bakit mahal ang health insurance sa Pilipinas.”
Sabi ni Mama, “Walong lalaki na ang maingay sa bahay. Nagkaroon lang tayo ng isang babae, bawal ba siyang alagaan?”
Sabi naman ni Papa, “Hindi kailangang maging matapang si Mara araw-araw. May pamilya siya.”
Kaya lumaki akong takot sa sakit, takot sa gutom, takot sa init, takot sa lahat ng puwedeng makasugat sa balat at puso.
Pero hindi ako masamang tao.
Maingay lang ako kapag nasasaktan.
Noong gabing iyon sa Gintong Sampaguita Awards, nominado ako bilang Best New Actress.
Kasama ko sa nominasyon si Althea Ramos, ang bagong “darling ng masa.” Simple raw. Walang koneksyon. Sariling sikap. Laging nakangiti sa interview habang sinasabing, “Kung para sa ’yo, ibibigay ni Lord.”
Pero bago magsimula ang ceremony, nakita ko kung paano niya “pinaghirapan” ang lahat.
Sa dressing room, kinuha niya ang makeup artist ko.
Dahilan niya, may allergy raw siya at hindi puwedeng gumamit ng ibang produkto.
Nasa harap ako ng salamin noon, kalahati pa lang ang kilay ko.
Sabi ni Ria, “Miss Althea, naka-book po sa amin si Sir Benjie.”
Ngumiti si Althea na parang anghel.
“Ay, hindi ko alam. Pero grabe kasi ang skin ko ngayon, sensitive.”
Tiningnan ko ang mukha niya.
Makinis. Maputi. Walang rashes. Walang kahit anong pula.
Sabi ko, “Kung may allergy ka, bakit hindi ka pumunta sa ospital?”
Nanlamig ang ngiti niya.
Ang manager niya agad ang sumagot. “Miss Mara, huwag naman tayong mataray. Pare-pareho lang tayo sa industriya.”
Hinawakan ko ang kilay kong isa pa lang.
“Pero kalahati pa lang mukha ko.”
Tumahimik ang dressing room.
May isang artista sa gilid na napatawa.
Doon namula ang mata ni Althea. Lumakad siya paatras, sakto sa pintuan kung saan may backstage livestream camera.
“Kung ayaw mo talaga akong tulungan, aalis na lang ako, Ate.”
Sa comments, ako agad ang kontrabida.
Bago pa man ako makatayo sa red carpet, may organizer nang lumapit sa akin.
“Miss Mara,” sabi ng lalaking naka-suit. “Baka puwede kang mag-post na misunderstanding lang ang nangyari. Para hindi na lumaki.”
Abala ako noon sa pagpili ng straw. Ayaw ko ng plain. Ayaw ko rin ng pink. Nang bigyan ako ni Ria ng straw na may maliit na strawberry, doon lang ako kumalma.
Sabi ko, “Bakit ako ang mag-a-adjust? Kinuha niya makeup artist ko.”
Bumaba ang boses ng lalaki.
“Miss Mara, tonight po, malaki ang chance ni Miss Althea. Important siya sa platform. Huwag na po nating gawing pangit ang gabi.”
Napakurap ako.
“Malaki ang chance? O napagdesisyunan na?”
Hindi siya nakasagot.
Kinuha ko ang phone ko para i-message si Kuya Primo.
Pero bago pa ako makapag-type, tumunog na ang phone ng organizer. Pagkababa niya ng tawag, namutla siya.
“Miss Mara, ikaw po ang last sa red carpet. Vedette position.”
Hindi pa ako nagsusumbong.
Alam na agad ni Kuya.
Sa red carpet, nauuna si Althea sa akin. Nakangiti siya sa cameras, suot ang puting gown, mukhang inosente.
Nang ako na ang tinanong ng host, “Mara, confident ka ba sa award tonight?”
Kinuha ko ang mic.
“Hindi.”
Napatigil ang lahat.
“May nagsabi kasi sa akin kanina na hindi naman sa akin ang award.”
Nag-ingay ang buong venue.
At sa likod ng maliwanag na entablado, nakita kong bumaling si Althea sa akin.
Ngumiti siya.
Mabagal.
Matalim.
Pag-akyat namin sa hagdan papunta sa stage, naramdaman kong may humila sa laylayan ng gown ko.
Pagtingin ko, nakatapak ang silver heel ni Althea sa tela.
Bago ako makapagsalita, yumuko siya kunwari.
“Ay, sorry—”
Nabitawan ko ang hawak ni Ria.
Nadulas ang paa ko.
Bumagsak ako sa hagdan.
At habang nanginginig akong nakaupo sa sahig, tumunog ang phone ko.
Isa.
Dalawa.
Tatlo.
Hanggang walo.
Binuksan ko ang unang message.
Kuya Primo: Tinanggal na ang trending hate tags. Nakuha ko na rin ang security footage.
Sumunod ang pangalawa.
Kuya Segundo: May problema sa tax records ng sponsor niya.
Pangatlo.
Kuya Tercero: Nasa labas na ang medical team. Magpa-check ka muna.
Pangwalo ang pinakamaikli.
Kuya Ocho: Huwag kang umiyak. Nasa pinto na ako.
Tumayo si Althea sa tabi ko, nakangiting parang walang nangyari.
Tumingala ako sa kanya habang umiiyak.
Sabi ko, “Tapos ka na.”
“Talagang magsusumbong ako.”
At biglang nagdilim ang malaking LED screen sa likod ng stage.
Pagbalik ng ilaw, hindi na logo ng awards ang nakalagay.
Kundi video mula sa backstage camera.
PARTE2
Sa screen, malinaw ang kuha.
Hindi ako ang unang lumapit kay Althea.
Hindi ako ang nang-agaw ng spotlight.
Hindi rin ako ang nagdulot ng eksena.
Mula sa gilid ng stage, kita ang sapatos ni Althea na sadyang humakbang papunta sa laylayan ng gown ko. Kita rin ang bahagyang paghila niya sa tela bago ako mawalan ng balanse.
Ang mas masakit, bago pa ako bumagsak, kita sa camera ang ngiti niya.
Hindi ngiti ng taong nagulat.
Ngiti ng taong nagtagumpay.
Tumahimik ang buong venue.
Pati livestream comments, ilang segundo ring parang nawalan ng hininga.
Pagkatapos, sumabog.
“Wait. Sinadya niya?”
“Grabe, kitang-kita!”
“Si Mara pala ang biktima?”
“Althea, anong ginawa mo?”
Nanginig ang labi ni Althea.
“Ate Mara, hindi totoo ’yan. Na-edit ’yan!”
Hindi pa ako nakakasagot, bumukas ang main entrance ng ballroom.
Pumasok si Kuya Ocho.
Hindi siya naka-suit. Nakaitim siyang jacket, may helmet sa isang kamay, at may mukha ng taong handang makipag-away sa buong mundo.
“O, sino ang nagpaiyak sa bunso namin?”
Agad akong napasinghot.
“Kuya, ang ingay mo.”
Lumingon siya sa akin. Nawala bigla ang tapang sa mukha niya.
“Masakit ba?”
Tumango ako.
Lumapit siya, pero hindi niya ako hinawakan agad. Alam ng mga kuya ko na kapag nasasaktan ako, kailangan muna akong tanungin.
“Puwede kitang buhatin?”
Tumango ulit ako.
Maingat niya akong binuhat na parang babasagin akong baso.
Doon ko narinig ang unang iyak mula sa audience. Hindi ko alam kung fan ba, staff, o reporter.
Siguro noon lang nila nakita na sa likod ng lahat ng arte ko, may totoong takot din ako.
Dinala ako ni Kuya Ocho sa medical team ni Kuya Tercero sa gilid ng venue. Sinuri nila ang noo ko, tuhod, at pulso. Walang malubhang injury, pero may pasa at sugat na kailangang linisin.
Habang nilalagyan ako ng gamot, patuloy na umiiyak si Ria sa tabi ko.
“Sabi ko na po, Ma’am Mara, hindi siya mabait.”
Ako pa ang nag-abot sa kanya ng tissue.
“Ria, huwag kang umiyak. Ako dapat ang umiiyak dito.”
Mas lalo siyang umiyak.
Sa loob ng ballroom, nagkakagulo na.
Ang organizer na kanina pa ako pinapatahimik, pawis na pawis habang kinakausap ang production team.
“Patayin ninyo ang screen!”
Pero hindi nila mapatay.
Dahil ang control room ay hawak na ni Kuya Quatro.
Lumabas sa LED screen ang pangalawang video.
Backstage dressing room.
Kita si Althea na kalmadong nakaupo sa makeup chair ko. Kita ang manager niya na nagsasabing, “Kunwari allergy. Hayaan mong magmukhang bully si Mara. Madali siyang pag-initan ng tao.”
Kita rin si Althea na tumatawa.
“Kapag umiyak siya, tapos ang image niya.”
May mga napasinghap sa audience.
May mga reporter na tumayo.
Lumabas ang pangatlong slide.
Mga dokumento.
Hindi ko naintindihan lahat. Hindi ako magaling sa legal at finance. Pero nakita ko ang pangalan ng sponsor ni Althea, pati ang talent management na konektado sa kanya.
May naka-highlight na bank transfers.
May kontratang nagpapakitang naka-set na ang award bago pa man matapos ang judging.
Sumunod ang boses ni Kuya Primo sa speaker ng venue. Kalmado. Mababa. Nakakatakot.
“Paumanhin sa pagkaantala. Ako si Primo Villarama, legal owner ng broadcast rights provider ng gabing ito. Dahil ginamit ang live event para siraan at saktan ang isang nominado, obligado kaming ipakita ang buong record.”
Napatakip ng bibig ang host.
Si Althea, nanginginig na.
“Hindi ko alam ang mga dokumentong ’yan! Manager ko ang may gawa niyan!”
Napatingin sa kanya ang manager niya na para bang sinaksak siya sa likod.
“Ako? Ikaw ang nagsabing kailangan nating siguraduhin na hindi mananalo si Mara!”
Doon nagsimulang magwasak ang maskara nila.
Hindi ko kailangan magsalita.
Sila na mismo ang naglaglagan.
Lumapit si Kuya Sais, suot ang simpleng black suit. Siya ang pinakakilalang direktor sa pamilya namin, pero bihira siyang magpakita sa public events.
Kinuha niya ang mic.
“Matagal kong pinagsasabihan si Mara na hindi sapat ang pagiging cute para maging artista.”
Napatingin ako sa kanya.
“Kuya!”
Hindi niya ako pinansin.
“Totoo, maarte siya. Totoo, umiiyak siya kapag nasasaktan. Totoo, minsan kailangan pa siyang suyuin para matapos ang eksena.”
May ilang natawa nang mahina.
Pero nagseryoso ang mukha ni Kuya Sais.
“Pero noong nag-shoot kami ng indie film sa Batanes, siya ang nag-insist na ulitin ang eksena sa ulan kahit nilalamig na siya. Noong nagkaroon ng minor sprain ang paa niya, tinapos niya ang take bago umiyak. Hindi niya ipinost. Hindi niya ipinagmalaki. Dahil akala niya, normal lang iyon.”
Nanahimik ako.
Hindi ko alam na alam niya pala.
“Ang problema sa internet,” patuloy niya, “kapag may nakita kayong taong malambot, iniisip ninyong peke. Kapag may taong umiiyak, iniisip ninyong maarte. Pero minsan, ang taong madaling umiyak ang siya pang hindi marunong manakit.”
Bumaba ang tingin ni Althea.
Pero hindi pa tapos ang gabi.
Pumasok si Kuya Cinco, hawak ang isang piraso ng tela mula sa gown ko. Pinakita niya ito sa camera.
“Ang gown na suot ni Mara ay custom-made. Ang laylayan nito ay may reinforced inner seam. Hindi ito basta mapupunit o mahihila sa simpleng aksidenteng tapak. Kailangan may diin at hatak.”
Ibig sabihin, hindi aksidente.
Sinadya.
Si Kuya Tercero naman ang nag-abot ng medical report sa event security.
“May visible bruising sa tuhod at wrist. We will file the appropriate complaint.”
Nang marinig iyon, tuluyan nang namutla si Althea.
“Ate Mara,” bigla niyang sabi, umiiyak na ngayon. “Sorry. Nadala lang ako. Natakot ako. Sabi nila, kung hindi ako mananalo tonight, mawawala lahat ng endorsements ko.”
Tumingin siya sa audience.
“Hindi ninyo alam kung gaano kahirap maging walang backer.”
Napahinto ako.
Dati, baka naawa ako.
Pero ngayon, nakaupo ako sa wheelchair na pinilit ipagamit ni Kuya Tercero kahit kaya ko namang tumayo. Masakit ang tuhod ko. Kumakabog pa rin ang dibdib ko.
At sa screen, paulit-ulit pa ring tumatakbo ang video ng sapatos niyang nakatapak sa gown ko.
Sabi ko, “Mahirap nga siguro.”
Tumingala siya, umaasa.
“Pero hindi ibig sabihin noon, may karapatan kang manakit ng iba.”
Tumulo ang luha niya.
“Hindi mo naiintindihan. Ikaw, may pamilya. May pera. May kuya kang kaya kang iligtas.”
Huminga ako nang malalim.
“Tama ka.”
Nagulat siya.
Tinignan ko ang buong venue.
“Tama siya. May pamilya ako. May pera kami. May mga taong kayang tumulong sa akin. Kaya siguro mas madali para sa akin na umiyak, magreklamo, at magsumbong.”
Nagbulungan ang mga tao.
Hinawakan ni Ria ang kamay ko.
Pero nagpatuloy ako.
“Pero ang pagkakaroon ko ng proteksyon ay hindi lisensya para apakan ako. Ang pagiging spoiled ko ay hindi lisensya para pagtawanan ang sakit ko. At ang pagiging mahirap mo ay hindi lisensya para maging malupit.”
Sa unang pagkakataon buong gabi, walang tumawa.
Walang komento.
Walang nagmamadaling gumawa ng meme.
Kinuha ni Kuya Primo ang mic mula sa side stage.
“Effective immediately, suspended ang broadcast partnership ng Gintong Sampaguita Awards habang iniimbestigahan ang manipulation ng results.”
Sumunod si Kuya Segundo.
“Ang tax irregularities ng sponsor at related companies ay ipinasa na sa tamang ahensya. Hindi social media ang hahatol. Dokumento ang hahatol.”
Si Kuya Quatro, mula sa control room, nagpadala ng final clip.
Ito ang pinakamatindi.
Isang audio recording.
Boses ng organizer.
“Siguraduhin ninyong magmumukhang brat si Mara tonight. Kapag siya ang napahiya, tataas ang sympathy kay Althea. Mas mabenta ang underdog.”
Naramdaman kong nanlamig ang mga daliri ko.
Kaya pala.
Hindi lang pala aksidente.
Hindi lang selos.
Ginamit nila ang imahe ko.
Ginamit nila ang pagiging iyakin ko para gawing kuwento ang pagkapanalo ng iba.
Doon ako unang hindi umiyak.
Kakaiba ang pakiramdam.
Parang may maliit na apoy sa dibdib ko.
Tumayo ako mula sa wheelchair. Agad na napalapit si Kuya Ocho.
“Mara, upo ka.”
Sabi ko, “Sandali lang.”
Sumandal ako kay Ria at humarap sa camera.
“Sa lahat ng nanood tonight,” sabi ko, “oo, maarte ako. Oo, umiiyak ako kapag masakit. Oo, minsan hindi ako umiinom kapag walang straw.”
May ilang mahinang tawa.
Ngumiti ako.
“Pero hindi ako sinungaling. Hindi ako nananakit para umangat. At simula ngayon, hindi na ako hihingi ng tawad dahil lang hindi ako kasing tibay ng gusto ng ibang tao.”
Tahimik ang venue.
Pagkatapos, may pumalakpak.
Isa.
Dalawa.
Hanggang buong ballroom na ang pumapalakpak.
Hindi ko alam kung para iyon sa akin, o para sa katotohanang sa wakas ay lumabas.
Nang gabing iyon, walang ibinigay na Best New Actress award.
Kinansela ang segment.
Si Althea at ang manager niya ay inalis ng security, hindi dahil pinahiya namin sila, kundi dahil may pormal nang reklamo at imbestigasyon. Hindi ko na siya hinabol. Hindi ko siya sinigawan. Hindi ko siya sinampal gaya ng gusto ng internet.
Sapat na sa akin na nakita ng lahat ang totoo.
Kinabukasan, ako ang nasa top trending.
Pero iba na ang tono.
“Sorry, Mara.”
“Hindi pala arte ang lahat.”
“Ang sakit pala pagtawanan ang taong totoong nasaktan.”
May mga nagsabi pa rin na spoiled ako.
Hindi naman sila mali.
Kaya nag-post ako ng picture ko habang umiinom ng maligamgam na tubig gamit ang strawberry straw.
Caption ko:
“Still spoiled. Still crying. But never cruel.”
Nag-viral iyon.
Pag-uwi ko sa bahay, nasa sala ang walong kuya ko.
Si Kuya Primo seryoso.
Si Kuya Segundo may dalang folder.
Si Kuya Tercero may dalang gamot.
Si Kuya Quatro hawak ang bagong phone case.
Si Kuya Cinco may bagong gown na raw hindi sasabit kahit sa escalator.
Si Kuya Sais nakasimangot.
Si Kuya Siete may dalang gitara.
At si Kuya Ocho, hawak ang isang malaking tarpaulin na may nakasulat:
“WELCOME HOME, BUNSONG NAGSUMBONG AT NANALO.”
Napahagulgol ako.
Sabi ni Kuya Sais, “O, ayan na naman.”
Pero siya ang unang nag-abot ng tissue.
Lumapit si Papa at hinaplos ang ulo ko.
“Masakit pa?”
Tumango ako.
Si Mama naman, niyakap ako nang mahigpit.
“Anak, puwede kang maging malambot. Pero tandaan mo, hindi ibig sabihin noon wala kang gulugod.”
Doon ako napangiti.
Ilang linggo matapos ang insidente, nagkaroon ng independent review ang awards body. Maraming sponsor ang umatras. May mga organizer na tinanggal. Si Althea, naglabas ng public apology, pero hindi ko alam kung para sa akin iyon o para sa career niyang unti-unting gumuho.
Hindi ko na siya sinagot.
Sa halip, bumalik ako sa acting workshop.
Si Kuya Sais mismo ang nagturo.
Sa unang araw, pinagawa niya ako ng eksenang umiiyak.
Sabi ko, “Kuya, madali lang ’yan.”
Sabi niya, “Hindi. Gusto ko umiyak ka hindi dahil nasaktan ka, kundi dahil naintindihan mo ang karakter.”
Nainis ako.
Umiyak ako.
Pero sa gitna ng iyak, natawa rin ako.
Dahil sa unang pagkakataon, hindi ako umiiyak para iligtas ng iba.
Umiiyak ako dahil may gusto akong patunayan sa sarili ko.
Hindi ko kailangang mawala ang pagiging Mara Celestina para maging mas mabuting artista.
Kailangan ko lang matutong gamitin ang lambot ko bilang lakas.
At kung may mang-apak ulit sa laylayan ng gown ko?
Hindi na ako basta matutumba.
Pero kung matumba man ako—
Oo, iiyak pa rin ako.
Oo, magsusumbong pa rin ako.
Pero pagkatapos noon, tatayo ako.
At sisiguraduhin kong ang katotohanan ang pinakamalakas na ingay sa buong silid.
Mensahe: Huwag nating pagtawanan ang taong madaling umiyak. Minsan, ang luha ay hindi kahinaan, kundi patunay na may puso pa siyang hindi kayang maging malupit. Sa mundong mabilis manghusga, piliin nating alamin muna ang totoo bago makisabay sa ingay ng karamihan.
